ม า ก ก ว่ า ค ว า ม รู้ สึ ก (Y) -จบ-

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,834 Views

  • 221 Comments

  • 733 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    182

    Overall
    10,834

ตอนที่ 3 : มากกว่าความรู้สึก ตอนที่ 2 จะควงแขนก็ยังไง เพราะฉะนั้นจับมือเอาแล้วกัน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    13 เม.ย. 61

Chapter 2

จะควงแขนก็ยังไง เพราะฉะนั้นจับมือเอาแล้วกัน...

 

            “กว่าจะมา”

            “ตอนแรกก็จะไม่มาหรอก แต่มึงแม่งเอากับข้าวกูมาหมดเลย” ผมหันไปมองมันเคืองๆ เมื่อไอ้ฝุ่นมันยกกับข้าวที่แม่ผมให้มาไปทั้งหมดจริงๆ ไม่เหลืออะไรไว้ซักอย่าง จนผมต้องตามมาทวงคืน “จะมาอาศัยแปรงฟันด้วย น้ำยังไม่ไหลเลยว่ะ”

            “ลงไปแจ้งเจ้าของอพาร์ทเม้นท์ดิ”

            “อื้อ อ้ออ่าอินอ้าวเอ็ดอะองไอ...” ผมพูดเสียงอู้อี้ไม่เป็นภาษาในขณะที่ฟองยาสีฟันเต็มปาก สายตาก็จ้องไปที่ถุงยางมากมายที่เป็นเหมือนคอลเลคชั่นนั่นเพลินๆ เมื่อเสร็จภารกิจก็เดินออกมาข้างนอกและเห็นว่าไอ้ฝุ่นมันเอากับข้าวใส่จานแล้ววางบนโต๊ะกินข้าวเรียบร้อย ผมมองมันอย่าไม่เข้าใจนักเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเตรียมจานข้าวไว้สองจาน ก่อนที่มันจะมองมาที่ผม แล้วถามเกี่ยวกับคำพูดก่อนหน้านี้

            “เมื่อกี๊มึงพูดว่าอะไรนะ กูฟังไม่รู้เรื่อง”

            “กูบอกกินข้าวเสร็จเดี๋ยวจะลงไป”

            “อ๋อ งั้นก็มากินข้าวเร็วๆ เดี๋ยวจะลงไปด้วย”

            “...”

            “กูจะไปจ่ายค่าน้ำของเดือนนี้พอดี...” มันตอบคำถามผมทันทีที่ผมทำหน้าไม่เข้าใจส่งไปให้ ซึ่งผมเองก็ได้แต่พยักหน้ากับคำตอบนั่น ก่อนที่คนที่นั่งอยู่จะเอื้อมมือมากระตุกแขนผมเบาๆ เพื่อให้นั่ง ตัวเองเลยได้แต่ยอมทำตามมันเท่านั้น “กินข้าว”

            “อืม”

            ผมตอบแค่นั้น ก่อนจะคว้าจานข้าวมาหนึ่งจาน และจัดการกินของตรงหน้าทันที ซึ่งไอ้ฝุ่นเองก็ไม่ต่างกัน พวกเราทั้งคู่นั่งกินกันแบบเงียบๆ โดยไม่มีใครพูดอะไร ก่อนจะต้องชะงักเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น และเมื่อรู้ว่ามันไม่ใช่ของผม ผมก็จัดการกินต่อทันที โดยเจ้าของเครื่องหยิบสิ่งที่ว่ามาดูแล้วกดรับ

            “ว่าไงครับเกรซ ?” ไอ้ฝุ่นมันกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ มือก็เอื้อมมาหยิบเนื้อแดดเดียวที่ถูกหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ปาก ก่อนที่เจ้าของเสียงนั่นจะขมวดคิ้ว พลางพูดกับคนในสายเป็นเชิงคำถาม “อ้าว ไหนว่าให้ฝุ่นไปบ่ายสามไง ?”

            “...” ผมนั่งเงียบๆ พยายามปรับการกินให้ช้าลง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ตัวเองมาเปิดเฟสบุ๊กเล่นบ้าง เพื่อรอไอ้ฝุ่น ก่อนจะเลื่อนไปเจอสเตตัสหนึ่งซึ่งทำตัวเองข้าวแทบพุ่ง

           

            แอนนี่ รักแฟนคนเดียว รู้สึก ปล่อยควายให้ไปเจอเหี้ย

            ‘ผู้ชายเหี้ยๆ ฟันแล้วทิ้ง ขอให้มันโดนเสยตูดเข้าซักวัน จะได้รู้เวลาโดนฟันแล้วทิ้งมันเป็นยังไง ไอ้เอิร์ธหน้า__ !!’

            8 ชั่วโมงที่แล้ว

 

            “แค่ก...!!”

            ผมอ่านสเตตัสล่าสุดของแฟนเก่าตัวเองทำให้สำลักทันที ไอ้ฝุ่นที่คุยโทรศัพท์อยู่เลยรีบคว้าแก้วน้ำมาให้ ผมจึงรีบวางโทรศัพท์ลงแล้วคว้าแก้วน้ำแก้วนั้นมาดับอาการไอของตัวเอง

            ดะ...เดี๋ยวนะ ได้ข่าวเธอเป็นคนบอกเลิกผมไม่ใช่เหรอวะ !

            “โอเคครับ งั้นเจอกันตอนเที่ยงนะ...รักเหมือนกันครับ” ไอ้ฝุ่นมันวางสายแฟนมันก่อนจะรีบลุกมาช่วยลูบหลังผมที่สำลักหน้าดำหน้าแดง “เป็นอะไรวะเนี่ย ?”

            “ปะ...เปล่า แค่ก...!”

            ผมฏิเสธทั้งๆ ที่ยังสำลักไม่หยุด โดยพยายามหายใจเข้าออกให้เป็นจังหวะ เพื่อบรรเทาอาการ ก่อนที่ไอ้ฝุ่นที่ทำหน้าสงสัยไม่เลิกเหมือนจะรู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุของการสำลักของผมครั้งนี้ มันจึงคว้าโทรศัพท์ของผมที่ยังค้างอยู่หน้าจอเฟสบุคนั่นขึ้นมาดู แล้วทำสีหน้าอึ้งๆ พลางเงยหน้าขึ้นมามอง “โห มึงแม่งร้ายว่ะ...”

            “ระ...ร้ายเหี้ยอะไร แอนเป็นคนบอกเลิกกู...!” ผมรีบแย่งโทรศัพท์มาจากไอ้ฝุ่นทันที ซึ่งมันก็ยอมคืนแต่โดยง่าย ก่อนจะหัวเราะออกมา จนผมต้องมองมันค้อนๆ “น่าขำตรงไหนวะ !”

            “ฮึ”

            “แม่ง กูอิ่มละ หมดอารมณ์กิน” ผมว่าก่อนจะทำหน้าเซ็งๆ พลางเลื่อนจานข้าวหนี ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ไป ซึ่งไอ้ฝุ่นมันก็ยังคงหลุดหัวเราะอยู่ จนผมต้องลุกขึ้นเพื่อหนีไอ้ใบหน้ากวนประสาทของมัน “กูกลับห้องแล้วนะ เดี๋ยวจะออกไปซื้อของด้วย”

            “ซื้อของ ?”

            “อืม” ผมเก็บจานข้าวของตัวเอง ซึ่งไอ้ฝุ่นมันก็เลิกกินตามผมเหมือนกัน ก่อนที่ผมจะยกทั้งจานข้าวมันและของผมไปที่อ่างล้างจานโดยมีเจ้าของห้องเดินตามมาติดๆ “เดี๋ยวกูล้างให้ มึงจะไปทำอะไรก็ทำ”

            “งั้นกูไปอาบน้ำนะ”

            “อืม”

            “เออ ไอ้เอิร์ธ มึงจะไปซื้อของที่ไหน ?”

            “ไม่รู้ว่ะ ห้างสรรพสินค้าแถวนี้ล่ะมั้ง...”

            “งั้นไปกับกูเลยดิ”

            “ห๊ะ ไปไหน ?” คำพูดของไอ้ฝุ่นทำให้ผมหยุดการล้างจาน พลางหันมองมันงงๆ ได้ข่าวว่ามันจะไปไหนกับแฟนไม่ใช่เหรอวะ แล้วจะให้ผมไปไหนกับมัน ก่อนที่ความสงสัยของผมจะโดนใบหน้านิ่งๆ นั่นหันมามองแล้วเน้นคำจนผมต้องขอบคุณกับคำตอบกวนส้นตีนที่ออกมา

            “ไป-กับ-กู”

            เออสัด ถ้าจะตอบแบบนี้ คราวหน้าไม่ต้องตอบก็ได้นะ !

 

 

# ห้างสรรพสินค้า

            ในที่สุดผมก็ ‘มา-กับ-มัน’ จริงๆ โดยตอนนี้เราอยู่กันที่สร้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางเมือง โดยที่มันพาผมซ้อนบิ๊กไบค์คันสวยของมันมา โดยเจ้าตัวเอาผมมาปล่อยไว้หน้าห้าง และย้ำว่าห้ามไปไหนเดี๋ยวมันไปรับแฟนแล้วจะรีบกลับมา ซึ่งพอมันไปรับแฟนมันเสร็จ ตอนนี้พวกเราก็ยืนอยู่กันครบด้านในเรียบร้อย แต่จะมีเพิ่มมานิดหน่อยตรงเพื่อนของแฟนไอ้ฝุ่นที่เริ่มมารวมตัวสามสี่คน

            “เกรซ นั่นเพื่อนของแฟนแกเหรอ น่ารักอ่า ~”

            “อื้ม ฝุ่นแนะนำเพื่อนหน่อยสิ”

            “ไอ้นี่เหรอ...?” ไอ้ฝุ่นมันถามขึ้น พลางชี้มาทางผม ซึ่งพวกผู้หญิงตรงหน้าก็พยักหน้ากัน มันจึงแนะนำชื่อผมทันที “นี่เพื่อนฝุ่นชื่อเอิร์ธ”

            “หุ้ยย น่ารักอ่ะ มีแฟนยังเนี่ย ~” ผู้หญิงผมสั้นหนึ่งในเพื่อนของแฟนไอ้ฝุ่นเดินเข้ามาหาผมทันที ซึ่งความน่ารักของคนตรงหน้าทำเอาผมอดประหม่าไม่ได้เพราะเพิ่งได้เห็นเต็มๆ ตาว่าสาวกรุงเทพฯ ที่น่ารักสุดๆ ก็วันนี้ “เราชื่อแนนนะ เป็นเพื่อนของเกรซที่เป็นแฟนฝุ่น และฝุ่นก็เป็นเพื่อนเอิร์ธ เพราะฉะนั้น...”

            “...”

            “ถ้าแนนกับเอิร์ธจะแลกไลน์กันก็ไม่เสียหายหรอกเนอะ เอร๊ยยย ~”

            “น่ารักแบบนี้ ผมยอมแลกทุกอย่างเลย...”

            “กรี๊ดดดด ~” เสียงกรี๊ดเบาๆ บวกกับท่าท่างน่ารักของแนนนั้นทำเอาผมยิ้มออกมา รวมถึงคนอื่นๆ ด้วย และพวกเราก็แลกไลน์กันจริงๆ ก่อนที่เธอจะเดินกลับไปหาเพื่อนตัวเอง สายตาเธอก็ยังคงมองมาที่ผม โดยแสดงออกว่าเธอไม่ใช่แค่เล่นๆ กับผมแน่ๆ

            “ไอ้เอิร์ธขี้ม่อ” เสียงของไอ้ฝุ่นทำให้ผมหันไปยักคิ้วให้มัน ทำให้มันหัวเราะออกมา ตามด้วยเสียงของเกรซแฟนไอ้ฝุ่นที่ดังขึ้นทันที

            “เดี๋ยวเกรซจะไปหาโต๊ะนั่งทำงานกับเพื่อนนะ”

            “อืม พอดีเลย เดี๋ยวฝุ่นจะพาไอ้เอิร์ธไปหาซื้อของ...”

            “ฝุ่นต้องนั่งอยู่กับเกรซสิ จะไปไหน”

            “เกรซ...”

            “ฝุ่นต้องอยู่กับเกรซ”

            เสียงเด็ดขาดบวกกับใบหน้าไม่พอใจของแฟนไอ้ฝุ่นทำเอาทุกคนถึงกับเงียบกริบ ไอ้ฝุ่นเองก็เช่นกัน มันมองแฟนมันด้วยสีหน้านิ่งๆ ก่อนที่ผมจะพูดขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัดตรงหน้า “เออไอ้ฝุ่น มึงอยู่นี่แหละ เดี๋ยวกูไปเอง ไว้เจอกันที่ห้องแล้วกัน”

            “ไอ้เอิร์ธ...!”

            ผมพูดตัดบทก่อนที่จะเดินออกจากตรงนั้นมาทันที โดยไม่หันไปมองทางนั้นอีก เพราะมั่นใจว่าไอ้ฝุ่นมันคงจะลำบากใจพอสมควร

            ว่าแต่...

            ที่นี่แม่งใหญ่เกินไปป้ะวะ...

 

 

            ตอนนี้ผมเดินอยู่โซนอาหาร จะเรียกว่าเดินมาก็ไม่ใช่ เพราะไม่รู้อยู่ๆ มาโผล่อยู่โซนนี้ได้ยังไง รู้แค่ว่าเดินหาโซนพวกของใช้ แทนที่จะไปโผล่ของใช้ กลับมาโผล่ตรงนี้เฉย และที่สำคัญขนาดความกว้างความใหญ่ของที่แห่งนี้ทำเอาผมหาทางออกไม่เจอ แล้วแบบนี้จะกลับบ้านยังไงวะ

            จะโทรหาไอ้ฝุ่นแม่งก็ลืมขอเบอร์

            “เฮ้อ...”

            ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินดูแถวโซนอาหารและเดินเรื่อยๆ คิดแค่ว่าขนาดก่อนหน้านี้เอาแต่เดินยังมาโผล่ตรงนี้ได้เลย ถ้าเดินอีกหน่อย เดี๋ยวก็ไปโผล่โซนอื่นเอง เผลอๆ อาจโชคดีเจอทางออกด้วย

            และเวลา 20 นาทีก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว...

            ในที่สุดผมก็มาโผล่อยู่โซนเครื่องใช้ไฟฟ้า ทีวี แอร์ พัดลม สารพัด

            ผมหยุดเดินด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดเล็กน้อย ซึ่งนับรวมๆ แล้วจากที่แยกจากไอ้ฝุ่นมา ผมเดินคนเดียวมาเป็นชั่วโมงแล้ว และมาหลงอยู่แถวโซนอาหารเกือบยี่สิบนาที แถมยังวนอยู่แถวๆ เดิมอีกต่างหาก แต่ในที่สุดผมก็ออกมาโผล่แถวเครื่องใช้ไฟฟ้าจนได้ ก่อนที่ตัวเองจะเดินไปหาพัดลมตัวใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้าและเครียดเรื่องหลงทาง ใบหน้าจึงเหงื่อมีซึมบ้าง ทั้งๆ ที่แอร์ในห้างก็เย็น แรงลมจากพัดลมตรงหน้าทำให้ผมหลับตาและหอบหายใจแรงๆ พลางคิดว่าควรจะทำยังไงต่อ ที่เดินมาทั้งหมดก็ท้อจะตายแล้ว ยังไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปซักอย่าง

            ...

            “มายืนเป็นพระเอกเอ็มวีอะไรแถวนี้วะ”

            “...!” ผมสะดุ้ง รีบลืมตาและหันไปทางต้นเสียงที่คุ้นเคยทันที ก่อนที่ตัวเองจะรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา ราวกับฟ้ากำลังช่วยเหลือผมยังไงยังงั้น “ไอ้ฝุ่น !”

            “เออดิ กูเองนี่แหละ”

            “มะ...มาได้ไงวะ แล้วแฟนมึง...”

            ไอ้ฝุ่นมันชู่ว์เสียงเบาๆ ราวกับบอกให้ผมหยุดพูด ก่อนจะขยับใบหน้าเข้ามาใกล้แล้วกระซิบ “กูแอบมา”

            “เฮ้ย เดี๋ยวแฟนมึงก็งอนหรอก !”

            “งอนก็ค่อยง้อ เกรซไม่เคยงอนข้ามวัน”

            “มึงนี่นะ...” ผมมองหน้ามันพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะคลายสีหน้าลงและถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจแทน “แต่มาก็ดี เพราะกูกำลังหลง...”

            “ห๊ะ...?”

            “ก็ห้างมันกว้าง”

            “นี่ระบบจำทางในสมองมึงยังไม่ทำงานอีกเหรอวะ” ไอ้ฝุ่นมันพูดพลางหัวเราะ จะว่าจริงอย่างที่มันพูดก็ได้ เพราะผมเป็นคนจำทางไม่ค่อยเก่งนัก ต้องไปซ้ำๆ หลายๆ หนถึงจะจำได้ แค่นั่งรถจากหัวลำโพงมาอพาร์ทเม้นท์เมื่อวานก็คลำทางจะแย่ “ว่าแต่มึงจะซื้ออะไร ?”

            “ก็พวก...”

            “...”

            “ของใช้เล็กๆ น้อยๆ อ่ะ...”

            “อ๋อ งั้นไปกัน” ไอ้ฝุ่นมันพูดยิ้มๆ แล้วเดินนำ ผมจึงเดินตามอย่าว่าง่าย ก่อนที่มันจะหยุดเดินเอาซะดื้อๆ ซึ่งผมเองก็ต้องหยุดตามมันเช่นกัน ก่อนที่เจ้าตัวจะหันมามองทางผมแล้วเอื้อมมือมาคว้ามือผมไว้พลางจับแน่น ซึ่งทำให้ผมตกใจไม่น้อย และคำพูดของคนตรงหน้าก็ทำให้ผมหยุดอาการตกใจ แล้วมองใบหน้ายิ้มๆ ของมัน “จะให้ควงแขนก็ยังไงๆ อยู่ เพราะงั้นจับมือเอาแล้วกัน...”

            “...”

            “กันหลง”

            “กูไม่ใช่เด็กๆ”

            “ไม่เด็ก แต่มึงก็หลงไม่ใช่หรือไง”

            ไอ้ฝุ่นมันพูดแค่นั้น ก่อนจะดึงผมให้เดินตามตัวเองทันที ผมที่ถูกมันจูงมือราวกับเด็กๆ ก็ขี้เกียจท้วงเลยได้แต่รีบเดินโดยพยายามให้เดินตีคู่กับมัน จะได้ไม่ต้องเหมือนว่ากำลังถูกมันจูง และไม่นานนักสกิลเทพของไอ้ฝุ่นที่พาผมเดินลัดเลาะซอกนู้นตอกนี้ ก็ทำให้ผมและมันมาโผล่แผนกของใช้จนได้ ทำเอาผมตาโตมองมันแบบอึ้งๆ

            “เหี้ย สุดยอด...”

            “แน่นอน” มันหันมายักคิ้วให้ผม ผมเลยได้แต่เบะปาก เพราะดันเผลอชมไปโดยลืมนึกว่ามันคงจะมาที่นี่จนนับครั้งไม่ท้วน ไม่แปลกที่จะจำได้ “ป้ะ เดินดูของกัน”

            มันดึงผมให้เดินตามมันอีกครั้ง ซึ่งผ่านไปซักพักผมก็เป็นฝ่ายเดินนำมันเอง โดยเลือกซื้อพวก แก้ว จาน ช้อน ของตัวเอง และ จานแมว กระบะแมว ทราย แล้วก็ของเล่นของไอ้อุ่นเล็กๆ น้อยๆ ไม่นานนักก็ดูเหมือนของจะเต็มไม้เต็มมือทันที ซึ่งไอ้ฝุ่นต้องช่วยถือ เราเดินดูของกันอยู่เกือบสองชั่วโมงก่อนที่เสียงเรียกเข้าของไอ้ฝุ่นจะทำให้พวกเราหยุดเดินกระทันหัน

            Rrrrrrrrrrrrrr ~

            “แป๊ปนะ...” ไอ้ฝุ่นมันพูดเสียงเบา ก่อนจะมองโทรศัพท์แบบหนักใจเล็กน้อย ก่อนจะรับมัน แต่ไม่ได้เป็นฝ่ายพูดก่อน ซึ่งมันเงียบไปซักพักก่อนจะตอบ “อืม ฝุ่นอยู่กับเอิร์ธ”

            “...” ผมได้แต่เงียบ มองมันแบบลุ้นๆ ว่าเจ้าตัวจะโดนบ่นอะไรหรือเปล่า

            “รออยู่ตรงนั้นห้ามไปไหน เดี๋ยวฝุ่นไปส่ง...เกรซ อย่าทำตัวไม่มีเหตุผล ฝุ่นไม่ชอบ” สีหน้าของไอ้ฝุ่นเปลี่ยนไปทันที มีแต่ความหงุดหงิดที่แสดงออกมาเท่านั้น แต่เจ้าตัวก็ยังคงพยายามคุมน้ำเสียงของตัวเองอยู่ “อืม รออยู่ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวฝุ่นรีบไป”

            ไอ้ฝุ่นมันวางสายแฟนของมันก่อนที่เจ้าตัวจะมองมาที่ผม ซึ่งผมก็ไม่ต้องรอให้มันพูดอะไรก็เข้าใจได้ทันที เลยรีบคว้าของที่อยู่ในมือของอีกฝ่ายทั้งหมดมา ไอ้ฝุ่นมันก็ไม่ได้ขัดอะไร “กูเข้าใจ มึงไปเลย เดี๋ยวกูจะเดินดูของอีกแป๊บ”

            “งั้นถ้าจะกลับก็โทรมาหากู เดี๋ยวกูมารับ...”

            “เฮ้ย ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูกลับเองได้ !”

            “เอาเบอร์มึงมา”

            “...”

            “เร็วไอ้เอิร์ธ กูรีบ” มันมองผมพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย จนตัวเองต้องให้เบอร์มันไป ไอ้ฝุ่นมันจึงโทรเข้าเครื่องผมโดยถือว่าเป็นการแลกเบอร์กันเรียบร้อย “งั้นกูไปแล้วนะ”

            “เออๆ”

            ผมแสร้งโบกมือไล่มัน ซึ่งไอ้ฝุ่นมันก็รีบวิ่งออกจากตรงนี้ทันที โดยตอนนี้เหลือแค่ผมเท่านั้นที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ก่อนจะเลือกเดินหาซื้อของต่อ และดูเหมือนว่ายิ่งเดินปริมาณของในมือจะยิ่งเยอะขึ้น ผมเลยเลือกที่จะกลับห้องแทน โชคดีที่คราวนี้หาทางออกเจอได้ง่ายๆ โดยไต้องคลำทางมาก และผมก็แอบลังเลเล็กน้อยว่าจะโทรให้ไอ้ฝุ่นตามคำพูดของมันดีมั้ย ยังไงนี่ก็ผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้วมันคงจะส่งแฟนมันเสร็จแล้วล่ะมั้ง...

            แต่แม่งกลับเองดีกว่า

            เมื่อคิดได้แบบนั้นผมจึงเลือกที่จะโบกแท็กซี่ทันที เพราะของในมือค่อนข้างเยอะ จะให้โหนรถเมล์คงไม่ไหว เมื่อแท็กซี่มาจอดเทียบทางเดิน ผมจึงขึ้นไปและบอกชื่ออพาร์ทเม้นท์ โชคดีที่เป็นแค่ทางไปง่ายๆ จึงไม่ต้องอธิบายกับแท็กซี่มากนัก และใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ถึงที่หมายก่อนที่ค่าแท็กซี่จะทำเอาผมตะลึงเล็กน้อย

            “สี่ร้อย”

            “หะ...?” ผมมองลุกคนขับอย่างอึ้งๆ นั่งแป๊ปเดียว รถก็ไม่ติดนี่สี่ร้อยเลยเหรอวะ และเมื่อหันไปมองมิตเตอร์ก็เห็นว่ามันไม่ได้เปิดทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าโดนแล้วไง

            “เร็วสิพ่อหนุ่ม จะห้าโมงเย็นแล้ว ลุงจะรีบเอารถไปคืน”

            “ทำไมมันแพงจังอ่ะลุง”

            “ก็ราคาปกติ คนอื่นเขาก็จ่ายราคานี้”

            “คนอื่น ?”

            “เร็วๆ สิ ลุงมีอย่างอื่นต้องไปทำต่อนะ หรือคิดจะโกงกันห๊ะ !?”

            “ผมเนี่ยนะ จะโกงลุง”

            “เร็วสิไอ้หนู ลุงต้องไปรับลูกชายลุงที่โรงเรียนอีก ป่านนี้คงร้องหาลุงจะแย่แล้ว ไหนพ่อแม่ลุงที่รอกินข้าวที่บ้าน หมาแมวที่รอลุงกลับไปคลุกข้าวให้กินอีก เผลอๆ ถ้ามัวแต่ชักช้าแล้วรถติดไปส่งรถไม่ทัน ลุงอาจจะโดนปรับด้วย เงินลุงก็ไม่ค่อยมี”

            “...” ผมไม่ได้ตอบได้แต่ทำหน้าอึ้งๆ กับคำพูดแบบนั้น สรุปนี่ผมมาใช้บริการแท็กซี่หรือมาให้คนขับแท็กซี่ปล้นกันแน่วะ ก่อนจะต้องทำหน้าเซ็งๆ และควักเงินจ่ายให้ลุงแกไปให้สิ้นเรื่องสิ้นราว และรีบลงจากรถทันที คิดซะว่าพลาดครั้งเดียว ถือว่าทำบุญให้หมาให้แมวของแกไปแล้วกัน

            แต่แม่งสี่ร้อยเลยนะเว้ย ราคาจริงจะได้ครึ่งของราคานี้เปล่าเถอะ !

            ผมเดินเข้าอพาร์ทเม้นท์ด้วยความอารมณ์เสียเล็กน้อย เลยถือโอกาสไปบอกเจ้าของเรื่องน้ำเลย เพราะตอนออกไปข้างนอกลืมบอก และโชคดีที่ลิฟต์ที่พังเมื่อวานตอนนี้ถูกซ่อมเรียบร้อย ผมจึงไม่ต้องถือของมากมายนี่ขึ้นบันไดตั้งหกชั้น พอมาถึงก็ต้องตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าเมื่อตอนนี้ไอ้ฝุ่นกับแฟนของมันยืนอยู่หน้าห้อง โดยที่ร่างเล็กก็กอดร่างของไอ้ฝุ่นแน่นโดยที่เจ้าตัวร้องไห้สะอื้นเสียงดัง จนผมรู้สึกว่าดีมากที่ไม่เผลอโทรเรียกให้มันไปรับเวลานี้

            ผมเดินมาหน้าห้องตัวเองโดยพยายามไม่สนใจทั้งคู่ ซึ่งไอ้ฝุ่นเองมันก็หันมาเห็นผมพอดี มันทำหน้าตกใจและเหมือนจะพูดทักผมขึ้น จนผมต้องรีบส่ายหน้าให้เพื่อให้มันหยุดความคิดนั้น ทำให้อีกฝ่ายเงียบลงทันทีผมจึงรีบไขประตูเข้าห้องของตัวเอง แต่ดูเหมือนความต้องการของผมจะเกิดขึ้นได้ไม่นานนักเมื่อในที่สุดเสียงของไอ้ฝุ่นก็ดังขึ้นจนได้

            “ไอ้เอิร์ธ”

            “...”

            “เดี๋ยวกูไปหา”

            “อะ...อืม” ผมตอบไป ที่ประหม่าแบบนี้ไม่ใช่เพราะอะไร แต่แค่เกรงใจแฟนมันเท่านั้น ก่อนที่สายตาคมกริบของไอ้ฝุ่นมันจะมองมาที่ผม แล้วพูดเสียงเรียบ แต่ก็ทำให้ผมใจกระตุกไม่น้อยกับไอ้ใบหน้าที่จริงจังนั่น

            “มึงกับกูมีเรื่องต้องเคลียร์กัน”

            “...”

            “ยาว !

- ฝุ่น –

จะให้ควงแขนก็ยังไงๆ อยู่ เพราะงั้นจับมือเอาแล้วกัน...


--------------------------

ขอบคุณค่ะ

สาววายผู้ลึกลับ

@merizelrada

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #209 withfluffyp (@blossomorrain) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 14:13
    อะไรกันนนนนนนน ฝุ่นกับเกรซนี่ทะเลาะกันบ่อยจัง 55555
    #209
    0
  2. #179 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 04:52
    เคลียอะไรกันเหรอ
    #179
    0
  3. #144 Diarysweet (@0986654729) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 11:35
    รอรอรอรรอ
    #144
    0
  4. #7 momosonoerung (@momosonoerung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 13:48
    ไรท์หนูรอตรงนี้นะชอบมากกกก ชั้นคิดว่ามันต้องมีซัมติงรองงว
    #7
    0
  5. #6 pimmypo2 (@pimmypo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 23:04
    รออออออ
    #6
    0