ม า ก ก ว่ า ค ว า ม รู้ สึ ก (Y) -จบ-

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,814 Views

  • 221 Comments

  • 732 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    162

    Overall
    10,814

ตอนที่ 12 : มากกว่าความรู้สึก ตอนที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    18 พ.ค. 61

ตอนที่ 11


               “อ๊ะ...!” ผมที่รับรู้ได้ถึงของเย็นๆ ที่สัมผัสบนใบหน้าทำให้ตัวเองสะดุ้งตื่นขึ้นมา ก่อนจะเห็นว่าไอ้ฝุ่นมันกำลังใช้ทิชชู่เปียกสับใบหน้าให้ผมอยู่ ตัวเองเลยดันมันออกเพราะรู้สึกหงุดหงิดกับของเปียกๆ “ไม่เอา...”

               “ดื้อ”

               “เออ...”

               “ตื่นได้แล้ว คนอื่นเขาลงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเล่นน้ำแล้ว” เสียงของไอ้ฝุ่นที่ดังขึ้นข้างหูทำให้ผมหันไปมองรอบๆ ก็เห็นว่าพวกเราถึงทะเลแล้วจริงๆ โดยตอนนี้เหลือแค่ผมกับมันเท่านั้นที่อยู่บนรถ และก็ทำให้ผมรู้ว่าตัวเองเหลือเวลาในการเที่ยวอีกไม่มากเพราะเรามาแบบเช้าเย็นกลับ

               “หิวว่ะ...”

               “ลงจากรถดิ เดี๋ยวพาไปหาอะไรกิน”

               “อืม” ผมขานกลับแค่นั้นหลังจากตื่นเต็มตาแล้ว เพราะอาการหมดเรี่ยวหมดแรงเมื่อตอนเช้าทำให้ผมได้นอนพัก ตอนนี้เลยรู้สึกดีขึ้นเป็นกอง แต่ท้องกลับหิวสุดๆ เมื่อพวกเราลงมาจากรถ ไอ้ฝุ่นมันก็เดินนำผมไปที่จุดรับประทานอาหารบนชายหาดที่มีคนเยอะผมสมควร โดยที่มันคงจะจองโต๊ะกันไว้เรียบร้อย เพราะตอนนี้เกรซกับแนนก็กำลังกินอาหารทะเลกันอยู่ และเมื่อผมกับไอ้ฝุ่นเดินมาถึง เกรซก็ลุกขึ้นทันที

               “แนน ไปเล่นน้ำกันเถอะ”

               “ห๊ะ...เดี๋ยวดิ ยังกินไม่อิ่มเลย”

               “ถ้าไม่ไปงั้นเราไปแล้วนะ !”

               “อะไรอ่ะ ไปก็ได้” แนนที่ตอนแรกนั่งกินอยู่ก็ต้องลุกขึ้นเพื่อที่จะตามคนที่เดินออกไปแต่ไอ้ฝุ่นกลับห้ามไว้

               “แนนนั่งกินอยู่กับไอ้เอิร์ธนี่ล่ะ เดี๋ยวเราไปหาเกรซเอง”

               “อ่า...โอเค” ดูเหมือนแนนจะพอใจคำพูดของไอ้ฝุ่น เธอเลยนั่งลงที่เดิมและเรียกผมให้นั่งตาม “มากินเร็วเอิร์ธ อร่อยๆ ทั้งนั้นเลย”

               ผมได้แต่ยิ้มให้คนที่ท่าทางจะชอบการกินมากๆ ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับเธอ ส่วนไอ้ฝุ่นที่ตอนแรกยืนมองพวกเราก็เดินออกตามแฟนมันไป จนตอนนี้เหลือแค่ผมกับแนนแค่สองคนเท่านั้น ตัวเองเลยเลือกที่จะหยิบจานส้มตำมากินก่อนอันดับแรก

               “เอิร์ธเป็นเพื่อนกับฝุ่นนานหรือยังอ่ะ ?”

               “ก็นานแล้วนะ ตั้งแต่เด็กเลย เกิดมาแม่ก็จับให้มาเล่นด้วยกันแล้ว”

               “โห ขนาดนั้นเลยเหรอ” แนนหัวเราะกับสิ่งที่ผมพูด ซึ่งมันก็เป็นความจริงเพราะแม่มันกับแม่ผมก็เป็นเพื่อนกันมานาน แถมบ้านยังอยู่ข้างๆ กัน มีลูกก็ไล่เลี่ยกัน เราเลยได้เล่นด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ “แล้วนี่เอิร์ธเพิ่งมากรุงเทพเหรอ”

               “อืม” ผมเริ่มหยิบสารพัดของบนโต๊ะมากิน ซึ่งแนนก็ไม่ต่างกัน กลายเป็นเราที่ดูเหมือนจะพูดกันถูกคอมากขึ้น “ขึ้นมาหางานทำ แล้วบังเอิญเจอไอ้ฝุ่นอยู่ข้างห้องพอดี”

               “หือ บังเอิญ ?”

               “ใช่ บังเอิญ เราไม่ได้ติดต่อไอ้ฝุ่นมาเจ็ดปีแล้ว หลังจากที่มันย้ายมากรุงเทพฯ”

               “โห โคตรรพรมลิขิต !”

               “ไม่ขนาดนั้นหรอก” ผมยิ้มให้กับท่าทางตื่นเต้นของเธอ ก่อนจะแกะกุ้งให้คนตรงหน้า ซึ่งดูเหมือนแนนจะพอใจไม่น้อยที่ผมเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอกินของอร่อยโดยมือไม่เลอะ

               “กินเสร็จไปเล่นน้ำกันเถอะ”

               ...

               “แนนไป...”

               “เอิร์ธแนน ไปเล่นน้ำกัน”

               ผมที่กำลังปฏิเสธก็โดนเสียงของคนที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อสักครู่อย่างเกรซชักชวนขึ้น ซึ่งสีหน้าของเธอดีกว่าตอนแรกหลายเท่า จนผมแอบชื่นชมไอ้ฝุ่นในเรื่องสกิลง้อของมันไม่ได้

               “เอาดิ เราก็เพิ่งชวนเอิร์ธไปอ่ะ”

               “ไปกันนะเอิร์ธ ฝุ่นรออยู่ที่ชายหาดแล้ว”

               “อ่า...”

               “ไปน้า” แนนที่เห็นผมอึกอักเจ้าตัวก็ลุกขึ้นและดึงแขนผมให้ลุกตามทันที ตัวเองที่ตั้งใจจะปฏิเสธตอนแรกก็ต้องปล่อยเลยตามเลยไป

               ถ้าอยู่ริมๆ ฝั่งคงไม่เป็นไร...

               พวกเราสามคนพากันเดินลงมาที่ชายหาดที่มีคนไม่เยอะมาก ที่นี่เป็นที่กว้างๆ และจุดนี้ก็ไม่ใช่ที่ๆ นิยมนัก ส่วนมากเขาจะเล่นกันอีกฝั่งมากกว่า ส่วนไอ้ฝุ่นที่ยืนรออยู่ตอนนี้ก็ได้แต่ถ่ายรูปรอบๆ เมื่อมันหันมาเห็นพวกเราเจ้าตัวก็รีบวิ่งมาหาทันที

               “ฝุ่น เราข้ามไปเล่นตรงนู้นกัน” เกรซที่เห็นว่าไอ้ฝุ่นเดินมาเจ้าตัวก็รีบเดินไปเกาะแขนไอ้ฝุ่นไว้แล้วลากไปอีกทางมือก็ชี้ไปที่ชายหาดที่อยู่ห่างออกจากฝั่ง ซึ่งคาดว่าทางไปคงตรงว่ายข้ามไป แต่ก็คงจะคุ้มเมื่อได้ไปแล้ว

               “เอิร์ธ เราไปกันบ้างดีกว่า น่าสนุก”

               “แนนไปเลย เราขอนั่งอยู่แถวนี้แหละ”

               “อ้าว ทำไมอ่ะ ตรงนู้นสวยนะ” แนนชี้ไปที่ชายหาดที่โผล่ขึ้นตรงกลางที่ไอ้ฝุ่นกับเกรซตอนนี้กำลังพากันว่ายน้ำข้ามไป ซึ่งมันก็สวยมากจริงๆ แต่ทำไงได้เพราะผมไม่มีความสามารถที่จะข้ามไปขนาดนั้น

               “เราว่ายน้ำไม่เป็นอ่ะ” ผมตอบไปตามความจริง เพราะนั่นเป็นเหตุผลหนึ่ง ส่วนอีกอย่างก็คงเพราะความกล้าที่มีไม่มากพอของผมด้วย ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตอนนั้นผมจมน้ำได้ยังไง แต่รู้แค่ว่ามันกลัวและไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก “แนนไปเถอะ เราอยู่นี่ได้”

               ผมพูดอีกครั้งเมื่อเธอทำหน้าหงอลง แต่ก็ยอมเดินไปแต่โดยดี ซึ่งเธอหันมาโบกมือให้ผมอีกครั้งพร้อมกับตะโกนกลับมา “เดี๋ยวเราเก็บเปลือกหอยมาฝากนะ”

               ผมหัวเราะกับสิ่งที่เธอพูด ก่อนจะก้มหยิบเปลือกหอยแตกๆ ที่อยู่ข้างๆ เท้าของผมขึ้นมา “หวังว่าจะสวยกว่าที่เราเก็บได้นะ”

               “แน่นอน”

               เธอยิ้มกว้างให้ผมครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินลงทะเลและข้ามไปอีกฝั่ง ผมเลยเลือกที่จะเดินมาหาที่นั่งที่ไม่ไกลจากหาดที่พวกนั้นเล่นเท่าไหร่ โชคดีที่ตอนนี้เริ่มเย็น แดดเลยไม่ค่อยมี และมันก็ทำให้ผมรู้สึกอยากจะงีบขึ้นมาซะดื้อๆ พอหันไปอีกทางก็เห็นว่าไอ้ฝุ่นมันเดินมาไกลๆ ตรงมาทางผม ตัวเองเลยลุกขึ้นยืนเมื่อแน่ใจว่ามันกำลังเดินมาหาผมแน่ๆ ก่อนที่คนที่เดินมาถึงมันจะจับแขนผมไว้ “มีอะไรหรือเปล่าวะ”

               “ไปเล่นน้ำกัน”

               “ไม่เอา”

               “ทำไม ?”

               “กูไม่ชอบ”

               “ไม่ชอบหรือกลัว” ไอ้ฝุ่นมันพูดขึ้นเมื่อผมปฏิเสธ ตัวเองได้แต่หุบปากเมื่อคนตรงหน้ามันดูผมออก

               “เออ ทั้งสองอย่าง”

               “งั้นก็ตัดทั้งสองอย่างออกไปแล้วลงไปเล่นน้ำ”

               “ไอ้ฝุ่น”

               “มีกูมึงไม่ต้องกลัวหรอก”

               “...”

               “กูไม่ปล่อยให้มึงจมอยู่แล้วเอิร์ธ”

               เสียงของไอ้ฝุ่นพูดด้วยท่าทีที่จริงจังและมันก็ทำให้ผมมั่นใจได้จริงว่ามันจะต้องดูแลผมได้แน่ๆ ก่อนที่คนตรงหน้ามันจะดึงมือผมให้เดินตามลงไป และก็ต้องแปลกใจเมื่อผมเดินตามออกไปง่ายๆ จนรู้ตัวอีกทีก็รู้สึกได้ถึงน้ำเย็นๆ ที่ปลายนิ้วเท้าสัมผัสแล้ว

               “เล่นแค่ตื้นๆ พอนะ”

               “อ้าว ไม่ไปฝั่งนู้นเหรอ”

               “ไม่” ผมส่ายหัวในขณะที่ยังคงจับมือมันและก้าวลงน้ำ จนกระทั่งระดับน้ำขึ้นมาถึงเอวของผม ตัวเองเลยยื้อตัวเองไว้ ไอ้ฝุ่นมันก็ยอมหยุดแต่โดยดี “พอแล้ว”

               “อ่า...โอเค” ไอ้ฝุ่นมันตอบตกลงและก็ยอมหยุดง่ายๆ แต่มือของมันยังคงจับมือผมไว้ ก่อนที่ตัวเองจะต้องตกใจเมื่ออยู่ๆ คนตรงหน้ามันก็กระโจนเข้ามาหาผม

               “ไอ้ฝุ่น...เฮ้ย !”

               ตู้ม !

               ร่างของผมโดนอ้อมแขนของอีกคนกอดไว้แน่นๆ ก่อนจะจมดิ่งลงไปในน้ำทำให้ผมตะเกียกตะกายสุดชีวิต ก่อนที่จะโดนคนที่กระทำจับขึ้นมาโดยตอนนี้ร่างกายของผมเปียกไปทั้งตัว “แค่ก ไอ้ฝุ่น มึงเล่นอะไรเนี่ย !!”

               “ก็กูเห็นมึงไม่เปียก”

               “มึงแม่ง !”

               “โอ๋ๆ ไม่โกรธนะไม่โกรธ ฝุ่นขอโทษ” ไอ้ฝุ่นมันยิ้มก่อนจะเอื้อมมือมาจับเส้นผมที่เปียกน้ำและลู่มาปิดหน้าผมออก ตัวเองที่ตอนแรกมองมันเคืองๆ ก็ได้แต่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะออกไป ก่อนที่มันจะดึงมือผมอีกครั้ง “ไปฝั่งนู้นกันมั้ย”

               “ไม่เอา”

               “ไปเถอะ ไปกับกู”

               “ไม่...”

               “ไว้ใจกูดิ” เสียงของไอ้ฝุ่นที่พูดให้ผมมั่นใจบวกกับร่างกายของตัวเองที่ถูกดึงไปด้านหน้าเรื่อยๆ จนกระทั่งตอนนี้ระดับน้ำทะเลมันสูงขึ้นมาถึงหน้าอกของผมแล้ว ทำให้ผมบีบมือมันแน่นโดยอัตโนมัติ “ไม่ต้องกลัวนะเอิร์ธ”

               “อะ...อืม”

               กึก...

               อยู่ๆ ร่างตรงหน้าก็หยุดเดินพร้อมกับมือของมันที่ตอนแรกจับผมไว้แน่นตอนนี้กลับคลายลงทำให้ผมต้องมองไอ้ฝุ่นที่กำลังจับจ้องไปที่ผู้หญิงร่างเล็กในชุดว่ายน้ำที่กำลังยืนหัวเราะกับชายแปลกหน้ากลุ่มหนึ่ง

               “ไอ้ฝุ่น”

               “เอิร์ธ มึงรอกูอยู่นี่นะ”

               “เดี๋ยวฝุ่น พากู...” ผมที่กำลังจะพูดว่าให้มันพาผมกลับขึ้นฝั่งด้วยใจที่รู้สึกกลัวขึ้นมาก็ต้องผิดหวังเมื่อผมยังพูดไม่ทันจบ มือที่เคยจับผมไว้ก็ปล่อยออก ร่างที่เคยอยู่ข้างๆ ตอนนี้กลับว่ายออกไปข้างหน้า ไปหาคนที่มันรักที่สุด

               ไหนมึงบอกให้กูไว้ใจมึงไงวะ...

               ผมที่ยืนอยู่กลางระดับน้ำทะเลที่ขึ้นมาถึงอกค่อยๆ ก้าวถอยหลังด้วยความกลัว กลัวว่าผมจะล้มลงไปและไม่สามารถยืนขึ้นมาได้

               กลัว...

               ซ่า ~!

               ผมที่กำลังก้าวถอยหลังทีละนิดก็ต้องตกใจกับคลื่นที่ถูกซัดเข้ามาจนกระทบตัวเอง ทำให้ร่างของผมเสียหลักหงายไปข้างหลังทั้งๆ ที่สามารถก้าวถอยหลังมาได้ไกลแล้ว “ไอ้ฝุ่น...!”

ร่างของผมล้มลงจมดิ่งไปใต้น้ำ ขาของผมตะเกียกตะกายเพื่อให้ตัวเองโผล่ขึ้นมา ในใจก็เกิดความกลัวจนไม่สามารถตั้งสติได้ แต่ดูเหมือนโชคจะยังเข้าข้างผมอยู่บ้าง เมื่อขาที่พยายามดันตัวเองลุกขึ้นตอนนี้แตะโดนกับพื้นทรายจนได้ ทำให้ผมรีบดันตัวเองขึ้นมาทันที พร้อมกับร่างของใครอีกคนที่รีบเข้ามาคว้าร่างผมไว้

“เอิร์ธ...!”

“แค่ก...!”

“ไอ้เอิร์ธ กูขอโทษ !” เสียงของไอ้ฝุ่นดังขึ้นด้วยความรู้สึกผิด ร้อนรน ตกใจ พร้อมกับคว้าของของผมที่กำลังสำลักน้ำเข้าไปกอด ตัวเองที่ดูเหมือนจะสติไม่ค่อยมีนัก บวกกับความโกรธที่มีต่อคนตรงหน้าทำให้ผมผลักมันออกทันที

“ปล่อย อย่ามายุ่งกับกู !!”

“เอิร์ธ กูขอโทษ”

“ไอ้ฝุ่น มึงอย่ามายุ่งกับกู...!” ผมที่พูดขึ้นซ้ำๆ ก็โดนมันดึงเข้าไปกอดอีกครั้ง ทำให้ผมทุบมันแรงๆ ในใจก็รู้สึกโกรธเกลียดคนตรงหน้าจนอยากจะร้องไห้ออกมา แต่ก็ต้องโทษตัวเองที่โง่เชื่อมันมากเกินไปจนลืมไปว่ามันเองก็มีคน ‘สำคัญ’ ให้ต้องดูแลอยู่เช่นกัน

กูพลาดอีกแล้วเหรอวะ...

“ปล่อยกู...”

“เอิร์ธ ฝุ่นขอโทษนะ ฝุ่นขอโทษจริงๆ” น้ำเสียงของไอ้ฝุ่นบวกกับร่างของมันที่กอดผมไว้แน่นทำให้ตัวเองที่กำลังจะโวยวายก็ต้องเงียบไปและหายใจเข้าออกแรงๆ เพื่อไล่ความโกรธที่เกิดขึ้นออกไป จนเวลาผ่านไปสักพักเมื่อมันเห็นว่าผมไม่ขัดขืน อ้อมกอดที่เคยกอดแน่นตอนแรกก็ค่อยๆ คลายลง ทำให้ผมดันร่างคนตรงหน้าออกไป

“กูโอเค ไอ้ฝุ่น กูโอเค กูไม่เป็นไรแล้ว” ผมพูดขึ้นรัวๆ ก่อนจะเงยหน้ามองมันที่ตอนนี้ยังคงจับแขนผมไว้และจ้องกลับมาเช่นกัน “พอได้แล้ว”

“...”

ผมพยามหายใจเข้าออกแรงเพื่อไล่ความรู้สึกแย่ๆ ของตัวเอง พลางถามมันออกไป “เหนื่อยมั้ย กับการวิ่งไปกลับแบบนี้”

“เอิร์ธ...”

“มึงกลับไปดูแลแฟนมึงเถอะ ไม่ต้องห่วงกูหรอก”

ผมเลือกที่จะกลืนคำพูดทั้งหมดของตัวเองลงไป แล้วพูดออกมาเพียงแค่นั้น ทั้งๆ ที่ในใจอยากจะพูดประชดมัน อยากจะพูดให้มันรู้ว่าผมน้อยใจ โกรธ และเสียใจ ที่มันเลือกจะทิ้งผมไว้แบบนั้น แต่แค่คิดมันก็ทำให้ผมรู้ได้แล้วว่าสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้ผมกำลังพลาด

พลาดกับคนอย่างมันแบบเต็มขั้น

และยากที่จะแก้ไขไอ้ข้อผิดพลาดข้อนี้ด้วย

“ฝุ่น...”

“...”

“กูว่าจริงๆ เราไม่ควรมาเจอกันอีกครั้งเลยว่ะ...”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #188 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 17:09
    สงสารฝุ่นจัง
    #188
    0
  2. #51 oICECREAMo (@oICECREAMo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 10:53
    แนนน่ารักอะ เปลี่ยนได้ไม
    #51
    0
  3. #50 Ryokucha (@Anjin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 07:55
    ดึงดราม่าแล้ววว
    #50
    0
  4. #48 บลา บลา (@new2559) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 06:30
    ชอบบบบบบบ
    #48
    0
  5. #46 Papillons es Roses (@BL_Bualalissa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 22:42
    อิฝุ๊นนน กลับมาหากะปิได้แล้ว น้ำปลาหวานกินนานๆเดี๋ยวเบาหวานขึ้น
    #46
    0
  6. #44 NEKO_NEKO23 (@NEKO_NEKO23) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 22:08
    ฝุ่นโคตรกั๊กเลยอ่ะ
    #44
    0