◕‿◕。 เทพบุตรกับหนูอ้วน ◕‿◕。 (Boy's Love)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 46,519 Views

  • 660 Comments

  • 2,628 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    2,833

    Overall
    46,519

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6490
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 498 ครั้ง
    13 ก.ย. 61

บทนำ


- ยินดีที่ได้รู้จักนะ -



            ผมที่นั่งถอนหายใจพลางเอาช็อกโกแลตเข้าปากแล้วมองไปที่สนามกีฬาที่ตอนนี้มีเด็กผู้ชาย ม. ต้น ม. ปลายกำลังเตะบอลกันอย่างสนุกสนาน ส่วนด้านข้างก็มีกลุ่มเด็กผู้หญิงกำลังนั่งคุยกัน ทำให้ผมที่มองคนอื่นมีความสุขในช่วงเวลานี้ก็ได้แต่ขมวดคิ้วกับเหตุการณ์ตรงหน้า

            ทำไมเพื่อนๆ ในห้องไม่มีใครยุ่งกับผม ผมก็แค่เรียนซ้ำชั้นเพราะอาการป่วย ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรสักหน่อย จะมีข้อเสียก็แค่ตัวอ้วนกับกินเยอะเท่านั้นเอง

            พี่เกลือ ดาวขอยืนสมุดการบ้านหน่อยได้มั้ย

            ผมที่ตอนแรกนั่งคิดอะไรไร้สาระกับตัวเองก็ต้องสะดุ้งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเด็กผู้หญิงที่ตอนนี้กำลังยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตร ก่อนที่ตัวเองจะทำท่าอึกอักเพราะตั้งตัวไม่ทันเมื่อมีคนมาทัก

            เราจะเป็นเพื่อนกันได้ใช่มั้ยดาว !

            “อะ...เอ่อ...ได้ๆ เราให้ยืมนะ การบ้านเราเสร็จแล้ว” ผมพูดพลางยิ้มกว้างก่อนจะรีบเอานิ้วออกจากปากแล้วเช็ดที่เสื้อของตัวเองอย่างลืมตัว แล้วหันไปหาสมุดการบ้านจากกระเป๋ามาส่งให้คนตรงหน้า

            ขอบใจมากๆ นะ เดี๋ยวดาวเอามาคืน

            “อ่า...” ผมที่ยังไม่ทันได้ตอบอะไร ร่างที่ยืนยิ้มแย้มให้ผมจนตาพร่ามัวเมื่อสักครู่ก็วิ่งออกไปทันทีที่ได้สมุดการบ้านของวิชาที่จะเข้าเรียนคาบบ่ายนี้ ก่อนที่ผมที่ตอนแรกดีใจว่าอีกฝ่ายจะชวนเข้าไปนั่งด้วยก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้งแล้วก้มมองเสื้อที่เปื้อนคาบช็อกโกแลตของตัวเอง

            เพื่อนผู้หญิงก็ไม่คบ

            ยิ่งเพื่อนผู้ชาย...

            เฮ้อ...

            ถ้าถามว่าเป็นเพราะอะไร คงเป็นเพราะผมทำอะไรเชื่องช้าด้วยขนาดตัวที่ใหญ่เกินมาตรฐาน จะให้ลงไปเตะบอลกับพวกนั้นก็คงไม่ไหว ไหนจะโรคหอบหืดที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็กๆ อีก

            ชีวิตไอ้เกลือคนนี้จะน่าสงสารไปไหนนะ...

            ไม่ต้องเรียกเราว่าพี่เกลือก็ได้ ไม่ได้อยากเป็นพี่สักหน่อย

            ผมได้แต่บ่นให้กับความโชคร้ายของตัวเองที่ต้องเรียนซ้ำชั้นกับรุ่นน้องที่เห็นหน้าค่าตากันมานาน ทำให้ผมที่เรียน ม. 6 ซ้ำต้องอยู่โดดเดี่ยวอย่างช่วยไม่ได้ ถึงจะมีคนเข้ามาคุย เขาก็มองว่าผมเป็นพี่อยู่ดี พวกรุ่นราวคราวเดียวกันก็จับกลุ่ม ส่วนเพื่อนๆ ของผมก็จบเข้ามหาวิทยาลัยกันไปเรียบร้อย

            เมื่อไหร่ผมจะได้ตามไปบ้าง กระซิก...

            จะกินให้ตัวแตกเลย เห็นแบบนี้ไอ้เกลือก็เครียดเป็นนะ !

            เด็กปี 40 ทำไมถึงไม่คบผมกัน !

            ผมที่ได้แต่ร้องโวยวายในใจก็หยิบเอาถุงขนมที่แม่ซื้อมาตุนให้ผมไว้กินโรงเรียนออกมาแกะใส่ปากอย่างเอาเป็นเอาตาย และก็ได้แต่จำใจยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไป

            ทนอีกนิดไอ้เกลือ อีกไม่กี่เดือนมึงก็ได้เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว...

            กริ๊งงงง ~

            เสียงกิ่งที่ดังขึ้นทำให้ผมสะดุ้งและรีบดันขนมปังก้อนโตเข้าปากทันทีก่อนจะเอาขยะทั้งหมดที่กองอยู่บนโต๊ะใส่กระเป๋านักเรียนด้วยความเคยชินแล้วรีบลุกเดินตามกลุ่มเพื่อนนักเรียนที่เรียนอยู่ห้องเดียวกันไป ไม่นานนักเรียนหลายคนๆ ก็มารวมกันอยู่ที่สนามกีฬา ซึ่งไม่ต้องเดาเลยว่าตอนนี้เป็นคาบอะไร มันเป็นวิชาที่คนตัวอ้วนอย่างผมไม่ชอบที่สุด และเชื่อเถอะ ผมก็คิดว่าพวกคุณที่มีน้ำหนักเกินก็คงไม่ชอบเช่นกัน เพราะเราขยับตัวคล่องแคล่วสู้คนอื่นไม่ได้

            ทั้งกระโดดไกล วิ่งรอบสนาม กระโดดข้ามสิ่งกีดขวาง...

            ฝันร้ายชัดๆ

            อ้าวเด็กๆ มารวมกันตรงนี้หน่อยจ้า” เสียงของสาววัยกลางคนทำให้ผมที่กลืนขนมปังที่เพิ่งเคี้ยวไปหมาดๆ ลงคอแล้วต้องมองอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นว่าเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของห้องผมนั่นเอง ก่อนที่เด็กทั้งห้องจะไปยืนรวมกัน ซึ่งแน่นอนว่าผมไม่ทันพวกที่ได้ยืนอยู่หน้าแน่ๆ ทำให้ผมที่ตัวเตี้ยได้แต่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง แม้จะได้ยินที่อาจารย์พูดแต่ก็ไม่เห็นเหตุการณ์ด้านหน้าอยู่ดี

            เอ๊ะ แต่เดี๋ยวนะ...

            ผมที่ตอนแรกเลิกล้มกับกระชะเง้อมองแล้วก็ต้องทำตาโต เมื่อเห็นว่ามีร่างที่สูงเด่นขึ้นมาจากฝูงคน ทำให้ที่แม้จะอยู่ไกลแต่กลับเห็นคนๆ นั้นได้อย่างชัดเจน

            และก็เป็นจังหวะเดียวที่เขาหันมาเห็นผมที่ยืนตัวอ้วนเตี้ยอยู่ด้านหลังเช่นกัน

            อ๊ะ...

            ผมก้มหน้าหลบตาเขาทันที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปใหม่ก็เห็นว่าอีกฝ่ายได้หันหน้าหนีไปแล้ว

            ทะ...ทำไมผมไม่ยิ้มให้เขาไปนะ เราอาจจะเป็นเพื่อนกันได้ !

            แต่หล่อมากเลย...

            ผมที่ตอนนี้กำลังเขย่งปลายเท้าป้อมๆ ของตัวเองเพื่อชะเง้อมองใบหน้าหล่อของคนๆ นั้นก็ต้องเซถอยหลังเมื่อเพื่อนด้านหน้าเริ่มถอยออกมา

            “วันนี้ครูพาเด็กใหม่มาฝากตัว ตั้งแต่วันนี้ไปเขาจะย้ายมาเรียนกับเราในชั้น ม.ห้อง 11 นี้

            “สวัสดีครับ ผมชื่อปั้นใจ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ

            “ยังไงก็อย่าแกล้งเด็กใหม่กันล่ะ

            “ค่า อาจารย์ ~”

            เสียงเด็กผู้หญิงที่เหมือนจะดังกว่าผู้ชายทำให้ผมต้องเซถอยหลังเมื่อตอนนี้ทุกคนเริ่มแยกย้ายหลังจากที่อาจารย์ที่ปรึกษาห้องผมได้เดินออกไปแล้ว เหลือแค่เด็กใหม่ที่สวมชุดนักเรียนชายแตกต่างจากเพื่อนทั้งห้องที่สวมชุดพละสีแดง

            คะ...โคตรสูงเลย...

            ผมที่มองอยู่ห่างๆ ได้แต่มองคนๆ นั้นอึ้งๆ หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายออกไปแล้ว ทำให้ร่างกายสูงที่สมส่วนของอีกฝ่ายดึงดูดสายตาของผมได้เป็นอย่างดี เขาทั้งหน้าตาดี ตัวสูง ร่างกายก็สมส่วนเหมือนกับได้ออกกำลังกายมาอย่างโชกโชน

            ตัดภาพมาที่ผม...

            อ้วน เตี้ย จนกลายเป็นกลม...

            เอ่อ...พอเถอะ ไม่พูดถึงตัวเองแล้ว พูดไปก็เท่านั้น ผมคงไม่ยอมเลิกกินง่ายๆ หรอก

            ผมได้แต่ถอนหายใจออกมาเมื่อดูเหมือน เด็กใหม่’ ที่เป็นความหวังเดียวในการหาเพื่อนของผมในช่วง ม.นี้จะต้องล้มเลิกไป เมื่อดูเหมือนอีกฝ่ายนั้นจะเป็นที่ชื่นชอบของคนอื่นๆ ภายในห้องอย่างดี และคงไม่ได้มีโอกาสมาสนิทกับผมแน่ๆ

            โชคดีไปแล้วน้า...

            ผมที่เดินคอตกมารออาจารย์พละก็ต้องถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก เพราะรู้สึกอิจฉาคนที่เพิ่งมาใหม่ได้ไม่นานก็ดูเหมือนจะเป็นที่สนใจไปแล้ว และเชื่อเถอะว่าปั้นใจคนนั้นจะต้องมีเพื่อนอย่างรวดเร็วแน่ๆ

            ปั้นเดี๋ยวเอาตารางเรียนกับเราก็ได้นะ

            “ขอบใจนะ

            เชื่อมั้ย ตารางเรียนผมก็ต้องไปขออาจารย์เอามาซีร็อกเอง ทำไมเพื่อนที่แจกถึงแจกมาไม่ถึงผมไม่รู้

            ชีวิตไอ้เกลือนี่มันน่าสงสารจริงๆ

            เพื่อนๆ ที่น่ารัก เกลือจะรีบเรียนจบแล้วไปหาที่มหาวิทยาลัยนะ

            เพราะงั้นสู้ๆ นะไอ้เกลือ !

            ผมที่ตอนนี้ฮึดสู้กับตัวเองในใจก็ต้องหันไปมองรอบๆ ที่ตอนนี้เพื่อนๆ เริ่มเข้ามายืนรออาจารย์พละเหมือนกับผมแล้ว ซึ่งผมที่ขยับมาด้านหลังเรียบร้อย ซึ่งผมก็ไม่ได้อะไร เพราะวิชานี้เป็นวิชาที่ผมไม่ชอบ อยู่แบบเงียบๆ นี่ล่ะดีที่สุด

            สวัสดี

            “อะ...!” ผมที่ตอนแรกยืนหลบอยู่ก็สะดุ้งเมื่อเสียงทุ้มดังขึ้นข้างตัว ก่อนจะหันไปมองก็เห็นคนที่สวมชุดนักเรียนเพียงคนเดียวอยู่ข้างๆ

            ดะ...เดี๋ยวนะ เมื่อกี๊เสียงของเขาหรือเปล่า...

            หยิ่งเหรอ

            “อะ...เอ่อ ไม่ใช่ คะ...คือเราไม่แน่ใจว่านาย...เอ่อ...ปั้นคุยกับใคร...

            “คุยกับมึงนั่นล่ะ

            ผมที่ตอนนี้ช็อกไปเรียบร้อยกับคำพูดที่แทนตัวเองเหมือนสนิทสนมสุดๆ นั่นก็ต้องอ้าปากค้าง ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงัก

            อะ...อื้อ สวัสดีนะ เราชื่อเกลือ

            “เกลือเค็มๆ น่ะเหรอ

            “ชะ...ใช่ พี่เราชื่อน้ำตาล...

            “น้องล่ะ

            “เอ่อ...น้องไม่มี” ผมส่ายหัวก่อนจะมองคนที่พยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่ตัวเองจะต้องสะดุ้งเมื่ออีกฝ่ายหันมามองทางผมอีกครั้ง

            เชื่อเถอะว่าทั้งผมและเขาก็เมื่อยไม่ต่างกัน เพราะเขาก็ต้องก้มลงมาเพื่อคุยกับผม ส่วนผมก็ต้องเงยขึ้นไปเพื่อคุยกับเขา

            ขอโทษนะที่สูงได้แต่ไหล่ของปั้น...

            ไม่สิ ต่ำกว่าด้วย...

            มีตารางเรียนหรือเปล่า

            “อื้อ ก็มีนะ...

            “งั้นถ่ายรูปส่งมาให้บ้างสิ

            “ได้สิได้...

            ผมได้แต่พยักหน้าก่อนจะต้องขมวดคิ้วเมื่อนึกขึ้นได้ว่าผมจะส่งรูปให้เขายังไง ในเมื่อ...

            เดี๋ยวขอเฟซบุ๊กด้วย

            “...

            ผมที่ไม่รู้จะตอบอะไรก็ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ ก่อนที่ทั้งผมและเขาจะต้องหยุดการสนทนาเพียงแค่นั้นเมื่ออาจารย์เข้ามา

            วันนี้อาจารย์ยิ่งศักดิ์ไม่มาสอนนะคะ เขาเลยฝากครูมาเช็คชื่อให้

            สิ่งที่ผมได้ยินทำให้ตัวเองกลั้นยิ้มแทบไม่อยู่เมื่อรู้ว่าอาจารย์ไม่มา และยิ่งเป็นอาจารย์เจ้าของวิชาที่ผมไม่ชอบแล้วยิ่งดีเข้าไปใหญ่ ซึ่งดูเหมือนเพื่อนๆ ในห้องก็เช่นกัน คงดีใจกันถ้วนหน้า เพราะนอกจากจะว่างไปหนึ่งคาบแล้วคงได้มีเวลาปั่นงานที่ต้องส่งในคาบต่อไปด้วย

            “กันชัย

            ดีนะงานผมเสร็จแล้ว เพราะงั้นได้นั่งสบายๆ ทั้งคาบ

            “กันชัยมามั้ยคะ !”

            โอ๊ย ขนมของแม่ก็ยังเหลืออยู่ เอ่อ...ถ้าชวนปั้นใจกินด้วย...

            มึง

            “หะ...หืม

            “กันชัย

            “กันชัยไม่มานะคะ

            ‘กันชัยไม่มานะคะ

            อ๊ะ เดี๋ยววววว !

            “มะ...มาครับ กันชัยมาครับ ผมเองครับ !” ผมรีบยกมือพลางเขย่งร่างอ้วนของตัวเองเพื่อที่จะให้อาจารย์สาวเห็น ก่อนที่ทั้งห้องจะพากันขำผมทำให้ตัวเองต้องก้มหน้าลงด้วยความอาย

            โอ๊ยยยย ไอ้เกลือ ทำไมมึงมันเบอะอย่างนี้ !

            ครูใส่ชื่อเด็กใหม่เข้าไปแล้วนะ วันนี้ดีจริงๆ มากันครบด้วย

            หลังจากที่เรียกชื่อผมที่เป็นอักษร ก ไก่ เป็นคนแรกก็ไล่ไปจนคนสุดท้ายและปิดท้ายด้วยเด็กใหม่อย่างปั้นใจที่ยืนอยู่ข้างๆ ผม

            อย่าเหม่อสิ

            เสียงจากคนข้างๆ ทำให้ผมเงยหน้าไปมอง ก่อนจะพยักหน้า แล้วเริ่มมองไปตรงหน้าที่ตอนนี้อาจารย์ผู้หญิงที่เก็บแฟ้มไปแล้วได้แต่ยืนมองพวกเราอย่างพิจารณา

            วันนี้ครูจะไม่ให้ทำอะไรมากเนอะ ไปวิ่งรอบสนามสักสามรอบแล้วค่อยแยกย้าย

            “โห่ อาจารรรย์

            “ไปได้แล้วค่ะ เรียงหนึ่งไปเลย ครบไวก็แยกย้ายไว” เสียงของอาจารย์ที่สั่งเด็ดขาดทำให้เพื่อนๆ ในห้องที่ตอนนี้เริ่มเรียงหนึ่งออกวิ่งทำให้ผมต้องมองตามด้วยสายตาตื่นๆ ก่อนจะเลือกเดินไปหาอาจารย์ที่ยืนอยู่ เนื่องจากถ้าท่านเดิมเขาจะรู้ว่าผมเป็นโรคหอบหืดจะให้แค่วิ่งอยู่กับที่เท่านั้นในระหว่างที่เพื่อนวิ่ง

            เอ่อ...อาจารย์ครับ...

            “ว่าไงคะกันชัย รีบไปวิ่งสิ วิ่งไม่ครบครูไม่ปล่อยนะ

            “คือว่าผม...

            “ไปวิ่งเลยค่ะ น้ำหนักอย่างนี้ต้องวิ่งเยอะๆ ไปเร็วๆ” ผมที่โดนอาจารย์สาวดันหลังให้ออกวิ่งตามเพื่อนๆ ก็อยากจะร้องไห้ขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆ ก้าวออกวิ่งตามหลังเพื่อนคนอื่นๆ ไป และคนที่ออกไปก่อนหน้าผมได้ไม่นานอย่างปั้นใจตอนนี้กลับวิ่งแซงเพื่อนๆ ไปแล้ว

            หายใจเข้าลึกๆ เอานะไอ้เกลือ...

            ผมที่ตอนนี้พยายามหายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้ทันกับจังหวะการวิ่ง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ช่วยอะไรนัก และตอนนี้ร่างผมเต็มไปด้วยเหงื่อ ความเร็วที่ตอนแรกออกตัวมาเต็มที่ตอนนี้กลับช้าลงเรื่อยๆ ก่อนจะเห็นว่าผู้ชายชุดนักเรียนเพียงคนเดียวได้วิ่งแซงผมไปหนึ่งรอบแล้วทั้งๆ ที่ผมยังไปไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ

            เหนื่อย...

            หายใจไม่ทัน...

            ผมที่ตอนนี้รู้สึกเหมือนตกนรกกลายๆ ก็ต้องเร่งวิ่งตามเพื่อน ดูเหมือนบางคนจะวิ่งครบสามรอบเป็นที่เรียบร้อย แต่ผมยังลากร่างกายช้าๆ ของตัวเองวิ่งอยู่ จนตอนนี้มันแทบกลายเป็นการเดิน และผมก็เริ่มมองหาอาจารย์คนเมื่อสักครู่เพื่อจะบอกว่าผมไม่ไหว แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะหายไปแล้ว

            ผมหยุดวิ่งได้มั้ย ไม่วิ่งแล้วได้มั้ย...

            ผมที่เริ่มหอบหลังจากใช้แรงไปมาก จากแรงวิ่งก็กลายเป็นแรงเดินทันที ซึ่งตอนนี้เพิ่งได้แค่รอบกว่าเท่านั้น ก่อนจะหันไปมองทางเพื่อนๆ ที่มองมาก็เห็นว่าทุกคนกำลังมองผมอย่างลุ้นๆ

            ถ้าไม่ครบไม่ปล่อยนะ

            ผมได้แต่สูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง ก่อนจะเริ่มออกแรงวิ่งอีก แต่ดูเหมือนใจผมที่ฮึดสู้ขึ้นมาจะไม่ส่งผลให้ร่างกายผมสู้ไปด้วย เพราะไม่นานผมก็ล้มลงท่ามกลางสีหน้าตกใจของคนอื่นๆ รวมถึงอาจารย์ผู้หญิงที่เดินกลับมาหลังจากออกไปคุยโทรศัพท์

            ยะ...ยาพ่น...

            ร่างของผมที่ตอนนี้ทิ้งตัวนอนหงายมองท้องฟ้าอยู่กับพื้นพร้อมกับหน้าอกที่กระเพื่อมอย่างรุนแรงได้แต่นอนนิ่งอยู่แบบนั้น ไม่นานเพื่อนๆ ก็ต่างพากันเข้ามา...

            หลังจากนั้นดวงตาของผมก็มืดสนิท มีเพียงความคิดในเรื่องเดิมๆ ที่ยังคงก้องอยู่ในหัวของผมซ้ำๆ

            เมื่อไหร่ผมจะได้เข้ามหาวิทยาลัยสักที

            ทำไมชีวิตไอ้เกลือถึงบัดซบขนาดนี้...!



-------------------------------

เรื่องนี้นายเอกอ้วนนะคะ และจนจบเรื่องคงไม่ผอม ^^

ฝากเกลือกับปั้นใจไว้ด้วยจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 498 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #581 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:34
    สงสารจังมีแต่คนไม่สนใจ
    #581
    0
  2. #452 aunaunmtyj (@aunaunmtyj) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 22:53
    น้องเกลืออออออออออ ทำไมไม่บอกครูดีๆ ครูนี่ก็อีกไม่ฟัง น่อวปั้นสนใจน้องอ่ะดิ่
    #452
    0
  3. #398 earnnearn (@earnnearn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:44
    เอ้าครู!!!
    #398
    0
  4. #362 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 23:07
    ปั้นจะเป้นเพื่อนกับเกลือใช่มั้ย
    #362
    0
  5. #359 pisanu127 (@pisanu127) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 16:04
    สงสารเกลือจังเลยอ่
    #359
    0
  6. #342 Kttjj (@kyungfern) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 09:05
    สงสารน้องจีงง น้องน่าจะบอกครูเร็วๆไปเลย
    #342
    0
  7. #328 withfluffyp (@blossomorrain) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 11:25
    น้องเกลือลูก ครูก็ฟังน้องพูดก่อนไม่ได้หรือไงคะ ฮือ
    #328
    0
  8. วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 02:33
    สงสารน้อง ครูก็ไม่เคยถามหรือสนใจนักเรียนเล้ยยย เกลือสู้ๆนะลูกเดี๋ยวก็ได้เข้ามหาลัยแล้วไอหนู!!
    #303
    0
  9. #133 Corona_Borealis (@Corona_Borealis) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 16:07
    เข้าใจความรู้สึกเกลือ เราวิ่งรอบสนามครึ่งรอบยังไม่ไหวเลย55555 มันทรมานมากจริงๆ
    #133
    0
  10. #123 Aon Meyjforever (@aon_meyj4ever) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 14:25

    สงสารน้องเกลืออ่ะ

    #123
    0
  11. #99 คนที่คุณก็รู้ว่าใคร (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 14:03

    คาบพละคือฝันร้ายจริงๆนะ โถ่เกลือ รู๊กก สงสาร แต่นางน่ารักจัง

    #99
    0
  12. #76 Phpalus (@pantharee01) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:20
    คาบพละนี่ฝันร้ายของคนอ้วนเลยอะ นี่มีตีเทนนิสปวดหัวมาก วิ่งไม่ทันคนอื่นเขาาแงงงงง ติดตามนะคะเพิ่งเข้ามาอ่าน ^^
    #76
    0
  13. #73 ซาราง เฮ (@kimmeena) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 23:55
    น่ารัดดดด
    #73
    0
  14. วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 22:32
    สงสารเกลือง่ะ
    #46
    0
  15. #35 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 16:30
    น้องเกลือถ้าไม่ไหวอย่าฝืนนะลูก
    #35
    0
  16. #31 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 15:36
    สงสารนายเอก...สู้ๆนะคะ
    #31
    0
  17. #9 shimon (@jiaotto) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 16:11

    มีความหึงนุ้งเกลือมาส่องผู้ ปั้นน่ารัก มาส่องทุกวันเลยค่ะว่าอัพรึยัง ชอบมากเลยขอยคุณนะคะ

    #9
    0
  18. #3 Nilkan. (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 18:51
    แค่เชื่อก็ไม่มงคลละเกลือ
    #3
    0