ม า ก ก ว่ า ค ว า ม รู้ สึ ก (Y) -จบ-

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,793 Views

  • 221 Comments

  • 730 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    141

    Overall
    10,793

ตอนที่ 28 : มากกว่าความรู้สึก ตอนที่ 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 814
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    10 มิ.ย. 61

ตอนที่ 27

               วันนี้กูไม่อยากทำอะไรเลย

               เออ งั้นก็ไม่ต้องทำ

               ผมพูดในขณะที่หันไปมองไอ้ฝุ่นที่ตอนนี้กำลังนั่งกอดหมอนอยู่บนเตียง ส่วนผมกำลังเก็บกวาดห้องที่ไม่ได้เข้ามานาน เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำมันรกขนาดนี้ และเมื่อเก็บขยะใส่ถุงได้ทั้งหมดผมก็จัดการเอามากองรวม ๆ กันไว้เพื่อรอไปทิ้งทีเดียว แล้วกลับมากวาดขี้ฝุ่นตามพื้นต่อ

               ให้ตายสิ สกปรกไปอีก

               ก็เดี๋ยวนี้อยู่แต่ห้องมึง

               เออ ไม่ต้องพูดผมหันไปมองมันอีกครั้งพลางขมวดคิ้ว ไอ้ฝุ่นเองสุดท้ายมันก็ยอมเงียบปากไปแล้วนั่งมองผมทำความสะอาดอย่างเงียบ ๆ ผมที่ไล่กวาดห้องให้มันจนตอนนี้ต้องปาดเหงื่อก็ต้องหันไปมองทางไอ้ฝุ่นอีกครั้งเมื่อมันพูดขึ้นมา

               กูเลิกกับเกรซแล้วนะ

               อืม

               โคตรเจ็บเลย

               สู้ ๆ

               ไม่คิดเลยว่ะ ว่าจะต้องมาเลิกกันด้วยเหตุผลแบบนี้ไอ้ฝุ่นที่ยังคงพูดไม่หยุดโดยที่กอดหมอนไว้แนบตัว ส่วนผมก็เดินหน้าทำงานต่อ เพราะไม่รู้จะพูดปลอบมันยังไง หรือเพราะกูนอกกายนอกใจเขาก่อนวะ กรรมเลยตามทัน

               ฮะ       

               ก็จูบมึง แล้วใจกูก็อยู่ที่มึง...

               ห่า...ผมที่ตอนแรกทำหน้างงก็ต้องหันหน้าหนีไป เพราะเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมา

               แต่กูไม่ได้อยากเลิกกับเกรซนะเว้ย แต่เกรซแม่ง...

               ...        

               ไปมีอะไรกับไอ้รุ่นพี่เหี้ยนั่น กูควรทำไงดี

               ปากมึงนี่บ่นไม่หยุดเลยเนอะ

               ก็กูเสียใจ

               แล้วจะทำยังไง ให้อภัยเขามั้ย ถ้ารักก็แค่คืนดีกัน

               รักแต่โดนแบบนี้ก็ไม่ไหวนะมึงไอ้ฝุ่นมันขมวดคิ้ว ก่อนจะเห็นว่าผมขมวดคิ้วตามบ้างมันเลยปรับสีหน้ามาเป็นปกติ เลิกก็ดีแล้ว...

               ...

               ไอ้ป๊อดบอกว่ากูไม่เหมือนคนเสียใจ

               เออ

               แต่ใจลึก ๆ กูโคตรเจ็บเลยผมฟังมันพูดโดยที่ก็อยากจะเชื่อแบบนั้น เพราะดูก็รู้ว่าไอ้ฝุ่นมันรักเกรซมาก อาจเป็นเพราะกูมีมึงอยู่ก็ได้...

               กูดีใจนะ ที่เรื่องที่พวกมึงทะเลาะแล้วเลิกกันไม่เกี่ยวอะไรกับกู

               ...

               ไม่งั้นกูคงตัดสินใจเลิกยุ่งกับมึงจริง ๆ

               มันเป็นเรื่องระหว่างกูกับเกรซ ไม่เกี่ยวกับมึงหรอก

               อืม

               อยากกินเหล้า

               กินดิ เดี๋ยวนั่งเป็นเพื่อน

               ไม่กินด้วยกัน?”

               ไม่ล่ะ มีการมีงานต้องทำผมพูดหลังจากที่กวาดห้องเสร็จแล้วก็ไปหาไม้ถูห้องมา ก่อนจะเห็นว่าไอ้ฝุ่นมันเดินลงจากเตียงมายืนอยู่ตรงหน้าผม ก่อนที่ตัวเองจะต้องตกใจเมื่ออีกฝ่ายคว้าร่างของผมเข้าไปกอดไว้ ไอ้ฝุ่น...

               ขอกอดก่อน

               อะ...อืม

               เอิร์ธ มึงรอกูได้มั้ย

               ฮะ

               กูขอทำใจก่อน แล้วกูจะจีบมึง

               ดะ...เดี๋ยวนะไอ้ฝุ่น!

               กูจะจีบมึงจริง ๆ นะเว้ย กูจะจริงจังกับมึงแล้ว

               ...

               อย่าเพิ่งเอาใครเข้ามาในชีวิตได้มั้ยเสียงของไอ้ฝุ่นพร้อมกับแรงกอดที่เพิ่มขึ้นทำให้ผมเงียบไป ก่อนที่มันจะพูดต่อ กูจะลืมเกรซให้ได้ก่อน แล้วกูจะรักมึงคนเดียว กูจะมีมึงคนเดียวในใจ รอกูได้มั้ย

               เห็นแก่ตัวว่ะ

               ...

               กูไม่รับปากหรอก และกูก็ไม่รอด้วย

               เอิร์ธ...

               ไม่ต้องเลยผมพูดออกไปเมื่อได้ยินเสียงหงอย ๆ ของไอ้ฝุ่น แม้ในปากจะแอบยิ้มก็ตาม ก่อนจะดันร่างของมันออก ถอย กูจะถูห้อง

               ไอ้ฝุ่นมันทำหน้าสลดก่อนจะเดินคอตกไปนั่งบนเตียงเหมือนเดิม ผมที่แอบหัวเราะก็ใช้เวลาไม่นาน ห้องของไอ้ฝุ่นก็กลับมาพออยู่ได้แล้ว ก่อนที่ตัวเองจะถือถุงขยะสามสี่ถุงออกไปทิ้ง พอกลับเข้ามาก็ยังคงเห็นว่าไอ้ฝุ่นมันนั่งก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์อยู่ พอผมเข้าไปดูก็เห็นมันเล่นเกมจับคู่ผลไม้แล้วก็ต้องส่ายหัวเบา ๆ

               แม่งอาการหนัก...

               แล้วกินอะไรมาหรือยัง

               ไม่หิวว่ะ

               เออ ไม่ต้องกินผมขมวดคิ้วก่อนเลือกที่จะเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ มัน แล้วมองอีกฝ่ายเล่นเกม อาการหนักนะเนี่ย

               เออดิ

               เอาน่า เดี๋ยวก็ผ่านไป

               ตอนแรกคิดมากเรื่องเกรซ ตอนนี้คิดมากเรื่องมึง

               ...

               กลัวไม่ได้โอกาส...

               เขาเรียกว่าจังหวะผมพูดพลางยีหัวมันไปหนึ่งทีด้วยความมันเขี้ยว บอกแล้วไง ถ้ากูกับมึงคู่กันจริง ๆ ยังไงมันก็ต้องคู่กัน เชื่อกูดิ

               กูเชื่อแบบนั้นนะ

               เออ

               และกูก็จะทำให้มันเป็นแบบนั้นไอ้ฝุ่นมันพูดพลางยิ้มน้อย ๆ ซึ่งผมเองก็ไม่ต่างกัน เพราะเวลาตอนนี้ของเราแค่รอ

               รอให้มันพร้อมและผมพร้อม

               บางทีเราอาจจะได้คู่กันจริง ๆ ก็ได้

 

               ซี๊ด...

               ยังเจ็บอยู่เหรอ

               เออดิ มึงจะบีบทำไมเล่า!ผมที่พูดเสียงดังพลางเอนหัวหลบมือไอ้ฝุ่นเมื่ออีกฝ่ายที่กำลังเอาน้ำแข็งประคบให้ผมก็บีบแก้มผมไปด้วย

               เป็นรอยมือเลยว่ะ

               แฟนมึงมือหนักฉิบ

               เออ กูเคยโดนมาละไอ้ฝุ่นมันว่า พลางเอาน้ำแข็งขึ้นมานาบแก้มให้ผมใหม่ แม้เวลาผ่านมาได้สักพัก ความชา ๆ ตอนแรกตอนนี้เริ่มกลายเป็นปวดหนึบ ๆ แทน มาให้กูจูบทีนึงเดี๋ยวหาย

               เอาไปพูดหลอกเด็กอนุบาล...อื้อ!เสียงของผมหายไปทันทีที่ไอ้ฝุ่นมันจับใบหน้าผมไว้ด้วยมือทั้งสองข้างก่อนจะทาบริมฝีปากลงมา แล้วรีบถอยออก โดยที่มันหัวเราะออกมาด้วย ไอ้ฝุ่น!

               หายยัง

               หายบ้าหายบออะไรเล่า เจ็บกว่าเดิมอีก!ผมพูดพลางจับแก้มตัวเองแล้วมองมันเคือง ๆ ก่อนจะเลือกเก็บอุปกรณ์ตรงหน้าเพราะดูแล้วถ้ายังให้ไอ้ฝุ่นวุ่นวายป่านนี้คงได้นั่งอยู่แบบนี้นี่ล่ะ หิวข้าวหรือยัง

               ยัง

               กูหิวแล้ว งั้นกูลงไปหาอะไรกินนะผมพูดเพราะตอนนี้ก็เย็นแล้ว ผมที่แวะไปให้อาหารไอ้อุ่น แต่ตัวเองอาหารยังไม่ตกถึงท้องเลย

               ไปด้วย

               ไหนว่าไม่หิว

               อยากกินข้าวกับมึง

ไอ้ฝุ่นมันพูดพลางยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปใส่รองเท้าแตะเตรียมพร้อมก่อนผมซะอีก ก่อนที่ตัวเองที่เก็บของแล้วจะเดินตามมันออกมาติด ๆ ผมเลยเป็นฝ่ายพูดขึ้น

               เออ เมื่อเช้าเกรซมาหามึงที่ห้องด้วย

               ตอนเช้ากูอยู่ห้องไอ้ป๊อด

               รู้แล้ว กูโทรไปถามมันมา ถึงรู้ว่ามึงกลับห้อง

               อ่าฮะไอ้ฝุ่นมันขานรับก่อนที่คนข้าง ๆ มันจะหยุดเดินซะดื้อ ๆ ทำให้ผมหันไปมองงง ๆ เดี๋ยวนะ มึงแลกเบอร์กับไอ้ป๊อด?”

               เออผมตอบมันไปตามตรงจนไอ้ฝุ่นมันแอบจิ๊ปากออกมาเบา ๆ แล้วยอมเดินต่อ ผมเลยก้าวเดินตาม ขอไว้เฉย ๆ เผื่อมีเรื่องอะไรสำคัญ ๆ แบบตอนนี้

               เออ ไม่ได้ว่าอะไร

               หน้ามึงนี่ด่ากูเต็ม ๆ ไปแล้วนะ

               คิดมากไอ้ฝุ่นมันว่าโดยไม่หันมามองทางผมด้วยซ้ำ ตัวเองเลยได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ ก่อนที่เราทั้งคู่จะเดินลงมาถึงชั้นล่าง เนื่องจากวันนี้ไอ้ฝุ่นมันชวนผมเดินลงบันได ซึ่งผมก็ไม่รู้เหตุผลของมันเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ขัด เพราะเดินลงไม่เหนื่อยเหมือนตอนขึ้น ก่อนที่ผมที่กำลังจะเดินไปที่ร้านข้าวก็ต้องชะงักเมื่อโดนไอ้คนข้าง ๆ มันฉุดแขนไว้ ไปหาอะไรกินข้างนอกกัน

               ...

               กูไม่พาเถลไถลหรอกน่า

               เชื่อได้มั้ย

               ได้ดิวะไอ้ฝุ่นมันยิ้มก่อนจะเอื้อมมือมายีหัวผมเบา ๆ อยากไปไหนเปล่า

               ไม่

               อะไรวะ

               มึงนี่นะผมบ่นพลางจับมือของมันออก ก่อนจะจ้องหน้าอีกฝ่าย อยากไปไหน

               ไปไหนก็ได้ อยากผ่อนคลาย ไม่อยากคิดเยอะ อยากไปกับมึง

               เยอะ

               งั้นไปสวนสาธารณะกัน

               ขี้เกียจเดินผมพูดก่อนที่ไอ้ฝุ่นจะหรี่ตามองมา ก่อนที่มันจะจับมือผมแล้วพาเดินเข้าร้านข้าวหน้าอพาร์ทเม้นท์จนได้ ทำให้ผมยิ้มออกมาก่อนจะเดินตามมันไปแต่โดยดี กูเอาข้าวผัดกุ้ง

               ข้าวผัดกุ้งสองครับไอ้ฝุ่นมันสั่งเมนูตามที่ผมบอก ก่อนที่พวกเราจะมานั่งอยู่ที่โต๊ะมุมเดิม ๆ ในร้าน เมื่อมาถึงไอ้ฝุ่นมันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ซึ่งผมเองก็ไม่ต่างกัน เราไม่ได้พูดอะไรกันมากได้แต่นั่งรออาหารอยู่แบบนั้น ก่อนที่คนตรงข้ามผมมันจะวางโทรศัพท์ลง ผมจึงเงยหน้าขึ้นแล้ววางโทรศัพท์บ้าง เบื่อ

               เหงาหรือไง

               ทำไมเหงา

               ก็ปกติมีคนโทรมาหาตลอด

               ไม่ใช่ละไอ้ฝุ่นมันขมวดคิ้วผมเลยหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นต่อ ไอ้คนตรงข้ามมันก็พูดขึ้นมา มึงไม่คุยกับกูนี่ล่ะ กูเลยเหงา

               งั้นคุยอะไรดีผมว่าก่อนจะเลือกล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้ววางลงที่เดิม ซึ่งคนตรงข้ามก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ พรุ่งนี้มึงมีเรียนมั้ย

               มี แต่ไม่ไป

               แต่กูไปทำงาน

               งั้นไปเรียนก็ได้

               จะแวะมาที่ร้านกี่โมงผมถามพลางยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ก่อนที่คำพูดของมันจะทำให้ผมชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นไปมอง

               แปดโมง

               ฮะ...

               จะไปนั่งร้านมึงทั้งวันเลย

               กูจะบอกให้พี่นุ่นไล่มึงออกจากร้านผมพูดพลางขมวดคิ้วทำให้ไอ้ฝุ่นมันหัวเราะออกมา และนั่นผมก็อดหัวเราะบ้างไม่ได้ และดูเหมือนในที่สุดข้าวผัดกุ้งสองจานก็มาเสิร์ฟ ผมกับไอ้ฝุ่นจึงละความสนใจจากกันแล้วมาสนใจของกินตรงหน้าแทน ผมที่ตักข้าวเข้าปากแล้วก็ต้องมองคนที่ตอนนี้นั่งเขี่ยข้าวอยู่ตรงข้ามไปด้วย เป็นอะไร

               คิดถึงแฟนเก่า

               กลับไปหา

               ไม่ใช่เรื่องง่ายนะมึง เลิกกันไม่ใช่งอนกันเหมือนครั้งอื่น ๆ

               กูถามได้มั้ย ทำไมถึงเลิกกันวะ แล้วเกรซ...เอ่อ มีอะไรกับคนอื่น...

               เออ กูเจอมันมารับเกรซที่บ้าน เกรซชอบทะเลาะกับครอบครัวและทุกครั้งเกรซจะโทรมาหากู ช่วงนี้ที่กูอยู่กับมึงได้บ่อย ๆ เพราะเกรซไม่โทรหากูเลย

               ...

               เมื่อวานกูโทรไปแต่สายชน กูเลยขับรถไปหา ก็เห็นเกรซไปกับมัน

               ...

               และที่ ๆ ไปคือคอนโด

               เขาอาจจะไปนั่งทำงาน...

               กูดูแชทเกรซแล้ว ปกติกูจะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่าย แต่เมื่อวานมันสงสัยจริง ๆ และก็รู้ว่าทั้งคู่เคยนัดเจอกันมาก่อน คนบ้าอะไรไปคอนโดผู้ชายสามสี่รอบวะ

               อ่า...

               เอาเถอะ กูก็ไม่ได้ดี ว่าเขาเยอะไม่ได้ ถือว่าเราแยกทางไปเจอสิ่งที่ใช่กว่าแล้วกัน

               มึงโอเค?” ผมถามขึ้นมาพลางมองหน้ามันอย่างชั่งใจ อีกฝ่ายเองก็พยักหน้าก่อนจะยอมตักข้าวเข้าปาก

               ตอนแรกก็ไม่โอเค แต่พอรู้ว่ามึงปีนระเบียงมาหาความโกรธเคืองเกรซในตอนแรกก็เปลี่ยนเป็นโกรธมึงแทน

               อ้าว...  

               กลัวมึงตกลงไปตายไอ้ฝุ่นมันว่าด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะพูดย้ำ คราวหน้าห้ามทำอีกนะ

               เออ มึงก็เหมือนกันล่ะ

               ไม่ทำแล้ว

               อืม

               ผมกับมันหยุดการสนทนากันแค่นั้น ก่อนที่เราทั้งคู่จะต่างคนต่างนั่งกินข้าวกันเงียบ ๆ ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ บางครั้งมันก็เหม่อลอยเอาซะดื้อ ๆ แต่บางครั้งมันก็เงยหน้ามายิ้มให้ผมที่มองหน้ามันอยู่ ส่วนผมก็คงมีคำถามมากมายที่ขึ้นมาในใจ

               มึงโอเคจริง ๆ ใช่หรือเปล่าไอ้ฝุ่น

               แล้วการทำใจของมึงมันนานแค่ไหนกัน

               และมึงจะเอากูเข้าไปแทนที่เกรซได้จริง ๆ เหรอ

               แล้วผมจะโอเคกับจุด ๆ นั้นจริง ๆ ใช่มั้ย

               ทำไมทุกอย่างมันถึงดูยากไปหมดเลยวะ

               เฮ้อ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #203 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 01:15
    ใครไปก่อนคือแพ้..
    #203
    0
  2. #175 khunkhai (@khunkhai) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 13:29
    ก็คนมันรักมันชอบอ่ะนะ ต่อให้คนรอบข้างมาบอกว่ามันไม่ดี มันก็ไม่ฟังเราหร๊อกกกกกกก ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา บอกได้เลยถ้าฝั่งไหนเจ็บมีแต่ สม น้ำ หน้า ครัช :(
    #175
    0
  3. #149 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 08:24
    เปลี่ยนพระเอกได้ป่าว เบื่อมัน
    #149
    0
  4. #148 Jeniiwa (@jew_jaa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 19:52
    เอิร์ธดูเห็นเเก่ตัวจริงๆอ่ะ
    #148
    0