ม า ก ก ว่ า ค ว า ม รู้ สึ ก (Y) -จบ-

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,785 Views

  • 221 Comments

  • 730 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    133

    Overall
    10,785

ตอนที่ 16 : มากกว่าความรู้สึก ตอนที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    22 พ.ค. 61

ตอนที่ 15

               เริ่มงานพรุ่งนี้เลยได้หรือเปล่า

               ครับ !”

               ผมตอบรับพี่สาวที่แก่กว่าผมเล็กน้อย โดยตอนนี้เธอกำลังยืนยิ้มอยู่อย่างเป็นกันเอง ซึ่งผมเองก็ไหว้ลาอีกฝ่ายแล้วเดินออกมาจากร้านกาแฟที่อยู่ห่างจากอพาร์ทเม้นท์แค่สามป้ายรถเมล์

               วันนี้ผมมาสมัครงานตามใบสมัครที่แปะไว้ในโซเชียล และที่นี่ถือว่าเป็นที่ที่ใกล้ที่พักผมมากที่สุด และผมก็ไม่คิดว่าผมจะสมัครงานได้ง่ายขนาดนี้ โชคดีที่พนักงานคนก่อนของที่นี่ลาออกกลับต่างจังหวัดไปพอดี ทำให้ผมที่เข้ามาสมัครได้ถูกจังหวะได้งานไปอย่างง่ายดาย

               ผมรับเป็นงานพาร์ทไทม์ไปก่อน ถ้าทางร้านต้องการ หรือผมถูกใจที่นี่ ถึงจะขอขยับเป็นพนักงานประจำ

               เรียนไม่จบ แต่ได้งานแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะวะ

               เอิร์ธ !”

               เสียงเรียกที่คุ้นหูทำให้ผมที่กำลังเดินไปป้ายรถเมล์ต้องชะงักแล้วหันไปมอง ก็เห็นว่าแนนกับเกรซกำลังเดินเข้ามาหาพอดี ซึ่งแนนยิ้มกว้างมาให้ผมแตกต่างจากอีกคนที่ใบหน้าไม่เป็นมิตรนัก และเมื่อทั้งคู่เดินมาถึงแนนก็เป็นฝ่ายกระโจนเข้ามาจับร่างกายผมทันที

               มาทำอะไรแถวนี้เนี่ย บังเอิญเจอกันซะงั้น

               มาสมัครงานผมยิ้มให้อีกฝ่าย เมื่อแนนที่กำลังบีบแขนบีบไหล่ผมเล่นได้แต่ชะเง้อมาแล้วอมยิ้มเมื่อผมตอบ

               จริงเหรอ แล้วได้มั้ย

               ได้ ร้านกาแฟใกล้ๆ มอนี่ล่ะ

               เย้ ดีจังเลย แนนจะได้แวะไปหาเอิร์ธบ่อยๆ

               แวะมาหาใช่มั้ย ไม่ใช่แวะมากินผมยิ้มขำๆ พลางยกมือขึ้นโยกหัวคนตรงหน้าด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะต้องหยุดการกระทำเมื่อเห็นว่าไอ้คนข้างห้องผมมันก็กำลังเดินมาทางนี้เช่นกัน

               อ้าววว ฝุ่นมาพอดีเลย

               ไม่ได้พอดี ตามมาติดๆ เลยต่างหาก

               ไอ้ฝุ่นเมื่อเดินมาถึงมันก็หันไปมองค้อนแนนที่ตอนนี้ยิ้มกว้างแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดีจนผมต้องยิ้มตาม ก่อนที่ไอ้ฝุ่นมันจะมองมาที่ผม จนตัวเองต้องหุบยิ้มแล้วยักคิ้วให้มันไปสองที

               แล้วอีกฝ่ายเองก็ยิ้มออกมา

               อะไรของมันวะ

               ฝุ่น แนน จะไปกันหรือยัง เกรซหิวแล้ว

               เออใช่ ลืมเลย เดี๋ยวแนนไปเอารถก่อนนะ

               รีบมาด้วย ยืนริมถนนแบบนี้ฝุ่นเยอะ

               คำพูดของเกรซทำให้แนนพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะยัดกระเป๋าหนังสือใส่มือของผม ซึ่งตัวเองที่กำลังจะทักถามก็ต้องหุบปากไปเมื่อสาวร่างเล็กวิ่งออกไปซะแล้ว จนผมที่ถือกระเป๋าอยู่ต้องหันมามองคนสองคนที่ยืนอยู่ แต่เกรซเบือนหน้าหนีไปจึงเหลือแค่ไอ้ฝุ่นที่เป็นคนตอบความสงสัยของผม

               ไปกินข้าวกัน

               แต่เหมือนประโยคที่ตอบออกมาจะเป็นคำชวนไปด้วย

               ห๊ะ

               แนนชวนมึงไปกินข้าว

               อ๋อผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ใจไม่ได้คิดจะไปด้วย เลยได้แต่รอแนนกลับมาแล้วคืนกระเป๋าเท่านั้น

               มึงมาทำอะไรแถวนี้

               สมัครงาน

               งาน ?

               เออ ร้านกาแฟที่ติดกับมอมึงเนี่ย

               อ๋อ ดีเลย

               ไอ้ฝุ่นมันพูดแค่นั้นก่อนจะยิ้มออกมา ผมเองก็ไม่ได้สานต่อคำพูดแต่อย่างใด ได้แต่แปลกใจกับรอยยิ้มของมัน แต่ก็ทำเป็นไม่เห็นเท่านั้น จนกระทั่งรถคุ้นตาได้เข้ามาจอดเทียบริมฟุตบาท ทำให้เกรซที่ยืนหน้าบึ้งอยู่เดินไปขึ้นรถฝั่งข้างคนขับทันที พร้อมกับแนนที่ตะโกนออกมา

               เอิร์ธไปกินข้าวด้วยกันเร็ว

               ปั้ง !

               แล้วมันก็ดังแค่นั้นเมื่อประตูถูกปิดลงโดยคนที่ขึ้นไปนั่ง ทำให้ผมกับไอ้ฝุ่นต้องมองหน้ากัน ก่อนที่มันจะจับแขนผมแล้วลากไปทางประตูหลัง

               เดี๋ยวๆ กูไม่ไป...

               ต้องไป

               ไม่เอาเว้ย จะกลับห้อง

               ไว้ค่อยกลับพร้อมกู ไปกินข้าวกันก่อน

               มะ...

               ไปแล้วไอ้ฝุ่นมันก็เปิดประตูแล้วยัดร่างของผมให้เข้าไปทันที ตามด้วยร่างของมันที่แทรกตัวตามเข้ามาติดๆ จนผมที่ได้แต่อ้าปากค้างหลังจากโดนบังคับก็ต้องมองมันค้อนๆ

               ไม่เอา อย่าตีกัน ~

               และผมคงจะตีมันจริงๆ ถ้าไม่ติดว่าเสียงใสๆ นี่ดังขัดขึ้นมาซะก่อน

               ให้ตายสิ ไอ้บ้านี่

               ผมได้แต่หันหน้าหนีใบหน้ากวนประสาทของไอ้ฝุ่น พลางขยับเข้ามานั่งดีๆ ก็ต้องหันไปมองมันอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้จนตัวติดกัน แถมมันยังเอามืออ้อมหลังของผมไว้แล้วจับที่เอวอีกด้าน

               เดี๋ยวนะ...

               โอ๊ย...!”

               เสียงร้องของไอ้คนข้างๆ ทำให้ผมยิ้มออกมาหลังจากที่ตัวเองกระแทกหลังลงไปที่แขนของคนที่ขวางอยู่กับเบาะแรงๆ จนไอ้ฝุ่นมันต้องชักแขนกลับไปแล้วหันมามองอย่างเอาเรื่องแทน

               แล้วแม่งก็ผลักหน้าผากผมจนหัวแทบทิ่ม

               ไอ้ฝุ่น !”

               สม

               ชิส์ !”

               แล้วผมก็ต้องจิ๊ปากแล้วหันหน้าหนีมันเมื่อเห็นว่าใบหน้ากวนประสาทนั่นทำให้ผมอารมณ์เสียมากขึ้น และเหตุการณ์นี้ก็เรียกเสียงหัวเราะจากคนขับเป็นอย่างดี

               ตีกันอย่างกับผัวเมีย...

               แนน

               อึ๊บ...

               แล้วสาวอารมณ์ดีที่โดนเพื่อนของเธอพูดเสียงแข็งแล้วหันไปมองด้วยใบหน้าไม่พอใจจนต้องหยุดปากไปแล้วตั้งหน้าตั้งตาขับรถแทน ส่วนผมกับไอ้ฝุ่นที่อยู่ด้านหลังก็ไม่อยากจะส่งเสียงอะไรมากนัก มีแต่ไอ้คนข้างๆ ที่พยายามก่อนกวนผมอยู่ตลอด ทั้งจิ้มตามขา แขน ไหนจะพยายามเอานิ้วมาเกี่ยวก้อยผมที่วางอยู่ข้างตัว

               ในที่สุดนิ้วผมกับมันก็เกี่ยวกันจนได้ และเราทั้งคู่ก็ปล่อยให้มันเป็นแบบนั้น

               อย่ายิ้มดิไอ้เอิร์ธ !

 

 

               ฝุ่นไปห้องเอิร์ธนะ...

               ฝุ่น

               เสียงเรียงแข็งกร้าวของเกรซทำให้ผมที่กำลังไขห้องอยู่ต้องหันไปมองหวั่นๆ ซึ่งไอ้ฝุ่นเองก็ได้แต่ทำท่าอ้ำอึ้งพลางหันมามองทางผมเพื่อหาตัวช่วย ตัวเองเลยส่ายหัวเบาๆ จนมันได้แต่ทำหน้าหนักใจ

               ไม่ไปแล้วก็ได้

               แล้วมีการสะบัดหน้าหนีด้วย

               ห่านี่...

               เออ งั้นกูเข้าห้องก่อนนะ ไว้เจอกัน

               เออ

               ไว้เจอกันใหม่นะเกรซ

               ...

               แล้วก็ไร้เสียงตอบกลับจากผู้หญิงเพียงคนเดียวตรงนี้ ก่อนที่เธอจะเดินเข้าห้องไอ้ฝุ่นไปทันทีจนผมได้แต่เกาแก้มแก้ประหม่า ก่อนจะหันไปเปิดประตูเพื่อเข้าห้องบ้าง และยังไม่ทันปิดประตูก็ต้องตกใจเมื่อไอ้คนที่สมควรจะเข้าห้องตามแฟนมันไปกลับตะโกนบอกคนที่เข้าห้องไปแล้วเสียงดัง

               ฝุ่นไปทำธุระห้องไอ้เอิร์ธแป๊บนะเกรซ เดี๋ยวจะรีบกลับมา !”

               หะ...

               ไม่ทันที่ผมจะได้ทักท้วงอะไร คนพูดมันก็ปิดประตูห้องตัวเองแล้วรีบวิ่งมาแทรกตัวเข้าห้องผมทันที แถมยังปิดประตูให้เสร็จสรรพ จนตัวเองต้องขมวดคิ้วมองการกระทำของมัน ไอ้ฝุ่นเมื่อมันหันมาเห็นว่าผมมองอยู่มันก็ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินไปทิ้งตัวลงนอนแพ่บนเตียงที่มีไอ้อุ่นนอนอยู่ทันที

               เฮ้อออออ ~

               ไอ้ฝุ่น !”

               ห้ามบ่น ขี้เกียจฟังไม่พูดเปล่าคว้าหมอนมาปิดหูตัวเองด้วย

               ไอ้ห่านี่ !

               มึงกลับห้องไปเลย

               ทำไมต้องไล่

               เกรซอยู่ !” ผมพูดพลางเดินไปกระชากหมอนนั่นออก จนสามารถเห็นหน้ามุ่ยๆ ของไอ้ฝุ่นจนได้ ซึ่งอีกฝ่ายก็ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้แล้วพลิกตัวนอนตะแคงลูบหัวไอ้อุ่นที่นอนอยู่

               เดี๋ยวกลับ

               ...

               แต่ตอนนี้ยังไม่กลับ

               มึงนี่มัน...

               พรุ่งนี้เริ่มงาน ?

               อยู่ๆ ไอ้ฝุ่นมันก็ถามขึ้น พลางลุกขึ้นนั่งแล้วมองมาที่ผม ผมเองที่ตอนนี้เริ่มอารมณ์เย็นบ้างเลยได้แต่หันไปมองมันเคืองๆ แต่สุดท้ายก็ยอมตอบ

               เออ

               กี่โมง

               แปดโมงเช้า

               ไปด้วยกัน

               ไม่

               ผมตอบทันทีพลางหรี่ตามองคนที่ตอนนี้มองกลับมาเช่นกัน ก่อนจะเดินเอาถุงอาหารชนิดเหลวของไอ้อุ่นไปเก็บไว้ในตู้เย็น แต่ใครจะรู้ว่าแค่ผมเปิดตู้เย็น ไอ้แมวตัวอ้วนมันก็ดีดตัวลุกนั่งแล้วกระโดดลงจากเตียงมาไถขาผมทันที

               เอ่อ...พ่อจะเอาอาหารเก็บลูก ไม่ได้เอาออกมาให้มึงกิน

               ไอ้แมวบ้าเอ๊ย

               ในที่สุดผมก็ทนลูกอ้อนของมันไม่ไหว จึงหยิบซองอาหารมาหนึ่งซองเพื่อให้แมวโตเกินวัยอย่างไอ้อุ่นที่วันๆ นอกจากนอนแล้วก็ตื่นมากินเท่านั้น จนตอนนี้มันตัวโตจนผมอุ้มนานๆ ไม่ได้เลยทีเดียว

               แม่งหนักสัด...

               มันตัวโตได้อีกใช่มั้ยถามจริง

               เออ โตได้จนทับมึงตายอ่ะ

               เกินไป

               จริงๆ

               ผมหันไปทำหน้าจริงจังใส่ไอ้ฝุ่น ซึ่งอีกฝ่ายก็ส่ายหัวเบาๆ บ่งบอกว่าไม่เชื่อคำพูดผม เมื่อตัวเองเทอาหารใส่จานอาหารให้ไอ้อุ่นเสร็จก็ลูบหัวถุยๆ ของมันไปแรงๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะเดินเข้ามาด้านในก็ต้องหยุดแล้วยืนมองคนที่ตอนนี้นอนกดโทรศัพท์สบายใจเฉิบอยู่บนเตียง

               เดี๋ยวกูต้องไปส่งเกรซแล้ว

               อ่าหะ...

               เดี๋ยวจะมาใหม่

               ไม่ต้อง กูจะนอนแล้ว

               ไม่เอา จะมา

               ไอ้ฝุ่นมันพูดแบบคนเอาแต่ใจ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปสวมรองเท้าเตะที่อยู่หน้าห้องและเตรียมออกไปส่งแฟนมันตามที่พูด ผมเองก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูเผื่อจะเตรียมไปอาบน้ำ แต่ยังมีคนที่ลีลาไม่ยอมออกจากห้องสักทีทำให้ผมไม่สามารถเดินเข้าห้องน้ำได้

               อะไร

               มึงห้ามหนี ห้ามล็อกห้อง เดี๋ยวกูมา

               ...

               เออ ล็อกห้องได้ แต่มาเปิดด้วย

               กูไปอาบน้ำละ ออกไปก็ปิดประตูให้ด้วยผมหรี่ตามองมันก่อนจะเอาผ้าขนหนูพาดบ่าเตรียมเดินเข้าห้องน้ำ ก่อนที่ตัวเองจะต้องร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อไอ้คนที่ตอนแรกยืนอยู่หน้าประตูมันก้าวพรวดพราดเข้ามาแล้วยื้อผ้าขนหนูของผมไว้ อะไรของมึงเนี่ย !”

               รับปากก่อน

               รับปากอะไรวะ !”

               รอกู เดี๋ยวกูมา ไม่เกินยี่สิบนาที

               ...

               เอิร์ธเสียงเรียกจากไอ้ฝุ่นทำให้ผมถึงกลับกลืนน้ำลายลงคอ และก็เป็นไปตามคาดเอิร์ธรอฝุ่นนะครับ

               นั่นล่ะ สกิลอ้อนระดับเทพของมัน

               เออๆ รีบมาแล้วกัน ถ้าช้ากูหนีหลับอย่ามาโทษกูนะ

               โอเค

               ไอ้ฝุ่นมันยิ้มรับก่อนจะเอื้อมมือมาขยี้หัวผมแรงๆ จนตัวเองต้องปัดออกแล้วมองมันค้อนๆ สุดท้ายไอ้คนที่ลีลาก็ยอมออกจากห้องไปจนได้ ผมเลยได้แต่ยืนจับหัวตัวเองแล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการภารกิจที่ตั้งใจไว้ ใช้เวลาไม่นานผมตอนนี้ก็สวมใส่ชุดนอนเตรียมนอนเรียบร้อย

               และใครจะคิดว่าผมจะรอมันมาเกือบสี่ชั่วโมง

               00.04 น.

               ผมไม่ได้โทรตามไอ้ฝุ่น ได้แต่นั่งรออยู่แบบนั้น จนตอนนี้ไอ้อุ่นมันหลับแล้ว ตื่นมาฉี่ก็แล้ว และแทบจะกินอีกรอบ ไอ้คนที่บอกกับผมว่าไปแป๊บเดียวก็ยังไม่กลับมา

               จะติดต่อมาบอกสักหน่อยก็ไม่มี

               เออดี งั้นกูไม่รอแล้วเว้ย !

               ผมได้แต่อารมณ์เสียกับตัวเองอยู่ในใจ ก่อนที่จะทิ้งตัวลงนอนหลังจากที่ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่รอไอ้ฝุ่นแล้ว แต่ยังไม่ทันที่หัวจะลงหมอนก็ต้องชะงักค้างไว้แล้วมองไปที่ประตูแทน

               ก็อกๆ

               ...

               ผมลุกจากที่นอนไปที่ประตูอย่างลังเล เพราะไม่รู้ว่าคนที่เคาะเป็นไอ้ฝุ่นจริงๆ มั้ย แต่ใจก็อยากจะเปิดไปดูให้รู้แล้วรู้รอดเพราะกลัวว่าจะเป็นอีกฝ่ายจริงๆ แล้วต้องให้มันยืนรอ แต่ในขณะที่มือผมจะเอื้อมไปเปิดก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นจากหลังบานประตูซะก่อน

               เอิร์ธ กูขอโทษนะเว้ยที่มาช้า

               ...

               มึงคงนอนแล้ว ยังไงก็ฝันดีนะ

               ...

               หวังว่าพรุ่งนี้จะไม่โกรธกู...

               ไอ้บ้า...ผมพูดออกมาเบาๆ ตอนแรกที่ตั้งใจว่าจะเปิดประตูให้อีกฝ่ายก็ต้องยกเลิกไปเมื่อเสียงตรงข้ามหายไปแล้ว เหลือแต่ผมที่ยังยืนอยู่หน้าประตูเท่านั้น

               ไม่รู้เป็นเพราะกูยังหาเหตุผลโกรธมึงไม่ได้ หรือเป็นเพราะกลัวมึงจะไม่ง้อ เลยเลือกที่จะไม่โกรธกันแน่

               เอาเป็นว่า...

               ฝันดีเหมือนกันนะไอ้ฝุ่น

               ไว้เจอกัน...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #221 am_apple6928 (@am_apple6928) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:42
    อึออัดทุกทุกตอนเลย นี่เป็นเอิร์ธนะย้ายที่อยู่ไปนานละ ห่วงความรู้สึกตัวเองดีกว่า
    #221
    0
  2. #210 Suni-Waew (@Suni-Waew) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 14:41
    ไม่ดีเลยฝุ่น
    #210
    0
  3. #192 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 17:47
    สี่ช.ม. ไปทำไร
    #192
    0
  4. #114 cyjcjy (@tataporn_fy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 02:55
    เกลียดฝุ่นว่ะ เห็นแก่ตัว โลเล แล้วยังเอาแต่ใจ เอาแต่ออกคำสั่ง
    #114
    0
  5. #78 failui (@failui) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 20:38
    ฝุ่นจะเอาไงรำคาญละ ไอคนสองใจ!
    #78
    0
  6. #77 anusara81039 (@anusara81039) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 18:33
    ยิ่งอ่าน ยิ่งเกลียดฝุ่น ใจโลเลมากค่ะคุณ
    #77
    0