ม า ก ก ว่ า ค ว า ม รู้ สึ ก (Y) -จบ-

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,787 Views

  • 221 Comments

  • 730 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    135

    Overall
    10,787

ตอนที่ 1 : จุดเริ่มเรื่อง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    10 เม.ย. 61

จุดเริ่มเรื่อง...

 

            {เลิกกันเถอะ}

            “...”

            {อยู่ห่างกันขนาดนี้ คบไปก็เท่านั้น รักแท้ไม่มีทางชนะระยะทางหรอก}

            “อืม”

            {เหอะ ยินยอมง่ายขนาดนี้ พี่เอิร์ธคงไม่เคยรักแอนเลยใช่มั้ยล่ะ ?}

            “...”

            {ไม่ต้องตอบหรอก เพราะแอนก็มีคนใหม่แล้วเหมือนกัน เลิกๆ ไปได้ก็ดี แล้วไม่ต้องมาติดต่อ มาง้อที่หลังนะ แอนเกลียดผู้ชายแบบพี่เอิร์ธที่สุด !}

            “อะ...”

            ติ๊ด !

            ผมขมวดคิ้วมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดไปแบบไม่เข้าใจนัก หลังจากแฟนที่คบมาสี่เดือนเต็มเพิ่งบอกเลิกไป ก่อนจะเก็บโทรศัพท์และขนข้าวของที่พะรุงพะรังเต็มมือขึ้นมาชั้นหกของอพาร์ทเม้นท์โดยพยายามทิ้งเรื่องเมื่อซักครู่ออกจากหัว ไม่ใช่ว่าที่นี่ไม่มีลิฟต์ แต่ลิฟต์ดันมาพังเอาวันนี้ เลยลำบากผมที่ต้องขึ้นลงขนของจำนวนไม่น้อยอยู่สามสี่รอบ เนื่องจากผมเพิ่งย้ายเข้ามาหางานทำในกรุงเทพและขนของเข้าห้องวันนี้ทำให้ของค่อนข้างเยอะ และเมื่อของชิ้นสุดท้ายถูกวางลงหน้าห้อง ผมก็ทรุดตัวนั่งยองๆ เพราะความล้าของขาพลางหอบหายใจเข้าออกแรงๆ ทันที

            “แฮ่ก...เหนื่อยเหี้ย...”

            เมื่อนั่งพักไปบ่นไปได้ซักพัก ผมจึงค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นเพื่อเอาของเข้าห้องให้หมดเรื่องหมดราว ร่างกายอยากนอนพักจะเต็มแก่ แค่นั่งรถมาจากต่างจังหวัดกว่าจะถึงนี่ก็เย็นมากแล้ว และก่อนที่ผมจะควักกุญแจห้องออกมาไขก็ต้องชะงัก เมื่อเสียงเรียกเข้าของตัวเองดังขึ้นอีกครั้ง

            Rrrrrrrrrrr ~

            ผมควักโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะต้องรีบรับสายเมื่อเห็นว่าสายที่เข้ามานั้นไม่ใช่ใครที่ไหน “ว่าไงแม่”

            {ถึงหรือยัง ?}

            “ถึงแล้วๆ กำลังขนของเข้าห้อง”

            {ดีแล้วๆ เอ้อ แล้วไอ้อุ่นเนี่ย พอแกไม่อยู่มันก็ร้องหาแต่แกจนฉันรำคาญจะเอาไปปล่อยวัดละ}

            “เฮ้ย อย่านะแม่ ดูมันให้ด้วย เดี๋ยวถ้าจัดห้องจัดอะไรเรียบร้อยผมจะไปรับมันมาอยู่ด้วย”

            {หืม แล้วอพาร์ทเม้นท์แก...}

            “ไม่มีปัญหาหรอก แม่ห้ามเอามันไปปล่อยวัดนะ !”

            {เออๆ รู้แล้ว แม่ก็ไม่ได้ใจดำขนาดนั้น ไอ้อุ่นมันก็อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี ใครจะกล้าทิ้งลงคอ...}

            “อืม...”

            {แต่แกมาเอามันไปก็ดี เพราะแม่คงไม่ได้อยู่ดูมันหรอก ต้องทำการทำงาน เผื่อมันออกไปเพ่นพ่านหมากัดตายไม่รู้ด้วยนะ}

            “ยังไงเดี๋ยวผมจะรีบไปรับมัน...” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ ในใจก็รู้สึกเป็นห่วงแมวที่เลี้ยงมาหลายปีอย่าง ‘ไอ้อุ่น’ ขึ้นมา จากที่คิดว่าจะมาอยู่ดูลาดเลาที่นี่ซักสองสามอาทิตย์ก่อนแล้วค่อยไปรับ แต่ดูเหมือนตอนนี้คงจะรอขนาดนั้นไม่ได้แล้ว

            {เออ ไอ้เอิร์ธ เดี๋ยววันศุกร์นี้อาพลจะเข้าไปส่งไก่ในกรุงเทพฯ จะให้ฝากไอ้อุ่นไปด้วยเลยมั้ย จะพามันนั่งรถไฟไปสิบกว่าชั่วโมงไม่ไหวหรอกมั้ง ทั้งขี้ทั้งเหยี่ยวแมว เดี๋ยวคนได้แตกตื่นกันทั้งขบวน}

            “อาพลจะมา ?”

            {อืม}

            “งั้นแม่ก็ฝากไอ้อุ่นมาด้วยก็ได้ ดีเหมือนกันผมจะได้ไม่ต้องขึ้นไปรับมัน แค่เดินทางวันเดียวก็เหนื่อยจะแย่ บอกอาพลด้วยถ้ามาถึงให้โทรหาผม เดี๋ยวผมไปรับมันที่บ้านอาเอง”

            {โอเค งั้นแค่นี้แหละ เดี๋ยวแม่ไปคลุกข้าวปลาทูให้ไอ้อุ่นก่อน มันร้องประท้วงแล้วเนี่ย แล้วแกก็อย่าลืมเอาของที่แม่ฝากไปให้ฝุ่นด้วยล่ะ บอกมันด้วยว่าแม่คิดถึงมากๆ} เสียงของคนเป็นแม่ดูอารมณ์ดีขึ้นมาทันทีที่พูดถึงไอ้ ‘ฝุ่น’ เพื่อนสมัย ม.ต้นของผม ที่จะเรียกว่าสนิทก็ไม่ใช่ ไม่สนิทก็ไม่เชิง เรียกว่า ‘กึ่งๆ’ จะดีกว่า ซึ่งมันเองก็ย้ายมาอยู่ในกรุงเทพฯ เหมือนกันแต่แค่มาก่อนเมื่อเจ็ดแปดปีที่แล้ว และดูเหมือนผมกับมันจะไม่ค่อยมีความทรงจำที่ดีต่อกันนัก

            ....

            “เฮ้อ เหนื่อยชะมัด ลิฟต์มาพังอะไรเอาวันนี้เนี่ย !”

            “แค่หกชั้นเอง อย่าบ่นดิแฟน ~

            เสียงที่ดังขึ้นบริเวณข้างๆ ห้องทำให้ผมเริ่มชะงักการกระทำของตัวเอง เพราะรู้สึกได้ว่านี่ก็นานมากแล้วที่ผมมายืนคุยโทรศัพท์หน้าห้องแบบนี้ ผมจึงพยายามหลีกเหลี่ยงที่จะสนใจบทสนทนาระหว่างชายหญิงจากบริเวณหน้าห้องข้างๆ ใจอยากทักทายเพื่อนข้างห้อง แต่ดูเหมือนตอนนี้จะไม่เหมาะเท่าไหร่นัก ก่อนที่ผมจะรีบควักกุญแจจากกระเป๋าตัวเองออกมาเพื่อเปิดประตู โดยไม่หันไปมองบริเวณข้างๆ ด้วยซ้ำ พร้อมกับเสียงแม่ที่ยังไม่ได้วางสายไปจะดังขึ้นอีกครั้ง

            {เข้าใจที่แม่พูดมั้ยเจ้าเอิร์ธ อย่าลืมเอาให้ฝุ่นนะ นี่แม่แกอุตส่าห์ตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะเนี่ย !} ผมไม่ได้ตอบ พยายามกับการไขห้อง เพราะการทำอะไรมือเดียวไม่ง่ายซักนิด ก่อนที่เสียงจะปลายสายตะเบ็งขึ้นอีกครั้ง จนผมสะดุ้งเผลอทำกุญแจตก {ไอ้เอิร์ธ !!}

            กิ๊ง ~

            “เหี้ย...!” ผมสบถออกมา เมื่อลูกกุญแจตกไปในช่องระหว่างกระเป๋าพอดี จนตัวเองต้องนั่งยองๆ เพื่อแหวกหามัน ก่อนจะตอบแม่บังเกิดเกล้าของตัวเองด้วยอารมณ์เซ็งนิดๆ “ผมไม่รับปากหรอก ถึงผมกับไอ้ฝุ่นจะอยู่กรุงเทพฯ เหมือนกัน แต่ผมจะรู้ได้ไงว่ามันอยู่ไหน ไม่ได้ติดต่อกันเจ็ดแปดปีแล้ว คงไม่ได้โชคดีๆ เดินๆ อยู่แล้วเจอหรอกมั้ง”

            {แม่ก็ไปขอเบอร์ฝุ่นจากป้าฝนให้แกแล้วไง ทำไมไม่โทรไปล่ะ !}

            “จำเป็น ทำไมผมต้องโทรด้วย ?”

            {จำเป็น เพราะแม่สั่ง !} แม่ผมแว้ดเสียงใส่เสียงดัง ไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงถูกใจไอ้ฝุ่นหนักหนา ทั้งๆ ที่ก็ไม่เจอกันมาตั้งหลายปี ป่านนี้มันอาจจะไปมีเมียมีลูกอยู่กรุงเทพฯ แล้วก็ได้ {ไม่รู้แหละ ถ้าแกหาเจ้าฝุ่นไม่เจอ ก็อย่าหวังว่าไอ้อุ่นจะได้กินข้าว แค่นี้ล่ะ !}

            “เฮ้ย แม่อย่าทำร้ายไอ้อุ่นนะ...!!”

            ติ๊ด !

            ผมเบิกตาโพลงทันทีที่โดนขู่แบบนั้น ก่อนจะพยายามโทรกลับหาแม่ตัวเอง และผลออกมาก็ทำให้ผมอารมณ์เสียไม่น้อย

            {เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...}

            “ชิส์ !” ผมจิ๊ปากออกมาเซ็งๆ ถึงในใจก็รู้อยู่ว่าแม่ไม่มีทางทำแบบนั้นกับไอ้อุ่นแน่ๆ อาจจะแค่พูดขู่ไปเท่านั้น แต่เมื่อตอนนี้ผมไม่ได้อยู่ด้วยก็อดห่วงไม่ได้ เพราะตอนอยู่ที่บ้านผมก็เป็นคนหาข้าวหาน้ำเก็บขี้เช็ดเหยี่ยวมันเองตลอด มันถึงได้ติดผมยิ่งกว่าอะไร

            สรุปนี่ผมฝากแมวไว้กับแม่หรือยักษ์วะเนี่ย...

            ผมถอนหายใจออกมา ก่อนจะเหลือบไปเห็นวัตถุสีเงินเล็กๆ ที่ผมเพิ่งทำตกไปเมื่อซักครู่อยู่ไม่ห่างจากตัวเองนัก โดยเยื้องไปบริเวณห้องข้างๆ เล็กน้อย ซึ่งตอนมันตกผมก็มั่นใจว่ามันตกใส่ช่องกระเป๋า ก็แหวกหาซะนาน ก่อนที่ตัวเองจะทำท่าเอื้อมมือไปหยิบสิ่งนั่น ก็ต้องชะงักเมื่อมือหนาของใครบางคนก้มลงมาหยิบมันขึ้นมาให้ซะก่อน ผมจึงรีบลุกขึ้นตาม

            “ขอบคุณ...!”

            “ไอ้เอิร์ธ...”

            “อะ...”

            ผมตัวนิ่งค้างทันทีที่สายตาสบเข้ากับอีกฝ่ายที่ช่วยเก็บกุญแจ มือที่กำลังจะเอื้อมไปรับก็ต้องลดลง ซึ่งอีกคนก็ไม่ต่างกันนัก มันมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบอึ้งๆ พลางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าผมที่อยู่ในระดับเดียวกันอีกครั้ง โดยที่ผมเองก็ไม่รู้จะทำหน้ายังไง จะหลบสายตาก็ไม่ได้ ราวกับโดนดวงตาของอีกฝ่ายสะกดไว้อยู่หมัด ได้แต่กลืนน้ำลายด้วยความฝืดคอ ความทรงจำสั้นๆ สมัย ม. ต้น เริ่มไหลเข้ามา แม้มันจะไม่ได้มีอะไรให้จดจำมากมาย แต่ก็ถือว่าเป็นจุดที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตผม และถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะไม่คึกคะนองพูดไอ้ประโยคบ้าๆ แบบนั้นออกไปเลยจริงๆ และดูเหมือนคนในความทรงจำที่ผมไม่ได้เจอ ไม่ได้ทักทาย หรือพูดคุยกับมันมานาน ตอนนี้ได้อยู่ตรงหน้าผมแล้ว ถึงสีหน้าตอนนี้ของมันและผมจะไม่แตกต่างกันนักก็เถอะ ซึ่งดูแล้วมีแต่ความไม่น่าเชื่อเต็มไปหมด

            แต่จะไม่เชื่อไปก็เท่านั้น เพราะรูปร่างหน้าตาของคนตรงหน้าเป็นสิ่งที่ผมจำได้ดี ถึงจะไม่ได้เจอมานาน มันไม่ได้เปลี่ยนไปมากขนาดนั้น มีแค่ความสูงที่เพิ่มขึ้น และใบหน้าที่หล่อเหมือนเดิมไม่ได้แตกต่างจากตอน ม. ต้นมากนัก แค่จะดูดีขึ้น เมื่อมันอยู่ในร่างของผู้ชายวัย 23 ปี ตอนนี้

            “ไอ้ฝุ่น...”

            “ไง...”

            ผมมองใบหน้าของมันในใจก็คิดเรื่องต่างๆ นาๆ มากมาย ซึ่งมันเองก็คงไม่ต่างกันนัก และผมก็ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าตอนนี้เจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่ ส่วนผมก็คิดได้อยู่เพียงอย่างเดียว

            ผมแม่งพลาดไปตั้งแต่เจ็ดปีก่อนแล้วจริงๆ และตอนนี้ผมก็อาจจะกำลังพลาดอีกครั้ง...

 

            ‘ไอ้ฝุ่น กูชอบมึงว่ะ...’



----------------------------------------------

ขอบคุณที่แวะมาอ่านจ้า

เพจ สาววายผู้ลึกลับ

ทวิต @merizelrada

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #177 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 03:12
    น่าติดตาม
    #177
    0
  2. #161 TueQ-q (@Tuep-q) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 20:01

    กลิ่นม่าม่านี่โชยมาเลยยยยย

    #161
    0
  3. #142 Diarysweet (@0986654729) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 11:31
    .......
    #142
    0
  4. #55 Shipnielong (@Shipnielong) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 19:26
    ตามจ้า
    #55
    0
  5. #19 0930653088 (@0930653088) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 11:58
    //ปักหมุด!!!!
    #19
    0
  6. #3 24monday (@memyfon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 18:01
    เง้อออ น้องเอิร์ธลูก ❤
    #3
    0
  7. #2 นู๋Noon (@Anjin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 17:21
    อุ๊ยยยย!!! น่าอ่านนนนน
    #จะรอน้าาา
    #2
    0