ม า ก ก ว่ า ค ว า ม รู้ สึ ก (Y) -จบ-

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,793 Views

  • 221 Comments

  • 730 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    141

    Overall
    10,793

ตอนที่ 27 : มากกว่าความรู้สึก ตอนที่ 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 825
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    9 มิ.ย. 61

ตอนที่ 26

               ไหนว่าให้เลี้ยงแค่ชาเขียวไง

               อยากกินข้าวด้วย

               โคตรเลว

               ผมพูดพลางหรี่ตามองหน้าไอ้ฝุ่นที่ตอนนี้หัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่เราจะเดินเข้าร้านอาหารตามสั่ง วันนี้เป็นอีกวันที่ไอ้ฝุ่นมันรอผมจนเลิกงานแล้วสั่งให้คนที่ยังไม่มีเงินเดือนอย่างผมเลี้ยงข้าวมันด้วย

               ให้ตายสิ

               เอากะเพราหมูสับไข่ดาวครับไอ้ฝุ่นมันสั่งเมนูง่าย ๆ ก่อนจะหันมาทางผม มึงเอาอะไร

               เอาสุกี้รวมมิตรแห้ง

               สุกี้รวมมิตรแห้งครับ

               ไอ้ฝุ่นที่หันไปสั่งข้าวเสร็จแล้วก็พาผมเดินมาหาโต๊ะนั่ง ไม่นานก็มีน้ำเปล่ามาเสิร์ฟ ได้ทีผมเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดโซเชียลที่ห่างหายไปนาน

               จะกินข้าวอย่าเล่นโทรศัพท์

               แป๊บเดียว

               เอิร์ธ เงยหน้าขึ้นมาคุยกับฝุ่นนะเสียงของไอ้ฝุ่นที่แฝงความอ้อนไว้ทำให้ผมที่กำลังเข้าแชทไลน์เพื่อไปตอบน้องเอิร์นก็ต้องวางโทรศัพท์ลงแล้วเงยหน้าขึ้นมามองมัน แต่ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงโทรศัพท์ของอีกฝ่ายดังขึ้นพอดี มันจึงล้วงขึ้นมาดูหน้าจอแล้วขมวดคิ้ว

               รับได้ กูไม่ว่า

               ผมพูดพลางมองมัน ไอ้ฝุ่นมันจึงเงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วนิ่งไปสักพัก ก่อนจะเลือกวางโทรศัพท์ลงโดยเลื่อนมันมาทางผม

               กินข้าวกับมึง จะไม่ยุ่งกับโทรศัพท์คำพูดของมันทำให้ผมยิ้มออกมาก่อนที่เราทั้งคู่จะเลิกสนใจเครื่องมือสื่อสารเล็ก ๆ นี่แล้วตั้งหน้าตั้งตารอข้าวที่สั่งไปทันที

               ยังไงตอนนี้ก็สามารถพูดได้เต็มปากเต็มคำ ว่าผมกับไอ้ฝุ่นมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว

               แค่นั้น...

 

               มึงจะยืนเลือกอีกนานมั้ย

               แป๊บนึงดิวะ วันนี้ไม่มีปลาทู ให้ไอ้อุ่นกินรสอะไรดี

               ไก่

               ไอ้ฝุ่นที่เสนอมาทำให้ผมพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะหยิบอาหารเหลวรสไก่กับปลามา ก่อนจะเดินไปคิดเงินโดยที่ไอ้ฝุ่นมันขอออกไปรอด้านนอก เมื่อคิดเงินเสร็จและเดินออกมาผมก็ได้ยินเสียงคนที่ยืนรอโดยตอนนี้มีโทรศัพท์แนบหูบ่นออกมาเบา ๆ

               ทำไมสายไม่ว่างวะ

               ไอ้ฝุ่น กูมาแล้ว

               เสียงของผมทำให้คนที่วุ่นอยู่กับโทรศัพท์หันมามอง ก่อนที่มันจะพูดขึ้นโดยที่สีหน้าตอนนี้เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

               ไอ้เอิร์ธ เดี๋ยวกูจะไปหาเกรซนะ

               เออ ขับรถดี ๆ

               จะรีบกลับมา

               ไม่ต้องรีบหรอก เอาที่มึงสะดวก ถ้าดึกมากก็นอนห้องไป

               งั้นฝันดีนะ

               ฝันดีล่วงหน้า

               ผมยิ้มให้มันเล็กน้อยก่อนจะแยกตัวเดินออกมา และก้าวได้แค่ไม่กี่ก้าวก็โดนคนที่อยู่ด้านหลังเรียกไว้อีกครั้ง จนผมต้องหันไปมอง

               ไอ้เอิร์ธ!

               ฮะ

               ไม่ต้องล็อกประตูกระจกได้มั้ย

               อะไรของมึงวะผมขมวดคิ้วก่อนจะมองหน้ามันอย่างไม่เข้าใจ จะกลับมามั้ย

               ...

               ถ้ากลับ กูจะรอเปิดประตูให้

               ไม่แน่ใจว่ะ

               ยังไงก็เคาะแล้วกัน ส่วนประตูกระจกกูไม่เปิด มึงจะได้ไม่ทำอะไรเสี่ยง ๆผมพูดด้วยสีหน้าจริงจังซึ่งไอ้ฝุ่นเองมันก็ไม่ได้ตอบกลับมา งั้นกูขึ้นห้องแล้วนะ

               อืม แล้วเจอกันนะ

               เออ แล้วเจอกัน

 

               ดูเหมือนเมื่อคืนไอ้ฝุ่นมันจะไม่ได้กลับมาที่ห้อง ทำให้ผมที่รอมันยาว ๆ ยันเที่ยงคืนต้องล้มเลิกแล้วเข้านอนตามปกติ แม้แต่ตอนเช้าเองก็ดูเหมือนเจ้าของห้องข้าง ๆ ก็ยังไม่กลับ จนผมไม่รู้ว่ามันไปอยู่ที่ไหน พอโทรไปอีกฝ่ายก็ปิดเครื่องซะอย่างนั้น

               ปัง ๆ ๆ

               เสียงทุบประตูห้องข้าง ๆ ทำให้ผมที่กำลังจะออกไปทำงานต้องสะดุ้ง และเมื่อออกมาก็เห็นว่าเป็นเกรซที่กำลังเคาะประตูที่ถูกปิดสนิทนั่นรัว ๆ แล้วตะโกนเรียกเจ้าของห้องไปด้วย

               ฝุ่นเปิดประตูให้เกรซเถอะนะ เกรซผิดไปแล้ว ฮึก...

               ...

               ฝุ่น ได้ยินเกรซมั้ย เกรซรักฝุ่นนะ ฮื้อ

               เสียงร้องไห้สะอื้นที่ดังขึ้นทำให้ผมไม่รู้จะยืนอยู่ตรงนี้เพื่อรอปลอบเธอ หรือเลือกที่จะเดินออกไปทำงานเงียบ ๆ ดี แต่ดูเหมือนจะยังไม่ต้องเลือกอะไร คนที่ยืนอยู่ก็หันมาเห็นผมที่กำลังล็อกห้องเข้าพอดี ตัวเองเลยต้องพูดขึ้นแม้จะไม่ค่อยอยากยุ่งนัก

               ไอ้ฝุ่นมันยังไม่กลับมาหรอก...

               รู้ได้ไง!

               เราอยู่ห้องข้าง ๆ ไอ้ฝุ่น เวลามันไปมันกลับเราได้ยินตลอด

               ทำไม คอยฟังเสียงแฟนเราตลอดหรือไง อยากได้ขนาดนั้นเลยหรือไง!เกรซตะโกนเสียงดัง เธอปาดน้ำตาตัวเองลวก ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาหาผม ซึ่งตัวเองก็ได้แต่มองเธอกลับไปแต่ไม่ได้พูดอะไร เพราะผมไม่เคยคิดอยากได้ไอ้ฝุ่นถ้ามันยังมีคนข้าง ๆ อยู่ ตอบดิเอิร์ธ ชอบแฟนเราเหรอ ทำไมต้องมายุ่งกับแฟนเราด้วย!

               ...

               ทำไมต้องทำแบบนี้ ฮื้อ...ทำไมต้องมายุ่งกับพวกเราด้วยเกรซเริ่มส่งเสียงสะอื้นอีกครั้งตรงหน้าผม ซึ่งตัวเองก็ไม่รู้จะทำยังไงกับคนตรงหน้าดี ได้แต่ปล่อยให้เธอยืนร้องไห้อยู่แบบนั้น และผมก็เชื่อว่าความเงียบของผมเป็นคำตอบให้เธอได้ไม่ยาก

               ผมชอบไอ้ฝุ่น ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธ

               แต่แค่ผมไม่เคยคิดจะแย่งไอ้ฝุ่นมา แค่นั้น

               เราไปทำงานก่อนนะ

               ผมพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะเลือกเดินออกมาจากอีกฝ่าย ซึ่งเกรซเองก็ยิ่งปล่อยโฮออกมาจนผมไม่รู้ว่าทั้งคู่ทะเลาะอะไรกันมา และทำไมไอ้ฝุ่นมันถึงได้ขาดการติดต่อไปแบบนี้

               เอิร์ธเสียงเรียกที่ดังขึ้นในขณะที่ผมกำลังกดลิฟต์ทำให้ผมหันไปมองคนด้านหลัง และมันก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ฝ่ามือเล็ก ๆ แต่หนักนั่นสะบัดเข้ามาที่ใบหน้าผมเต็ม ๆ จนเกิดเสียงดัง และมันก็ทำให้หน้าชาไปชั่วขณะ นี่คือการเตือน อย่ามายุ่งกับฝุ่น

               พูดจบร่างตรงหน้าก็เดินเข้าลิฟต์ที่ผมเป็นคนเรียกขึ้นมาและจากไปแต่โดยดี เหลือแต่ผมที่ตอนนี้ยืนนิ่งอยู่แบบนั้น ก่อนจะยกมือขึ้นมาจับแก้มก็รู้สึกเจ็บแสบขึ้นมา

               เจ็บพอ ๆ กับโดนต่อยก็ตบของเกรซนี่ล่ะ...

               ห่าเอ๊ย

 

               โอ้โห แดงเถือกเลย...

               อืม

               เลือดออกป้ะ

               ในปากแตกผมพูดไปตามตรงหลังจากที่เข้าไปที่ทำงานแล้วพอพี่นุ่นเห็นก็ตกใจยกใหญ่แล้วบอกให้ผมลางานซะอย่างนั้น เพราะไม่อยากให้ลูกค้ามาตกใจกับรอยฝ่ามือบนใบหน้าของผมนัก โชคดีที่เจ้าของและผู้จัดการร้านนี้ไม่ค่อยอะไรมาก เพราะเขาแค่ต้องการหาคนมาช่วยพี่นุ่นเท่านั้น ส่วนพี่นุ่นเองก็ถูกใจผมเลยไม่คิดจะเปลี่ยน ผมเลยได้ลาหยุดแล้วลาหยุดอีกแบบนี้

               ว่าแต่เงินเดือนเดือนนี้กูจะได้กี่บาทวะเนี่ย...

               เจ็บป้ะ

               มาก

               สงสารอ่ะ ไปปะทะกันยังไงเข้าล่ะเนี่ยแนนที่ตอนนี้นั่งส่งสายตาเป็นห่วงเป็นใยมาที่ใบหน้าผมถามขึ้น หลังจากที่วันนี้ผมได้ลางาน ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่แนนบอกว่าไม่มีเรียนพอดี เราเลยมานัดเจอกันที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ ๆ โดยเลือกที่นั่งอยู่กับที่แทนที่จะเดินไปมา เกรซน่าจะทะเลาะกับฝุ่นนะ เพราะเมื่อคืนก็โทรมาร้องไห้กับแนนอ่ะ

               อืม คงงั้น

               เพราะถ้าไม่ทะเลาะผมคงไม่โดนตบแบบนี้หรอก

               ให้ตายสิ

               ว่าแต่ไอ้ฝุ่นมันไปอยู่ไหนของมันวะ

               ลองไปตามฝุ่นที่ห้องป๊อดมั้ย

               เออ เรามีเบอร์ป๊อดอยู่!ผมพูดเมื่อนึกขึ้นได้ก่อนจะรีบควักโทรศัพท์ขึ้นมาท่ามกลางสายตาลุ้น ๆ ของแนน และไม่รอช้าที่จะกดต่อสายหาคนที่เคยแอบแลกเบอร์กันมาเมื่อนานมาแล้ว และดูเหมือนว่าจะต่อสายได้ไม่นาน ฝั่งตรงข้ามก็รับสายทันที

               {ว้าว เอิร์ธโทรมา แปลกนะเนี่ย ตั้งแต่แลกเบอร์กันไปไม่เคยติดต่อมาเลย กูจะติดต่อไปก็โดนไอ้ฝุ่นด่า}

               ฮ่า ๆ โทษทีนะผมพูดเมื่อได้ยินเสียงที่แสดงออกว่าน้อยอกน้อยใจนั่น ก่อนจะเริ่มเข้าประเด็น เออ กูขอถามอะไรหน่อยดิ ไอ้ฝุ่นได้อยู่ที่ห้องของมึงมั้ย

               {ไอ้ฝุ่นเหรอ}

               ใช่ ๆ

               {เมื่อคืนมันมาค้างที่นี่อยู่ แต่เมื่อกี๊เพิ่งกลับไปเอง น่าจะกลับห้องไปแล้ว}

               อ้าว

               {มันน่าจะอยู่ที่ห้องนะ}

               โอเค ขอบใจมากนะ ยังไงไว้ติดต่อไปใหม่ สัญญาคราวนี้จะไม่ลืม

               {เคคค} เสียงอารมณ์ดีของฝั่งตรงข้ามทำให้ผมกดวางสาย ก่อนที่แนนที่นั่งฟังสถานการณ์อยู่ห่าง ๆ จะพยักหน้าเข้าใจ

               กลับห้องมั้ย เดี๋ยวแนนไปส่งเลย

               ไม่เป็นไร เกรงใจ เดี๋ยวเรากลับเองก็ได้

               เอางั้นเหรอ

               อืม

               ยังไงก็อย่าลืมหาอะไรประคบนะ เดี๋ยวไม่หาย

               ครับผมรับคำอย่างยิ้ม ๆ ก่อนที่เราทั้งคู่จะแยกย้ายกัน โดยแนนบอกว่าจะไปเดินหาซื้อการ์ตูนต่อ ส่วนผมก็เลือกที่จะโบกแท็กซี่เพราะไม่อยากจะเสียเวลามากนัก ตอนนี้ทั้งรู้สึกเป็นห่วงไอ้ฝุ่นและอยากเจอหน้ามันเร็ว ๆ และก็โชคดีที่ผมสามารถกลับมาถึงอพาร์ทเม้นท์ได้โดยไม่เจอเหตุการณ์อะไร และเมื่อขึ้นมาก็เห็นว่าหน้าห้องของไอ้ฝุ่นนั้นยังคงเงียบสนิทอยู่เหมือนเดิม จนผมไม่รู้ว่ามันกลับมาแล้วจริงมั้ย ก่อนจะเข้าไปใกล้แล้วแนบหูเข้ากับประตู

               ...

               โอเค มีเสียง มันอยู่ในห้องแค่ไม่รู้ว่าเป็นเสียงอะไรเท่านั้น

               ไอ้ฝุ่นผมเคาะประตูห้องโดยที่เรียกชื่อเจ้าของไปด้วย แต่ดูเหมือนว่าจะไร้วี่แววของคนที่จะออกมาเปิดสักนิด มึงเป็นอะไรวะ ทำไมอยู่ ๆ หายไปแบบนี้

               กริบ...

               กูเป็นห่วงนะเว้ย!

               ผมตะโกนเข้าไปและมั่นใจว่าคนในห้องได้ยินแน่ ๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามันอยู่กับเกรซหรือเปล่าเลยเงียบไป จนสุดท้ายตัวเองก็ถอยตัวออกมาแล้วเดินกลับห้องด้วยสภาพคอตก

               แม่ง...

               เมื่อเข้ามาก็เห็นว่าไอ้อุ่นมันวิ่งมาหาทันที ผมเลยได้แต่อุ้มไอ้ตัวอ้วนไว้กับตัวแล้วไปนั่งบนเตียงเซ็ง ๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงรีบวางไอ้อุ่นลงแล้วลุกเดินไปที่นอกระเบียง ผมมองระยะห่างเพียงไม่กี่ไม้บรรทัดก่อนจะตัดสินใจ ปีนข้ามไปห้องข้าง ๆ โชคดีที่สามารถก้าวข้ามมาได้อย่างปลอดภัย เพราะถ้าตกลงไปวิญญาณผมคงอยู่ไม่สุขแน่ ๆ เมื่อมาถึงก็รู้สึกว่าโชคดีที่ประตูห้องกระจกของอีกฝ่ายนั้นไม่ได้ล็อกไว้ และก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เจ้าของห้องมันเลื่อนบานกระจกออกจนผมตกใจผงะถอยหลังแต่มือของคนตรงหน้าก็รีบคว้าแขนของผมไว้

               ไอ้เอิร์ธ

               อะ...ไอ้ฝุ่น...

               มึงมาได้ไง...เดี๋ยวนะ นี่มึงข้ามมา

               เออผมหันไปมองหน้าระเบียงก่อนจะหันกลับมาก็เห็นว่าไอ้ฝุ่นมันขมวดคิ้วแน่นไปแล้วก่อนจะดึงร่างของผมเข้าไปในห้องจนตัวเองต้องนิ่วหน้ากับแรงจับที่แขน อย่ามาว่ากูนะเว้ย ทีมึงยังทำเลย!

               ก็เลิกทำแล้วไง ไหนบอกกลัวกูตกแล้วทำไมถึงทำบ้าง

               ก็มึงไม่เปิดประตูให้กู!

               ...

               กูก็เป็นห่วงดิวะ

               กูเข้าห้องน้ำอยู่ กำลังจะออกไปหาไอ้ฝุ่นมันพูดพลางขมวดคิ้วจนผมที่มองหน้ามันแทบอยากจะทึ้งหัวตัวเองกับความเป็นห่วงเกินเหตุ เพราะดูแล้วคนตรงหน้ามันแทบจะปกติดีทุกอย่าง หน้าไปโดนอะไรมา

               เรื่องของกูเถอะผมพูดก่อนจะสะบัดแขนมันออกแล้วขมวดคิ้วบ้าง กูกลับห้องละ

               ผมที่ตอนนี้อารมณ์ไม่ดีนักเลยตัดสินใจว่าจะกลับห้อง แต่ก็โดนไอ้คนตรงหน้ามันจับแขนไว้อีกครั้ง พลางดึงร่างผมให้เข้าไปหา ไอ้ฝุ่นมันจับจ้องมาที่ใบหน้าของผมก่อนจะเอื้อมมือมาแตะที่แก้มเบา ๆ

กูไม่อยากเดาเลยว่าใครทำ

               อืม

               เอิร์ธ...เสียงเรียกเบา ๆ นั่นทำให้ผมเงยหน้าขึ้น ก่อนที่ใบหน้าของไอ้ฝุ่นมันจะขยับเข้ามาใกล้แล้วทาบริมฝีปากลงมาบนปากของผม ไม่นานร่างของเราก็เหมือนถูกจูนเข้าหากัน ผมเองก็ได้แต่ยกมือประคองใบหน้าอีกฝ่ายไว้ จูบของเราลึกซึ้งพอที่จะทำให้ความคิดถึงหายไป ก่อนที่มันจะถอนจูบออกแล้วคว้าร่างของผมเข้าไปกอดไว้แน่น โดยที่ใบหน้าก็ซบลงบนไหล่ เขานอกใจกูว่ะ...

               ...

               เขามีคนอื่นจริง ๆ เขามีอะไรกันแล้ว

               ...

               กูควรจะทำยังไงดีวะ

               เสียงของไอ้ฝุ่นมันแผ่วเบา ๆ จนผมที่เป็นคนฟังได้แต่เจ็บปวดตาม แต่สุดท้ายก็ได้แต่ยกมือขึ้นมาลูบหลังของมันเพื่อปลอบประโลมเท่านั้น

               ไม่เป็นไรนะ...

               กูอยู่ข้างมึงเสมอ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #202 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 01:06
    จะว่างัยดีล่ะ… เกรซเป็นผุ้หญิง ก็เร็วไปที่จะไปมีอะไรกับคนอื่นทั้งที่ยังไม่เลิกกับฝุ่น. ถึงฝุ่นจะชอบเอริท แต่ก็ยังไม่เคยมีอะไรกันเลย.. แบบนี้ ใครผิดกว่า… .ผิดทั้ง3คน
    #202
    0
  2. #147 IPA1 (@IPA1) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 18:10
    สมน้ำหน้า แบร่ แบร่
    #147
    0
  3. #141 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 11:23
    สมน้ำหน้าอ่ะ ทีตัวเองยังไม่เลือกซักทาง
    #141
    0
  4. #140 Jeniiwa (@jew_jaa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 01:42
    ไม่ใช่เเค่เกรซที่มีคนอื่นน่ะ เพราะฝุ่นก็เหมือนนอกใจเกรซมามีเอิร์ธอ่ะ
    #140
    0
  5. #139 anusara81039 (@anusara81039) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 21:14
    เย้ๆ เลิกเลยๆๆๆ
    #139
    0
  6. #138 momosonoerung (@momosonoerung) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 20:48
    ใครมันจะเจ็บกว่าใครก็ลองคิดดู~
    #138
    0
  7. #137 0930653088 (@0930653088) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 20:47
    รำไยชะนีว้อยยยยยย
    #137
    0