ม า ก ก ว่ า ค ว า ม รู้ สึ ก (Y) -จบ-

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,822 Views

  • 221 Comments

  • 732 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    170

    Overall
    10,822

ตอนที่ 13 : มากกว่าความรู้สึก ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 979
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    19 พ.ค. 61

ตอนที่ 12


[ฝุ่น]

“ฝุ่น...ฝุ่นพาเกรซไปหาอะไรกินหน่อยสิ”

“...”

“ฝุ่น !”

“ว่าไงครับ” ผมที่ตอนแรกหมกมุ่นอยู่กับการหาทางติดต่อคนที่ตอนนี้หายสาบสูญไปอย่างไอ้เอิร์ธอยู่ก็ต้องเงยหน้าสบตาคนข้างๆ หลังจากเสียงที่คุ้นหูดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกล

“เกรซหิวข้าว !”

“อ่า...” ผมที่ฟังคำตอบของเธอได้แต่นั่งนิ่งไป ก่อนจะก้มดูโทรศัพท์อีกครั้งก็เห็นว่าไอ้เอิร์ธมันออนไลน์ขึ้นมา “แป๊บนะเกรซ !”

ผมที่กดเข้าที่แชทของมันและพิมพ์ไปทันที

 

ธีรณัฐ : เอิร์ธ มึงอยู่ไหน ?

               ...

 

               แล้วแม่งก็ออฟไลน์ทันที

               เฮ้อ...

               “สนใจแต่โทรศัพท์อยู่นั่นล่ะ ไม่สนใจเกรซบ้างเลย !” เสียงที่ดังขึ้นอย่างไม่พอใจทำให้ผมต้องถอดใจก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าไปแล้วเงยหน้ามองคนที่ตอนนี้ทำหน้าไม่พอใจอยู่ “เกรซจะโกรธแล้วนะ !”

               “โอ๋ๆ ฝุ่นขอโทษนะครับ” ผมที่ปรับโทนเสียงของตัวเองก่อนจะลุกขึ้นและตรงเข้าไปหาคนที่นั่งตรงข้ามกับผมแล้ว ‘ง้อ’ ทันที “ไหน เกรซอยากกินอะไร เดี๋ยวฝุ่นจะตามใจเกรซทุกอย่างเลย”

               “ชิส์...”

               “เห็นวันก่อนอยากกินซูชินี่...เราไปกินกันดีมั้ย” ผมว่าก่อนจะสะกิดร่างเล็กที่นั่งทำหน้างอไม่เลิกแต่เมื่อได้ยินสิ่งที่ตัวเองบ่นอยากกินมาหลายวันก็ทำให้เธอหันมายิ้มทันที “แหนะ ยิ้มออกแล้ว”

               “ก็ฝุ่นอ่ะ พูดถึงของที่เกรซอยากกินทำไมล่ะ” น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยอาการงอนเมื่อสักครู่เริ่มลดลงก่อนที่คำพูดต่อไปของเธอจะทำให้ผมยีหัวคนตรงหน้าด้วยความหมั่นเขี้ยว “ถ้างอนต่อก็ไม่ได้กินสิ”

               “ร้ายนะเรา”

               “แน่น๊อน ~” ผมหัวเราะกับคนที่ตอนนี้ยิ้มกว้าง ก่อนที่พวกเราจะพากันลุกจากโต๊ะหินอ่อนที่ตั้งอยู่ในมหาวิทยาลัย และก็เป็นจังหวะเดียวกับที่หันไปเจอกับแนนพอดี ซึ่งเกรซจึงเริ่มเอ่ยปากชวนเพื่อนของเธอ “แนน ไปกินซูชิกันป้ะ ฝุ่นเลี้ยง”

               “อะไรเนี่ย ร้อยวันพันปีไม่เคยชวนเราไปเป็นก้างขวางคอ”

               “ก็วันนี้แดดมันร้อนอ่ะ ไม่อยากนั่งมอเตอร์ไซค์ไป” เกรซพูดออกมาตรงๆ ซึ่งทำเอาผมถึงกับเอ๋อไปเลย ก่อนที่แนนจะส่ายหัวเล็กน้อย เกรซจึงหันมาพูดกับผมต่อ “ฝุ่น วันนี้ไปรถแนนกันนะ”

               “เดี๋ยวสิเกรซ ถามแนนก่อน”

               “เฮ้ย ไม่เป็นไร ไปรถเราก็ได้ อุส่าได้กินฟรี แค่นี้จิ๊บๆ”

ดูเหมือนเธอจะไม่อยากขัดเกรซนัก ซึ่งผมก็ได้แต่หันไปขอบใจคนตรงหน้าก่อนที่พวกเราจะเดินทางไปห้างสรรพสินค้าด้วยรถของแนนจริงๆ จนกระทั่งถึงที่หมาย โชคดีทีวันนี้คนไม่เยอะ เลยใช้เวลาไม่นานก็สามารถหาที่นั่งได้ และคิดว่าพอจะทันที่จะกลับไปเรียนต่อ

“อยากกินอะไรก็สั่งเลย” ผมพูดขึ้นไม่ใช่ว่าใจป๋า แต่ดูเหมือนมันจะเป็นสิ่งที่ต้องพูดซะมากกว่า ซึ่งเกรซก็พยักหน้าอย่างพอใจก่อนจะหยิบเมนูอาหารขึ้นมาเปิดดู “ไม่ต้องเกรงใจเรานะแนน”

“เราไม่เกรงใจอยู่แล้ว” คนตรงหน้ายิ้มกว้างตามสไตล์ของเธอก่อนจะหยิบเมนูอาหารขึ้นมาสั่งซึ่งไม่นานทั้งโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหารที่ทั้งสองคนสั่ง ซูชิหลายหน้าหลายตาปรากฏอยู่ตรงหน้าผมโดยที่ตัวเองไม่ต้องเสียเวลาเปิดเมนูสักนิด และมันก็เยอะกว่าตอนที่ผมมากินกับเกรซแค่สองคนหลายเท่า “กินแล้วน้า”

สุดยอด...

“ฝุ่น เดี๋ยวเกรซไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

“ครับ...” ผมที่นั่งดูทั้งสองคนเพลินๆ ก็ต้องหันไปมองเกรซที่ตอนแรกนั่งกินและเล่นโทรศัพท์ไปก็ขอตัวลุกไปเข้าห้องน้ำ จนเหลือแค่ผมกับแนนเท่านั้นที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม โดยที่คนตรงข้ามนั่งกินของที่สั่งมาด้วยความเอร็ดอร่อย และดูเหมือนว่าผมจะนึกขึ้นได้ว่าควรถามบางอย่างกับแนนตอนนี้ก่อนเกรซจะกลับมา “แนน”

“หือ ว่าไง” เธอที่กำลังจะคีบชูชิใส่ปากก็ต้องชะงักแล้วมองหน้าผม ก่อนจะยิ้มออกมาเขินๆ เมื่อเห็นว่าผมจ้องเธออยู่ “แหะ ขอโทษที กินเพลินไปหน่อย”

“ไม่เป็นไรๆ” ผมรีบพูดขึ้นเมื่อเห็นคนตรงหน้าเริ่มขยับตัวและวางของที่กินลง “เราแค่จะถามน่ะ”

“ถาม ?”

“ได้คุยกับเอิร์ธบ้างมั้ย ?”

“อ๋อ...” เธอขานกลับยาวๆ ก่อนที่มือจะจับตะเกียบอีกครั้งทั้งๆ ที่เพิ่งวางมันไปเมื่อสักครู่ “ก็คุยทุกวันนะ เอิร์ธน่ารัก เราชอบ”

“วะ...ว่าไงนะ...”

“คุยทุกวัน” ผมที่ฟังคำตอบของเธอถึงกับเงียบไปจนคนตรงหน้าสังเกตความผิดปกติได้ “ฝุ่นมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าอ่ะ...”

“ทะเลาะกับเอิร์ธเหรอ ?”

“...”

“เห็นว่ากลับไปอยู่บ้านสักพักอ่ะ เดี๋ยวก็คงกลับมา” แนนพูดขึ้นพลางหยิบของตรงหน้าใส่ปาก ผมเลยทำได้แค่พยักหน้ารับเท่านั้นเพราะไม่รู้จะถามอะไรต่อ คงเป็นผมคนเดียวที่มันตั้งใจตัดขาดแบบนี้ “ฝุ่นกับเอิร์ธนี่...”

“...”

“ชอบกันอยู่เหรอ”

“ห๊ะ !?

               “แค่ลองถามดูอ่ะ เห็นการกระทำที่ทั้งสองคนทำด้วยกันแล้วมันแปลกๆ” แนนพูดออกมาตรงๆ พลางใช้ตะเกียบชี้หน้าผมแล้วทำท่าคิด “ก็เหมาะกันดีนะ”

               “เดี๋ยวๆ แนน ใจเย็นๆ”

               “อะไร”

               “เราเป็นแฟนเกรซนะ”

               “เราก็ไม่ได้พูดถึงประเด็นนั้นนี่ เราแค่ถามว่าทั้งสองคนชอบกันอยู่เหรอ”

               “...”

               “แปลว่าเรื่องที่เราคุยกันมันมีแค่ ‘ฝุ่น’ กับ ‘เอิร์ธ’ นะ” เธอยิ้มออกมาขำๆ ราวกับตลกในท่าทางของผม และดูเหมือนผมจะไม่ต้องตอบอะไรมาก คนถามเองก็คงจะเข้าใจทุกๆ อย่างอย่างง่ายดาย “ไม่ตอบแสดงว่าใช่”

               “ไม่รู้ว่ะ” ผมรีบพูดออกมา เพราะไม่แน่ใจตัวเองจริงๆ หลายครั้งที่ผมใส่ใจมัน แต่ผมก็ยังคงเห็นเกรซที่แว๊บเข้ามาในความคิดทุกครั้ง เวลาที่ผมจะตามใจมัน ถ้าเกรซเลือก ผมก็ตามใจเกรซทันที ตอนนี้ผมสามารถพูดได้เต็มปากเต็มคำว่าเกรซยังคงเป็นที่หนึ่งสำหรับผมอยู่ในหลายๆ เรื่อง

               แต่ไอ้เอิร์ธเองผมก็ไม่สามารถละสายตาไปจากมันได้

               “เพราะเกรซล่ะสิ เลยไม่แน่ใจ”

               “นี่แนนเป็นหมอดูใช่มั้ยเนี่ย”

               “เป็นหมอเดาต่างหาก”

เธอพูดยิ้มๆ ผมเลยได้แต่ถอนหายใจออกมาซึ่งมันก็จริงอย่างที่เธอว่า เพราะตอนนี้ผมเองก็ไม่แน่ใจตัวเองจริงๆ รู้แค่ว่าผมคิดถึงอีกคนมากๆ และใครจะรู้ว่าทันทีที่ผมได้เจอมันอีกครั้ง ผมก็ให้สัญญากับตัวเองว่าคราวนี้ผมจะไม่วิ่งหนี หรือปล่อยให้มันเดินจากผมไปอีกแน่ๆ และตอนนี้ผมก็อยากจะแน่ใจในบางเรื่องอีกครั้ง ว่าตอนนั้นที่ผมถามไอ้เอิร์ธตอนเมา มันได้เป็นอย่างนั้นจริงๆ มั้ย แล้วถ้าผมเป็นคนที่ใจกล้ากว่านี้ เรื่องในวันนี้มันจะเป็นยังไง

 

               ‘ไอ้ฝุ่น กูชอบมึงว่ะ...’

 

               ถ้าตอนนั้นกูไม่ขี้ขลาดแล้วหนีมา แทนที่จะถามมึงให้แน่ใจอีกครั้ง...

               มึงคิดว่าตอนนี้เรื่องของเราจะดีกว่านี้มั้ยวะ

               เฮ้อ...

              

              

# อพาร์ทเม้นท์

               “ฝุ่น ทำไมยังไม่เอาแมวตัวนี้ออกไปอีกเนี่ย”

               “จะให้ฝุ่นเอาไปไหนล่ะ ในเมื่อเอิร์ธก็ไม่อยู่”

               “จะเอาไปไหนก็ไปสิ แต่มันต้องไม่อยู่ที่นี่ เกรซไม่ชอบ !”

               “เกรซ อย่างงี่เง่า” ผมพูดขึ้นเสียงเรียบพลางเข้าไปอุ้มไอ้อุ่นที่นอนขวางอยู่บนเตียงออกให้คนที่ตอนนี้ยืนทำหน้าบึ้งอยู่ ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้เถียงต่อ ได้แต่เดินกระแทกส้นไปทิ้งตัวนั่งบนเตียงทันที “อาบน้ำมั้ย เดี๋ยวฝุ่นหาชุดให้”

               “อาบ !”

               เสียงที่แสดงความไม่พอใจทำให้ผมส่ายหัวเบาๆ ให้คนที่ตอนนี้ทิ้งตัวลงนอนแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่น ส่วนผมก็เดินไปหาเสื้อผ้าแล้วเดินเอามาให้เกรซที่นั่งรออยู่บนเตียง ซึ่งคนที่ตอนแรกหน้าบึ้งตอนนี้กลับยิ้มให้กับโทรศัพท์อย่างไม่ปิดบัง ทำให้ผมที่เดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ ต้องมองสิ่งที่เธอทำอย่างเปิดเผย

               แชท

               ...

               “คุยกับใคร ?”

               “...”

               “เกรซ ฝุ่นถามว่าคุยกับใคร” ผมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงดุๆ เมื่อคนตรงหน้าได้แต่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมแล้วก้มลงไปกดแชทอีกครั้ง “เกรซ !”

               “สนใจด้วยหรือไง เห็นเดี๋ยวนี้สนใจแต่เอิร์ธนี่”

               “อย่าประชด”

               “งั้นไม่ประชดก็ได้” เธอพูดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม “คุยกับรุ่นพี่คนหนึ่งในมหา’ลัย อยู่กันคนละสาขา เขาตามจีบเกรซมาได้สักพักแล้ว”

               “ว่าไงนะ !” ผมถามซ้ำเสียงดังด้วยความโกรธ ซึ่งเธอก็รู้ว่าผมเป็นคนขี้หึง และผมก็ไม่รู้ด้วยว่าสิ่งที่เธอทำตอนนี้แค่ประชดผมหรือมันคือเรื่องจริงกันแน่ ซึ่งเจ้าตัวก็ทำท่าไม่สนใจสิ่งที่ผมถามและก้มหน้าก้มตากดแชทเท่านั้น ก่อนที่ตัวเองจะเลือกไม่สนใจกับเรื่องนี้บ้างเพราะขี้เกียจทะเลาะเต็มที “อยากทำอะไรก็ทำ อยากคุยอะไรกับใครก็คุย”           

               เคร้ง !

               เสียงปาบางอย่างที่ผ่านร่างของผมไปทำให้ผมที่ตอนแรกหันหลังและเดินออกมาต้องหันกลับไปมองก็เห็นว่าตอนนี้คนที่พูดประชดตอนแรกกลับร้องไห้ออกมา “ฝุ่นไม่เหมือนเดิมแล้วใช่มั้ย ฮึก...”

               “...”

               “จริงๆ ฝุ่นต้องหึงเกรซไม่ใช่เหรอ ต้องถามเกรซสิว่าคุยกับใคร เป็นอะไรกัน แต่คราวนี้ทำไมฝุ่นไม่ถาม !”

               “ฝุ่นไม่อยากทะเลาะ”

               “ฮื่อ...” คำตอบของผมทำให้เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ก่อนที่เกรซจะพูดออกมาอีกครั้ง “ไม่อยากทะเลาะหรือไม่ใส่ใจกันแล้ว”

               “...”

               “ตอบมาสิ ฮึก...” เสียงที่เต็มไปด้วยการสะอื้นที่เกิดขึ้นทำให้ผมที่ยืนมองเธอไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย แม้จะอ้าปากตอบยังไม่กล้าด้วยซ้ำ คงเป็นเพราะผมกลัวว่าคำตอบของผมมันจะไม่ตรงกับสิ่งที่ใจผมต้องการในตอนนี้ “เกรซก็แค่อยากให้ฝุ่นหึง เกรซจะได้รู้ว่าเกรซยังสำคัญอยู่ ฮื่อ...”

               “...”

               “อย่าเปลี่ยนไปได้มั้ย...ฮึก...เกรซรักฝุ่นนะ...” ร่างเล็กๆ ที่ตอนแรกนั่งสะอื้นอยู่บนเตียงลุกขึ้นและลงเดินเข้ามากอดผมทันที ตัวเองที่ตอนแรกเอาแต่คิดไม่ตกอยู่ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาแล้วกอดร่างตรงหน้าไว้ให้แน่นที่สุด โดยที่มือก็ลูบหัวคนตรงหน้าไปด้วย ผมไม่ได้พูดหรือตอบรับคำของเกรซ มีแค่เพียงการกระทำของผมตอนนี้เท่านั้นที่แสดงออกให้รู้ว่าเธอยังคงสำคัญกับผมอยู่

               “ฝุ่นขอโทษนะ...”

 

 

               ผมที่นอนลูบหัวคนที่ร้องไห้จนหลับอยู่ข้างๆ อย่างเอ็นดู และก็เพิ่งรู้ว่าสิ่งที่เธอปามาจนแตกกระจายนั้นคือมือถือที่เจ้าตัวเพิ่งใช้ไปเมื่อสักครู่ ซึ่งผมเองก็ได้แต่เก็บซากมันเท่านั้น เพราะสภาพคงไม่สามารถทำให้กลับมาเหมือนเดิมแน่ๆ

               เฮ้อ ทำไมใจร้อนแบบนี้นะ...

               Rrrrrrrrrrr ~

               เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ผมหยิบมันขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นว่าปลายสายเป็นเบอร์แปลกซึ่งตัวเองก็จ้องและลังเลอยู่นานว่าจะรับมั้ย ก่อนจะตัดสินใจกดรับสายไป แล้วพูดให้เบาที่สุดเพราะกลัวคนข้างๆ ตื่นซึ่งเกรซก็ขยับเพียงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงผม แต่เมื่อโดนผมลูบหัวไปเรื่อยๆ เธอก็นิ่งไป

               “ครับ...”

               {ฝุ่นใช่มั้ยลูก นี่ป้าอั่มเองนะ} เสียงกุกกักจากปลายสายเพราะคาดว่าสัญญาณจะไม่ค่อยดี แต่ชื่อของคนที่โทรมาก็ทำให้ผมตื่นเต้นและลุกขึ้นนั่งคุยดีๆ ทันที {ได้ยินมั้ยลูก}

               “ดะ...ได้ยินครับ”

               {ฝุ่น เอิร์ธมันฝากดูไอ้อุ่นด้วยนะ} ทันทีที่ผมได้ยินชื่อของคนที่ผมไม่สามารถติดต่อมาได้สักพักก็ทำให้ตัวเองใจชื้นขึ้นมาทันที ก่อนที่จะลืมประเด็นหลักที่อีกฝ่ายพูดขึ้น

               “แม่ครับ ผมขอคุยกับเอิร์ธหน่อยได้มั้ย”

               {ได้จ้ะ เดี๋ยวแม่บอกให้นะ...เอิร์ธ ไอ้เอิร์ธ ฝุ่นจะคุยด้วย !} เสียงโหดๆ ที่ดังขึ้นทำให้ผมต้องเอาโทรศัพท์ออกจากหู ก่อนที่เสียงต่อไปของแม่มันจะทำให้ผมรู้ว่าเจ้าตัวเองคงยังไม่อยากคุยกับผมเท่าไหร่ {เอาไปเดี๋ยวนี้ มีปัญหาอะไรก็เคลียร์กัน แกอย่ามาทำตัวขี้ขลาดเหมือนเมื่อก่อนนะ เอาไป !}

               เสียงกุกกักที่เกิดขึ้นพอทำให้ผมมีลุ้นอยู่บ้างหลังจากที่ผมไม่สามารถติดต่อไอ้เอิร์ธได้เลยเพราะเจ้าตัวหนีกลับก่อนตั้งแต่ตอนอยู่ที่ทะเล ทั้งทักเฟส ทักไลน์ก็ไม่มีท่าทีว่ามันจะตอบ จนสุดท้ายผ่านมาอาทิตย์กว่าๆ เจ้าตัวคงจะห่วงไอ้อุ่นอยู่ มันเลยให้แม่มันโทรมาฝากฝังไอ้อุ่นไว้กับผม ซึ่งผมก็ทำหน้าที่ดูไอ้ตัวอ้วนตั้งแต่กลับมาแล้ว {แม่นะแม่...}

               เสียงบ่นเบาๆ จากปลายสายทำให้ผมยิ้มออกมาหลังจากไม่ได้ยินเสียงของมันมานาน

               {ว่าไง ?} เสียงของไอ้เอิร์ธมันดังขึ้นปกติจนเป็นผมที่ต้องตื่นเต้นที่ได้คุยกับมันแทนหลังจากที่นึกถึงคำพูดสุดท้ายของมันก็ทำให้ผมรู้สึกขี้ขลาดและกลัวขึ้นมา

กลัวว่าจะไม่ได้เจอมันอีก

 

               ‘กูว่าจริงๆ เราไม่ควรมาเจอกันอีกครั้งเลยว่ะ...’

 

               “มึงกลับมาวันไหนวะ...”

               {เดี๋ยวกูก็กลับแล้ว แม่ไล่แล้วเนี่ย} น้ำเสียงที่ฟังดูปกติจนเกินไปทำให้ผมถอนหายใจออกมา ก่อนที่มันจะพูดอีกครั้ง {มึงไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ย งั้นแค่นี้นะ}

               “เดี๋ยวดิเอิร์ธ !”

               {...} ความเงียบที่เกิดขึ้นแต่มันก็ทำให้รู้ว่าปลายสายยังไม่ตัดไป ก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะถามขึ้นมาเสียงเบา {มีอะไรอีกวะ ?}

               “มึงยังไม่หายโกรธกูเหรอ”

               คำถามของผมทำให้อีกฝ่ายเงียบไปสักพัก ก่อนจะยอมตอบออกมา {เปล่า กูไม่ได้โกรธมึง}

               “แล้วมึงตัดขาดการติดต่อกับกูทำไมวะ...”

               {...}

               “กูคิดถึงมึงนะเอิร์ธ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังที่ออกมาจากใจจริงๆ เพราะตั้งแต่วันที่ไม่ได้เจอมันผมก็กลัวว่าจะไม่ได้เจอมันอีก ได้แต่ขอให้มันกลับมาไวๆ แต่ก็ต้องโทษตัวเองที่เป็นคนทำร้ายมันแบบนั้น “กูยังยืนยันคำเดิมนะ ว่ากูดีใจที่ได้เจอมึงอีกครั้ง”

               {...}

               “เอิร์ธ...”

               {แค่นี้นะมึง} เสียงตัดบทของไอ้เอิร์ธทำให้ผมอดรู้สึกเสียใจไม่ได้ ก่อนที่คำพูดต่อไปของมันจะทำให้ผมใจชื้นขึ้นมา {เดี๋ยวกูก็กลับไปกรุงเทพแล้ว...}

               “...”

{ไว้เจอกันนะ}

[ฝุ่น : จบ]              

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #189 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 17:20
    สงสารเกรซ
    #189
    0
  2. #64 nygst (@nonnie28) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 01:10
    มันนานจนน่าลำคาญแล้วอ่ะ
    #64
    0
  3. #63 Jeniiwa (@jew_jaa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 23:23
    ขอให้มีผู้ชายสักคนมาชอบเอิร์ธทีเถอะ สาธุ~//ดีดฝุ่นไปไกลๆ
    #63
    0
  4. #62 yuki5555 (@yuki352010) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 21:58
    คืออึดอัดเว้ยยยย​ สถานการณ์นี้มันแบบบ
    #62
    0
  5. #61 wasawadeeaontao (@wasawadeeaontao) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 21:45
    -จะเอายังไงฝุ่น จะเอายังไง ชัดเจนหน่อย
    #61
    0
  6. #57 NEKO_NEKO23 (@NEKO_NEKO23) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 20:46
    ขี้ลังเลมากเวอร์เลยค่ะ ตัดอีเกรซไม่ขาดก็ไม่ต้องมายุ่งหรอก เห็นน้ำตาหน่อยก็เหลวเป็นน้ำตาเทียนเลยค่ะ อ่ะโห่~
    #57
    0
  7. #54 PPOR18 (@PPOR18) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 19:01
    เปลี่ยนพระเอกได้ไหม???
    #54
    0
  8. #53 IPA1 (@IPA1) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 18:49
    เมื่อไหร่จะตัดสินใจได้ซักทีฝุ่นยื้อไปยื้อมาคนทางนี้เค้าเจ็บนะฝุ่นเอิร์ธเจ็บนะฝุ่นที่ต้องมาดูคนที่ตัวเองชอบมาจู่จี๊กับแฟนอย่างเนี่ย. โป้งฝุ่นเล้วว
    ปล.นี้กุอินขนาดนี้!!??
    #53
    0
  9. #52 Ryokucha (@Anjin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 18:39
    โอ๊ยยย เปิดมาก็เจออีเกรซเลย ฝุ่นเลิกกับมันแล้วมากินกะปิดีกว่า^^
    #52
    0