ม า ก ก ว่ า ค ว า ม รู้ สึ ก (Y) -จบ-

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,814 Views

  • 221 Comments

  • 731 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    162

    Overall
    10,814

ตอนที่ 7 : มากกว่าความรู้สึก ตอนที่ 6 ความสับสนและความเจ็บปวด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    23 เม.ย. 61

ตอนที่ 6

               น้ำไม่ไหล...

               ใช่ครับ น้ำไม่ไหลอีกแล้ว !

               และไม่รู้ว่าเป็นแค่ห้องผมหรือเปล่าด้วย

 

               อิทธิพัฒน์ : ฝุ่น ห้องมึงน้ำไหลมั้ย ?

 

               ...

               ผมมองที่แชทตัวเองที่ถูกส่งไปซึ่งฝ่ายตรงข้ามก็ขึ้นว่าอ่านแล้ว แต่กลับไม่มีวี่แววว่ามันจะตอบกลับผมสักนิด

               หรือมันอยู่กับแฟนวะ

               “เฮ้อ...” ผมถอนหายใจออกมาก่อนจะเอาโทรศัพท์วางทิ้งไว้บนเตียง แล้วเดินเข้าห้องน้ำที่ไร้น้ำอย่างเซ็งๆ ก่อนจะยอมเสียงสละน้ำดื่มหนึ่งขวดเผื่อแปรงฟัน แต่จะให้เอามาอาบก็คงไม่ไหว “นี่กูต้องลงไปหาอะไรกินแบบเน่าๆ ใช่มั้ยเนี่ย...”

               ผมเก็บแปรงสีฟันเข้าที่แล้วมองหน้าตัวเองที่เกาะไปด้วยหยดน้ำ ก่อนจะเดินออกมาข้างนอกก็พบว่าโทรศัพท์มีสายเรียกเข้ามา และก็ตัดไป ก่อนที่มันจะดังขึ้นอีกครั้งทำให้ผมรีบไปหยิบมารับสาย

               {เอิร์ธ}

               และคนที่โทรมาก็คือไอ้ฝุ่นนั่นเอง

               “ห๊ะ ?”

               {น้ำห้องกูปกติ}

               “จริงดิ...”

               {เออ} ผมฟังคำตอบของมันก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะไม่คิดว่าห้องตัวเองจะมีปัญหาขนาดนี้ สงสัยผมคงต้องทำเรื่องย้ายห้องแล้วล่ะมั้ง {จะมาอาบน้ำเหรอ}

               “กูไปได้มั้ย”

               {ได้...} เสียงของไอ้ฝุ่นมันเบาราวกับกระซิบ ซึ่งผมก็เพิ่งจะสังเกตเมื่อฝั่งตรงข้ามนั้นเงียบกริบ มีเพียงเสียงแอร์ที่ดังแว่วๆ เข้ามาเท่านั้น {แต่อย่าเพิ่งมา กูอยู่กับเกรซ}

               “อ่อ...” ผมขานตอบกลับไปแค่นั้นก่อนจะพยักหน้ากับตัวเองอย่างเข้าใจ “มึงทำอะไรกันวะ ทำไมเงียบกันจัง”

               {...}

               “...”

               {เป็นแฟนกันมึงคิดว่าจะทำอะไรล่ะ}

               “อ่า...”

               สาบานได้ว่าที่ผมถามผมไม่ได้ตั้งใจหรืออยากเสือกจริงๆ

               {รอก่อนนะ แป๊บเดียว}

               “เออๆ ตามสบาย กูไม่กวนแล้ว”

               {เอิร์ธ...}

               “แค่นี้นะ”

               {ไอ้เอิร์ธ !}

               ติ๊ด !

               ผมกดตัดสายให้อีกคนทันที เพราะคิดว่าตัวเองคงจะไปกวนเวลาส่วนตัวของทั้งสองคนมากเกินไปหรือเปล่า ก่อนที่ผมจะเอาโทรศัพท์เก็บเข้ากระเป๋าแล้วตัดสินใจว่าจะลงไปข้างๆ ด้วยสภาพเน่าๆ แบบนี้นี่แหละ จะรอจนไอ้ฝุ่นทำ ‘ภารกิจ’ เสร็จ ผมคงจะได้หิวข้าวท้องกิ่วแน่ๆ

               และคงจะไม่ใช่แป๊บเดียวอย่างที่มันว่าหรอก...

               แปล๊บ...

               ...

               “ไอ้อุ่นเดี๋ยวกูลงไปซื้ออาหารมาให้” ผมส่ายหัวกับความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นก่อนจะหันไปพูดกับไอ้อุ่นที่นอนเลียขนตัวเองอยู่บนเตียงโดยที่มันไม่หันมาสนใจผมด้วยซ้ำ ก่อนจะเปิดประตูห้องออกมาก็ต้องแปลกใจเมื่อคนที่ผมเพิ่งจะคุยโทรศัพท์เมื่อสักครู่มายืนอยู่หน้าห้องด้วยร่างกายไม่ต่างจากชีเปลือย มีเพียงผ้าขนหนูที่ห่อหุ้มช่วงล่างอยู่เท่านั้น ผมที่ยังงงๆ อยู่เลยได้แต่ยืนนิ่งมองมันจนกระทั่งอีกฝ่ายถามขึ้น

               “จะไปไหน ?”

               “...”

               “ไอ้เอิร์ธ กูถามว่าจะไปไหน”

               เสียงแข็งๆ ที่ดังขึ้นอีกครั้งทำให้ผมที่ตั้งสติได้ตอบกลับออกไปทันที “ไปหาข้าวกิน”          

               “อย่างเดียว ?”

               “แล้วก็ไปซื้ออาหารให้ไอ้อุ่นด้วย”          ผมตอบไปตามที่ตัวเองคิดทั้งหมดก่อนจะยืนเงียบมองอีกคนที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์จนผมต้องแปลกใจว่ามันอารมณ์เสียอะไรมา จะถามก็ไม่กล้าเลยได้แต่ยืนนิ่งๆ รอฟังคนตรงหน้าพูดเท่านั้น

               ...

               เงียบ...

               แล้วทำไมไอ้ฝุ่นมันต้องจ้องหน้าผมกลับด้วยวะ

               “มึงมีอะไรหรือเปล่า ?” ในที่สุดผมก็เป็นฝ่ายถามไปจนได้เมื่อคนตรงหน้ามันไม่ยอมพูดอะไรออกมา ได้แต่ยืนมองหน้าผม “ถ้าไม่มีกูจะลงไปข้างล่างนะ”

               “...”

               “งั้นกูไป...”

               “กูไม่ได้คิดว่ามึงกวน”

               “ห๊ะ” และคราวนี้เหมือนจะกลายเป็นผมที่ต้องขมวดคิ้วจ้องหน้ามันกลับด้วยความไม่เข้าใจกับคำพูดนั่น และดูเหมือนความสงสัยของผมจะไม่ได้ช่วยไขข้อข้องใจสักเท่าไหร่ เมื่อไอ้ฝุ่นมันพูดเพียงแค่นั้นแล้วเดินกลับเข้าห้องตัวเองไปทันที ปล่อยให้ผมยืนงงมองตามมันจนกระทั่งประตูห้องปิดลง

               อะไรของมันวะ...

              

 

18.22 น.

# ร้านก๋วยเตี๋ยว

               “วันหยุดนี้ไปเที่ยวกันมั้ย” เสียงของไอ้ฝุ่นที่นั่งอยู่ตรงข้ามผมพูดขึ้นโดยที่มือยังคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวคาไว้ ทำให้ทั้งผมและแฟนมันต่างหันไปมองคนที่เปิดประเด็นทันที ก่อนที่คนพูดมันจะหันมาพูดทางผม “นานๆ ทีอยากไปเที่ยวบ้างว่ะ เบื่อกรุงเทพ”

               “ก็เอาดิ” ผมตอบเพียงแค่นั้นก่อนจะตักเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปาก ไอ้ฝุ่นมันจึงหันไปถามแฟนมันบ้าง

               “ว่าไงครับเกรซ ไปเที่ยวกับฝุ่นมั้ย”

               “ฝุ่นไปไหน เกรซก็ไปนั่นแหละ”

               เสียงหวานๆ ของทั้งสองคนทำให้ผมที่เหมือนจะเป็นก้างขวางคอของทั้งคู่ต้องนั่งเงียบๆ กินก๋วยเตี๋ยวอย่างฝืดคอ ก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อคราวนี้ไอ้ฝุ่นมันหันมาถามผมอีกครั้ง “มึงอยากไปที่ไหน”

               “สวนสนุก”

               “ทะเล”

               ผมกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ไอ้ฝุ่นตอบออกมาพร้อมๆ กัน ทำให้ผมและเกรซมองหน้ากันทันที ก่อนจะเป็นผมที่เป็นฝ่ายหลบตาแล้วเห็นว่าไอ้ฝุ่นมันขำออกมา “มึงแม่งเด็กว่ะ”

               “เออ...”

               “ฝุ่น เกรซอยากไปทะเล นะๆ”

               “แต่...”   

               “น้า ~

               “โอเคครับ ทะเลก็ได้ งั้นไปทะเลกัน ตกลงมั้ย ?” ไอ้ฝุ่นมันยีหัวแฟนมันด้วยความหมั่นเขี้ยวกับท่าทางอ้อนน่ารักๆ เมื่อสักครู่ “ตกลงมั้ยเอิร์ธ”

               “ยะ...”

               “ไม่ได้ไปกันสองคนเหรอ ?” ผมที่กำลังตอบว่า ‘ยังไงก็ได้’ ก็ต้องหุบปากลงเมื่อคนที่เลือกสถานที่พูดขัดขึ้นมาพลางหันไปมองทางไอ้ฝุ่นด้วยทางทางงอนๆ “เกรซคิดว่าเราจะไปเที่ยวกันแบบคู่รักสองคนซะอีก !”

               “เกรซ...!”

               “เออ มึงไปกับเกรซเลย กูตั้งใจจะไม่ไปอยู่แล้วว่ะ” ผมพูดขึ้นมาพลางพยักหน้าให้ไอ้ฝุ่นที่กำลังจะตำหนิแฟนมันเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นอะไร “แล้วกูก็ไม่ค่อยชอบทะเลด้วย...”

               ผมพูดไปตามความจริง ซึ่งไอ้ฝุ่นมันก็รู้ดีว่าผมมีความทรงจำที่ไม่ดีนักสำหรับที่นั่น

               แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงเท่าไหร่...

               “ทำไมถึงไม่ชอบล่ะ ทะเลออกจะสวย” อยู่ๆ เสียงใสๆ ก็ถามขึ้นพลางทำหน้าสงสัย เมื่อผมเงียบเจ้าตัวเลยหันไปสะกิดคนข้างๆ ซึ่งไอ้ฝุ่นเองก็ไม่ได้ตอบเช่นกัน จนสุดท้ายผมก็เป็นคนตอบเมื่อดูเหมือนคนตรงข้ามขยั้นขยอไอ้ฝุ่นไม่เลิก

               “ก็เหตุผลทั่วไปอ่ะ เคยจมน้ำ”

               “อ๋อ” เกรซลากเสียงยาวๆ พลางพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วหันไปพูดกับไอ้ฝุ่นด้วยท่าทางแตกต่างจากเมื่อสักครู่ “ฝุ่นอยากให้เอิร์ธไปด้วยใช่มั้ย ?”

               “เกรซ...”

               “งั้นเราไปกันหมดนี่แหละเนอะ คนเยอะๆ สนุกดี เดี๋ยวเกรซชวนแนนไปด้วย เพื่อนฝุ่นจะได้ไม่เหงา” เธอยิ้มกว้างๆ ให้แฟนตัวเอง ซึ่งไอ้ฝุ่นกลับมองเธอด้วยท่าทางตำหนิแทนจนผมต้องตอบคำถามเดิมที่เตรียมไว้ออกมาตั้งแต่แรก

               “เรายังไงก็ได้”

               ผมพูดแค่นั้นก่อนที่พวกเราทั้งสามคนจะหันมากินก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าต่อ ใช้เวลาไม่นานก็อิ่มจนแน่นด้วยความที่ก๋วยเตี๋ยวหน้าอพาร์ทเม้นต์นี่คุ้มแสนคุ้ม ก่อนที่ไอ้ฝุ่นกับแฟนมันจะขอตัวแยกกันไปเดินเที่ยวต่อ จนเหลือแค่ผมที่กลับขึ้นห้องพร้อมกับกุญแจสำรองห้องไอ้ฝุ่น ซึ่งมันให้เหตุผลว่า ‘กลัวน้ำจะไม่ไหล’ ทำให้ผมเองก็ไม่อยากจะปฏิเสธเหมือนกัน แต่โชคดีที่ขึ้นมาแล้วน้ำห้องผมก็กลับมาปกติแล้วที่เหลือภารกิจก่อนนอนคงจะเป็นแค่เรื่องคืนกุญแจให้เจ้าของห้องข้างๆ เท่านั้น

               แล้วมันจะกลับตอนไหนล่ะเนี่ย...

               ปั้ง !

               ...!

               ผมสะดุ้งเมื่อเกิดเสียงดังจากห้องข้างๆ อย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน จนผมคิดว่าห้องไอ้ฝุ่นจะเป็นอะไรหรือเปล่า ตัวเองจึงรีบออกไปดูทันที แต่เสียงที่ดังเล็ดลอดออกมามันกลับบอกกับผมว่าไม่ควรจะเข้าไปยุ่ง

               “เกรซ อย่างงี่เง่า !”

               “ฝุ่นนั่นแหละที่ทำให้เกรซงี่เง่า !”

               ...

               ผมยืนฟังเสียงสนทนาของทั้งสองคนโดยที่ใจก็สั่งให้ตัวเองเดินหนีไปจากตรงนี้ซะ และยังไม่ทันที่ร่างกายจะทำตามที่ใจสั่ง ประตูห้องที่เกิดเสียงดังข้างในก็เปิดออกพร้อมกับร่างเล็กๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งที่วิ่งออกมาชนเข้ากับร่างผมเต็มๆ แต่โชคดีที่ผมไม่ได้ล้มแต่กลับประคองร่างที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาไว้

               “ฮึก...”

               “เกรซ...”

               “เกรซ !” ผมที่ทำได้แค่เรียกชื่อคนตรงหน้าเบาๆ ก็ต้องหุบปากลงเมื่อไอ้ฝุ่นมันเดินตามออกมาติดๆ และมันก็ตกใจไม่น้อยที่เห็นว่าผมอยู่ตรงหน้า ก่อนที่เจ้าตัวจะดึงร่างแฟนของตัวเองกลับไปกอดไว้ ซึ่งเธอเองก็กอดร่างของไอ้ฝุ่นไว้แน่น “ไม่เป็นไรนะ ฝุ่นขอโทษ”

               “เกรซรักฝุ่น ฝุ่นอย่าเปลี่ยนไปนะ...ฮึก...”

               “...”

               “ฮื่อ...ห้ามเปลี่ยน...ไปนะ”

               ท่ามกลางเสียงสะอื้นของเกรซและผมที่ไม่สามารถก้าวขาออกจากตรงนี้ได้ราวกับเราทั้งคู่กำลังรอฟังคำตอบอีกคนที่ตอนนี้มันเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมอย่างสื่อความหมาย โดยที่มือก็ยังกอดปลอบประโลมอีกคนที่ร้องให้อยู่

               แล้วคำตอบของมึงล่ะวะ...

               ...

               “ฝุ่นรักเกรซ ไม่มีอะไรทำให้ให้ฝุ่นเปลี่ยนไปได้หรอก...”

               แปล๊บ...

 

 

               “ไอ้อุ่น...”

               เมี้ยว ~

               เสียงเล็กๆ ที่ตอบรับมาพร้อมกับแมวตัวอ้วนที่เข้ามาถูไถร่างกายของผมทำให้ผมยิ้มออกมาได้ ก่อนจะอุ้มไอ้อ้วนตรงหน้าขึ้นมาแล้วกระซิบเบาๆ “ขอกอดหน่อย...”

               ...

               “กูขอกอดหน่อย”

               ผมพูดเสียงเบาก่อนจะกอดไอ้อุ่นไว้หลวมๆ เพียงไม่นานก็ปล่อยมันออกเพราะกลัวสิ่งมีชีวิตตรงหน้าอึดอัด และก็เป็นไปตามคาดเมื่อพอผมปล่อยให้มันเป็นอิสระ ไอ้อุ่นก็เดินหนีขึ้นไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงจนเหลือแค่ผมที่ยืนอยู่กลางห้องก่อนจะเลือกเดินออกไปปลดปล่อยอารมณ์ตัวเองที่นอกระเบียงโดยมีเครื่องมือเป็นเพียงบุหรี่มวนเดียว

               “ขอบ้างดิวะ...” เสียงที่ดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกลทำให้ผมสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเห็นไอ้ฝุ่นมันเดินออกมานอกระเบียงเหมือนกัน คาดว่าเจ้าตัวน่าจะไปส่งเกรซเรียบร้อยแล้ว

               “หมดแล้วว่ะ โทษที” ผมตอบกลับไปก่อนจะหันมารับลมตรงหน้า โดยที่ไอ้ฝุ่นเองก็เดินมาเท้าแขนตรงระเบียงข้างๆ ผม ระยะขอบระเบียงที่ติดกันทำให้เราเหมือนอยู่ใกล้กันมาก มีเพียงแค่ระยะห่างไม่กี่ไม้บันทัดที่เป็นช่องว่างคั่นอยู่ “ดีกันแล้วใช่มั้ย ?”

               “อืม”

               “ดีแล้ว...” ผมพูดแค่นั้นก่อนจะอัดควันบุหรี่เข้าปอด ซึ่งพอหันไปก็เห็นว่าไอ้ฝุ่นมันมองมาทางผมไม่วางตา ตัวเองเลยถามมันขึ้น “อยากขนาดนั้นเลยหรือไง”

               “...”

               “เอาของกูไปมั้ยล่ะ ?” ผมว่าก่อนจะแกล้งยื่นบุหรี่ที่เพิ่งเอาออกจากปากให้มัน ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อไอ้ฝุ่นมันชำเลืองมองของในมือผมเล็กน้อย ก่อนที่ตัวเองจะเอากลับมาเข้าปากก็ต้องชะงักเมื่อคนที่ผมแหย่เล่นเมื่อสักครู่มันจับมือข้างที่ถือบุหรี่ของผมไว้ “อะไรมึง จะเอาจริงๆ หรือไง”

               “เออ”

               และทันทีที่พูดจบ คนที่จับมือของผมไว้มันก็ยกมือผมขึ้นและใช้ปากมารับบุหรี่ในมือของผมไป สัมผัสเบาๆ ของริมฝีปากและปลายจมูกที่โดนปลายนิ้วของผมทำให้ตัวเองรู้สึกเหมือนไฟช็อตก่อนจะรีบชักมือกลับมา แต่บุหรี่ที่เคยเป็นของผมตอนแรก ตอนนี้กลับไปอยู่ในปากของเจ้าของใหม่ไปแล้ว

               ตึก...ตึก...ตึก...

“นิสัยว่ะ”

               “ขอบใจ” ไอ้ฝุ่นมันพูดยิ้มๆ ก่อนจะดูดบุหรี่ต่อจากผมอย่างไม่รังเกียจ แต่กลับเป็นผมที่หัวใจเต้นแรงเองซะอย่างนั้น แต่ก็ทำได้แค่ทำตัวปกติต่อหน้ามัน “มึงโอเคมั้ย ?”

               “กูไม่มีอะไรที่ไม่โอเคนี่”

               “จริง ?”

               “อืม” ผมตอบแบบขอไปทีก่อนจะหันกลับมาสนใจกับวิวตรงหน้าแทน มันไม่เหมือนต่างจังหวัดที่ผมเคยอยู่ มีทั้งแสงของรถ แสงของตึก จนตัวเองอดตื่นเต้นกับสถานที่ใหม่ๆ แบบนี้ไม่ได้ “สวยว่ะ”

               “หมายถึงแฟนกู ?” คำถามเล่นๆ ของคนข้างๆ ทำให้ผมต้องหันไปมอง

               “นั่นก็ใช่ แต่ตอนนี้กูหมายถึงวิวตรงหน้าต่างหาก”

               “อ๋อ...” ไอ้ฝุ่นมันขานรับด้วยสีหน้ากวนประสาทพลางพยักหน้าเบาๆ แล้วสูบบุหรี่ที่ผมเหลือไว้จนหมดมวน “ดีขึ้นเยอะเลยว่ะ”

               “อืม...”

               “กูรักเกรซ...” เสียงของไอ้ฝุ่นมันดังขึ้นเบาๆ ซึ่งผมก็ได้แต่พยักหน้าเล็กน้อยเพื่อตอบรับคำพูดของมัน ก่อนที่คำที่ผมไม่คิดว่าจะได้ยินจะออกมาจะทำให้ผมต้องหันไปมองหน้าคนที่อยู่ไม่ห่างทันที “จริงๆ เหรอวะ”

               “ไอ้ฝุ่น...”

               “กูแค่สับสน”

               “มึงรักเกรซ มึงอย่าโลเลดิวะ” ผมพูดขึ้นพลางจ้องหน้ามันเผื่อเรียกสติคนที่กำลังทำหน้าสับสนอยู่ ผมไม่รู้ว่าอะไรเป็นสิ่งที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ แต่ผมก็ไม่อยากให้มันทำให้คนที่มันรักต้องเสียใจ “มึงเป็นคนพูดเองทุกวันนะเว้ย มึงจะยังสับสนอะไรอีก”

               “กูรู้ แต่กูแค่...” ไอ้ฝุ่นมันไม่พูดต่อพลางทำท่าคิด ก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วก้มหัวซบลงบนแขนตัวเอง “ไม่รู้ว่ะ ช่างแม่งเหอะ”

               ไอ้ฝุ่นมันทำท่าคิดไม่ตก จนผมต้องเอื้อมมือไปลูบหัวมันเบาๆ เมื่อมือของผมสัมผัสกับเส้นผมนุ่ม ไอ้ฝุ่นมันก็เงยหน้าขึ้นมาทันที และผมเองก็ทำได้แค่นั้น เพราะไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองสามารถช่วยอะไรคนตรงหน้าได้ “ยังไงก็สู้ๆ แล้วกัน ชีวิตคู่ของพวกมึงกูคงแนะนำอะไรไม่ได้”

               “อืม...ขอบใจนะ” ไอ้ฝุ่นมันพูดเสียงเบา ผมที่กำลังจะชักมือกลับก็ต้องชะงัก เมื่อมันจับมือของผมอีกครั้ง “เอิร์ธ”

               “ห๊ะ...”

               “วันนี้กูขอไปนอนห้องมึงได้มั้ย” เสียงของไอ้ฝุ่นมันเบามาก จนผมอดจะเป็นห่วงไม่ได้ แต่ตัวเองก็กลัว กลัวการที่จะใกล้ชิดมันไปมากกว่านี้ เพราะผมรู้แล้วว่าอาการแปลกๆ ของตัวเองที่เกิดขึ้นมันคืออะไร

               เจ็บ...

               เจ็บทุกครั้งที่รู้ว่าตัวเองไม่สามารถแสดงความรู้สึกอะไรออกมาให้มันรู้ได้เลย

               “เอิร์ธ...”

               “...”

               “กูไปได้มั้ย”

               “อืม...”

               ....

               และดูเหมือนผมเองก็ไม่ได้ต่างจากเมื่อเจ็ดปีก่อนสักนิด...

               “ได้ดิวะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #183 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 10:20
    ฝุ่นเริ่มโลเล
    #183
    0
  2. #60 Shipnielong (@Shipnielong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 21:08
    แปลว่าเอิร์ธก็ชอบฝุ่นตั้งแต่เด็กๆ?
    #60
    0
  3. #18 jittrawa (@jittrawa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 19:52
    ตกลงไม่ทำงานแล้วเหรอ ทำไมดูว่างจัง
    #18
    0
  4. #17 YOUI__LOL555 (@YOUI__LOL555) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 12:05
    สงสารอ่ะ น้ำตาจะไหล T^T
    #17
    0
  5. #16 momosonoerung (@momosonoerung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 11:03
    เจบซ้ำๆ
    #16
    0
  6. #15 Jeniiwa (@jew_jaa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 23:03
    ฝุ่นเริ่มลังเลเพราะเอิร์ทกลับเข้ามาในชีวิตเเล้วหรือป่าว
    #15
    0