ม า ก ก ว่ า ค ว า ม รู้ สึ ก (Y) -จบ-

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,785 Views

  • 221 Comments

  • 730 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    133

    Overall
    10,785

ตอนที่ 11 : มากกว่าความรู้สึก ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 975
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    17 พ.ค. 61

ตอนที่ 10


               “ไอ้อุ่น กูขอโทษนะ”

               ผมที่กำลังนั่งขอโทษขอโพยไอ้อุ่นเพราะเมื่อวานผมดันลืมให้อาหารมันซะสนิท แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร แค่พอผมกลับมา มันก็ร้องซะดังลั่น ทำให้ผมต้องรีบหาอาหารให้มันทันที และไอ้ตัวอ้วนมันก็กินจนผมแอบคิดว่ามันจะพุงแตกตายมั้ย สุดท้ายไอ้อุ่นมันก็กระโดดขึ้นเตียงไปทำยังกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

               และตอนนี้มันก็เมินผมอยู่

               เฮ้อ...

               ก๊อกๆๆๆ

               ผมหันไปมองทางประตูก็อดถอนหายใจออกมาอีกครั้งไม่ได้ เพราะดูเหมือนทุกวันนี้จะไม่ต้องลุ้นแล้วว่าใครมา ก่อนที่ตัวเองจะลุกไปเปิดแต่โดยดี

               แม้ตอนนี้จะไม่อยากเจอมันเท่าไหร่ก็เถอะ

               “ไง”

               “มาหาไอ้อุ่น” ไอ้ฝุ่นมันยิ้มพร้อมกับยกถุงลายตีนแมวน่ารักๆ ขึ้นมาให้ผมดู ก่อนที่ผมจะหลบทางให้มันเข้ามา เมื่อไอ้ฝุ่นมันเดินไปหาไอ้ตัวอ้วนที่นอนเลียพุงตัวเองอยู่กลางเตียง มันก็เทของในถุงออกมาทันที

               ขนมแมว มีทั้งแบบเม็ดและแบบเหลว รวมถึงวิตมินด้วย

               แม่งไปหาซื้อมาตอนไหนวะ...

               ไอ้ฝุ่นมันหันมายักคิ้วให้ผมหลังจากที่ไอ้อุ่นมันหยุดภารกิจตัวเองและลุกขึ้นมาคลอเคลียคนมาใหม่ทันทีเมื่อเจ้าตัวรู้ว่ามีของฝากมาให้

               ให้ตายสิ ไอ้แมวตัวนี้

               “เอิร์ธ มานั่งนี่ดิ”

               “ไม่เป็นไร กูว่าจะออกไปข้างนอก มึงเล่นกับไอ้อุ่นไปเลย”

               “ไปไหน ?”

               “แถวนี้แหละ” ผมพูดแค่นั้นก่อนจะหันไปสวมรองเท้าเตะของตัวเอง ก่อนจะต้องแปลกใจเมื่อไอ้ฝุ่นมันเดินมาหาผมตอนไหนไม่รู้พร้อมกับจับแขนผมไว้ “ว่าไง ?”

               “มึงเป็นอะไรหรือเปล่า”

               “กูจะเป็นอะไรวะ กูแค่ลงไปหาอะไรกิน เดี๋ยวก็ขึ้นมา”

               “...”

               “จะฝากซื้ออะไรมั้ยล่ะ ?” ผมจับแขนไอ้ฝุ่นออกจากตัวก่อนจะมองหน้ามันเพื่อรอคำตอบ แต่ดูเหมือนอีกคนจะเอาแต่เงียบ ผมเลยพูดตัดบทขึ้น “งั้นกูลงไปแล้วนะ”

               ผมไม่รอให้ไอ้ฝุ่นมันขัดเป็นรอบที่สอง ตัวเองรีบเปิดประตูและเดินออกมาจากห้องทันที ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมจะไปไหน แต่ความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นกับผมตอนนี้มันทำให้ยังไม่อยากเจอหน้าไอ้ฝุ่นนัก ไม่รู้ว่าผมกำลังคิดไปเองหรือเปล่า ว่าไอ้ฝุ่นมันกำลังทดสอบบางอย่างกับผม และมันก็ทำให้ผมรู้สึกดีและเจ็บมากตามๆ กัน

               เฮ้อ...

 

# วันต่อมา

05.20 น.

               “ไอ้ฝุ่น มึงจะไม่กวนเวลานอนกูสักวันไม่ได้เหรอวะ”

               “ก็บอกแล้วไงว่าวันนี้จะไปเที่ยว” คำตอบของไอ้ฝุ่นทำให้ผมที่หาวอยู่ได้แต่ยืนนิ่ง ด้วยความที่ลืมไปแล้วกับจะไม่ไปด้วยเลยต้องมายืนคิดวิธีปฏิเสธมันแบบกะทันหัน “จะบอกว่าไม่ไปไม่ได้นะ”

               ละแม่งก็ดันรู้ทัน

               “กูไม่ได้เตรียมอะไรเลย มึงไปกันเถอะ”

               “กูมาปลุกมึงเผื่อเวลาเตรียมของแล้ว แต่ถ้าช้ากว่านี้ กูก็รอได้”

               “กูไม่อยากทิ้งไอ้อุ่นเป็นครั้งที่สอง”

               “เดี๋ยวเอามาไว้ห้องกู กูฝากไอ้ป๊อดไว้เรียบร้อย” ไอ้ฝุ่นมันพูดด้วยท่าทีจริงจัง ซึ่งมันเตรียมพร้อมไว้ทุกอย่างเพื่อที่จะให้ผมไปด้วยจริงๆ ก่อนที่ผมจะเลือกถอนหายใจออกมาแล้วพูดไปตรงๆ

               “ไอ้ฝุ่น กูไม่อยากไป”

               “...”

               “มึงไปเลย”

               ผมพูดเสียงเบา ใจนึงก็เกรงใจมัน แต่ผมก็ไม่อยากไปจริงๆ ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปเที่ยวกับมัน แต่แค่กลัว กลัวการเจออะไรที่ทำให้ตัวเองต้องรู้สึกแย่อีกครั้ง

               ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมถลำลึกขนาดนี้ตั้งแต่ตอนไหน

               อาจจะเป็นตั้งแต่ตอนได้เห็นหน้ามันครั้งแรกหลังจากเจ็ดปีก่อนก็ได้

               มึงควรจะทำตัวให้เป็นปกติไอ้เอิร์ธ !

               “กูอยากให้มึงไปด้วยจริงๆ นะเอิร์ธ” เสียงของไอ้ฝุ่นที่พูดออกมา พร้อมกับมืออุ่นๆ ที่จับเข้าที่มือผมไว้พร้อมกับจ้องเข้ามาโดยที่สายตานั้นแฝงด้วยการอ้อนที่มันทำให้ผมถึงกับนิ่งไป จะอ้าปากปฏิเสธอีกครั้งก็ทำได้ยากเหลือเกิน “ไปเที่ยวกับกูนะ”

               อึก...

               “...”

               “อะไรกัน เอิร์ธจะไม่ไปงั้นเหรอ งั้นแนนก็ไม่มีคู่น่ะสิ ~” เสียงใสๆ ที่ดังจากด้านหลัง ทำให้ผมกับไอ้ฝุ่นสะดุ้งตามๆ กัน ก่อนที่ไอ้ฝุ่นมันจะปล่อยมือผมออกและหันไปมองสองสาวที่แต่งตัวเตรียมพร้อมไปทะเลที่กำลังเดินมาทางพวกเรา ซึ่งแนนคนที่เคยแลกไลน์กับผมคราวก่อนเธอก็มาด้วยจริงๆ “เอิร์ธไปเถอะน้า แนนไม่อยากเห็นฝุ่นกับเกรซสวีทกันสองคนแล้วแนนไม่มีคู่อ่า”

               “...”

               “นะๆ” คราวนี้เธอเดินเข้ามาใกล้ผมแล้วเขย่าแขนผมเบาๆ ด้วยท่าทางอ้อนๆ จนตัวเองยิ้มออกมา และตอบตกลงไปอย่างง่ายดาย

               “งั้นรอเราเก็บของแป๊บนะ”

               “อื้อ !”

               “ทีกูชวนล่ะไม่ไป สาวชวนนี่รีบเลยนะมึง” น้ำเสียงเคืองๆ ของไอ้ฝุ่นที่ดังขึ้น ทำให้ผมหันไปมองใบหน้าบึ้งๆ ของมัน และตอนนี้ข้างกายมันก็มีเกรซอยู่ด้วย ผมเลยได้แต่ยักคิ้วให้ ทำให้สถานการณ์ระหว่างผมกับมันก็กลับมาเป็นปกติแบบอัตโนมัติ

               “ทำไงได้วะ ก็มึงไม่ใช่ผู้หญิงนี่หว่า”

               “หึ...”

               “งั้นเราไปเก็บของก่อนนะ” คราวนี้ผมหันไปพูดกับแนนที่ตอนนี้กำลังยิ้มกว้างเกาะแขนผมไม่เลิกจนเพื่อนเธอต้องมาดึงออกไป ก่อนที่ตัวเองจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้อง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงของไอ้ฝุ่นมันเรียกไว้

               “ไอ้เอิร์ธ !”

               “หะ...”

               “มึงมันเป็นกะปิ จำไว้ !”

              

              

# บนรถ

               ‘มึงมันเป็นกะปิ จำไว้ !’

               กะปิ...?

               มึงต้องการจะสื่ออะไรวะไอ้ฝุ่น

               จะบอกว่ามึงมีเกรซอยู่แล้วงั้นเหรอ

               ไอ้บ้าเอ๊ย !

               ผมที่กำลังหยิบขนมแสน็คแจ็คเข้าปากก็ได้แต่นั่งคิดไปด้วยในเวลาที่นั่งรถกับคำพูดแปลกๆ ของไอ้ฝุ่นที่สื่อออกมา จนสุดท้ายก็ทำได้แค่เลิกคิดและปล่อยให้มันผ่านไปเฉยๆ เพราะจะคิดก็ดันคิดในแง่ลบจนตอนนี้หัวปั่นป่วนไปหมด สุดท้ายผมก็ทำได้แค่คิดว่าเรื่องก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้นเท่านั้น

               แต่มันข้องใจจริงๆ นะเนี่ย

               “เอิร์ธ”

               “ครับ...?” ผมที่กำลังไล่ความคิดตัวเองก็ต้องหันไปมองทางแนนที่นั่งอยู่ข้างๆ ผมที่เบาะหลัง ตอนนี้เธอสะกิดผมเบาๆ พลางยิ้มเขินๆ แล้วชี้มาที่ขนม

               “กินบ้างสิ”

               “อ๋อ...ได้ดิ” ผมว่าก่อนจะยื่นห่อขนมไปทางเธอ ซึ่งเจ้าตัวก็ยิ้มกว้างออกมาแล้วมองผมอ้อนๆ

               “ป้อนหน่อย แนนกลัวมือเปื้อนอ่ะ”

               “อ่า...” ผมที่ทำท่าคิดก่อนจะพยักหน้าให้เธอ ซึ่งเจ้าตัวก็ทำหน้าดีใจทันที ก่อนจะอ้าปากรอรับขนมจากผมเหมือนเด็กๆ

               น่ารัก...

               กึก !

               เอี๊ยด !

               ร่างของผมกระตุกจนแทบจะชนกับเบาะด้านหน้า รวมถึงคนข้างๆ ด้วย ขนมที่เตรียมจะเอาใส่ปากแนนก็กระเด็นล่วงลงพื้นไปเรียบร้อยด้วยฝีมือการขับรถของไอ้ฝุ่นนั่นเอง

               “อะไรเนี่ยฝุ่น”

               “ขอโทษนะทุกคน กระรอกมันตัดหน้ารถน่ะ” ไอ้ฝุ่นมันพูดเสียงเรียบก่อนจะออกรถช้าๆ แล้วหันไปพูดกับแฟนมันที่ทำหน้ามุ่ย คงเพราะเจ้าตัวหลับไปแล้วต้องตื่นขึ้นมา “ขอโทษนะครับเกรซ”

               “หูย เบรคทันมั้ยเนี่ย ไม่ได้เหยียบใช่มั้ย”

               “ไม่เหยียบๆ เบรคทัน”

               “งั้นก็ดีแล้ว” น้ำเสียงใสๆ ของคนข้างๆ ผมดูเหมือนจะไม่เดือดร้อนเท่าไหร่ แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงได้รู้สึกว่าไอ้ฝุ่นมันกำลังตอแหลอยู่ชัดๆ

               คงเพราะสายตาที่ไม่เป็นมิตรที่ถูกส่งมาทางผมตลอดแน่ๆ

               อะไรของมันวะ...

               “เอิร์ธๆ อยากกินขนมอ่ะ”

               “โทษทีๆ เมื่อกี๊มันตกไปแล้ว” ผมว่าก่อนจะหยิบขนมชิ้นใหม่ขึ้นมา ก่อนจะยื่นไปให้คนข้างๆ อีกครั้ง

               เอี๊ยด !

               กึก !

               ...

               “อะไรอีกเนี่ยฝุ่น !”

               “สงสัยแถวนี้สัตว์มันเยอะ”

               “แต่เกรซไม่เห็นอะไรเลยนะ !”

               “เกรซไม่ตั้งใจมองเท่าฝุ่นไง”

               ดูเหมือนคราวนี้จะเป็นปัญหาของทั้งสองคนไปแล้ว เมื่อตอนนี้ไอ้ฝุ่นกับเกรซเถียงกันเป็นเรื่องเป็นราว สุดท้ายก็จบลงด้วยความที่ว่าเกรซจะร้องไห้แล้วไอ้ฝุ่นมันยอมขอโทษเหมือนเดิม และไม่ใช่เพียงครั้งสองครั้งเท่านั้นที่ไอ้ฝุ่นมันเบรครถกะทันหันแบบนี้ บางทีก็ปาดนั่นปาดนี่บ้าง จนผมที่นั่งกินขนมอยู่เริ่มเวียนหัวอยากจะอ้วกขึ้นมา

               “เอิร์ธ เป็นอะไรมั้ย ?” แนนถามผมขึ้นเมื่อเห็นว่าตอนนี้สีหน้าผมไม่ค่อยดีนัก และถุงขนมที่เคยอยู่ในมือก็ไปอยู่กับเธอเรียบร้อย

               “ไม่เป็นไร เราโอเค...”

               บรื๊นนนนน !

               กึก...

               ห่าเอ๊ย !

               ...

               “ไอ้ฝุ่นจอดรถ...”

               “ห๊ะ...”

               “กูบอกให้จอดรถ !!” ผมพูดเสียงดังเมื่อตอนนี้อาหารที่กินเข้าไปมันตีตื้นมาอยู่ที่ลำคอเกือบหมดแล้ว และคนตรงหน้ามันก็ไม่ถามต่อจัดการจอดรถให้ผมทันที ตัวเองที่ไม่สามารถอ้าปากพูดอะไรได้อีกก็รีบเปิดปะตูวิ่งลงจากรถไปข้างทางทันที “อ้วกกก !”

               และแล้วของที่ผมเสียเวลาเคี้ยวและกลืนมันเข้าไปก็ไหลย้อนกลับออกมาทั้งหมด

               ไม่น่าเลย...

               “ไอ้เอิร์ธ !” เสียงที่ไล่ตามหลังผมมา พร้อมกับร่างของไอ้ฝุ่นที่ตรงเข้ามาลูบหลังผมทันที ผมที่นิ่งไปสักพักกับอาการมึนๆ หลังจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่โดยมีไอ้ฝุ่นคอยใช้มือพัดให้ แม้จะมีลมออกมาน้อยนิด แต่สีหน้าที่ตกใจของมันก็ทำให้ผมรู้ว่าเจ้าตัวทำเต็มที่แล้ว “น้ำ !”

               ไอ้ฝุ่นมันยื่นขวดน้ำที่เปิดฝาแล้วมาให้ผม ตัวเองเลยรับมาบ้วนปากและกินแต่โดยดี ซึ่งคนที่อยู่ข้างๆ มันก็ถอดเสื้อยีนส์ออกมาแล้วเอามาคลุมหัวให้เพราะดูเหมือนแดดช่วงสายจะสามารถทำให้ผมหน้ามืดได้ง่ายๆ “ขอบใจ กูโอเคแล้ว...”

               “แน่ใจนะมึง ไหวแน่นะ” ไอ้ฝุ่นมันพูดอย่างรนๆ พลางประคองผมไว้

               “เออ แน่ใจ”

               “เดี๋ยวกูเอายาเมารถให้”

               “อืม”

               ผมตอบรับเพียงแค่นั้น เพราะรู้สึกได้ว่าแค่อ้วกออกไป พลังงานที่มีในวันนี้ก็หดหายไปกว่าครึ่ง และก็แอบขยาดขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ตัวว่าต้องขึ้นรถอีกครั้ง

               “เกรซไปนั่งข้างหลังกับแนนได้มั้ย ไอ้เอิร์ธมันเมารถ”

               “เฮ้ย ไม่เป็นไร...”

               “ไม่เอา เกรซจะนั่งข้างหน้า”

               ดูเหมือนคำปฏิเสธของผมจะไม่จำเป็นนัก เพราะเจ้าของที่เองก็ไม่อยากย้ายที่เหมือนกัน ผมจึงจับมือที่ประคองผมไว้ของไอ้ฝุ่นออก แต่ดูเหมือนมันจะไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปพูดกับคนที่นั่งอยู่ด้านหลังที่ตอนนี้กำลังมองผมด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน

               “แนน...”

               “จ๋า”

               “ไปขับรถแทนเราได้มั้ย เดี๋ยวเราจะดูไอ้เอิร์ธ”

               “ฝุ่น !”

               “อ๋อ...ได้ดิ !” ดูเหมือนแนนจะไม่ขัดคำขอของไอ้ฝุ่นเท่าไหร่ ซึ่งเจ้าตัวรีบลงจากรถและตรงไปนั่งแทนที่ไอ้ฝุ่นทันที ผมที่ตั้งตัวไม่ทันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็โดนไอ้ฝุ่นดันร่างเข้าไปนั่งตรงเบาะหลังพร้อมกับร่างของมันที่ตามเข้ามาติดๆ “สงสัยต้องเปิด GPS ละน้า”

               เสียงใสๆ ที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยจนรถออกตัวอีกครั้ง พร้อมด้วยสีหน้าไม่พอใจของเกรซที่ยังนั่งอยู่ด้านหน้าทำให้ผมเองก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน ส่วนไอ้ฝุ่นก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันจัดการหายาเมารถมาให้ผมกินแล้วใช้ทิชชู่เปียกซับใบหน้าผมเบาๆ ตัวเองที่ไม่กล้าพูดอะไรเลยได้แต่ปล่อยให้มันดูแลอยู่แบบนั้น อาจจะเพราะรู้สึกดีด้วยก็ได้

               “เป็นไงบ้างวะ”

               “ดีขึ้นแล้วๆ” ผมพูดเบาๆ หลังจากดมยาดมที่แนนส่งมาให้ และตอนนี้ก็รู้สึกดีขึ้นมาแล้วจริงๆ ก่อนจะอดหันไปตำหนิคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ได้ “เพราะมึงมันขับรถห่วยแตกนั่นล่ะ”

               “เออ กูผิดเอง” ไอ้ฝุ่นมันไม่ได้เถียง แต่กลับยอมรับแต่โดยดี ก่อนที่มันจะขยับใบหน้าเข้ามาใกล้แล้วกระซิบ “ฝุ่นขอโทษนะครับ”

               “อะ...เออ”  ผมตอบกลับเบาๆ พลางดันหน้ามันออก ไอ้ฝุ่นมันก็หลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะที่มันจะจับหัวผมให้พิงไหล่ของมันไว้ ตัวเองที่ตอนแรกขัดขืนสุดท้ายก็ยอมนอนพิงไหล่มัน ก่อนที่ไอ้ฝุ่นมันจะเอาเสื้อยีนส์ตัวเดิมของมันขึ้นมาปิดหัวผมไว้จากแสงแดดที่สะท้อนเข้ามา ทำให้ผมอดยิ้มออกมาไม่ได้ภายใต้เสื้อตัวทึบนั้น “งั้นกูนอนแล้วนะ...”

               “อืม...”

               “ขอบใจ” ผมพูดเสียงเบาก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง ไม่นานด้วยฤทธิ์ยาที่กินเข้าไปบวกกับแรงที่หายไปจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่ ทำให้สติผมวูบไปโดยง่าย ก่อนจะได้ยินเสียงที่กระซิบเข้ามาผ่านเสื้อตัวหนาของคนข้างๆ จนผมไม่รู้ว่าผมแค่หูแว่วหรือคือเรื่องจริง

               ...

               “มึงเป็นกะปิของกูนะ...”

               “...”

               “จำไว้”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #187 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 16:55
    ฝุ่นทำอะไรเกรงใจแฟนบ้างสิ
    #187
    0
  2. #167 ENungTook (@ENungTook) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 03:31
    เห็นแก่ตัวไปมั้ยฝุ่น
    #167
    0
  3. #160 na-kapok (@na-kapok) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 11:28
    ฝุ่นไม่เด็ดขาดอ่ะ
    #160
    0
  4. #111 cyjcjy (@tataporn_fy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 02:04
    ทำไมถึงเห็นแก่ตัวแบบนี้วะฝุ่น
    #111
    0
  5. #49 Ryokucha (@Anjin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 07:52
    กะปิต้องโดนจิ้มไงลูกขาาา
    #49
    0
  6. #47 wasawadeeaontao (@wasawadeeaontao) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 23:51
    เห็นแก่ตัวไปมั้ยว่ะฝุ่น
    #47
    0
  7. #43 momosonoerung (@momosonoerung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 21:28
    ลำคาญอิฝุ่นนน เลือกสักคนน
    #43
    0