ม า ก ก ว่ า ค ว า ม รู้ สึ ก (Y) -จบ-

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,822 Views

  • 221 Comments

  • 732 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    170

    Overall
    10,822

ตอนที่ 5 : มากกว่าความรู้สึก ตอนที่ 4 ความรู้สึกลึกๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    15 เม.ย. 61

Chapter 4

ความรู้สึกลึกๆ

 

            “กูให้ยืมวันเดียวนะ”

            “...”

            “ไอ้ฝุ่น...”

            “อืมมมมม”

            เสียงตอบรับแบบไม่ค่อยเต็มใจ ทำให้ผมที่กำลังเททรายแมวลงกระบะต้องหันไปมองคนที่ตอนนี้นอนเล่นไอ้อุ่นอยู่บนเตียงอย่างเซ็งๆ เพราะในที่สุดเรื่องถกเถียงระหว่างผมกับมันก็จบลง ซึ่งไม่ต้องเดาเลยว่าใครเป็นผู้ชนะ

            เฮ้อ...

            “อาหารอยู่นี่นะ”

            “อ่าหะ...”

            “มึงนี่นะ...” ผมได้แต่ส่ายหัวให้กับคนที่ไม่สนใจรอบด้านซักนิด ซึ่งมันก็ยังคงนอนยิ้มกว้างเล่นกับไอ้อุ่นอย่างมันส์มือ ซึ่งตัวที่โดนกระทำก็ท่าทางจะชอบใจไม่น้อยที่มีคนมาเกาคอเกาพุงให้

            มึงนี่แปลพักเร็วไปแล้ว !

            “คืนนี้มึงนอนนี่สิ”

            “ห๊ะ”

            “นอนด้วยกัน กู มึง ไอ้อุ่น”

            “ไม่ล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้กูค่อยมารับไอ้อุ่นดีกว่า”

            “ทำไม ?”

            “ก็เผื่อแฟนมึงมา กูไม่อยากรบกวน” ผมพูดพลางจัดของใช้ของเล่นของไอ้อุ่นให้เข้าที่ ซึ่งพอหันกับไปก็ต้องแปลกใจเมื่อคราวนี้ไอ้ฝุ่นมันมองมาที่ผมด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก จนตัวเองต้องถามมันเสียงเบา “มองทำไมวะ...”

            “กินเหล้ากัน”

            “หะ...”

            “เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง” ไอ้ฝุ่นมันว่าพลางหันไปเกาคอให้ไอ้อุ่นเหมือนเดิม ผมเองก็ได้แต่ทำหน้างงแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ และยังไม่ทันพูดอะไรเสียงเคาะประตูห้องก็ทำให้ทั้งผมและไอ้ฝุ่นต่างหันไปมองตามๆ กัน ก่อนที่ไอ้ฝุ่นมันจะลุกขึ้นและเดินไปเปิดประตู

            ถ้าให้เดา ผมว่าคงเป็นคนที่ตัวเองพูดถึงเมื่อซักครู่แน่ๆ

            “เซอร์ไพรส์ ~!!”

            “หืม...!”

            และเป็นไปตามที่ผมคิดไม่มีผิด

            ร่างเล็กๆ ของแฟนไอ้ฝุ่นที่เพิ่งมาถึงหมาดๆ กระโจนเข้าหาเจ้าของห้องทันที ซึ่งมันเองก็ได้แต่ทำหน้างงปนตกใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาและกอดแฟนมันไว้หลวมๆ

“เกรซมาหาเองเลยนะ เซอร์ไพรส์มั้ย !”

            “นิดนึงนะ ปกติโทรเรียกตลอด”

            “แสดงความดีใจหน่อยสิ !”

            “โอเคคร้าบ ดีใจที่สุด น่ารักจริงๆ แฟนฝุ่นเนี่ย” ไอ้ฝุ่นมันยิ้มกว้างๆ ก่อนจะใช้มือยีแก้มแฟนตัวเอง ซึ่งผมคนที่ดูอยู่ห่างๆ ก็อดยิ้มตามไม่ได้ เพราะถือว่าน่ารักดี

            และแอบเจ็บน้อยๆ สำหรับคนเพิ่งโสดอย่างผม

            เฮ้อ...

            “ว่าแต่ฝุ่นอยู่กับ...เอ๊ะ...นั่นแมว...!”

            “ชู่ว์ ~” ไอ้ฝุ่นมันรีบเอามือปิดปากแฟนมันก่อนจะดึงตัวเข้ามาในห้อง ซึ่งสถานการณ์เมื่อซักครู่ทำให้ผมเองก็ตกใจเช่นกัน จึงรีบเดินไปหาไอ้อุ่นที่ตอนนี้เริ่มตื่นกลัวและขยับไปที่ปลายเตียง “เกรซอย่าเสียงดังสิ แมวตกใจ”

            “แมวใครน่ะ”

            “แมวฝุ่นกับเอิร์ธ” ไอ้ฝุ่นมันตอบพลางมองหน้าแฟนมันที่ตอนนี้จ้องเขม็งมาทางไอ้อุ่นและผมไม่วางตา “น่ารักมั้ย”

            “ไม่เลย” และคำตอบของเธอก็ทำให้ผมกับไอ้ฝุ่นชะงักไปตามๆ กัน “ฝุ่นก็รู้ว่าเกรซแพ้ขนแมว เกรซไม่ชอบ”

            “ไอ้อุ่นขนไม่ล่วงนะ”

            “นั่นแหละ !”

            “ฝุ่นมีที่ปิดปาก...”

            “ฝุ่น !”

            ดูเหมือนทั้งสองคนที่เพิ่งจะหวานกันไปในตอนแรกตอนนี้จะตีกันอีกครั้ง จนผมที่เป็นส่วนเกินอยู่ในห้องได้แต่นั่งตัวเกร็ง ขนาดจะคว้าไอ้อุ่นมากอดยังไม่กล้า ก่อนที่ตัวจะตัดสินใจพูดขึ้น “งั้นเดี๋ยวกูเอาไอ้อุ่นกลับห้องก็ได้ เดี๋ยวแฟนมึงแพ้...”

            “เดี๋ยวดิ...”

            “ดีเลย ขอบคุณนะเอิร์ธที่เข้าใจ ไม่เหมือนแฟนเราเลยไม่เห็นใส่ใจเราซักนิด” เกรซหันมาขอบคุณผมพร้อมกับมองอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกายเคืองๆ ก่อนที่ผมจะเห็นว่าไอ้ฝุ่นมันแอบถอนหายใจเบาๆ แล้วดึงแฟนของมันเข้าไปกอด

            “โอ๋ๆ ฝุ่นขอโทษนะครับ ดีกันนะ”

            “ไม่ต้องเลย”

            “ไม่ดีจริงเหรอ”

            “ไม่”

            ผมได้แต่มองคนที่ยืนงอนง้อกันอยู่ จนรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนนอกไปแล้วจริงๆ ก่อนที่ผมจะอุ้มไอ้อุ่นใส่กระเป๋าและเลือกเดินออกมาเงียบๆ ซึ่งไอ้ฝุ่นมันก็หันมามองเท่านั้น ก่อนจะหันไปง้อแฟนมันต่อจนกระทั่งผมเดินออกมาแล้วเข้าห้องตัวเอง

            นี่ผมควรดีใจที่ได้ไอ้อุ่นคืนใช่มั้ย...

            แปล๊บ...

            ...

            แล้วความเสียใจที่อยู่ลึกๆ นี่มันอะไรวะเนี่ย...

 

21.34 น.

            ติ๊ง ~

            หืม...

            ติ๊ง ~

            อะไรวะ...

            ผมหยิบโทรศัพท์ตัวเองที่รู้สึกว่าโซเชียลที่เคยเงียบไปได้ซักพักแล้วอยู่ๆ ก็คึกคักขึ้นมา ก่อนจะต้องขมวดคิ้วเมื่อคนข้างๆ ห้องที่เจอกันมาเกือบสองอาทิตย์ตอนนี้มันเพิ่งแอดไลน์ผมมา พร้อมกับแชทที่ถูกส่งมาทันที

            [ธีรณัฐ เพิ่มคุณจากหมายเลขโทรศัพท์]

            ไอ้ฝุ่น

 

            ธีรณัฐ : เปิดประตูหน่อย

           

            ผมอ่านข้อความพลางขมวดคิ้ว ก่อนจะเลือกเพิ่มเพื่อนมันก่อนแล้วค่อยตอบแชทที่ถูกทักเข้ามาดึกๆ ดื่นๆ         

 

            อิทธิพัฒน์ : จะนอนแล้ว

            ธีรณัฐ : อย่าเพิ่งนอน มีอะไรจะให้

            อิทธิพัฒน์ : ...

            ธีรณัฐ : เร็วๆ

 

            ผมมองแชทที่ถูกส่งมางงๆ ก่อนจะเดินไปเปิดไฟที่ถูกปิดไปแล้วในตอนแรกและเดินไปเปิดประตูให้ผู้มาเยือนใหม่ เมื่อประตูเปิดออกไอ้ฝุ่นมันก็ยื่นไอติมวอลล์แบบโคนที่หาซื้อได้ตามเซเว่นมาให้ ผมเลยได้แต่ทำหน้างงเพราะไม่เข้าใจจุดประสงค์ของมันเท่าไหร่

“อะไรวะ”

            “ซื้อมาฝาก...”

            “...”

            “เพิ่งกลับจากไปส่งเกรซมาน่ะ” ไอ้ฝุ่นมันพูดเสียงเบา แต่ผมก็ได้ยิน ก่อนที่มันจะพูดต่อ “ไปหาอะไรกินกันมั้ย”

            “สามทุ่มจะสี่ทุ่มแล้วมึง”

            “กูหิว”

            ผมได้แต่มองคนตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังลูบท้องตัวเองเป็นตัวประกอบ ผมเลยถอนหายใจออกมา “มึงก็กินไอติมไปสิ กูไม่กิน”

            “ไม่เอา”

            “กูขี้เกียจ”

            “งั้นมีมาม่ามั้ย ?”

            “ห้องมึงก็มี”

            “หมายถึงห้องมึง” ไอ้ฝุ่นมันชะเง้อเข้ามาในห้องของผมราวกับสำรวจ และแพ็คมาม่าถุงใหญ่ที่ผมซื้อมาตุนไว้ก็ถูกเห็น ทำให้มันตาลุกวาวทันที “ห้องกูไม่มีรสนั้น”

            “ห๊ะ...”

            “อยากกิน” คนตรงหน้ามองผมด้วยสายตาอ้อนๆ และสายตานั้นก็ทำให้ผมอดชะงักไม่ได้ ก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อไอ้ฝุ่นมันก้าวเข้ามาหาดื้อๆ จนผมเผลอถอยหลัง “นะ”

            “อะ...เออ...” ผมตอบเสียงเบา ก่อนจะยอมปล่อยให้อีกคนเดินเข้าห้องมา ซึ่งมันก็ยิ้มกว้างแบบดีใจและเดินตรงไปที่แพ็คมาม่าทันที ผมที่ยืนมองมันเงียบๆ เลยเลือกที่จะเปิดประตูแล้วกลับมานั่งที่เตียง “กาน้ำร้อนอยู่ใต้โต๊ะ”

            “โอเค...” ไอ้ฝุ่นมันมองซ้ายมองขวาหลังจากที่เทมาม่าสี่ห่อลงถ้วย ไม่สิ...หม้อมากกว่า ก่อนจะคว้าเอากระติกน้ำร้อนออกมาเสียบปั๊ก เมื่อภารกิจมันเสร็จสิ้นเจ้าตัวก็เดินมาทางผม ทำให้ตัวเองที่นั่งอยู่บนเตียงได้แต่มองมันแบบไม่เข้าใจเมื่ออยู่ๆ มันก็จ้องหน้าผมเขม็ง แล้วละสายตาไปที่ไอ้ตัวอ้วนที่นอนอยู่ข้างๆ “ขอเล่นกับไอ้อุ่นได้มั้ย”

            “อะ...เอาดิ...”

            ผมพูดออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนัก ซึ่งก็ไม่เข้าใจสภาพตัวเองตอนนี้เหมือนกันว่าทำไมต้องตื่นเต้นด้วย ก่อนที่ผมจะขยับให้คนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ไอ้ฝุ่นมันเลยขึ้นมาและเกาคอไอ้อุ่นที่นอนหลับพุงกลางอยู่บนเตียง ก่อนที่มันจะหันมาพูดกับผม “เดี๋ยวไอติมก็ละลาย”

            “กูไม่กิน แปรงฟันแล้ว”

            “กูซื้อมาตั้งยี่สิบห้าบาท”

            “มึงก็กินสิ”

            “กูไม่กิน” ไอ้ฝุ่นมันว่า สายตาก็มองไปที่ไอ้อุ่นเท่านั้น จนสุดท้ายผมก็ถอนหายใจออกมา ซึ่งไม่รู้ว่าครั้งที่เท่าไหร่ของวันแล้ว ก่อนที่ตัวเองจะยอมเดินไปหยิบไอติมโคนรสสตอร์เบอร์รี่ที่วางไว้บนโต๊ะมาแกะ และคาดว่าไอ้ฝุ่นมันน่าจะซื้อมาซักพักแล้ว มันถึงได้ไหลเยิ้มขนาดนี้ “หึ...”

            “มาม่ามึงอืดละ”

            ผมพูดพลางยัดไอติมคำโตเข้าปาก เพราะกลัวว่ามันจะละลายและไหลหยดลงพื้นหมดซะก่อน ซึ่งไอ้ฝุ่นมันก็ไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็ยอมเดินลงมาจากเตียงและมาหาหม้อมาม่าที่ตั้งอยู่ ซึ่งผมก็อดอึ้งกับปริมาณมาม่าที่อยู่ในนั้นไม่ได้

            แม่งเยอะเกินไปละ

            “ต้มเผื่อมึงด้วย”

            “แค่ก...ห๊ะ”

            “มานั่งเร็ว อืดหมดละเนี่ย”

            “อะไรของมึงเนี่ย กูไม่กิน”

            “มึงกินไอติมไปแล้วค่อยแปรงฟันใหม่ก็ได้”

            “ไม่ใช่แบบนั้น แต่กูไม่หิว กูกินข้าวแล้ว อิ่มแล้ว” ผมส่ายหัวรัวๆ เพราะตัวเองอิ่มแล้วจริงๆ คงจะยัดต่อไม่ไหวแน่ๆ ขนาดไอติมยังฝืนกินเอาเลย

            เย็นปอดฉิบหาย...

            ไอ้ฝุ่นมันได้ตอบแต่มองมาแบบผิดหวังนิดๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินของในหม้อเงียบๆ ผมที่กินไอติมหมดแล้วได้แต่นั่งพะอืดพะอม เพราะส่วนตัวก็ไม่ค่อยชอบของหวานอยู่แล้ว

            พอหันกลับมาอีกที มาม่าในหม้อก็หายไปร่วมครึ่ง

            อึ้งดิ...

            “มึงยัดห่า...”

            ผมพูดเสียงเบา ซึ่งไอ้ฝุ่นมันก็เงยหน้าขึ้นมาพลางยักคิ้วให้กวนๆ ตัวเองที่ยืนมองมันอึ้งๆ เลยได้แต่ปรับสีหน้าและเดินหนีขึ้นเตียงเหมือนเดิม “ไม่แปรงฟันหรือไง ?”

            “ไม่แปรงแล้ว ขี้เกียจ ง่วงด้วย” ผมตอบไปตามความจริง แม้ตอนแรกก่อนมันมาผมจะนอนเล่นโทรศัพท์เฉยๆ ก็เถอะ จนไม่รู้ว่าตอนนี้ผมง่วงจริงๆ หรือแค่ประหม่าคนในห้องเท่านั้น

            ไอ้เหี้ยเอิร์ธ มึงจะพลาดครั้งที่สองไม่ได้ !

            “ระวังฟันผุ”

            “ช่างแม่ง...” ผมหลับตาลงพลางคว้าผ้าห่มขึ้นมาห่มตัวเองไว้ จะแสร้งหลับก็ทำไม่ได้เพราะดูเหมือนผมจะอยู่ไม่สุขเท่าไหร่ จนกระทั่งคนในห้องอีกคนตอนนี้มันเดินเอาหม้อไปเก็บและทิ้งไว้ให้ผมล้าง ผมเลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลยและตะโกนบอกมันที่กำลังเดินมาทางที่นอน “ออกไปแล้วปิดไฟให้ด้วย”

            “กินเหล้าป้ะ ?”

            “...” ผมไม่ได้ตอบได้แต่หรี่ตาขึ้นมาสู้กับแสง ไอ้ฝุ่นที่ยืนค้ำหัวอยู่มันก็ไม่รอให้ผมตอบ มันดึงร่างของผมให้ลุกขึ้นทันที จากที่ว่าพยายามหลับตอนนี้กลับต้องตื่นเต็มตา “อะไรของมึงเนี่ย”

            “...”

            “เฮิร์ตหรือไง แฟนงอนไม่หาย ?”

            “เปล่า ดีกันตั้งแต่มึงออกจากห้องแล้ว”

            “...”

            “อยากกินเฉยๆ”

            ไอ้ฝุ่นมันพูดเสียงเรียบพลางกระตุกแขนผมเบาๆ เพื่อให้ลุกขึ้น ซึ่งแน่นอนว่ามันกำลังชวนผมไปที่ห้องนั่นแหละ ผมที่นั่งมึนๆ งงๆ อยู่เลยได้แต่ลุกตามมันไปเท่านั้น สาบานเลยว่านี่คือไม่ได้อยากแดกจริงๆ

            จริงจริ๊ง !

            ไม่นานไอ้ฝุ่นมันก็ลากผมมาที่ห้องมันจนได้ ผมที่ค่อนข้างจะเต็มใจได้แต่เดินตามมาเงียบๆ ก่อนที่มันจะทิ้งผมไว้ที่กลางห้อง ตัวเองเลยนั่งรอให้เจ้าของห้องเอาขวดเหล้าสามสี่ขวดออกมาพร้อมแก้วสองใบ ผมที่นั่งมองก็ได้แต่ทำตาลุกวาว เพราะไม่ได้แตะแอลกอฮอลเพียวๆ มานานหลังจากมาจากต่างจังหวัด

            อึก...

            “พะ...พอหอมปากหอมคอพอนะ ไม่อยากเมา...”

            “ได้ พรุ่งนี้กูต้องไปมหา’ลัยด้วย”

            “โอเค...”

            ผมมองขวดเหล้าที่ไอ้ฝุ่นมันขยับออกไปสองขวดจนเหลือแค่สองขวดตรงหน้า ผมเลยเป็นคนเปิดฝาขวดเอง ก่อนที่ไอ้ฝุ่นมันจะพูดขัดขึ้น “เดี๋ยว...”

            “หา...”

            “กูโทรบอกฝันดีเกรซแป๊บ ถ้าเมาเดี๋ยวมีปัญหา”

            “อ่า...ได้...”

            ผมวางขวดเหล้าลงที่เดิมพลางมองไอ้ฝุ่นที่กดโทรศัพท์ยิกๆ แล้วเอาขึ้นมาแนบหู ไม่นานๆ เสียงของมันก็ปรับโทนทันที “ทำอะไรอยู่...คิดถึง”

            “...”

            “โอเคครับ...งั้นฝันดีนะ ฝุ่นรักเกรซนะครับ” ไอ้ฝุ่นมันยิ้มออกมาแม้จะไม่เห็นหน้าแฟนมันก็ตาม ผมที่นั่งฟังและนั่งมองได้แต่เขี่ยแก้วเล่นระหว่างรอจนกระทั่งมันวางสายแล้วหันมาพูดกับผม “มา กูพร้อมละ”

            “อืม”

            ห้ามเมานะมึงไอ้เอิร์ธ ห้ามเมา !

            เคร้ง ~!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #181 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 05:07
    เมาแน่ๆ
    #181
    0
  2. #159 na-kapok (@na-kapok) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 10:45
    ไม่เข้าใจฝุ่นอ่ะ
    #159
    0
  3. #146 Diarysweet (@0986654729) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 11:37
    เหอะๆๆๆๆๆๆๆ
    #146
    0
  4. #58 Shipnielong (@Shipnielong) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 20:54
    มันจะหักมุมรึเปล่าเนี่ย แบบฝุ่นเตี่ยมกับเกรซกับเพื่อนเกรซแล้วหลอกเอิร์ธไรงี้อ่ะ(มโนเก่งงง555)
    #58
    0
  5. #12 jittrawa (@jittrawa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 16:16
    แล้วฝุ่นมายุ่งอะไรกับเอิร์ทนักหนาเนี่ย แฟนตัวเองก็มี ทำงี้มันไม่ดีนั
    #12
    0
  6. #11 Jeniiwa (@jew_jaa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 14:22
    เกรทจะเป็นตัวปัญหาในอนาคตไหมเนี่ยยยย
    #11
    0
  7. #10 nygst (@nonnie28) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 22:25
    เบื่อฝุ่นอ่ะ
    #10
    0