◕‿◕。 เทพบุตรกับหนูอ้วน ◕‿◕。 (Boy's Love)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 46,797 Views

  • 660 Comments

  • 2,636 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,111

    Overall
    46,797

ตอนที่ 11 : #เทพบุตรกับหนูอ้วน ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 497 ครั้ง
    2 พ.ย. 61

ตอนที่ 10

            เกลือ

            ครับ

            แม่ไปทำงานก่อนนะ

            อะ...อื้อ...!”

            ผมรีบพยักหน้ารับก่อนจะเดินมาส่งแม่เหมือนอย่างเคย ซึ่งแม่เองก็มองมาทางผมยิ้มๆ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินเข้ามาแล้วหยิกแก้มเยอะๆ ของผมไปหนึ่งที

            ตื่นเต้นที่เพื่อนจะมาเหรอเรา

            ผมไม่ได้ตอบแต่เชื่อได้เลยว่าสีหน้าของผมคงจะแสดงออกให้แม่รู้ไปแล้ว ก่อนจะเลือกพยักหน้า แม่จึงลูบหัวของผมพร้อมกับหัวเราะเบาๆ แล้วเดินขึ้นรถไป ส่วนผมเองก็ได้แต่มองแม่ขับรถออกไปจนลับสายตา ก่อนจะปิดบ้านเพราะตอนนี้เพิ่งแปดโมงเช้า ส่วนปั้นใจผมคิดว่าเขาน่าจะมาสายๆ

            คิดว่านะ...

            Rrrrrrr ~

            เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ผมสะดุ้งก่อนจะรีบล้วงมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงก็พบว่าเป็นคนที่นัดมาบ้านผมวันนี้ ก่อนที่ตัวเองจะรีบกดรับไม่นานเสียงของอีกฝ่ายก็ดังขึ้น

            {เกลือ...}

            หะ...หืม...

            {ตื่นแล้วเหรอ}

            ตื่นแล้ว

            {...}

            แม่ออกไปทำงานแล้วด้วยผมพูดเสียงเบา ทั้งๆ ที่ตอนนี้ที่บ้านก็เหลือผมอยู่คนเดียว ก่อนที่ตัวเองจะเดินเข้าไปในบ้าน โดยวันนี้ผมเลือกที่จะยังไม่กินข้าวเช้าเพื่อรออีกคน แต่ก็ไม่แน่ใจอยู่ดีว่าเขาจะมาตอนไหน

            ถ้าไม่ได้กินข้าวเช้า กินข้าวเที่ยงพร้อมกันก็ได้...

            {อืม นี่รอไอ้ฟางตื่น เดี๋ยวจะออกไปแล้ว}

            อ๋อ...งั้นเดี๋ยวเรารอนะ

            {อืม} เสียงตอบรับอย่างว่าง่ายของปั้นใจทำให้ผมที่ไม่รู้จะชวนเขาคุยอะไรต่อดี เพราะตอนนี้ก็รู้แล้วว่าเขามาแน่นอน แต่แค่รอเพื่อนตื่น ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าตอนไหน และไม่รู้ว่าจะได้กินมื้อเช้าด้วยกันหรือเปล่า และสุดท้ายผมก็อดถามออกไปไม่ได้จริงๆ

            จะกินข้าวมาหรือเปล่า

            {แล้วกินข้าวหรือยัง} คำถามที่ออกมาพร้อมๆ กันทำให้ทั้งผมและเขาต่างเงียบไปทันทีแทนที่จะตอบคำถามของอีกฝ่าย และก็เป็นปั้นใจเองที่ตอบคำถามของผมก่อน {น่าจะไม่ได้กินไป}

            อะ...อือ เราก็ยังไม่ได้กิน

            {อ่า...}

            มากินพร้อมกันมั้ย แม่ทำกับข้าวไว้เยอะเลย...

            {อืม งั้นเดี๋ยวรีบไปนะ รบกวนด้วย}

            อือ

            ผมพยักหน้า แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นจะไม่เห็นท่าทางของผมก็ตาม ก่อนที่สายจะตัดไปทำให้ผมต้องถอนหายใจออกมา ไม่รู้ว่าเกิดอาการโล่งใจเรื่องอะไร แต่พอได้คุยกับปั้นใจผมก็รู้สึกเกร็งๆ ทุกครั้งเลยจริงๆ

            เฮ้อ...

            ผมถอนหายใจออกมา แต่สุดท้ายก็หลุดยิ้มจนได้ ก่อนจะเดินมานั่งที่โซฟาเพราะที่ไม่รู้จะทำอะไรต่อ จะทำกับข้าวก็ไม่ได้เพราะแม่ทำไว้แล้ว และการนั่งอยู่นิ่งๆ ก็ไม่ใช่เรื่องสนุกนัก ผมจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกไปหน้าบ้านอีกครั้งโดยเลือกที่จะรดน้ำต้นไม้ในเช้านี้แทน

            ปกติตอนนี้ผมคงยังนอนอยู่สินะ

            ผมรีบจัดการเปิดน้ำและหยิบสายยางมารดน้ำต้นไม้ที่บริเวณบ้านทันที บ้านของผมมีสนามหญ้า แต่ไม่กว้างนัก เพราะบ้านไม่ได้ใหญ่โตขนาดนั้น อยู่กันสองคนได้อย่างไม่รู้สึกว่ามันกว้างเกินไป ก่อนที่ผมที่ไล่รดน้ำต้นไม้ทุกต้นในบ้านจะต้องชะงักเมื่อเห็นว่ามีพื้นที่ว่างอยู่

            อืม...สงสัยต้องหาต้นไม้มาปลูกเพิ่มแล้ว

            ผมเดินไปรอบๆ บ้าน จนกระทั่งรดน้ำเสร็จ แต่ดูเหมือนเวลาก็เพิ่งผ่านไปแค่แป๊บเดียวเท่านั้น และท้องผมก็เริ่มหิวแล้วด้วย ก่อนจะเก็บสายยางลงที่เดิมแล้วเริ่มมองหาอะไรทำเพื่อรอเวลาและเพื่อลืมความหิวที่เกิดขึ้น ก่อนจะเดินไปเอาไม้กวาดมากวาดใบไม้ที่มีอยู่น้อยนิด ไม่นานมันก็เสร็จจนผมต้องเริ่มมองหาอย่างอื่นต่อ

            หิวแล้วนะ

            ผมลูบท้องตัวเอง เพราะปกติผมจะกินข้าวเช้าช้าสุดก็แปดโมงกว่า และตอนนี้ก็เลยเวลากินข้าวผมไปนานแล้วด้วย

            งื้อ เมื่อไหร่ปั้นใจจะมา...

            ผมที่ลูบท้องตัวเองไปสองสามทีก็เอาไม้กวาดไปเก็บก่อนจะเริ่มเดินรอบบ้านราวกับชมวิวที่ไม่เคยเห็น แต่ดูเหมือนยิ่งเดินยิ่งเหนื่อย พอเหนื่อยก็เพิ่มความหิวเข้าไปอีก ผมเลยเลือกที่จะยืนนิ่งๆ แทน โชคดีที่แดดตอนนี้ยังไม่ร้อนมากนักผมเลยยืนหน้าบ้านได้อย่างสบายๆ

            กริ๊ง ~

            หืม...

            ผมที่ตอนแรกยืนนิ่งๆ ก็ต้องเบิกตากว้าง ก่อนจะมองไปทางหน้าบ้านที่มีรถส่งเสียงคุ้นหูปั่นผ่านมาทำให้ตัวเองต้องรีบวิ่งไปเกาะรั้วไว้ ก่อนจะตะโกนเรียกสิ่งที่ทำท่าว่าจะผ่านหน้าบ้านไป

            ไอติม !”

            กินนี่ก่อนแล้วกัน !

            ผมรีบเปิดรั้วบ้านก่อนจะเดินออกมาก็เห็นว่ารถของพ่อค้าของหวานนั้นจอดรอผมแล้วทำให้ตัวเองต้องยิ้มกว้างเดินไปหาไอศกรีมกะทิที่มีทั้งใส่ถ้วย ใส่ขนมปัง และใส่กรวย

            อยากกินหมดเลย !

            ผมที่ตัดสินใจเลือกอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจเอาแบบใส่ขนมปังมา ซึ่งรอไมนานไอศกรีมสีขาวที่ราดด้วยซอสช็อกโกแลตบนขนมปังสีเขียวราคาอันละสิบบาทก็ถูกส่งมา ทำให้ผมยิ้มรับอย่างมีความสุข ก่อนจะมองพ่อค้าที่ปั่นรถออกไปโดยที่เสียงกระดิ่งก็ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ผมจึงเดินถือของหวานเพื่อกลับเข้าบ้าน แต่ดูเหมือนพอหันกลับมาจะต้องชะงักเมื่อพบกับคนคุ้นหน้าที่ตอนนี้ยืนอยู่ที่หน้าบ้านผมโดยที่เขามองมาที่ผมที่ถือขนมปังไอศกรีมอยู่

            ปั้นใจ...

            มะ...มาเร็ว...

            ผมอ้าปากพะงาบๆ เมื่อรู้สึกประหม่าขึ้นมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมองมาที่ของในมือ ราวกับว่าการแอบกินของหวานก่อนกินข้าวของผมนั้นจะโดนจับได้ซะแล้ว

            อร่อยมั้ย

            ยะ...ยังไม่ได้กินเลย...

            กินสิ เดี๋ยวละลายหรอกปั้นใจว่าก่อนที่ผมจะรีบเอาของในมือเข้าปากทันที โดยที่สายตาก็มองไปที่เขาอยู่ และแน่นอนว่าอีกฝ่ายเองก็มองผมกลับมาเช่นกัน ก่อนที่ผมจะรีบเดินเข้าบ้านแล้วเชิญอีกคนเข้ามาด้วย

            เราหิวอ่ะ...

            ไม่ได้ว่าอะไร

            อือผมว่าก่อนจะกินไอศกรีมในมือโดยมีคนที่มาใหม่ยืนมองไม่วางตาจนผมไม่รู้จะแสดงท่าทางยังไงออกมา ก่อนที่เขาจะชูถุงพลาสติกใสๆ ที่ด้านในมือขนมมาการองสีสันหน้ากินอยู่ น่ากิน

            ซื้อมาฝาก

            ขอบใจนะผมยิ้มให้อีกคนก่อนจะเดินนำเข้ามาในบ้าน โดยที่ก็ยังคงพยายามรีบกินของหวานให้หมดไวๆ เพื่อที่จะได้กินข้าวต่อ และดูเหมือนปั้นใจที่มาคราวนี้จะไม่ค่อยเกร็งแล้ว ผมเลยเลือกที่จะถามสิ่งสงสัยออกไป เรานึกว่าจะมาช้ากว่านี้

            รีบมา กลัวจะหิวคำพูดของปั้นใจพร้อมรอยยิ้มที่เกิดขึ้นทำให้ผมหน้าร้อนผ่าวเพราะดูเหมือนสายตาของเขาที่มองมานั้นรู้เรื่องของผมจนทะลุปรุโปร่งแล้ว

            และก็เถียงไม่ได้ด้วย เพราะผมหิวจริงๆ

            แม่เราทำกับข้าวไว้เยอะเลย...

            กินไอติมก่อนก็ได้เขาว่าพลางมองมาที่ผมที่ยืนนิ่งค้างอยู่ ก่อนที่ตัวเองจะรีบกัดก้อนไอศกรีมเย็นๆ หวานๆ ตามด้วยขนมปัง ไม่นานของในมือก็โดนผมส่งเข้าปากจนหมด แต่ดูเหมือนปากของผมนั้นจะไม่สมดุลกับแก้มใหญ่ๆ เท่าไหร่ มันจึงปิดสนิทจนไม่สามารถเคี้ยวได้ โดยที่ตอนนี้ขนมปังก็เต็มกระพุงแก้มของผมจนมันบวมเป่ง

            งื้อ...น่าเกลียดแน่ๆ

            อื้อ...ผมรีบยกมือปิดปากไว้ ก่อนจะพยายามเคี้ยวโดยที่ปั้นใจนั้นก็จ้องมองมาแล้วพูดออกมาคำเดียว

            หนู...

            หนู ?   

            ผะ...ผมฟังผิดหรือเปล่า อาจจะเป็นหมู...

            อื้อ !”

            ค่อยๆ กินสิ

            ไม่ทันแล้ว !

            ผมที่ตอนนี้พยายามตัดความคิดทุกอย่างออกแล้วรีบเคี้ยวของในปาก ไม่นานมันก็สามารถกลืนลงคอได้แม้จะใช้เวลานานไปหน่อย และคงเป็นผมที่ผิดเองที่รีบยัดมันเข้าปากเพื่อที่ได้จะกินข้าวไวๆ โดยตอนนี้หิวไม่ไหวแล้ว ของหวานกับของคาวผมไม่นับรวมกันนะ เหมือนกระเพราะมีช่องหนึ่งไว้ใส่ของหวาน ถึงจะกินไปเยอะยังไงก็หิวของคาวอยู่ดี

            หิวแล้ว

            ผมพูดออกไป ทำให้ปั้นใจหลุดยิ้มออกมา พลางเอื้อมมือมายีหัวผมเบาๆ ซึ่งผมที่โดนแบบนี้ครั้งแรกก็ได้แต่เอื้อมมือจับหัวตัวเองไว้ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นมา

            กินข้าวเลยมั้ย

            อือผมพยักหน้าก่อนจะเดินนำอีกคนไปที่โต๊ะกินข้าว ซึ่งตอนแรกผมตั้งใจว่าจะไปยกกับข้าวออกมาเอง แต่ปั้นใจก็อาสามาช่วย ไม่นานทั้งต้มข่าไก่ ต้มจืด และผัดผักที่อุ่นร้อนแล้วก็มาวางอยู่บนโต๊ะ เหลือแค่ไข่เจียวที่คนมาเยือนขอให้ผมทำไว้ตั้งแต่คุยกันตอนกลางคืน ไม่นานไข่เจียวหมูสับฝีมือของผมก็ตามออกมาติดๆ โดยมีปั้นใจที่ถือจานข้าวสวยร้อนๆ สองจานเดินตามมา

            น่ากินสุดๆ !

            น่ากิน

            ดูเหมือนความคิดของผมกับปั้นใจนั้นจะตรงกัน แต่อีกคนเลือกที่จะพูดออกมาตรงๆ มีแค่ผมเท่านั้นที่คิดอยู่ในใจ ผมจึงยิ้มกว้างให้เขาโดยที่คนตรงข้ามก็ยิ้มตอบกลับมาเช่นกัน ก่อนที่เราทั้งคู่จะทิ้งตัวลงนั่งคนละฝั่งแล้วเริ่มมื้อเช้าของวันนี้กันอย่างเงียบๆ

            แต่ผมคิดว่าการทานอาหารมื้อนี้ให้ความรู้สึกที่ อร่อยสุดๆ ไปเลย

            หวังว่าปั้นใจเองจะคิดเหมือนกัน...

 

            เกลืออออออออ ~!”

            ฝัน !”

            ไอ้หมูอ้วนนนนนนนน ~!” ผมที่ตอนนี้ยิ้มกว้างแล้วรับผู้หญิงร่างสูงมาในอ้อมกอด โดยที่พาฝันแสดงออกว่าดีใจที่เจอผมมากๆ ก่อนที่เธอจะหยิกแก้มผมไปแรงๆ หนึ่งที คิดถึงแก้มอวบๆ ขาวๆ เหมือนซาลาเปาของมึงที่สุด !”

            งื้อ...

            ผมที่โดนทำร้ายร่างกายก็ได้แต่หลุดยิ้มออกมา โดยที่คนตรงหน้าเองก็ยังเล่นแก้มผมไม่เลิก ซึ่งผมก็ได้แต่ยินยอมให้อีกฝ่ายกระทำอยู่แบบนั้น

            ก็มันให้ความรู้สึกดีมากกว่ารู้สึกแย่นี่นา...

            วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรกหลังจากที่หยุดไปหนึ่งเดือน หลังจากนี้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของผมคงเริ่มขึ้นจริงๆ แล้ว และผมรู้สึกดีใจมากๆ เพราะรู้สึกว่าการได้มาเจอเพื่อนจะดีกว่าการอยู่บ้านไปวันๆ แม้ว่าก่อนหน้านี้ผมจะได้เจอปั้นใจบ้าง แต่หลังจากที่เขามาหาผมวันนั้นเขาก็กลับบ้านต่างจังหวัดไป ผมไม่รู้ว่าเขากลับกรุงเทพฯ มาตอนไหน เราคุยผ่านแชทกันนานๆ ครั้ง ส่วนเรื่องกิจกรรมต่างๆ ผมก็ไม่ได้ติดตามนักรู้แค่ว่าคนที่ได้เป็นเดือนนั้น คือปั้นใจแน่นอน

            การอยู่ในจุดที่มีคนสนใจมากๆ นี่มันเป็นยังไงนะ

            แล้วกินข้าวมาหรือยังห๊ะ

            กินขนมปังแล้ว

            กินแต่ขนมปัง แม่ไม่ทำกับข้าวหรือไงยะ

            วันนี้ไม่ทำอ่ะ แล้วเราก็อยากกินขนมปังด้วย...ผมตอบออกไปโดยที่พาฝันก็เขกหัวผมเบาๆ ก่อนจะเดินนำไปที่โต๊ะประจำ ซึ่งดูเหมือนก่อนหน้านี้เป็นยังไง ตอนนี้ผมและเธอก็ยังเหมือนเดิม เช้านี้ดูเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ทั้งนักศึกษาที่มากหน้าหลายตา ไหนจะเสียงที่ดังกว่าปกติทำให้ผมอดตื่นเต้นไม่ได้ คงจะมีแต่พาฝันเท่านั้นที่กำลังนั่งมองบรรยากาศรอบๆ ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

            สถานการณ์เหมือนกันทุกปี...

            ตื่นเต้นนะ

            ไม่เลย น่ารำคาญจะตาย

            โหย แต่เราชอบผมพูดออกไปพลางส่งยิ้มให้คนตรงข้าม ซึ่งเธอก็ได้แต่ส่ายหัวเบาๆ ก่อนที่โทรศัพท์ที่ผมเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงจะมีเสียงแชทเกิดขึ้น ทำให้ผมต้องล้วงมันออกมาดู ก็พบว่าเป็นปั้นใจที่ทักแชทมา และใครจะรู้ว่าการกระทำของผมที่เกิดขึ้นนั้นเรียกความสนใจจากคนตรงข้ามไม่น้อย มีอะไรหรือเปล่า

            หืม...ใครทักแชทมาน่ะ

            อ่า...ผมก้มมองแชทก่อนจะเงยหน้ามองพาฝันที่จ้องมองมา ก่อนจะเลือกหลบตาแล้วอ่านแชทตรงหน้าแทน

 

            Punjai : มามหาลัยหรือยัง

 

            ฮั่นแหน่ กูรู้นะว่าใคร !”

            หะ...หืม...

            ไปๆ ตอบแชทไป ไม่แซวหรอก กลัวมึงเขินจนระเบิดตาย แค่นี้ก็หน้าแดงละพาฝันกว่าพลางหันหน้าหนี ซึ่งผมที่ฟังคำว่า ไม่แซวของเธอนั้นก็ได้แต่ก้มหน้าลง ก่อนจะพิมพ์แชทตอบกลับคนที่ทักมา ซึ่งผมเองก็อดตื่นเต้นกับแชทตรงหน้าไม่ได้จริงๆ แม้แชทใหม่ๆ ของปั้นใจนั้นจะเข้ามานานๆ ครั้ง แต่ก็ผมนับจำนวนข้อความที่คุยกับเขาไม่ได้แล้ว

           

            Gunchai : มาแล้ว ตอนนี้อยู่กับฝัน

            Punjai : อ่อ...

            Gunchai : แล้วปั้นมาหรือยัง

            Punjai : ถึงแล้ว เดี๋ยวเดินไปหา

           

            ผมที่อ่านแชทก็รีบหันมองซ้ายมองขวาด้วยหัวใจที่เต้นแรงขึ้นมา แต่ดูเหมือนคนที่บอก จะมาหานั้นยังไม่มา ทำให้ผมต้องก้มมองแชทอีกครั้งที่ตอนนี้ปั้นใจได้ส่งข้อความมา และก็ทำให้ผมต้องเบิกตากว้าง

 

            Punjai : เห็นเกลือแล้ว

           

            ผมรีบเงยหน้าขึ้นก่อนจะมองไปรอบๆ โดยคราวนี้พยายามจับจ้องไปทุกที่ แต่ก็หาเจ้าของแชทไม่เจอสักที

 

            Gunchai : อยู่ตรงไหนอ่ะ

            Punjai : ก็ไม่ใกล้เท่าไหร่

            Gunchai : แกล้งเราเหรอ

            Punjai : เห็นจริงๆ

 

            ผมขมวดคิ้วใส่หน้าจอโทรศัพท์ ซึ่งดูเหมือนจะโดนอีกคนแกล้งให้แล้ว ก่อนจะหันมองรอบๆ อีกครั้ง จนมั่นใจว่าปั้นใจนั้นไม่ได้อยู่แถวนี้แน่ๆ

           

            Gunchai : เพราะเราตัวใหญ่ปั้นเลยเห็น แต่ปั้นตัวเล็กเราเลยไม่เห็นหรือเปล่า

 

            ผมพิมพ์แชทตอบกลับไปก่อนจะหลุดยิ้มออกมาและทางปั้นใจนั้นก็อ่านทันทีแต่ไม่ได้ตอบกลับมาทันทีเหมือนครั้งก่อนๆ ก่อนที่ผมจะวางโทรศัพท์ลงแล้วเงยหน้าขึ้นก็ต้องรีบหุบยิ้ม แต่ดูเหมือนจะไม่ทันแล้วเมื่อมีสายตาแซวๆ จากพาฝันมองมาอย่างไม่ปิดบัง

            คุยกับใครเหรอจ๊ะ

            ปั้นใจอ่ะ...ผมตอบออกไปตามความจริง โดยที่พาฝันนั้นก็ยิ้มออกมากับคำพูดตรงๆ ของผม ก่อนที่คนตรงข้ามจะเอื้อมมือมาหยิกแก้มผมแรงๆ

            ได้ข่าวว่าไปเที่ยวบ้านกันด้วย

            หะ...หือ...

            ร้ายๆผมที่ตอนนี้อ้าปากค้างไปแล้วก็ได้แต่มองคนตรงข้ามที่หัวเราะออกมา จนตัวเองคราวนี้ได้แต่ก้มหน้าหนีจริงๆ ซึ่งผมไม่รู้ว่าพาฝันรู้ได้ยังไง แต่ผมเองก็ไม่กล้าเถียงหรือโกหกออกไป งั้นเดี๋ยวกูมานะ แป๊บบบบบ

            ผู้หญิงตรงข้ามผมลุกขึ้น ทำให้ผมต้องเงยหน้ามองตามคนที่เดินออกไปจากโต๊ะก่อนจะเห็นว่าคนที่พาฝันเดินไปหานั้นเป็นเพื่อนของปั้นใจที่ไม่รู้ว่ามานั่งอยู่ที่คณะเราตั้งแต่เมื่อไหร่ ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินออกไป ส่วนผมที่มองตามสุดท้ายสายตาก็ไปหยุดที่ผู้ชายตัวสูงในชุดนักศึกษาที่โดนเพื่อนของเขาตบบ่าเบาๆ แล้วเดินสวนกันไป โดยที่คนที่ผมจับจ้องอยู่ตอนนี้ก็กำลังเดินเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ

            เจอแล้ว

            ปะ...ปั้น...

            เจอตัวจริงแล้วปั้นใจพูดหลังจากที่มายืนอยู่ตรงหน้าผม ทำให้ผมได้แต่มองเขาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่จะร้อง อ๋อขึ้นมาในใจเมื่อเขาโชว์รูปถ่ายของผมจากระยะไกลๆ ให้ผมดู จนผมรู้แล้วว่าที่เขาบอกว่า เห็นผมแล้วนั้นมาจากที่ไหน

            เพื่อนที่ชื่อฟางถ่ายให้นั่นเอง

            อือผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะเงยหน้ามองเขาหลังจากที่เราไม่ได้เจอกันมาเกือบเดือน แล้วพูดออกไปเสียงเบา เจอปั้นแล้วเหมือนกัน

            ไม่ต้องมองหาแล้ว

            ก็มาอยู่ตรงหน้าขนาดนี้แล้วนี่เนอะ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 497 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #599 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:53
    แหมๆๆปั้น
    #599
    0
  2. #384 pisanu127 (@pisanu127) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 12:30
    น่ารักไปอีก
    #384
    0
  3. #324 ซาตาน ปีกขาว (@aum1992) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 20:23
    น้องเกลือรู้รึยังคะว่าปั้นจับเนี่ย น่ารักอ่ะ
    #324
    0
  4. #171 POPPYON-E (@Songphanwin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 19:24

    งื้อออ น่ารัก

    #171
    0
  5. #163 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 08:05
    น่ารัก
    #163
    0
  6. #162 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 07:45
    น้องแบบน้องอะ เกลือน่ารักกกก
    #162
    0
  7. #161 nami-maya (@nami-maya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 07:36
    ใจบางหมดแล้ววว
    #161
    0
  8. #160 แคล่ว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 00:57

    อืออออออ เอ็นดูน้องหนูเกลือออ แก้มตุ่ยหมดแล้วค้าบบบบบบบบบบบบ

    #160
    0
  9. #159 yito (@gasalonglong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 23:24
    ชอบก็จีบเลยเสสสส ชูวับๆ~
    #159
    0
  10. #158 rainjar (@rainjar) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 22:09

    บอกได้คำเดียวว่า น่ารัก~

    อยากให้คุยกันเยอะๆกว่านี้จัง
    #158
    0
  11. #157 St_libra (@St_libra) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 21:48
    ทำไมเขินงื้อออ
    #157
    0
  12. #156 บาลากุ (@kusumatoetiap) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 21:47

    อื่อออออออออ
    #156
    0
  13. #155 gamesboyz (@gamesboyz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 21:43
    เกลือน่ารัก
    #155
    0
  14. #154 Naruemon5678 (@Naruemon5678) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 21:40
    น่ารักกกกกกกก
    #154
    0
  15. #153 #น้ำมีอารมณ์ (@Aphinya_Mali) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 21:40
    แพ้ความน่ารักของปั้นใจ~~ ฮื่ออออ
    #153
    0
  16. วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 21:05
    น้องเกลือแก้วตาดวงใจของพี่~

    ปั้นใจให้ความรู้สึกนิ่งๆดีเนอะ55555
    #151
    0