ม า ก ก ว่ า ค ว า ม รู้ สึ ก (Y) -จบ-

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,834 Views

  • 221 Comments

  • 733 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    182

    Overall
    10,834

ตอนที่ 2 : มากกว่าความรู้สึก ตอนที่ 1 ไม่เจอกันนาน เลย 'คิดุถึง' เป็นพิเศษ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1873
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    10 เม.ย. 61

Chapter 1

ไม่เจอกันนาน เลย ‘คิดถึง’ เป็นพิเศษ...

 

            แกล๊บ ~

            เสียงกระป๋องเบียร์ของผมกับไอ้ฝุ่นชนกัน หลังจากที่เจ้าตัวมาเชิญชวนผมให้ออกจากห้องตัวเองไปที่ห้อง ทั้งๆ ที่ผมก็ไม่ได้อยากไปนัก แต่พอจะปฏิเสธ อีกฝ่ายก็หาข้ออ้างที่ผมเถียงไม่ได้ขึ้นมาตลอด

 

            ‘ไม่ได้เจอกันตั้งนาน มาดื่มกับเพื่อนนิดๆ หน่อยๆ ไม่ได้หรือไงวะ’

 

            เออ ไอ้เหี้ย นานจนกูลืมไปแล้วด้วยเนี่ย ว่ามึงเป็นเคยเป็นเพื่อนกู

            “มึงเข้ามาทำอะไรในกรุงเทพฯ วะ ?” ไอ้ฝุ่นมันถามขึ้น พลางกระดกเบียร์ลงคออึกใหญ่ มือก็หยิบขนมขบเคี้ยวใส่ปากไปด้วย ซึ่งผมก็ไม่ต่างกันนัก

            “อยู่บ้านเบื่อๆ เลยมาหางานทำ”

            “อ้าว ทำไมไม่ช่วยป้าอั่มจัดการโรงสีวะ”

            “ไม่เอา เบื่อ” ผมตอบกลับไป อย่างที่มันบอกครอบครัวของผมทำโรงสีข้าว ซึ่งญาติพี่น้องก็มีอยู่เยอะแยะ พอผมจะไปช่วยบางทีเขาก็บอกเกะกะ เลยลองมาหาอะไรใหม่ๆ ในกรุงเทพฯ ดูน่าจะดีกว่า และเมื่อไอ้ฝุ่นมันเห็นผมตอบแบบไม่ใส่ใจ มันเลยพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง

            “แล้วมึงเรียนจบอะไรมา เพื่อกูจะพอแนะนำได้”

            “กูเรียนไม่จบ”

            “...” ไอ้ฝุ่นมันเงียบ พลางหยุดชะงักการเอาเบียร์ใส่ปาก แล้วเงยหน้าขึ้นมองผมนิ่งๆ ซึ่งผมเองก็ไม่ได้รู้สึกอายหรืออะไรที่พูดความจริงออกไป “จริง ?”

            “อืม”

            “ทำไมวะ ?”

            “มีปัญหากับคนใหญ่คนโตนิดหน่อยเลยโดนไล่ออก”

            “ห๊ะ”

            “ช่างมันเถอะ เรื่องมันผ่านมานานละ” ผมพูดพลางยักไหล่แบบไม่ใส่ใจ เพราะเรื่องมันก็ผ่านมาสองปีกว่าแล้วจะเก็บมาคิดมาก็ไม่ใช่เรื่อง

            “นี่เรื่องจริง”

            “จริง กูจะโกหกทำไมวะ” ผมมองหน้าไอ้ฝุ่นจริงจัง พลางหยิบขนมใส่ปากเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนที่ทำให้ผมโดนไล่ออกจากมหาลัยด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องอย่างการแย่งผู้หญิง แต่ใครจะคิดว่าคนที่ผมไปต่อยตีแย่งชิงด้วยมันจะเป็นหลานอธิการบดี ผมเลยเลือกที่จะออกจากมหาวิทยาลัยแลกกับการที่แม่ไม่ต้องไปเสียค่าทำขวัญให้มันเป็นแสน “แล้วมึงล่ะ ตอนนี้ทำอะไร งานหรือเรียน ?”

            “กูเรียน ปอโทอยู่”

            “อนาคตไกลกว่ากูเยอะ”

            “หึ...”

            “ฝุ่น !” เสียงเรียกที่แสดงความไม่พอใจนั่น ทำเอาผมกับไอ้ฝุ่นหันไปมองทางต้นเสียงทันที ก็พบว่าเป็นผู้หญิงที่สวยตั้งแต่หน้ายันส้นเท้าซึ่งเป็นแฟนของไอ้ฝุ่นที่เดินขึ้นมาด้วยกันในตอนแรก เธอมองมาทางแฟนตัวเองอย่างไม่พอใจนัก ใบหน้าบึ้งๆ นั่นเรียกไอ้ฝุ่นต้องรีบเข้าไปง้อทันที “สรุปจะพาเกรซมานั่งฟังฝุ่นคุยกับเพื่อนใช่มั้ย !?”

            ไอ้ฝุ่นมันรีบเข้าไปหาแฟนตัวเองที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะหนังสือ พลางมือโอบไหล่ มืออีกข้างก็ลูบหัวไปด้วย ซึ่งดูน่ารักมากในวิธีง้อแฟนของมัน “ไม่เอาหน่าเกรซ อย่างอนนะ โอ๋เอ๋ ~”

            “ก็ฝุ่นไม่สนใจเกรซเลยอ่ะ  !”

            “ก็ฝุ่นไม่ได้เจอเพื่อนฝุ่นมาตั้งเจ็ดปี ก็เลย คิดถึงเป็นพิเศษน่ะ”

            “แค่ก...” ผมสำลักของเหลวในปากทันที ที่ได้ยินว่าไอ้ฝุ่นมันแอบเน้นคำว่า ‘คิดถึง’ โดยสายตานั่นหันมามองผมเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้ม ซึ่งผมไม่รู้หรอกว่าในคำพูดนั่นมันต้องการจะสื่ออะไร แต่ก็ทำเอาผมเสียหลักได้เหมือนกัน

            และยิ่งใบหน้ากวนประสาทของมันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนซักนิด

            อยู่ๆ ร่างเล็กก็ดันแขนของไอ้ฝุ่นออก พลางลุกขึ้นยืน แล้วมองมันด้วยสีหน้าไม่พอใจสุดๆ “งั้นฝุ่นก็คุยกับเพื่อนฝุ่นไปแล้วกัน เสร็จเมื่อไหร่ค่อยมาคุยกับเกรซ !”

            “เกรซ !”

            ไอ้ฝุ่นเรียกชื่อแฟนตัวเองเสียงดัง ซึ่งอีฝ่ายก็ไม่ได้สนใจ เดินผลุนผลันออกจากห้องไปทันที ผมที่เป็นส่วนหนึ่งของต้นเหตุได้แต่วางกระป๋องเบียร์ลง เพราะไม่รู้จะทำยังไง ก่อนจะพูดกับมันเบาๆ “มึงไปง้อแฟนมึงดิ เดี๋ยวกูกลับห้องแล้วก็ได้...”

            “ไม่ต้อง” มันหันใบหน้าหงุดหงิดมองมาทางผมทันที ก่อนจะปรับสีหน้าลงให้เป็นปกติแล้วเลือกที่จะเดินเข้ามานั่งตรงข้ามผมเหมือนเดิม แทนที่จะตามแฟนมันไป “แฟนเจอทุกวัน เดี๋ยวค่อยไปง้อก็ได้ แต่มึงนานๆ เจอกันที ขออยู่ดื่มให้หายคิดถึงก่อน”

            “มึงนี่พูดเหมือนจะไม่ได้เจอกูอีกอย่างนั้นแหละ”

            “เออ กูกลัวไม่ได้เจออีก”

            “บ้าหรือไง เดี๋ยวต่อจากนี้กูก็อยู่ห้องข้างๆ มึงตลอด มึงได้เจอทุกวันจนเบื่อขี้หน้าแน่ๆ” ผมพูดขำๆ มือก็เอื้อมไปข้างหน้าเพื่อจะหยิบกระป๋องเบียร์ แต่อยู่ๆ เหมือนมันจะกระตุกกะทันหัน เมื่อไอ้ฝุ่นมันพูดประโยคต่อไป

            “คิดถึงจะตายห่า จะเบื่อง่ายๆ ได้ไง”

            เคร้ง...

            เสียงกระป๋องเบียร์ที่ล้มกระทบพื้นกระเบื้องในห้องทำให้ผมแสดงสีหน้าตื่นทันที ก่อนจะรีบคว้ามันแต่ไอ้ฝุ่นไวกว่า ทำให้เบียร์ที่เหลืออยู่น้อยนิดในนั้นไม่หก จนผมต้องพูดขึ้นมาด้วยความประหม่า ทั้งๆ ที่ประโยคนั้นมันอาจจะเป็นแค่การบอกคิดถึง ‘เพื่อน’ ธรรมดาๆ “ทะ...โทษทีว่ะ...”

            “มึงนี่ไม่เปลี่ยนจากเมื่อก่อนเลย”

            “...”

            “ซุ่มซ่ามยังไงก็ซุ่มซ่ามยังงั้น”

            “เขาเรียกว่าผิดพลาดเล็กน้อยต่างหาก” ผมเถียงมันกลับทันทีเมื่อโดนคำพูดที่เหมือนว่าเด็กนั่นส่งมา พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยุงตัวเองลุกขึ้น ซึ่งไอ้ฝุ่นมันก็มองตามผมไม่วางตาราวกับกำลังถามว่าจะไปไหน ผมจึงตอบให้มันหายสงสัย “กูจะกลับไปนอนละ เหนื่อย นั่งรถมาทั้งวัน มึงก็ไปง้อแฟนมึงเถอะ ขอบคุณที่อุตส่าห์เลี้ยง เดี๋ยวรอบหน้ากูเลี้ยงเหล้าคืน”

            “...”

            “แต่ต้องรอกูหางานได้ก่อนนะ ถือเป็นการฉลองไปในตัว กูขี้เกียจเลี้ยงหลายรอบ เดี๋ยวจน”

            “ฮ่ะๆ” ไอ้ฝุ่นมันหัวเราะกับคำพูดของผมเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นตาม ผมจึงรีบคว้าถุงเซเว่นที่ใส่ของตอนซื้อมา เก็บซากที่เหลือจากการกินลงไป ซึ่งเจ้าของห้องก็ไม่ได้อยู่เฉยแต่อย่างใด มันลุกขึ้นและช่วยผมเก็บจนเสร็จ ก่อนที่ทั้งผมและมันจะเดินออกจากห้องของไอ้ฝุ่น แต่แค่ทิศทางที่จะไปคนละทางเท่านั้น “งั้นกูไปตามแฟนกูก่อน”

            “เออๆ กูก็จะไปอาบน้ำนอนละ” ผมพูดแค่นั้น ก่อนจะเดินมาที่ห้องของตัวเอง และก็ต้องหยุดชะงักหันไปมองไอ้ฝุ่นอีกครั้ง เมื่อเจ้าตัวเรียกผมเสียงดัง ทั้งๆ ที่อยู่ใกล้กันนิดเดียว

            “ไอ้เอิร์ธ !”

            “หะ...”

            “กูดีใจนะ ที่ได้เจอมึงอีก”

            “อะ...อืม”

            “...”

            “ก็มึงเล่นไม่กลับบ้านเลยคงจะเจอ แม่กูบ่นคิดถึงจะตายห่าละ แล้วเดี๋ยวมาเอาปลาร้าสับแม่กูไปด้วย เขาขู่จะไม่ให้ข้าวไอ้อุ่นแดกเพราะจะให้กูเอาให้มึงเนี่ย โชคดีนะ ที่เจอกันง่ายๆ แบบนี้”

            “ไอ้อุ่น ?”

            “เออดิ”

            “ยังอยู่อีกเหรอวะ...?”

            “อย่ามาแช่งลูกกูนะเว้ย !” ผมมองมันค้อนๆ เมื่อไอ้ฝุ่นมันใช้ปากเสียๆ นั่นพูดถึงไอ้อุ่นลูกผมแบบนั้น ไอ้อุ่นมันมีตั้งเก้าชีวิต จะตายง่ายๆ ได้ไง ก่อนที่คนตรงหน้าจะหัวเราะกับท่าทีของผม แล้วพูดขึ้นจนผมถึงกับเสียหลักเบาๆ

            “ไอ้อุ่นมันก็ลูกกูเหมือนกันไม่ใช่หรือไง”

            “บ้าดิ กูเป็นคนเลี้ยง เพราะฉะนั้นมึงไม่มีสิทธิ์”

            “ฮ่าๆ เหมือนกูเลวเลยว่ะ”

            “ทำไม ?”

            “ก็ทิ้งลูก...” ไอ้ฝุ่นมันพูดแบบหยุดคำ แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

            “งั้นมึงไม่ต้องรู้สึกผิด เพราะไอ้อุ่นมันติดกู อย่างมึงมันไม่แลหรอก”

            ผมหัวเราะออกมากับไอ้คำพูดทีเล่นทีจริงของไอ้ฝุ่นบ้าง รู้สึกเหมือนความสนิทสนมจากเมื่อสมัยก่อนเริ่มกลับมากลบเวลาเจ็ดแปดปีที่ไม่เจอกันแล้ว และไม่ต้องแปลกใจว่าไอ้อุ่นถือกำเนิดมาได้ยังไง มันก็เกิดมาจากท้องแม่แมวปกตินี่ล่ะ แต่แค่ตอนที่ผมกับไอ้ฝุ่นไปเจอมันกลับไม่มีแม่แมวอยู่เท่านั้นเอง พวกเราเลยเลือกที่จะเก็บมันมาเลี้ยง ซึ่งจะให้อยู่บ้านใครก็ไม่ต่างกันนัก เพราะบ้านอยู่ตรงข้ามกัน แค่ข้ามถนนมาก็ถึง แต่จะมีปัญหาเรื่องชื่อ เพราะไอ้ฝุ่นมันต้องการให้ชื่อแสดงออกว่าเป็นของพวกเราทั้งสองคนมันเลยเสนอให้ชื่อว่า ‘อุ่น’ ที่มาจาก ออ อ่าง ‘เอิร์ธ’ และตัวสะกดจากคำว่า ‘ฝุ่น’ โดยตอนแรกผมก็แอบคัดค้านเพราะชื่อเชย แต่จะให้ชื่อ เฝิร์ธ ก็ยังไงๆ อยู่

            ว่าแต่ไอ้ ‘เฝิร์ธ’ นี่มันอ่านยังไงวะ

            “เออๆ งั้นกูเข้าห้องละ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาเอาปลาร้าสับไปด้วย” ผมบอกมันอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าห้องตัวเอง ซึ่งไอ้ฝุ่นมันไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ยิ้มให้และหันหลังเดินไปอีกทาง เมื่อเห็นว่ามันไปแล้วผมจึงปิดประตูห้อง จากที่ยิ้มแย้มเมื่อซักครู่ก็ต้องหุบลงทันที มันไม่ใช่ความรู้สึกอะไรที่เข้าใจอยาก แต่แค่แปลกใจเท่านั้น ว่าทำไมไอ้ฝุ่นมันถึงคุยกับผมได้เหมือนเดิม ทั้งๆ ที่ตอนนั้นมันแทบจะไม่มองหน้าผมด้วยซ้ำ จนกระทั่งเจ้าตัวย้ายมากรุงเทพฯ และเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยทั้งๆ ที่เคยสนิทกันมาก ซึ่งผมก็ยังจำสีหน้าสุดท้ายของไอ้ฝุ่นที่มองมาที่ผมได้แม่น ถึงได้รู้สึกผิดจนถึงทุกวันนี้ ซึ่งสีหน้าของมันเป็นอะไรที่อธิบายไม่ถูก ไม่ใช่การโกรธแค้นที่ตัวเองต้องกลายเป็นตัวตลก แต่มันแสดงออกมามากกว่านั้น...

            คำตอบของมึงตอนนั้นมันหมายความว่าไงวะ...

 

            ‘ไอ้ฝุ่น กูชอบมึงว่ะ...’

            ‘อะ...!’

            ‘เฮ้ย ไอ้เอิร์ธมันไปสารภาพกับไอ้ฝุ่นจริงๆ ว่ะ ฮ่าๆๆๆ’ เสียงเด็กวัยสิบสี่สิบห้าที่นั่งอยู่อีกโต๊ะในงานกินเลี้ยงปีใหม่ดังขึ้นขำขัน

            ‘ไอ้เอิร์ธ...’

            ‘คือกู...’

            ‘...’

            ‘โทษทีว่ะ กูโดนไอ้พวกนั้นท้ามา...’

            ‘เหรอ...’

 

            ‘เหรอ...’

            ‘เหรอ...’

            ‘เหรอ...’

            ถ้าจะตอบแค่นี้ช่วยด่ากูเลยเถอะ !

            แม่ง...

            รู้สึกผิดเหี้ยๆ

 

 

22.00 น.

            ก๊อกๆๆ

            ในที่สุดสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อผมต้องมายืนเคาะห้องของไอ้ฝุ่นดึกๆ ดื่นๆ และไม่นานนักเจ้าของห้องก็มาเปิดประตู ซึ่งมันทำหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด จะไม่ให้ตกใจได้ไง ก็ผมเล่นหอบชุดนอน ขัน แปรงสีฟัน ยาสระผม สบู่พร้อมมาซะขนาดนี้ ซึ่งมันแอบหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงขบขัน

“มีอะไรวะ ?”

            สัส ไม่ต้องเปิดเผยขนาดนี้ก็ได้ !

            ผมมองซ้ายมองขวา ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ พลางกระซิบถามมัน

“แฟนมึงอยู่ป้ะวะ ?”

            “ทำไม ?”

            “คือน้ำห้องกูไม่ไหล จะไม่อาบน้ำก็ยังไงๆ อยู่...” ผมพูดออกไปตามความจริง ซึ่งนั่งรถมาทั้งวัน ตากลม ตากฝุ่นอะไรมาบ้างก็ไม่รู้ เหนียวตัวสุดๆ จะไม่อาบก็นอนไม่หลับ ไม่กล้าจะก้าวขึ้นเตียงเลยทีเดียว คาดว่าเจ้าของอพาร์ทเม้นท์คงลืมเปิดวาล์วน้ำให้ห้องผมแน่ๆ ให้ตายสิ “คือกูกลัวมารบกวนมึงกับแฟน เลยถามก่อน กูไม่มีเบอร์เลยโทรมาไม่ได้ สรุปอยู่หรือเปล่า ?”

            “อยู่”

            “เออ งั้นกูไปละ” ผมพูดก่อนจะหันหลังกลับทางเดิม แต่ไอ้ฝุ่นรีบมาฉุดแขนผมไว้ ผมจึงหันไปมองมันด้วยความสงสัย “อะไร ?”

            “กูล้อเล่น เกรซกลับไปแล้ว เข้ามาอาบได้”

            “มึงนี่เนอะ...” ผมมองหน้ามันเซ็งๆ ไอ้ฝุ่นมันก็หัวเราะร่วนๆ แล้วเดินนำเข้าไปในห้อง ซึ่งเป็นครั้งที่สองของวันแล้วที่ผมได้เข้าห้องมันแบบนี้ ก่อนที่เจ้าของห้องจะชี้ไปที่ห้องน้ำที่อยู่ใกล้กับระเบียง ผมจึงเดินไปอย่างรู้งานทันที เพราะอยากรีบอาบรีบเสร็จ แค่นี้ก็เกรงใจมันแย่ “เออ ขอบใจ เดี๋ยวกูจะรีบอาบ...”

            “ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบ”

            “เออ งั้นเดี๋ยวกูนั่งหลับในห้องน้ำเลย”

            “งั้นอย่าล็อกแล้วกันเดี๋ยวกูรอไปลากออกมาเอง”

            “มึงนี่นะ...” ผมหันไปมองใบหน้ากวนประสาทของมันอย่างเซ็งๆ ก่อนจะรีบเดินเข้าห้องน้ำ และสิ่งแรกที่เห็นก็ต้องทำให้ผมผงะถึงมันจะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรขนาดนั้น แต่แค่เกินความคาดหมายเล็กน้อย

            ‘ถุงยาง’ นับสิบกล่อง หลากสี หลากกลิ่นสารพัดยี่ห้อวางเรียงกันเป็นแนวชั้นวางของ

            โหดสัด !

            “นี่แม่งตั้งใจตั้งโชว์แฟนเฉยๆ หรือเปล่าวะ...” ผมบ่นพึมพำเบาๆ พลางหัวเราะออกมา ก่อนจะรีบอาบน้ำให้เสร็จ ซึ่งผมเพียงแค่ล้างเนื้อล้างตัวเท่านั้น ไม่กล้ามากกว่านี้เพราะเกรงใจเจ้าของห้อง ก่อนจะใส่ชุดนอนเดินออกมาจากห้องน้ำ ทำให้คนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงหันมามองทางผมทันที ก่อนที่มันจะหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง แถมยังหลุดคำด่าผมออกมาอีกต่างหาก

            “ไอ้เหี้ยเอิร์ธ ชุดนอนแม่งจี้ว่ะ ฮ่าๆๆๆ”

            ไอ้ฝุ่นมันหัวเราะเสียงดังมือก็กุมท้องตัวเองแน่น ทำให้ผมมองมันค้อนๆ ก่อนจะก้มมองที่สาเหตุ แล้วก็ต้องข้องใจว่าอะไรทำให้มันขำขนาดนั้น ก็แค่ชุดนอนลายวัวเอง

            ก็พอใส่ชุดนี้แล้วไอ้อุ่นมันชอบเข้ามาซบนี่หว่า...

            “เออ ขำให้ตายเลยมึง กูกลับห้องละ !” ผมมองมันโดยแสร้งว่าโกรธ ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องของไอ้ฝุ่นทันที ซึ่งเสียงหัวเราะก็ยังคงดังไม่ขาดสายตามด้วยคำพูด ‘ล้อเล่นๆ’ เบาๆ และพอปิดประตูห้องนั้นลง ผมก็ต้องถอนหายใจแรงๆ พลางคิดดีใจที่มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมแบบไม่ตะขิดตะขวงอะไร ขอให้มันไม่โกรธผมแค่นั้นก็พอแล้ว

            อย่างว่า ตอนนั้นกับตอนนี้ก็ผ่านมานาน จะเอาเรื่องเด็กๆ มาคิดยันตอนโตก็ยังไงๆ อยู่

            ‘คำท้า’ เหรอ

            หึ...ถึงตอนนั้นผมจะเด็ก แต่ผมก็รู้ว่าที่พูดออกไปมันไม่ใช่เพราะแค่ ‘คำท้า’ แน่ๆ

            เฮ้อ...สงสัยก็มีแต่ผมละมั้งที่เอาเรื่องเด็กๆ มาคิดยันโตเนี่ย !

           

07.40 น.

            “ไอ้เอิร์ธตื่น”

            “...”

            “ไอ้เอิร์ธ !”

            “งืม...” เสียงเรียกผมกับแรงเขย่าเบาๆ ทำให้ผมต้องถ่างตาหนักๆ ของตัวเองขึ้น และก็ต้องแปลกใจว่าทำไมใบหน้าไอ้ฝุ่นถึงได้มาลอยเด่นอยู่ตรงหน้าแบบนี้ ก่อนที่ผมจะยกมือขึ้นตะปรบแก้มภาพลวงตาที่เหมือนจริงตรงหน้า พร้อมกับพูดขึ้นเบาๆ ด้วยอาการไม่สร่างขี้ตา “กูรู้สึกผิดแล้ว ไม่ต้องตามหลอกหลอนกันก็ได้...”

            “หลอกหลอน ?”

            “หืม...” ผมค่อยๆ กระพริบตาถี่ๆ เมื่อภาพลวงตานั่นเหมือนจะตอบกลับคำพูดผมได้ ก่อนที่มือจะขยุ้มแก้มมันเบาๆ และความอุ่นของเนื้อที่แผ่สู่มือก็ยืนยันได้ว่าของตรงหน้านี่ของจริงแน่นอน “เฮ้ย ไอ้ฝุ่น !”

            ผลั๊ก !

            “โอ๊ย !”

            ผมกับมันร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกัน เมื่อความตกใจของตัวเองทำให้ผลุนผลันลุกขึ้นโดยไม่ไตร่ตรองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าซะก่อน และการกระทำนั้น ก็ทำให้หน้าผากของผมกระแทกเข้ากับสันจมูกของไอ้ฝุ่นแบบเต็มๆ

            “เหี้ย กูขอโทษ !” ผมพูดออกมาเสียงดัง คาดว่าหน้าผากของตัวเองนั้นคงจะไม่เป็นอะไรมาก แต่จมูกของคนตรงหน้านี่สิน่าห่วง ทำให้ผมรีบคว้ามือของไอ้ฝุ่นที่กุมจมูกตัวเองด้วยความเจ็บปวดนั่นออก เพื่อดูอาการ ก็เห็นว่าแค่สันแดงเท่านั้น ไม่ถึงกับหักหรือเลือดกำเดาไหล ผมจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ “เฮ้อ...แม่งนึกว่าต้องเสียตังทำดั้งให้มึงใหม่ซะแล้ว...”

            “หึ...ดั้งกูของจริง ไม่พังง่ายขนาดนั้นหรอก”

            “เออ ไม่พังง่ายก็ดี” ผมรีบดึงมือตัวเองกลับมา เมื่อเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองจับมือมันอยู่ ก่อนจะเริ่มถามด้วยความสงสัย “มึงเข้ามาได้ไงเนี่ย เมื่อคืนกูลืมล็อกประตูห้องเหรอวะ ?”

            “เปล่า”

            “อ้าว...”

            “กูมีทางเข้าพิเศษ”

            “เหอะ กูลืมล็อกประตูก็บอก ไม่ต้องอวดโชว์เก่งหรอก” ผมเบะปากให้มันหนึ่งครั้ง ซึ่งไอ้ฝุ่นมันหัวเราะออกมาทันที ก่อนที่ตัวเองจะทิ้งตัวลงนอนเหมือนเดิม พลางโบกมือไล่มัน “งั้นมาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย กูจะนอน”

            “มึงจะนอนทำไมอีก กูหิวแล้วนะ”

            “หิวก็ไปหาอะไรกินดิ กูไม่ใช่ป้าฝนแม่มึงนะ จะมาบอกกูทำเพื่อ” ผมยกผ้าห่มขึ้นคลุมช่วงอก โดยเหลือส่วนหัวไว้ ดวงตาก็หลับสนิทไม่รู้ร้อนรู้หนาวของอีกคน

            เฮ้อ...หลับต่อดีกว่า...

            “ก็มึงบอกให้กูมาเอาปลาร้าสับของแม่มึงไง”

            “อยู่ในลังอ่ะ ลองไปรื้อๆ ดู...” ผมพูดน้ำเสียงงัวเงีย พลางปัดป่ายมือชี้มั่วไปทางที่วางของ ซึ่งแรงขยับจากบนเตียงทำให้ผมรู้ว่าไอ้ฝุ่นมันคงลงไปหาจริงๆ “เจอมั้ย ?”

            “เจอ”

            “โอ...”

            Rrrrrrrrrrr ~

            เสียงเรียกเข้าของไอ้ฝุ่นทำให้ผมที่กำลังอ้าปากพูดต้องเงียบลงทันที เพื่อให้มันได้คุยโทรศัพท์ และไม่นานนัก เสียงทุ้มของเจ้าตัวที่คาดว่าน่าจะกดรับสายแล้วก็ดังขึ้น จนผมต้องหรี่ตาขึ้นมอง

            “วันนี้ ?”

            “...”

            “ได้สิ งั้นเดี๋ยวฝุ่นพาไป แต่ต้องหายงอนเรื่องเมื่อคืนด้วยนะ”

            “...”

            “ครับๆ แล้วเจอกัน...รักนะครับ”

            “เลี่ยนว่ะ” ผมแอบแซวมันหลังจากที่เจ้าตัวกดวางสายไปแล้ว ซึ่งมันก็เงยหน้าขึ้นมายักคิ้วให้ผมหนึ่งที ก่อนจะลุกขึ้นยืน โดยมือก็ถือถุงปลาร้าสับพลางเดินมาหยุดที่ข้างเตียงของผม ใบหน้านั่นมองลงมานิ่งๆ จนผมต้องถามขึ้น “อะไร ?”

            “มันพูดจนติดปาก”

            “ห๊ะ ?”

            “ช่างเถอะ รีบตื่นมากินข้าวด้วย”

            อะไรของมันวะ...

            “เออๆ แต่ขอนอนแปป” ผมพูดขึ้นพลางหลับตาลงอีกครั้ง ก่อนจะรู้สึกได้ว่าร่างของไอ้ฝุ่นเดินออกไปแล้ว ผมจึงแอบลืมตามองมัน ซึ่งเจ้าตัวก็เดินออกทางประตูตามปกติ จนผมแอบแขวะขึ้นไม่ได้ “ไหนว่ามาทางพิเศษไง แล้วออกทางประตูทำไม ?

            “ก็รู้ไง ว่ามึงแอบดูอยู่”

            “อ่อนว่ะ”

            “ถ้ามึงรู้ก็แสดงว่าไม่พิเศษดิ”

            “จะไปไหนก็ไป เบื่อขี้หน้ามึง”

            ผมโบกมือไหล่มัน ทั้งๆ ที่ร่างยังคงอยู่ใต้ผ้าห่ม พลางได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเบาๆ ก่อนที่เสียงปิดประตูจะดังขึ้นทำให้ผมรู้ว่ามันออกไปแล้วจริงๆ และเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นอันรวดเร็วนี้ก็ทำให้ผมรู้ได้ทันที

            ชีวิตของผมกับไอ้ฝุ่นกำลังจะกลับมาเดินขนานกันอีกครั้ง หลังจากที่พวกเราเปลี่ยนทิศทางชีวิตให้แยกออกจากกันไปเกือบแปดปี

            แต่อยู่ที่ว่า ‘อดีต’ กับ ‘ปัจจุบัน’ เราจะใส่ใจกับอะไรมากกว่าเท่านั้นเอง

            สำหรับมันผมไม่รู้ แต่สำหรับผม...

            การทำให้ ‘อดีต’ สามารถอยู่ร่วมกับ ‘ปัจจุบัน’ ได้ เป็นอะไรที่สำคัญที่สุดแล้ว

 

- ฝุ่น –

กูดีใจนะ ที่ได้เจอมึงอีก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #208 withfluffyp (@blossomorrain) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 13:57
    ชอบกันแน่เลย เอิร์ธรับคำท้าเพื่อนไปสารภาพรักกับฝุ่น แต่ในใจก็คิดจริง (?) ส่วนฝุ่นนี่ก็น่าจะชอบเอิร์ธป่ะ ตอนเอิร์ธสารภาพฝุ่นดูผิดหวังอ่ะ ที่เอิร์ธแค่เล่นๆ
    #208
    0
  2. #178 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 03:21
    ใจตรงกันรึป่าว
    #178
    0
  3. #162 TueQ-q (@Tuep-q) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 20:24

    ตกลงยังไงนะ ชอบกันรึเปล่า?

    #162
    0
  4. #143 Diarysweet (@0986654729) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 11:34
    หม่นๆยังไงไม่รู้ฮืออ น้องงงงง
    #143
    0
  5. #4 นู๋Noon (@Anjin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 20:04
    อดีตเรื่องนี้มีเงื่อนงำกับ'เหรอ'ของอิฝุ่น 55+
    #มาต่อด้วยน้าาา^^
    #4
    0