ม า ก ก ว่ า ค ว า ม รู้ สึ ก (Y) -จบ-

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,805 Views

  • 221 Comments

  • 730 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    153

    Overall
    10,805

ตอนที่ 17 : มากกว่าความรู้สึก ตอนที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 932
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    23 พ.ค. 61

ตอนที่ 16

[ฝุ่น]

               ไอ้ฝุ่น วันนี้มึงแปลกๆ

               อะไร

               ร้อยวันพันปีไม่เคยขยันที่จะตามงาน

               ใช่ ชวนไปทำตอนเย็นตลอด

               แล้วนี่อยู่ๆ นึกคึกอะไรขึ้นมาวะ...

               ผมมองไอ้เพื่อนสามคนที่ตอนนี้มองผมอย่างจับผิด ไอ้ตี๋ที่ค่อนข้างจะพูดเยอะสุดก็ส่ายหัวราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ผมกำลังจะทำ

               ที่สำคัญคือชวนมานั่งร้านกาแฟ

               ทำไม

               ได้ข่าวว่ามึงไม่กินกาแฟไม่ใช่เหรอ

               ไอ้ตี๋มันพูดทำให้ทั้งสามคนต่างหันมองหน้ากัน ผมเลยได้แต่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะเดินถือหนังสือที่ไปยืมมาจากห้องสมุดให้ดูพอเป็นพิธีแล้วเดินนำไอ้สามคนนั้นเข้ามาด้านใน และก็เป็นไปตามคาดเมื่อเข้ามาแล้วก็เห็นว่าไอ้เอิร์ธมันกำลังก้มๆ เงยๆ ชะเง้อมองตามการกระทำของผู้หญิงอีกคนที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์ และเมื่อมันหันมาเห็นผมเจ้าตัวก็ขมวดคิ้วพร้อมกับผู้หญิงข้างๆ ที่ตีมันเบาๆ เพื่อเรียกให้กลับไปสนใจของตรงหน้าต่อ ผมเลยแอบอมยิ้มแล้วเดินนำเพื่อนทั้งสามคนเข้ามาเลือกหามุมนั่งในร้าน

               แปลกจริงเว้ย ไอ้ฝุ่นเข้าร้านกาแฟ

               เออน่า พูดมากจริงพวกมึง เดี๋ยววันนี้กูเลี้ยงเอง แดกๆ จะได้หุบปาก

               โหยยย ป๋า ~!”

               เสียงสามเสียงที่ดังขึ้นทำให้ผมส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเลือกที่จะหยิบโทรศัพท์ออกมากดเล่นในขณะที่สามคนที่เหลือตอนนี้ตรงไปสั่งกาแฟภายในร้าน ซึ่งผมเองก็ได้แต่รอบมองคนที่กำลังเดินไปมาแล้วท่องบางอย่างไปด้วย พอมันเงยหน้าขึ้นมาเห็นผม เจ้าตัวก็ขมวดคิ้ว ผมจึงยักคิ้วให้มันไปหนึ่งที ไอ้เอิร์ธมันจึงหันหนีไปแล้วยกกระดาษที่คาดว่าน่าจะเป็นเมนูขึ้นมาท่องอีกครั้ง

               แม่ง ไอ้สามคนนั้นมุงกันเต็มหน้าเคาน์เตอร์เลย บังกูสัด !

               ในที่สุดไอ้พวกเพื่อนๆ ของผมมันก็กลับที่มาพร้อมกาแฟนหลากรสคนละแก้ว ได้ทีผมเลยลุกขึ้นจะไปสั่งบ้าง แต่โดนไอ้ป๊อดมันก็ทักขึ้น

               มึงจะไปสั่งกาแฟเหรอ

               เปล่า

               กูเห็นไอ้เอิร์ธด้วย อยากเข้าไปทักมัน แต่เห็นกำลังท่องเมนูอยู่มั้ง

               อ่าหะ...

               กูพอเดาออกละ ว่าทำไมไอ้ฝุ่นมันถึงอยากมาร้านกาแฟนนักหนา ทั้งๆ ที่ไม่แดกกาแฟ

               ...

               จะมาแอบแฟนส่องสาวใช่มั้ย !” แล้วไอ้ตี๋มันก็ชี้หน้าผมทันที ทำให้ตัวเองต้องขมวดคิ้วแล้วส่ายหัวเบาๆ กับคำพูดไร้สาระของมัน แต่ไอ้เต้ที่ตอนแรกนั่งจิบกาแฟอยู่เงียบๆ ก็พูดขึ้นมาทำให้ผมแทบสำลักทั้งๆ ที่ไม่มีอะไรอยู่ในปาก

               มันไม่ได้มาส่องสาว มันมาส่องคนหน้าเคาน์เตอร์นู่น

               หือ ~แล้วไอ้สองคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวก็หันไปมองตามๆ กัน พร้อมกับหันเข้ามาซุบซิบ

               ป้าเขายังไม่มีผัวเหรอวะ...แค่ก !”

               ไอ้คนพูดที่โดนผมตบหัวไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้เมื่อมันพูดถึงพี่สาวที่กำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์และคอยสอนไอ้เอิร์ธไปด้วย เธอเป็นสาวร่างท้วมแต่ไม่น่าจะใช่รุ่นป้าอย่างที่มันว่า

               กูหมายถึงไอ้เอิร์ธ ไอ้ควายแล้วไอ้เต้ก็เสริมทัพโดยการตบหัวไอ้ตี๋อีกที

               กูไปสั่งชาเขียวละ

               เบื่อคนรู้ทันสัด !

               ผมได้แต่เดินลิ่วๆ ออกมาจากโต๊ะโดยไม่รอให้ไอ้สามตัวนั้นได้อ้าปากพูดล้อ เมื่อมาถึงก็สั่งชาเขียวไปพร้อมกับยืนมองคนที่กำลังยืนท่องเมนูพร้อมกับชะเง้อมองพี่สาวที่ตอนนี้กำลังชงชาเขียวให้อยู่

               หัดทำไว้ กูคงมาสั่งเมนูนี้บ่อยๆ

ผมพูดขึ้นทำให้ทั้งคู่ที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับอุปกรณ์ตรงหน้าขึ้นมามอง คนที่เป็นคนทำก็ได้แต่ยิ้มเมื่อเห็นว่าผมคุยกับไอ้เอิร์ธ ส่วนคนที่เรียนรู้อยู่ข้างๆ ก็ได้แต่ขมวดคิ้วแล้วพูดออกมาแบบไม่มีเสียงว่า กูไม่ทำจนผมต้องแสร้งชะเง้อมองคนที่ทำอยู่ทำให้มันต้องก้มลงมองวิธีทำตาม ไม่นานชาเขียวกลิ่นหอมก็ถูกใส่แก้วแล้วยื่นมาให้ผมจนได้ ผมที่จ่ายเงินเรียบร้อยก็ได้แต่ชะเง้อมองคนที่หันตัวกลับไปท่องจำเมนูเหมือนเดิมแล้วก็ต้องเดินคอตกกลับโต๊ะมาเมื่อไม่ได้สนทนากับไอ้เอิร์ธสักคำ

เซ็งสัดๆ

               หน้ามุ่ยเชียว

               อะไรมึง แดกไป

               ผมทิ้งตัวลงนั่งเซ็งๆ ก่อนจะเอาชาเขียวหวานน้อยขึ้นมาดูด ซึ่งพอหันไปมองทางไอ้เอิร์ธก็เห็นว่ามันกำลังตั้งอกตั้งใจกับการอ่านของในมืออยู่ ซึ่งสีหน้าจริงจังของอีกฝ่ายทำให้ผมสามารถดูการกระทำของมันเพลินๆ จนเพื่อนร่วมโต๊ะต้องทักขึ้น

               มองตาไม่กระพริบเชียวนะมึงไอ้เต้

               นั่นดิ กลัวไอ้เอิร์ธหายหรือไงไอ้ตี๋

               เดี๋ยวกูลองขอเบอร์ไอ้เอิร์ธไว้สืบความลับของไอ้ฝุ่นดีกว่า น่าจะได้เยอะไอ้ป๊อด

               ห้ามขอ

               และคำพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังของผมก็ทำให้คนที่นั่งร่วมโต๊ะทั้งสามคนหันมามองเป็นตาเดียว ก่อนที่พวกมันจะหันไปมองหน้ากัน ซึ่งผมเองก็ได้แต่ดูดชาเขียวในแก้วด้วยอารมณ์เซ็งๆ ก่อนจะต้องหยุดอารมณ์ทุกอย่างของตัวเองเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

               แฟน

               ชื่อเจ้าของเบอร์ที่ผมตั้งไว้ทำให้ตัวเองชะงัก ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วกดรับสายผู้หญิงที่ตัวเองรักเป็นอันดับสองรองจากแม่ทันทีโดยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายรอนาน

               ว่าไงครับ คิดถึงฝุ่นแล้วเหรอ

               {อะไร ไม่คิดถึงหรอก จะโทรมาบอกว่าเกรซเลิกเรียนแล้วไปหาอะไรกินกัน}

               หืม...

               ผมขานรับอย่างแปลกใจเมื่ออยู่ๆ แฟนที่กำลังลดความอ้วนของตัวเองก็อยากกินอาหารหลังบ่ายสามซะงั้น ก่อนที่ผมจะรีบดูดชาเขียวในแก้วแล้วถามออกไป

               ไหนว่าลดความอ้วนไง

               {ก็เกรซหิวนี่ !} และไม่นานจากที่พูดจาดีๆ กันก็ต้องกลับมาใส่อารมณ์อีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายเริ่มอารมณ์เสีย และเสียงของเกรซที่ดังขึ้นก็ทำเอาไอ้สามคนที่นั่งอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมามอง และผมเองที่เตรียมตั้งรับกับนิสัยของเธอเลยต้องวางแก้วชาเขียวลงแล้วนั่งตัวตรงขึ้น ทำให้สามคนที่นั่งร่วมโต๊ะมันต้องก้มหน้าก้มตาไปเล่นโซเชียลกันอย่างเดียว {สรุปฝุ่นจะพาเกรซไปกินมั้ย ไม่งั้นเกรซจะไปกับคนอื่น !}

               เกรซ ใส่อารมณ์ทำไม

               {ก็เกรซหิว !}

               หิวแล้วมาลงกับฝุ่นเหรอ ไม่น่ารักเลย

               {ฝุ่น !!} เสียงตะเบ็งจากปลายสายทำให้ผมต้องเลื่อนโทรศัพท์ออกห่างจากหูแล้วเอาแนบลงไปใหม่

               เกรซ...

               ผมที่กำลังจะพูดว่าคนในสายก็ต้องหยุดปากตัวเองเมื่ออยู่ๆ ไอ้คนที่ผมมานั่งมองมันอยู่นานสองนานก็เดินเข้ามาหาพร้อมกับหยุดมองซ้ายมองขวาสักพักแล้ววางกระดาษโพสอิทสีเหลืองอ่อนที่คาดว่าเจ้าตัวจะเอามาจากเคาน์เตอร์ร้านมาแปะไว้ที่โต๊ะตรงหน้าผมแล้วเดินออกไป และยังไม่ทันที่ผมจะก้มมองมันก็ต้องสะดุ้งเพราะเสียงในสายที่ยังคงดังอยู่

               {ฝุ่น !}

               ...

               {ฝุ่น เกรซถามว่าจะมามั้ย !!}

               ห๊ะ...

               {ฝุ่นบ้า เกรซไปกินกับคนอื่นแล้ว !!}

               ผมที่ตอนแรกเพิ่งจะตั้งสติหลังจากที่มองตามพนักงานที่รู้จักภายในร้านที่เดินออกไปก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อตอนนี้คนที่บ่นว่าหิวเมื่อสักครู่ได้วางสายไปแล้ว ผมที่เตรียมจะลุกขึ้นเพราะรู้ว่าเธอยังต้องรอผมอยู่ที่คณะเหมือนอย่างเคยแน่ๆ และก็ไม่ลืมที่จะหยิบกระดาษที่ถูกเขียนด้วยลายมือยึกยือนั่นขึ้นมาดู

              

วันนี้กูได้งานแล้ว จะเลี้ยงเหล้าตามสัญญา เจอกันที่ห้องกูต้องสองทุ่ม หรือถ้ามึงมีร้านดีๆ ก็โทรนัดกูก็ได้ / เอิร์ธ

 

หึ...

ผมยิ้มออกมาให้กระดาษในมือจนไอ้สามคนที่นั่งอยู่ต้องหันมองหน้ากัน ตัวเองเลยพับกระดาษแผ่นเล็กใส่กระเป๋าสตังค์ไว้ แล้วหันไปพูดกับบุคคลที่มากับผมด้วย

เดี๋ยวกูพาเกรซไปกินข้าว

อ่า...เสียงตอบรับจากพวกมันพร้อมกับใบหน้าที่ไม่ไว้ใจส่งมา ก่อนที่ผมจะพูดสั่งทีละคน

ไอ้ตี๋ฝากคืนหนังสือที่ห้องสมุดด้วย

นั่นไง กูบอกแล้วว่ามันยืมมาถือให้เท่เฉยๆ !” แล้วไอ้ตี๋มันก็ทุบโต๊ะเสียงดังจนไอ้เต้ต้องคอยห้ามปามไว้ ซึ่งผมเองก็ยักคิ้วให้มันไปหนึ่งทีอย่างไม่ปฏิเสธ ก่อนที่ผมจะหันไปมองไอ้ป๊อดต่อ

อะไร กูไม่ไปกับไอ้ตี๋นะ จะรีบกลับบ้าน

อะไรมึง กูยังไม่ทันพูดอะไรเลย

อ้าว ก็เห็นมอง...

ไอ้ป๊อด มึงก็รีบพูดไปดิ ว่ามึงจะไม่ขอเบอร์ไอ้เอิร์ธ

ห๊ะ

ละนั่นละครับ ผมหันไปมองหน้าไอ้เต้ทันที

ไอ้ฉิบหาย เบื่อคนรู้ทัน

ตลอด !

กูไปละ เบื่อพวกมึงผมพูดพลางเอากระเป๋าพาดบ่าและเตรียมเดินออกไปจากร้าน ซึ่งก็ไม่ลืมที่จะหันไปมองคนที่ผมตั้งใจมาหา โดยตอนนี้มันกำลังยืนมองพี่สาวหน้าแคชเชียร์ชงกาแฟอย่างตั้งอกตั้งใจ และเหมือนมันจะรู้ว่าผมมองอยู่อีกฝ่ายมันก็เงยหน้าขึ้นมาพลางมองหน้าผมแล้วยักคิ้วมาให้ ตัวเองพูดออกไปแบบไม่มีเสียง

เดี๋ยวมารับ

ไม่ต้อง

อะไรวะ แม่ง...

จะมา

แล้วแม่งก็ชูนิ้วกลางมาให้

ไอ้ห่านี่...

ผมได้แต่ขมวดคิ้วเมื่อตอนนี้ไอ้เอิร์ธมันหันกลับไปสนใจกับการกระทำของคนข้างๆ ต่อ     แล้วยอมเดินออกมาจากร้านจนได้ และก็เป็นจังหวะเดียวกับที่สายเรียกข้าวของผมดังขึ้นอีกครั้ง

แฟน

จะรีบกลับมาที่นี่ได้มั้ยวะเนี่ย...

 

 

บอกว่าไม่ต้องมาไงวะคำพูดพร้อมกับคิ้วที่ขมวดขึ้นของคนที่เพิ่งเดินออกมาจากร้านในเวลาห้าโมงเย็นทำให้ผมที่ตอนนี้ยืนพิงรถมอเตอร์ไซค์รอมันอยู่หน้าร้านต้องเดินเข้าไปหา

ไอ้เอิร์ธมันหันไปไหว้พี่สาวข้างๆ ที่ออกกะมาพร้อมกัน ทำให้ผมไหว้ตามบ้างเธอจึงหันมามองผมสลับกับคนข้างๆ ด้วยสายตาแซ็วๆ แต่สุดท้ายเธอกับทำแค่รับไหว้แล้วเดินออกไปอีกทางเท่านั้น เหลือแค่ผมกับไอ้เอิร์ธที่ตอนนี้ยืนมองหน้ากันอยู่ คงมีแต่มันที่มองมาแบบหาเรื่อง ส่วนผมน่ะโคตรเป็นมิตร

อะไร ก็อยากมา

กูกลับเองได้ ห่างแค่สามป้ายรถเมล์

นั่นล่ะ ยังไงก็ต้องเจอกันอยู่แล้ว เจอกันเร็วขึ้นจะเป็นอะไรวะ

ไม่ได้เป็นอะไร แค่ไม่เข้าใจว่ามึงมารับกูทำไม

ก็อยากมา

โอ๊ย มึงนี่บ้าเนอะไอ้ฝุ่น

ไอ้เอิร์ธมันทำหน้าอารมณ์เสียเต็มขั้น ก่อนจะเดินมาแล้วยอมรับหมวกกันน็อคที่ผมเตรียมไว้ให้มันสวมใส่หัว ตัวเองเลยยิ้มออกมาอย่างพอใจแล้วก้าวคร่อมรถโดยมีไอ้คนที่ตอนนี้ทำเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจก้าวซ้อนท้ายตามมาติดๆ

ไปไหนดี

กลับห้องดิ

ไม่แดกแล้วเหล้า มึงเลี้ยงหมูกระทะกูดีกว่า

ห๊ะ...

ร้านหน้าปากซอยอร่อยมาก...

ผมพูดพลางหันไปมองคนที่ตอนนี้ซ้อนท้ายอยู่ก่อนจะเริ่มสตาร์ทรถเมื่อเห็นว่าไอ้เอิร์ธมันค่อนข้างจะสนใจสิ่งที่ผมพูดอย่างเห็นได้ชัดจนตัวเองต้องยิ้มออกมา ไม่นานไอ้คนด้านหลังมันก็ถามขึ้น

ไปตอนไหน ?

สักหกโมงเย็นมั้ย

ไอ้เอิร์ธมันเงียบไป พอผมหันไปมองก็เห็นว่ามันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วเงยหน้ามองผมที่อยู่ด้านหน้าและไม่ยอมออกรถสักที มันเปิดกระจกหมวกกันน็อคขึ้นแล้วขมวดคิ้วถาม

แล้วจะไปอยู่ไหนระหว่างรอ

ขับรถเล่นมั้ย

ไม่เอาหรอก น่าเบื่อ

ดูหนัง ?

หนังตั้งสองชั่วโมง มีเวลาแค่ชั่วโมงเดียว

งั้นไปเดินเล่น

วันนี้กูยืนมาทั้งวัน คิดว่าอยากเดินมั้ยล่ะ

งั้นไปทำกันมั้ย

ทำอะไร

ผมที่ปล่อยให้ไอ้เอิร์ธมันข้องใจกับคำพูดสองแหง่สองง่ามของตัวเองก็ต้องถอนหายใจกับความเรื่องมากของมันออกมาแล้วเริ่มออกตัวรถโดยมีไอ้คนซ้อนท้ายที่เริ่มเกาะเอวผมไว้ ก่อนที่ตัวเองจะตัดสินใจขับรถเล่นแทนที่จะเป็นอย่างอื่นโดยไม่รอให้คนด้านหลังมันท้วงอะไรมากนัก ซึ่งไอ้เอิร์ธเองสุดท้ายก็ยอมอยู่เฉยๆ แล้วขยับเข้ามาใกล้แล้วพูดถามผมขึ้นแข่งกับเสียงลม

แล้วเชื่อมั้ยว่ากูฟังไม่รู้เรื่อง...

เมื่อไอ้เอิร์ธมันเห็นว่าผมไม่ตอบ และมันคงจะรู้ว่าผมฟังมันไม่ออก เจ้าตัวจึงถอดหมวกกันน็อคออกเมื่อตอนนี้เราขับออกถนนเส้นเล็กที่ไม่ค่อยมีรถนัก และตัดกับสะพานใหญ่ที่ข้ามอยู่ ก่อนที่มันจะเข้ามาพูดใกล้ๆ อีกครั้ง บวกกับผมที่ชะลอรถให้ช้าลงและถอดหมวกกันน็อคของตัวเองบ้าง

วันนี้ไปทำอะไรที่ร้านกาแฟ

ไปนั่งอ่านหนังสือ

ตลกละ

มึงก็เห็นว่ากูไปนั่งกินชาเขียว

เออ รู้อยู่ว่ามึงไม่กินกาแฟ ถึงได้สงสัยไง เพราะร้านกาแฟคงไม่อยู่ในสายตามึง

กูอยากไป

เหรอ

ไอ้เอิร์ธมันถามแค่นั้นก่อนจะเงียบไป ผมเลยได้แต่แสร้งเอนตัวไปพิงมันที่นั่งซ้อนท้ายอยู่ จนอีกฝ่ายต้องตีหลังผมแรงๆ เมื่อเห็นว่าผมเล่นขณะขับรถ

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

เพราะมีมึงไง เลยอยากไป

...

เลิกสงสัยได้แล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #193 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 17:58
    คนน่าสงสารสุดก้คือเกรซ ไม่ผิด แต่กำลังโดนนอกใจ
    #193
    0
  2. #86 IPA1 (@IPA1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 18:58
    จะจับปลาสองมือเหรอฝุ่น
    #86
    0
  3. #85 anusara81039 (@anusara81039) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 23:39
    เกลียดฝุ่น
    #85
    0
  4. #84 YOUI__LOL555 (@YOUI__LOL555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 23:09
    นี่ต้องเป็นคนยังไงเนี้ย ถึงทำได้ขนาดเน้!!!!! ฝุ่น-บ้าาาาาาาาาาา
    #84
    0
  5. #83 AssamaMud (@AssamaMud) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 22:35
    เอาเกรซออกไปที
    #83
    0
  6. #82 NEKO_NEKO23 (@NEKO_NEKO23) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 20:59
    โลเลโลเลโลเล!!!
    ชัดเจนหน่อยฝุ่น
    #82
    0
  7. #81 0930653088 (@0930653088) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 20:31
    ไม่ชัดเจสักทีล่ะห๊าาาา
    #81
    1
  8. #80 jj00 (@jj00) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 20:31
    เริ่มไม่ไหวกับนิสัยพระเอกแบบจริงจัง
    #80
    0
  9. #79 Jeniiwa (@jew_jaa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 20:07
    เกลียดความไม่ชัดเจนของฝุ่นอ่ะ
    #79
    0