ม า ก ก ว่ า ค ว า ม รู้ สึ ก (Y) -จบ-

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,825 Views

  • 221 Comments

  • 733 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    173

    Overall
    10,825

ตอนที่ 29 : มากกว่าความรู้สึก ตอนที่ 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 825
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    11 มิ.ย. 61

ตอนที่ 28


               ดูเหมือนว่าวันรุ่งขึ้นจะมาถึงอย่างรวดเร็ว ซึ่งผมก็มาทำงานปกติเพราะรอยบนใบหน้าเริ่มจางลงบ้างแล้ว พี่นุ่นเลยยอมให้ผมเข้าทำงาน ส่วนไอ้ฝุ่น...

               มันก็มานั่งเฝ้าผมอย่างที่ปากว่า

               ให้ตายสิ

               เอาชาเขียวแก้วนึงครับ

               สักครู่นะครับผมตอบกลับลูกค้าที่กำลังยิ้มกว้างใบหน้ากวนประสาท ก่อนจะหันไปหาพี่นุ่นที่ยืนแอบขำอยู่ ผมเลยไปกระซิบเธอ พี่นุ่น เอิร์ธปวดฉี่ ฝากทำให้ฝุ่นหน่อยได้มั้ย

               อ้าว งั้นเหรอ ได้ ๆพี่นุ่นที่ตอนแรกยืนยิ้มก็พยักหน้ารับอย่างง่ายดายผมเลยถอยตัวออกมาก่อนจะวิ่งไปทางหลังร้านแล้วรีบทำธุระส่วนตัวให้เสร็จเพื่อที่จะออกไปช่วยพี่นุ่นต่อ พอกลับมาก็เห็นว่าไอ้ฝุ่นมันได้รับแก้วชาเขียวไปแล้ว แถมมันยังหันมามองผมค้อน ๆ ด้วย

               อะไรวะ...

               เอิร์ธเดี๋ยวไปเตรียมถ้วยกาแฟหลังร้านออกมาด้วยนะ

               ได้ครับ

               เอาขนมจากตู้เย็นมาเรียงใส่ตู้ด้วย

               รับทราบครับพี่นุ่น

               ดี ๆ ทำงานดี เดี๋ยวพี่เลี้ยงขนมผมยิ้มให้พี่นุ่นเมื่อเธอหันมายิ้มกว้าง ๆ ให้ ก่อนที่ตัวเองจะเดินไปหลังร้านแล้วยกข้าวของตามคำสั่งเมื่อสักครู่ออกมา ซึ่งเธอเองก็พยักหน้าอย่างพอใจเมื่อเห็นว่าผมใช้เวลาไม่นานก็สามารถทำตามคำสั่งได้ครบถ้วน ก่อนที่พี่นุ่นจะหันไปหยิบกระดาษเอสี่มาให้ผม ซึ่งผมก็ได้แต่มองอย่างไม่เข้าใจ หือ...

               ลองเอาไปให้ลูกค้าในร้านทำหน่อยสิ ร้านเราเปิดมานาน และทุก ๆ สามเดือนจะมีการขอความคิดเห็นจากลูกค้าทั้งเก่าและใหม่ จะได้นำมาปรับปรุง

               อ่า...

               เอาไปให้เพื่อนสักใบไป รอเอากลับมาด้วยนะ

               พี่นุ่นมองไปทางไอ้ฝุ่นทำให้ผมขมวดคิ้วเพราะตอนนี้ลูกค้าในร้านมีแค่มันคนเดียว ก่อนจะหยิบกระดาษหนึ่งใบแล้วเดินไปหามัน เมื่อมันเห็นผมไอ้ฝุ่นมันก็หันมายิ้มกว้างให้

               แม่งหน้าตากวนประสาทอีกละ...

               ช่วยทำแบบสอบถามหน่อยดิ

               พี่นุ่นครับ พนักงานพูดจาไม่...อื้อ!ผมที่ปิดปากมันเมื่อเห็นว่าไอ้ฝุ่นมันตะโกนฟ้องคนที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์จนเธอหันมามองผมเลยได้แต่ยิ้มให้ ก่อนจะปล่อยมือออกจากปากไอ้ฝุ่น เค็ม!

               ช่วยทำแบบสอบถามเลย!

               มึงก็พูดจาเพราะ ๆ ดิ

               ไม่

               พี่นุ่น...ไอ้...!” ผมปิดปากมันอีกครั้งแต่คราวนี้ไอ้ฝุ่นมันเบี่ยงหัวหลบจนสุดท้ายผมต้องยอมปล่อยแล้วส่งสายตาไม่พอใจไปให้มันแทน

               เออ ไม่ทำก็ไม่ต้องทำ!

               โอ๋ ๆ ฝุ่นแหย่เล่นเองแล้วไอ้คนกวนประสาทมันก็พูดเพราะแล้วรีบยื้อแขนผมไว้ทันที ไหน เอามาดูดิ

               ไอ้ฝุ่นมันแย่งกระดาษในมือของผมไปดูสักพัก ก่อนจะหยิบปากกาจากกระเป๋าเสื้อของตัวเองออกมาแล้วทำท่าคิด จนผมต้องชะเง้อไปมองของตรงหน้าบ้าง

               ไม่เข้าใจอะไรตรงไหนหรือเปล่า

               อันนี้ไอ้ฝุ่นมันชี้ลงบนกระดาษทำให้ผมต้องก้มลงไปดูแต่ยังไม่ทันอ่านก็ต้องหันไปมองคนที่นั่งอยู่ก็เห็นว่ามันไม่ได้มองกระดาษแต่กำลังมองหน้าผม ทำให้ตัวเองรีบถอยใบหน้าออกมาแล้วยืนตรงเหมือนเดิม

               ก็อ่าน ๆ ไปเดี๋ยวก็เข้าใจ รีบทำเร็ว กูจะกลับไปช่วยพี่นุ่น

               โอเค...ไอ้ฝุ่นมันยิ้มออกมาก่อนจะใช้ปากกาติ๊กในกระดาษ ซึ่งใช้เวลาไม่นานมันก็ทำเสร็จแล้วยื่นคืนมาให้

               ขอบใจ

               เดี๋ยวกูจะไปเรียนก่อนนะ เดี๋ยวตอนเย็นมารับ

               ถ้าบอกไม่เป็นไรมึงก็จะมาอยู่ดีสินะ

               เออ จะมารอเลย

               ตั้งใจเรียนแล้วกัน

               ผมพูดในขณะที่มองไอ้ฝุ่นมันลุกขึ้นคว้ากระเป๋าโดยมันยืนมองหน้าผมอยู่สักพักก่อนจะยอมเดินออกไป ส่วนผมเองก็ได้แต่ส่ายหัวกับท่าทางของมันแล้วก็ต้องบ่นออกมาเบา ๆ

               อะไรของเขาวะ...

               ไม่เข้าใจมันจริง ๆ

 

               พี่เอิร์ธ!

               เสียงเรียกเมื่อผมก้าวออกมาจากร้านในเวลาห้าโมงเย็นทำให้ผมต้องหันไปมองก็เห็นว่าน้องเอิร์นคนที่ผมคุย ๆ ด้วยอยู่เธอกำลังเดินเข้ามาหาโดยในมือมีกระเป๋านักเรียนและถุงกระดาษสีหวานทำให้ผมต้องหยุดรอเธอทันที

               วันนี้เป็นอีกวันที่ผมต้องแปลกใจเมื่อไอ้ฝุ่นมันไม่ได้มารออย่างที่บอกไว้

               แต่ช่างมัน...

               สวัสดีครับน้องเอิร์นผมยิ้มให้คนที่เดินเข้ามาหา ก่อนที่เธอจะยื่นถุงขนมสีหวานนั่นมาให้

               เอิร์นซื้อมาฝาก

               หืม...

               ขอบคุณที่พี่เอิร์ธสอนเอิร์นหุงข้าวเด็กผู้หญิงตรงหน้ายิ้มกว้าง ๆ เมื่อพูดถึงเรื่องเมื่อวันก่อนที่เธออยู่บ้านคนเดียวแล้วหิวตอนดึก ๆ ผมเลยแนะนำให้หุงข้าวกิน ซึ่งเธอก็ทำออกมาได้ดีจนผมรู้สึกเอ็นดูคนตรงหน้าไม่ได้

               ผมกับเอิร์นตัดสินใจจะเป็นพี่น้องกัน แม้ช่วงแรกที่เธอเข้าหาผมจะเข้ามาจีบก็ตาม แต่สุดท้ายเธอก็ยอมเข้าใจว่าผมมีคนที่ชอบแล้ว จุดจบคือเรายังคุยกันต่อโดยเปรียบเสมือนพี่น้องที่รู้จักคนหนึ่งเท่านั้น

               ไม่เป็นไร ตอนนี้ทำเป็นแล้วก็ไม่ต้องรอแม่แล้วสิ

               ช่าย แม่ชมเอิร์นว่าเก่งด้วยแหละ

               เก่งมาก ๆ ครับผมยกมือลูบหัวคนตรงหน้าก่อนจะต้องชะงักเอามือลงเมื่อเห็นว่าใครบางคนที่ตอนนี้จอดรถอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกำลังมองมาด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนัก โดยในมือของมันมีหมวกกันน็อกสองใบอยู่ เมื่อผมจ้องกลับไปอีกฝ่ายก็เป็นฝ่ายหลบตาซะเอง อ่า...น้องเอิร์น เพื่อนพี่มาแล้ว ยังไงเดี๋ยวพี่ไปก่อนนะ ยังไงมีอะไรให้พี่ช่วยทักมาได้เสมอ          งื้อ ไปเร็วจังคนตรงหน้าส่งเสียงงอแงออกมาเบา ๆ แต่สุดท้ายก็ยิ้มออกมาก่อนจะหันไปมองคนที่เพิ่งขับรถเข้ามาจอดรอ แล้วหันมายิ้มให้ผม ว่าแล้วต้องเป็นพี่คนนั้น

               หืม...

               คนที่พี่เอิร์ธชอบ

               ...!”

               แล้วเขาก็น่าจะชอบพี่เอิร์ธ

               ดะ...เดี๋ยวนะ...!”

               ดูออกโคตรง่ายเลยพี่เอิร์นหัวเราะออกมาและเธอก็เป็นอีกคนที่คล้าย ๆ แนนที่ทำให้ผมตกใจพี่สองคนชัดเจนต่อกันขนาดนี้ ยังเรียกว่าแอบชอบอีกเหรอ

               ...

               ไม่ไหว ๆ พี่ชาย ถ้ามีปัญหาอะไรก็ทักมาปรึกษาเอิร์นได้นะ เอิร์นเป็นสาววาย เอิร์นชอบเรื่องแบบนี้  คนตรงหน้ากระทืบเท้าเบา ๆ อย่างน่าเอ็นดู ก่อนจะรีบยัดถุงกระดาษสีหวานใส่มือผมแล้วยกมือไหว้ด้วยท่าทีทะเล้น เอิร์นไปเรียนพิเศษแล้ว ยังไงไว้เจอกันน้า

               อ่า...

               อย่าลืมทักเอิร์นมาด้วย เอิร์นจะรอ

               ครับ...

               ผมขานกลับเบา ๆ โดยที่คนที่ทำท่าล้อเลียนได้วิ่งจากไปแล้วจนเหลือแค่ผมที่ยืนนิ่งอยู่กับที่โดยมีถุงกระดาษในมือ ส่วนคนที่ตอนแรกจอดรถยืนมองอยู่ห่าง ๆ เมื่อเห็นว่าผมไม่เดินเข้าไปหาสักทีมันก็เป็นฝ่ายเดินมาแทน

               น้องดูใจมาทำอะไรที่นี่วะ

               ฮะ...ผมที่ตอนแรกนิ่งไปต้องหันไปขมวดคิ้วกับคำพูดที่ชวนงงของไอ้ฝุ่น

               น้องดูใจของมึงไง

               อ๋อ...

               เอาขนมมาให้

               ดีเนอะ

               อืม

               ผมกับไอ้ฝุ่นเงียบกันทั้งอย่างนั้นก่อนที่จะต่างฝ่ายต่างหันไปคนละทิศละทาง และเป็นผมที่ต้องหันกลับมาหาคนข้าง ๆ ก่อนเมื่อมือของอีกฝ่ายจับเข้าที่มือของผมแล้วพูดขึ้นโดยไม่หันมามอง

               ขอโทษที่มาช้า ช่วยงานพวกไอ้ตี๋ ไอ้เต้ ไอ้ป๊อดอยู่

               เออ ไม่เป็นไร

               หิวมั้ย

               อืม

               ไปกินซูชิกันไอ้ฝุ่นมันพูดชวนก่อนจะเริ่มออกเดินโดยมีผมเดินอยู่ข้าง ๆ เพราะมือถูกจับอยู่ หรือมึงอยากกินอย่างอื่น

               แล้วแต่มึงเลย

               ไม่เอา ตามใจมึง

               คิดไม่ออกว่ะ...

               คิดเร็ว เอาที่อยากกินจริง ๆ วันนี้ฝุ่นตามใจเอิร์ธนะ

               เดี๋ยวนะ...ผมขมวดคิ้วก่อนจะหยุดเดินทำให้ไอ้ฝุ่นหยุดตามทั้ง ๆ ที่เรายังเดินไม่ถึงรถ ทำไมต้องพูดเพราะ

               อยากพูด ไม่ยุ่งดิ

               เอ้า ห่า...ผมมองหน้ามันอย่างเคือง ๆ ก่อนที่ไอ้ฝุ่นมันจะหัวเราะออกมา พอผมจะดึงมือตัวเองออกไอ้คนข้าง ๆ มันก็ยื้อไว้แน่น จนสุดท้ายมันก็พาผมเดินมาถึงรถจนได้

               สรุปอยากกินอะไร

               ข้าวคลุกปลาทู

               อ่า...

               อยากกินผมพูดไปตามความจริงทำให้ไอ้ฝุ่นมันพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะก้าวขึ้นรถแล้วเอาหมวกกันน็อกมาสวมให้ผม โดยผมสังเกตว่าตอนนี้หมวกกันน็อกอีกใบที่ผมใส่ได้ถูกเปลี่ยนไปแล้ว อันนี้ของกูสินะ

               เออ ของมึง แล้วบนรถก็มีแค่สองใบ ไม่มีใครมองว่ามันแปลกแล้ว

               อืม

               ชอบหรือเปล่า

               อะไร

               หมวกกันน็อกไง ไม่รู้ว่ามึงชอบแบบไหน

               กูยังไงก็ได้ แค่ใส่แล้วปลอดภัยพอ

               งั้นคงอยู่ที่คนขับแล้วล่ะไอ้ฝุ่นขำออกมาก่อนจะใส่ของตัวเองบ้าง ผมที่ก้าวขึ้นรถของมันก็รอให้อีกฝ่ายออกตัว แต่ยังไม่ทันไปไหน คนที่นั่งอยู่ด้านหน้ามันก็เลิกหมวกกันน็อกขึ้นแล้วหันมาทางผม ไอ้เอิร์ธ

               ฮะ

               ปลาทูซื้อที่ไหนวะ

               ...

               อืม...ตอนเย็นมันมีตลาดตรงไหนบ้างนะ

               อยากกิน

               เออรู้ ใจเย็นก่อน ให้ฝุ่นคิดก่อนแล้วรถที่สมควรจะออกตัวสุดท้ายก็จอดนิ่งอยู่กับที่โดยมีไอ้ฝุ่นที่ตอนนี้กำลังยืนนิ่ง ๆ ทรงตัวรถไว้ ส่วนผมที่นั่งซ้อนท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา เมื่อไม่สามารถช่วยอะไรอีกฝ่ายได้เพราะไม่รู้จริง ๆ ว่าที่นี่มีตลาดที่ไหนบ้าง ไปหากินอะไรง่าย ๆ มั้ย ปลาทูไว้ค่อยกินพรุ่งนี้เดี๋ยวฝากแนนซื้อให้

               มาม่า

               นั่นก็ง่ายไป

               กูอยากกินปลาทู

               พรุ่งนี้ไง

               อยากกินวันนี้

               ทำไมมึงเอาแต่ใจไอ้ฝุ่นมันหันมามองพลางขมวดคิ้ว ผมเลยเปิดกระจกหมวกออกแล้วขมวดคิ้วกลับใส่มัน เออ ถามหาแหล่งแป๊บ แม่ง...

               ซูชิก็ได้

               เอ๊ะ ไอ้ห่าเอิร์ธ มึงกวนตีนเหรอ

               ไหนพูดเพราะ

               เอิร์ธกวนตีนฝุ่นเหรอครับไอ้คนที่นั่งอยู่มันเปลี่ยนคำพูดทันที ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะของมัน ซึ่งผมเองก็ไม่ต่างได้แต่ยิ้มออกมาก่อนจะรีบปิดกระจกตัวเองลงแล้วตอบอีกฝ่าย

               เออ

               อืม...ไอ้เต้บอกมีตลาดกับข้าวอยู่แถวบ้านมัน

               ไกลมั้ย

               ไม่เท่าไหร่ไอ้ฝุ่นมันว่าก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง งั้นไป...

               ไปกินซูชิ

               ไอ้ห่าเอิร์ธ

               มึงอยากกินซูชิหรือเปล่าผมถามพลางรอฟังคำตอบจากคนที่ตอนนี้ไม่รู้อารมณ์เสียไปหรือยัง แต่ที่ผมถามเพราะผมอยากรู้ และผมก็ไม่ชอบที่มันตามใจผมอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้

               ตอนแรกอยาก แต่ตอนนี้กินปลาทูก็ได้

               งั้นไปกินซูชิ

               เอิร์ธ...

               ไอ้ฝุ่น มึงไม่ต้องตามใจกูขนาดนั้นก็ได้ ตามใจตัวเองบ้าง ผมพูดพลางเอื้อมมือไปจับมืออีกฝ่ายที่อยู่ด้านหน้า อยู่กับกู ไม่ต้องพยายามดูแลกู ไม่ต้องพยายามเอาใจกู ไม่ต้องพยายามพูดเพราะ ตามใจ หรืออะไรก็ตามที่มันไม่ใช่ตัวมึง

               ...

               แต่แค่เป็นตัวของตัวเองก็พอ

               ...

               กูชอบที่มึงเป็นมึงนะผมพูดความในใจออกไป ก่อนจะปล่อยมือของอีกฝ่ายออก แต่กลับเป็นมือของมันที่จับมือผมไว้แบบนั้น พร้อมกับคำพูดเบา ๆ ที่ถูกพูดออกมา

               ขอบใจนะ

               อืม

               อยู่กับมึงมันมีความสุขได้โดยไม่ต้องพยายามเลยว่ะ...คำพูดของไอ้ฝุ่นที่พูดขึ้นทำให้ผมรู้ว่ามันกำลังยิ้มอยู่แน่ ๆ แม้ใบหน้าของอีกฝ่ายจะซ่อนอยู่ภายใต้หมวกกันน็อกก็ตาม ซึ่งผมเองตอนนี้ก็ไม่ต่างกัน

               มีความสุขได้โดยไม่ต้องพยายามอะไรเลยตอนอยู่กับมึง...

               “กูก็เหมือนกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #204 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 01:21
    ไม่เสียใจที่เลิกกับแฟนเลยใช่ป่าวฝุ่น
    #204
    0
  2. #153 IPA1 (@IPA1) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 20:34
    หน่วงๆอ่ะ
    #153
    0
  3. #152 IPA1 (@IPA1) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 20:33
    ฟินไม่สุดเว้ยยย
    #152
    0
  4. #151 momosonoerung (@momosonoerung) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 19:44
    มีจะดีได้สักกี่น้ำ
    #151
    0