ม า ก ก ว่ า ค ว า ม รู้ สึ ก (Y) -จบ-

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,785 Views

  • 221 Comments

  • 730 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    133

    Overall
    10,785

ตอนที่ 8 : มากกว่าความรู้สึก ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    3 พ.ค. 61

ตอนที่ 7

 

07.00 น.

               อึดอัด...

               ...

               ทำไมมันอึดอัดวะ

               “งืม...” ผมพยายามลืมตาขึ้นจากการตื่นแบบกะทันหันเพราะรู้สึกอึดอัดจนไม่สามารถนอนหลับต่อได้ และเมื่อพยายามขยับตัวก็ดูเหมือนจะยากลำบากพอสมควร ก่อนที่ผมจะพยายามจะกระพริบตาถี่ๆ แล้วหันไปมองทางต้นเหตุ “ไอ้ฝุ่น...!”

               ผมเรียกชื่อไอ้ตัวสาเหตุเสียงดังก่อนจะพยายามจะขยับตัวแต่กับโดนแขนกับขาหนักๆ ของมันทับไว้ โดยที่ร่างของอีกฝ่ายแทบจะเกยขึ้นทับร่างของผม ทำให้ตัวเองที่นอนหงายอยู่ไม่สามารถขยับไปไหนได้

               ห่าเอ๊ย

               ผมใช้แรงทั้งหมดที่มีภายใต้สภาพงัวเงียดันแขนและขาของมันออก และก็ได้ผลเมื่อร่างของไอ้ฝุ่นมันขยับและเปลี่ยนไปเป็นนอนหงายตามแรงผลักของผมทันที ก่อนที่พลิกตัวไปนอนตะแคงอีกด้านและหลับตาลงแม้จะรู้สึกหงุดหงิดที่ตื่นกลางคันก็ตาม

               ...

               หมับ !

               ผมสะดุ้งในขณะที่จะหลับแหล่ไม่หลับแหล่เมื่อมีแรงหนักๆ กระทบเข้ามาที่กลางลำตัว และเมื่อลืมตาดูก็เป็นไปตามคาดเมื่อแขนของไอ้คนที่นอนเตียงเดียวกับผมมันพาดลงมาบนตัวผมอีกครั้ง จนผมต้องถอนหายใจออกมาก่อนจะพยายามขยับหนีสิ่งที่คุกคามนั่น

               อึ๊บ...

               ขยับไม่ได้...

               “ไอ้ฝุ่น” ผมเรียกชื่อไอ้คนที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลังของผมทันทีเมื่อรู้สึกได้ว่าแรงที่ทับมานั้นมันหนักขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้กลายเป็นล็อกเอวผมไว้แล้ว “ไอ้ฝุ่น กูรู้นะว่ามึงตื่นแล้ว”

               “งืม...”

               “มึงแกล้งกูใช่มั้ย” ผมพูดขึ้นเสียงดังก่อนจะขยับตัวอีกครั้งแต่คราวนี้กลับหลุดออกได้โดยง่าย ทำให้ร่างของผมพลิกกลับไปนอนตะแคงหามันทันที และมันก็ทำให้ผมต้องหัวใจเต้นแรงขึ้นเมื่อคราวนี้ไอ้ฝุ่นมันไม่ได้หลับตา แต่กลับจ้องมองมาจนทำให้ผมกับมันสบตากันเข้าพอดี ผมที่กำลังจะขยับตัวหนีก็ต้องหยุดอยู่นิ่ง เมื่อมันเอาแขนขึ้นมาพาดบนเอวผมอีกครั้ง

               และคราวนี้ผมก็ไม่ได้ขัดขืน ไม่ได้พยายามขยับหนี ได้แต่นอนนิ่งอยู่แบบนั้น

               “มึงทำกูตื่น”

               “กะ...กูขอโทษ...”

               “ไม่ให้อภัย” ไอ้ฝุ่นมันว่าก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งโดยที่แขนของมันยังพาดไว้บนเอวของผมอยู่ และคราวนี้กลับกลายเป็นผมที่ยอมอยู่เฉยๆ รับการกระทำแบบนั้นของมันเท่านั้น นี่ไม่ใช่กอด แต่มันคล้ายๆ การวางแขนไว้เฉยๆ ซะมากกว่า “นอนก่อน ตื่นมาแล้วจะบอกอีกทีว่าจะยกโทษให้มั้ย”

               “กู...”

               “...”

               “กูปวดฉี่” ผมพูดออกไปเพราะตอนนี้รู้สึกปวดฉี่ขึ้นมาจริงๆ และนั่นก็ทำให้ไอ้ฝุ่นมันลืมตาขึ้นอีกครั้งพร้อมกับมองมาที่ผมด้วยสายตาที่จ้องเขม็ง “กะ...กูปวดฉี่จริงๆ นะเว้ย”

               “...”

               “จะราดแล้ว”

               “ไม่ให้ไป”

               “ไอ้ฝุ่น...”

               “มึงนี่บ้าเปล่าวะ ปวดฉี่ก็ไปดิ มาบอกกูทำไม” ไอ้ฝุ่นมันว่าก่อนจะยกมือที่พาดเอวผมอยู่ขึ้นมาตีหน้าผากของผมเบาๆ เมื่อตัวเองเป็นอิสระจึงรีบลุกขึ้นและลงจากเตียง ก่อนจะรีบวิ่งไปทางห้องน้ำ

               “ไอ้เอิร์ธ” เสียงเรียกนั่นทำให้ผมหยุดชะงักก่อนจะหันไปมองคนที่ตอนนี้ลุกขึ้นมานั่งแทนแล้ว “อาบน้ำแปรงฟันด้วย”

               “ห๊ะ”

               ผมทำหน้างงส่งไปให้ไอ้ฝุ่นที่มองมา ซึ่งมันที่นั่งทำหน้านิ่งอยู่บนเตียงก็ได้แต่จ้องกลับมาเท่านั้นราวกับรีบไล่ให้ผมไปอาบน้ำให้เรียบร้อย ตัวเองเลยต้องเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาแบบงงๆ ไอ้ฝุ่นมันเลยยอมพูดขึ้นต่อ “เสร็จแล้วจะได้ลงไปหาอะไรกิน”

               “อ๋อ...โอเค” ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าห้องน้ำโดยไม่ถามอะไรมันต่อ และทันทีที่ประตูปิดลง เสียงแว่วๆ ของคนที่อยู่ด้านนอกก็ทำให้ผมแปลกใจ

               ...

               “ไปสวนสนุกกัน”

 

 

10.40 น.

# Dream world

               เอาจริงดิ...

               “พร้อมหรือยัง”

               “เออ”

ใบหน้าร่าเริงของไอ้ฝุ่นกับผมที่กำลังยืนมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้นทำให้พวกเราเหมือนจะกลายเป็นจุดเด่นอยู่หน้าทางเข้าไปซะอย่างนั้น

               นี่มันพาผมมาสวนสนุกจริงๆ

               “เดี๋ยวๆ” อยู่ๆ ผมก็ขัดขึ้นในตอนที่ไอ้ฝุ่นมันกำลังจะจับแขนผมทำให้มันหันมามองแบบงงๆ “แล้วมึงไม่ไปเรียนเหรอ ?”

               “ไม่...”

               “อ๋อ...”

               “กูโดด”

               “เอ้า ไอ้นี่...!” ผมที่กำลังจะพูดว่ามันก็ต้องหุบปากลงเมื่อไอ้ฝุ่นมันจับแขนผมแล้วกระตุกแรงๆ จนร่างของผมขยับเข้าไปชนกับร่างของมัน

               ...!

               “อย่าบ่น อุตส่าห์พามา”

               “อะ...เออ” ผมพูดก่อนจะอยู่นิ่งๆ จนไอ้ฝุ่นมันขยับออกไปเอง ก่อนที่มันจะเป็นคนเดินนำเข้าไปด้านใน เมื่อผมตั้งสติได้ตัวเองก็รีบเดินตามมันทันที ไม่นานพวกเราทั้งคู่ผ่านประตูตรวจบัตรมาจนได้ ซึ่งตอนนี้ผมมองไปรอบๆ ด้วยท่าทีตื่นตาอย่างปิดไม่มิด “อยากเล่นทุกอย่างเลยว่ะ...”

               ทำไมแถวบ้านกูไม่มีแบบนี้บ้างวะ

               “เดี๋ยวพาเล่นทุกอย่างเลยเป็นไง” ไอ้ฝุ่นมันว่าพลางชูบัตรรวมเครื่องเล่นขึ้นมา ทำให้ผมยิ้มกว้าง ก่อนจะที่คนข้างๆ มันจะกลางแผนที่ออกแล้วขยับมาใกล้ผม “ไปไหนก่อนดี”

               “แล้วแต่มึงเลย”

               “งั้นเจออะไรก็เล่นอันนั้นนะ”

               “กูยังไงก็ได้”

               “มึงนี่...”

Rrrrrrrrrrr ~

               ไอ้ฝุ่นที่ตอนแรกกำลังขมวดคิ้วและหันมาตำหนิผมก็ต้องหุบปากลงเมื่อเสียงเรียกเข้าของมันดังขึ้น ซึ่งเจ้าตัวก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วขมวดคิ้วเมื่อมองไปที่หน้าจอที่มือกดรับไปแล้ว “อะไร ?”

               “...”

               “เออ วันนี้กูไม่ไป...กูพาเพื่อนมาเที่ยว...รู้แล้วอย่าพูดมากดิ เดี๋ยวไปตอนเย็น...เออๆ” เสียงของไอ้ฝุ่นมันดูหงุดหงิดพอควรก่อนที่เจ้าตัวจะกดวางสายไปแล้วหันมามองผมที่ทำหน้าสงสัยอยู่ “เพื่อนตามไปทำงานกลุ่ม”

               “อ้าว...” ผมขานกลับพลางพยักหน้าอย่างเข้าใจ “มึงไปก็ได้นะ เดี๋ยวกูเล่นคนเดียวได้”

               “อย่างงี่เง่า” อยู่ๆ ไอ้ฝุ่นมันก็พูดขึ้นมาพลางทำหน้าตาหงุดหงิด ซึ่งทำเอาผมถึงกับนิ่งไปเพราะไม่คิดว่าคำพูดของตัวเองนั้นจะเป็นการแสดงออกว่างี่เง่า “กูบอกมันว่ากูจะไปตอนเย็นมึงไม่ได้ยินหรือไง”

               “...”

               “ที่สำคัญกูซื้อบัตรมาแล้ว”

               ผมมองคนที่พูดใส่ผมด้วยน้ำเสียงอารมณ์เสีย ทำให้บรรยากาศตื่นเต้นเมื่อสักครู่ดูกร่อยตามลงไปด้วย “มึง...”

               “...”

“จะหงุดหงิดทำไมวะ...” ในที่สุดผมก็พูดออกไปด้วยความไม่เข้าใจกับการแสดงออกของไอ้ฝุ่น ซึ่งมันก็ทำเหมือนจะคิดได้เมื่อมันมองกลับมาทางผม ก่อนที่เจ้าตัวจะยกมือขึ้นคลึงขมับตัวเองแล้วพูดขึ้นมาเบาๆ

“โทษที”

“ไม่เป็นไร”

“กูคิดว่ามึงเป็นแฟนกู เลยคิดว่าคำพูดนั้นคือการประชด” ไอ้ฝุ่นมันพูดด้วยท่าทีสับสน ก่อนจะสลัดหัวตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม “แต่กูลืมไปว่ามึงไม่ใช่เกรซ”

“...”

“ขอโทษทีนะ”

               “เออ ไม่เป็นไร” ผมที่ยังคงยืนยันคำเดิมก่อนจะแสร้งลืมเรื่องเมื่อสักครู่ไปแล้วชะเง้อมองกระดาษที่แสดงแผนที่สวนสนุกในมือของไอ้ฝุ่น “ไปไหนก่อนดีวะ”

               “...”

               “กูอยากเล่นรถไฟเหาะ” ผมเงยหน้าขึ้นมามองคนที่ตอนนี้ยังจ้องมาที่ผมไม่เลิก ไอ้ฝุ่นมันเลยถอนหายใจออกมา ก่อนจะก้มมองของในมือตัวเองบ้าง

               “ไม่ต้องใช้แผนที่ละ เจออันไหนก็เล่นอันนั้นแล้วกัน” ไอ้ฝุ่นมันว่าพลางพับกระดาษจนเหลือแค่ชิ้นเล็กๆ แล้วเก็บเข้ากระเป๋า ผมเลยพยักหน้าก่อนจะเดินตามคนที่เดินนำออกไปแล้ว ไม่นานพวกก็เดินมาถึงเครื่องเล่นเครื่องแรก “กูรู้ว่ามึงชอบ”

               “ม้าหมุน ?”

               ผมมองม้าหมุนสีหวานตรงหน้าก่อนจะขมวดคิ้ว เพราะยังไม่เห็นว่าจะมีผู้ใหญ่คนไหนอยู่บนนั้นสักนิด ก่อนที่เสียงคนข้างๆ มันจะหัวเราะออกมา “กูล้อเล่น”           

               “มึงนี่นะ” ผมบ่นเบาๆ ก่อนจะเดินตามมันอีกครั้ง โชคดีที่วันนี้เป็นวันธรรมดา คนเลยไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ ซึ่งไอ้ฝุ่นมันบอกว่าเคยมาตอนเทศกาล เข้าแถวเล่นเครื่องเล่นทีสองชั่วโมง

               และผมก็ไม่มานะขนาดนั้น

               “อันนี้ก็ได้...” ไอ้ฝุ่นมันว่าก่อนจะมองไปที่เครื่องเล่นขนาดใหญ่ ซึ่งพอผมมองตามก็อดตาโตไม่ได้ เพราะเครื่องเล่นที่ว่าคือสิ่งที่ผมบ่นว่าอยากเล่นไปตั้งแต่แรก

               เขาเรียกอะไรนะ...รถไฟเหาะ ?

               “ตื่นเต้นว่ะ...”

               “พร้อมหรือยัง”

               “แน่นอน...”

               “หึ งั้นมา” ไอ้ฝุ่นมันพูดแค่นั้นก่อนจะเดินนำผมไปเข้าแถว ซึ่งคนที่น้อยเลยทำให้ไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงคิวพวกเรา ซึ่งคนที่พามาก็นำไปนั่งหน้าสุดยิ่งทำให้ผมตื่นเต้นเข้าไปใหญ่ “ห้ามร้องไห้งอแงขอลงกลางทางนะเว้ย”

               “ไม่มีทาง” ผมยักคิ้วให้มันในขณะที่เจ้าหน้าที่มาล็อกที่นั่งให้ ก่อนที่มืออุ่นๆ ของคนที่นั่งข้างๆ ผมจะจับมือผมไว้ทำให้ผมก้มมองแล้วเงยหน้ามองมันอย่างไม่เข้าใจ ซึ่งไอ้ฝุ่นมันก็ได้แต่ยิ้มให้แล้วบีบมือของผมแรงขึ้นในขณะที่เครื่องเล่นกำลังเคลื่อนตัวออกช้าๆ ซึ่งเราทั้งคู่ยังคงมองหน้ากันจนกระทั่งมันกำลังจะถึงจุดสูงสุด

               “ไอ้เอิร์ธ กูมีเรื่องสำคัญจะบอก”

               “ว่าไงวะ”

               “มึงตั้งสติแล้วฟังกูให้ดีนะ”

               “ห๊ะ...”

               กึก !

               เสียงดังที่น่าตกใจทำให้ผมรู้ว่าตอนนี้มันกำลังถึงจุดปล่อยตัวของเครื่องเล่นแล้ว ทำให้มือผมเผลอบีบมือไอ้ฝุ่นอัตโนมัติ ส่วนผมที่ตอนแรกกำลังมองคนที่กำลังอ้าปากพูดสิ่งๆ หนึ่งออกมาก็หันไปด้านหน้าอย่างลืมตัวเมื่อเครื่องเล่นถูกปล่อยตัวด้วยความเร็วสูง

               ‘กู...’

               ผมอ่านปากมันได้แค่นั้น

               ก่อนที่เสียงต่อไปทั้งหมดจะกลบสิ่งสำคัญที่ว่า

               ‘กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!’

              

              

               “สนุกสุดๆ เลยว่ะ ไปไหนต่อดี” ผมพูดอย่างตื่นเต้นเมื่อตอนนี้เราตะเวนเล่นเครื่องเล่นมาจนจะครบหมดแล้ว ซึ่งไอ้ฝุ่นก็ได้แต่ทำหน้าเซ็งๆ เดินตามผมมา ซึ่งมันเป็นแบบนี้ตั้งแต่ลงจากรถไฟเหาะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผมไม่ยอมฟังเรื่องสำคัญของมันหรือเปล่า แต่พอผมถามซ้ำมันก็ไม่ยอมตอบแล้ว “อย่าทำหน้าบึ้งดิวะ วันนี้เป็นวันที่ดีนะเว้ย”

               “วันที่ดีของมึงล่ะสิ”

               “เออน่า...” ผมพูดยิ้มๆ ก่อนจะกินสายไหมในมือ ไอ้ฝุ่นที่อยู่ข้างๆ มันก็เอื้อมมือมาหยิบออกไปก้อนใหญ่ก่อนจะยัดใส่ปาก “ปกติกูไม่กินของหวานนะเนี่ย แสดงว่าวันนี้กูอารมณ์ดีมากๆ”

               “เออ กูรู้”

               “รู้อะไร”

               “รู้แล้วกัน” ไอ้ฝุ่นมันตอบกลับมาด้วยสีหน้าเซ็งๆ หลังจากที่ผมกวนประสาทมันเล่น ก่อนที่เจ้าตัวจะหันมามองหน้าผมแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “กูรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับมึงอ่ะ”

               แล้วมันก็เริ่มพาเข้าบรรยากาศแปลกๆ อีกแล้ว...

               “เออ ช่างมันเถอะ”

               ผมพูดตัดบทเมื่อสายไหนในมือเริ่มจะไม่อร่อยเหมือนก่อนหน้านี้ ซึ่งไอ้ฝุ่นมันก็ไม่ได้สนใจได้แต่หยิบของหวานในมือผมใส่ปาก ก่อนที่เราทั้งคู่จะต้องหยุดเดินเมื่อคราวนี้สายเรียกเข้าของผมดังขึ้น

               09945265XX

               แล้วแม่งก็เป็นเบอร์แปลก

               ผมมองโทรศัพท์ในมือซึ่งไอ้ฝุ่นก็ทำท่าจะชะเง้อมองเข้ามาแต่ผมดันกดรับซะก่อน “สวัสดีครับ”

               {เอิร์ธ} เสียงของผู้หญิงที่คุ้นหูสุดๆ ดังเข้ามา ซึ่งน้ำเสียงก็แสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน ก่อนที่เธอจะถามผมต่อ {อยู่กับฝุ่นหรือเปล่า}

               “...”

               {เอิร์ธ !}

               “ห๊ะ...อยู่ๆ” ผมตอบออกไปอย่างงงๆ ก่อนจะรีบยื่นโทรศัพท์ให้ไอ้ฝุ่นเมื่อปลายสายถามหาคนข้างๆ ซึ่งมันก็ได้แต่มองก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นเบอร์โทรศัพท์ มือก็แทนที่จะคว้าโทรศัพท์จากผมไปมันกลับแย่งสายไหมในมือแล้วเดินนำมาที่มุมที่ไม่มีคน

               “เปิดลำโพงดิ”

               ผมไม่ได้ตอบก่อนจะทำตามที่มันสั่งและเสียงที่ยังแสดงความไม่พอใจก็ยังคงดังอยู่ {เอิร์ธ ได้ยินเรามั้ย เราถามว่าอยู่กับฝุ่นหรือเปล่า !}

               “เกรซ นี่ฝุ่นเอง”     

               {ฝุ่นเหรอ...ฝุ่นหายไปไหน ทำไมเกรซโทรหาแล้วไม่รับ !} เสียงที่แสดงความไม่พอใจดังออกมาซึ่งผมได้แต่กลืนน้ำลายลงคอพลางมองคนที่ตอนนี้หยิบสายไหมใส่ปากอย่างใจเย็น

               “แบตฝุ่นหมด ฝุ่นพาเอิร์ธมาดรีมเวิร์ล”

               {อะไรนะ !} ผมที่มองไอ้ฝุ่นอย่างเป็นห่วงเพราะดูเหมือนคราวนี้ผมจะเป็นต้นเหตุให้มันกับแฟนทะเลาะกันซะอย่างนั้น ที่สำคัญผมไม่รู้ด้วยว่าเกรซเอาเบอร์ผมมาจากไหน {ไปไหนทำไมไม่บอกเกรซบ้าง รู้มั้ยว่าเกรซเป็นห่วงที่ฝุ่นติดต่อไม่ได้ มหา’ลัยก็ไม่มา !}

               “เกรซ ใจเย็นๆ ฝุ่นขอโทษ” ไอ้ฝุ่นที่ตอนแรกยืนกินแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาวก็เริ่มทำหน้าซีเรียสขึ้นมาเมื่อตอนนี้ปลายสายเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ ก่อนที่มันจะหยิบโทรศัพท์จากผมไปแล้วปิดลำโพง “โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคนดี ฝุ่นขอโทษนะครับ”

               ผมที่ยืนมองไอ้ฝุ่นที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นอีกคนไปแล้ว และมันกำลังง้อแฟนของมันอยู่ทำให้ผมที่ตอนแรกยืนฟังมันคุยก็เริ่มขยับออกมาเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเหมือนจะไม่จบบทสนทนาง่ายๆ และผมก็ไม่จำเป็นต้องยืนฟังมันด้วย ก่อนที่ตัวเองจะเลือกเดินมาเรื่อยๆ พร้อมกับสายไหมที่โดนยื่นคืนมา จนกระทั่งเห็นเด็กกลุ่มใหญ่กำลังยืนเกาะขอบสระน้ำที่มีกระจกใสกั้นไม่สูงมากทำให้ผมเดินเข้าไปดูบ้างด้วยความสงสัย

               มันก็ไม่เห็นมีอะไร...

               หมับ !

               แขนของผมโดนคนๆ หนึ่งจับไว้แน่นพร้อมกับดึงไปด้านหลัง จนร่างของผมกระทบกับร่างอุ่นๆ ของใครบางคน แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะสงบนิ่งลงเมื่อเสียงดังที่มาพร้อมกับสัมผัสเย็นๆ ที่เกิดขึ้น

               กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด !!

               ...

               ซ่า ~!


-------------------------------------

ต่อไปจะไม่มีชื่อตอนนะคะ ค่อนข้างมีปัญหากับการตั้งชื่อ แง้ๆ T_T คิดไม่ออก

ขอบคุณทุกๆ คนที่แวะมาอ่านค่ะ 

สวผลล.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #184 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 10:27
    เกรซก้น่าสงสารนะ
    #184
    0
  2. #26 momosonoerung (@momosonoerung) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 17:04
    ซ่านี่อะไรสาดน้ำ?
    #26
    0
  3. #25 NEKO_NEKO23 (@NEKO_NEKO23) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 06:38
    เบื่อเกรซมากอ่ะจริงๆ งี่เง่าเวอร์วัง
    #25
    0
  4. #24 YOUI__LOL555 (@YOUI__LOL555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 22:36
    เกิดอัลไรขึ้น เอิร์ธตกน้ำหรอหรือไร??
    #24
    0
  5. #23 Jeniiwa (@jew_jaa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 22:14
    ชอบมากค่ะ รอตอนต่อไป~
    #23
    0
  6. #22 anusara81039 (@anusara81039) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 20:56
    รีบมาอัพนะค่ะ รอๆ
    #22
    0
  7. #21 0930653088 (@0930653088) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 20:39
    อยากรู่ว่าฝุ่นกับเกรซจะจบกันยังไง
    #21
    0
  8. #20 IPA1 (@IPA1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 20:09
    ฝุ่นอ่ะตามไปง้อเอริธ์เลย ชอบเอริธ์?ทำไมไม่เลิกกับเกรซสะที
    อินมาก
    #20
    0