(ปิดเรื่อง)เกิดใหม่ในโลก bleach เทพมรณะเพราะจกน้อยตัวเดียว (Yaoi)

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1อัครเดช รุ่งเรือง ยันต์สมอเรือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    1 ก.ย. 63

สวัสดีครับผมชื่อ อัครเดช รุ่งเรือง ยันต์สมอเรือ ชื่อแปลกใช้ได้เลยไหมล่ะแม่ผมไม่รู้ว่าไปนึกชื่อนี้มาจากไหนจึงตั้งให้เป็นยาวเหยียดซะขนาดนี้แล้วสงสารคนที่ประกาศชื่อผมจริงๆ


เอาหละเขาเรื่อง ผมมีเชื้อชาติไทยและญี่ปุ่นแต่ส่วนมากผมจะอยู่ที่ไทยพร้อมแม่ผมที่ไทยส่วนพ่อก็จะฝากหนังสือการ์ตูนมังงะอะไรพวกนี้มาให้พ่ออยู่ที่ญี่ปุ่นนะ


และหนังสือที่ผมชอบจะชอบมากที่สุดก็คงจะไม่พ้นเรื่อง bleach เทพมรณะแล้วก็ดาบพิฆาตอสูรละนะก็มันสนุกจริงๆอ่ะถึงเรื่องมันจะดูเก่าไปนิดนึงแต่ก็สนุกแต่ส่วนมากจะเป็น bleach



วันหนึ่งแม่ผมไม่อยู่บ้านผมเลยต้องอยู่บ้านคนเดียวนอนอยู่บนโซฟาไปวันๆร้อนก็ร้อนเน็ตก็หายแต่ดีจะได้ไม่ต้องเรียนออนไลน์ ผมเป็นคนที่เกลียดตุ๊กแกอยู่แล้วเลยให้แม่ติดลวดเอาไว้เพื่อไม่ให้ตุ๊กแกเข้าบ้าน


แต่มันก็ยังเข้ามาได้ตอนนั้นผมนอนหลับอยู่ดีๆตุ๊กแกมันเดินมาอยู่องศาพอดีกับปากผมอ้าเพราะนอนหลับอยู่พอดิบพอดีและผมก็สำหรับจิ้งจกน้อยตาย


ให้ตายสิมันตายก็ยิ่งจะปิดคอร์สตายตามเลย ผมจะบ้าตายที่ทำไมผมจะต้องมาจบชีวิตโดยการที่จิ้งจกน้อยๆต้องมาหล่นใส่ปากผม เฮ้อ...


ตอนนี้ผมอยู่ไหนก็ไม่รู้เหมือนว่าใต้เท้าผมมันจะมีลักษณะเหมือนก้อนเมฆก้อนเมฆชัดๆ!! มันดูนุ่มๆนิ่มจังเลยแฮะแต่ที่นี่ที่ไหนวะ


“ สวัสดีหนุ่มน้อย " โอ้โห ข้านี่รู้สึกว่าจะทำผิดบ่อยเหลือเกินเนอะ


“ นั่นใครครับ " เริ่มเอาจริงๆนะผมก็พอจะเดาได้ว่านั่นคือพระเจ้าแต่คำตอบที่ผมได้รับมันกลับไม่ใช่นะสิ!!


“ ผู้สร้าง " เจ้าเด็กนี่จะรู้ไหมนะก็พูดไปอย่างนั้นมันต้องรู้แหละไม่รู้ข้าคงต้องอธิบายยาวเหยียดเลย..


“ ครับ " ผมตอบไปงั้นๆถึงผมจะรู้ความหมายอยู่แต่ว่ามันต้องเป็นพระเจ้าไม่ใช่หรอฟ่ะ!!


“ อืมๆ เข้าใจก็ดีแล้ว " ดีละจะได้ไม่ต้องกล่าวบรรยายข้อความให้มันยาวเหยียดเพราะขี้เกียจยังไงล่ะ หิหิ


“ แล้วทำไมผมถึงตาย " โถผมล่ะสงสารจิ้งจกที่อยู่ในตัวผมสะจริงๆ

 ( มึงสงสารตัวเองก่อนเถอะ!/ไรท์ )


“ ก็ไม่มีอะไรมากพอดีค่าเผลอไปลื่นเปลือกกล้วยสะดุดเส้นด้ายแห่งชีวิตของเจ้า " ข้าไม่ได้ตั้งใจนะข้ากินกล้วยอยู่ดีแต่เปลือกกล้วยมาจากไหนไม่รู้นะข้าก็ลื่นและสดุดเส้นด้ายเจ้านั่น...


“ อ๋ออออ ” ตอแหลหน้าตาเฉยเลยครับ!! ตัวเองไม่ใช่เหรอที่กินเปลือกกล้วยเราไปทิ้งให้เป็นที่เป็นทางน่ะ โถ้ะ!


“ เอาเถอะว่าเป็นการชดใช้ค่าจะให้เจ้าไปเกิดในโลกที่เจ้าอยากไปเกิดแล้วเจ้าจะสามารถทำอะไรในนั้นก็ได้แล้วแต่เจ้าเลยจะเปลี่ยนเนื้อยังเรื่องหรืออะไรก็แล้วแต่เจ้าเพราะขี้เกียจที่จะให้พรนั้นเอาพรไปให้หมดเลยเจ้าอยากได้อะไรก็เอาโกงให้สุดๆไปเลย " แหม่มก็ข้าอยากดูเจ้าหนี้นี่ตามสมองสติปัญญามันจะยาวเหยียดเหมือนชื่อมาหรือเปล่าน่ะ เหอะๆ


“ แต่ว่ามันไม่โก— " อะเด้ะ เดี๋ยวนะ เมื่อกี้รู้สึกว่าเหมือนตัวจะลอยมันหวิวๆยังไงก็ไม่รู้เหะหรือว่า...


“ จ๊ากกกกกกก!!!!! ” ไอ้ผู้สร้างเฮงซวยยยยยยยยย!!! มันถีบผมมมมม!! อ้ากกก!!


“ ขอให้โชคดีนะเจ้าหนุ่ม " เขาบอกว่ามันตกลงไปจะไม่ตายเสียก่อนนะแต่พี่ยังไงข้าก็ไม่ผิด อะหึย...


“ จ๊ากกกกกกก!!! ไปตายซะไอผู้สร้างงง!!! " ให้ตายเถอะไปตายซะไอ้พวกสร้างแกมันเฮงซวย!!


ฟุบ!! ตูมมม!!


“ แค่กๆๆ อะไรว่ะเนี่ย " ลงมาไม่ทันไรผมก็ต้องเอาอีกแล้ว โถ๊ะ ชีวิต..


OK ต่อจากนี้ผมจะบรรยายแล้วกันนะครับ ตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมจะตกลงมาในป่าทึบมืดนะซึ่งตอนนี้แน่นอนว่าผมอยู่ในโซลโซไซตี้ ถ้าเดาไม่ผิดก็น่าจะเป็นเมืองลูคอนทางตะวันตกนะ 


แบบนี้มันก็อยู่นอกอาณาเขตของ เซย์เรย์เทย์ เลยสินะ แบบนี้จะทำอะไรมันก็สะดวกขึ้นมาหน่อยแต่ก็ต้องระวังตัวนะ


เห็นไอ้ผู้สร้างนั่นบอกว่าผมสามารถเอาอะไรก็ได้หรืออยากจะได้อะไรก็ได้สินะ


งั้นตอนนี้ผมขอเลือกดาบคาตานะก่อนละกัน.เอาเป็นยาว 1 อัน ยาวปานกลาง1 อัน สั่นนิดหน่อย1 อัน แล้วก็มีดที่ลักษณะเหมือนคาตานะหรือว่าสั้นกว่านี้อีก 1 อัน 


จู่ๆก็มีแสงขึ้นมาตรงที่คาดเอวของผมปรากฏคาตานะ 4 รูปแบบก็คือคณะยาวหนึ่งยาวปานกลาง 1 สั้น 1 และมีดที่เหมือนเขาจะนะแต่สั้นกว่า 1


พร้อมกับคู่มือการใช้งานของผมทั้งหมดเห็นในคู่มือนั่นเขาเขียนข้าวๆบอกมาแค่ว่าคาตานะทั้งสี่นั้นจะดูดพลัง

อณูวิญญาณและพลังของคู่ต่อสู้ รวมถึงวิญญาณ ฮอลโลว์ ด้วยมาเป็นพลังของตวเองและของเจ้านาย


พวกมันเป็นเหมือนหลุมดำที่เหมือนจะย่อขนาดลงมาแต่มันสามารถดูดพลังได้ไร้ขีดจำกัดเป็นอะไรที่น่ากลัวเลยทีเดียวผมว่ามันก็โกงไปนะเอาจริงๆแต่ผมจะใช้ทีละนิดทีละนิดแล้วกันผมไม่อยากเปลี่ยนแปลงเนื่องเป็นมากกว่านี้หรอกนะ


จากนั้นคู่มือก็หายไปหายไปทำหอกอะไรวะ!!แบบนี้ถ้าลืมจะทำยังไงวะเนี่ย! แต่ช่างเถอะผมจะพยายามจำให้ได้มากที่สุดก็แล้วกัน


ตอนนี้ผมอยู่เมืองลูคอนทางตะวันตกสินะงั้นผมอยากจะรู้จริงๆว่าเนื้อเรื่องจะเริ่มตอนไหน


หลังจากนั้นก็มีใบอะไรสักอย่างลอยตกมาอยู่ที่หัวของผมผมเลยหยิบเอามาอ่าน ปรากฏว่าอีก 5 เดือนก็จะเริ่มเนื้อเรื่องแล้วอีก 5 เดือนสั้นไปป่ะ


งั้น 5 เดือนนี้ก็คงต้องฝึกไปอะนะไม่เป็นไรตรงนี้เป็นป่าทึบพวกยมทูตคงไม่มากัน


( ไรท์ขอตัดหลังจากนี้ 5 เดือนนะ )


5 เดือนต่อมา


ตูมมม!!


โฮกกกกกกกก!!!


สวัสดีพี่น้องชาวไทยทุกท่านกลับมาพบกับผมอีกแล้วเออผมลืมบอกชื่อของผมไปเลยไม่ใช่ชื่อในชีวิตก่อนนะชื่อในโลกแห่งนี้แหละ


ชื่อของโลกแห่งนี้ของตัวผมจะชื่อว่า ซากิรุ งั้นมั้งผมก็ไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้ผมกำลังสู้กับ ฮอลโลว์ อยู่ซึ่งมันทำให้ผมได้พลังวิญญาณมาเยอะพอสมควรแต่ผมคงจะเอาได้แค่นี้แหละเพราะผมเริ่มขี้เกียจแล้วแถมอีกไม่กี่นาทีเนื้อเรื่องก็จะเริ่มแล้วด้วย


ผมตัดผ่าหน้ากาก ฮอลโลว์ โดยปกติสายตาธรรมดาทั่วไปไม่สามารถจับหรือมองเห็นมันได้เพราะผมแทบไม่ได้ชักคาตานะออกมาเลย


จริงด้วยสิผมมักจะใช้คาตานะอันยาวอันที่ 1 ในการต่อสู้มากกว่าอันอื่นๆแต่ไม่ต้องห่วงผมใช้ทุกอันแต่ส่วนมากจะเป็นคาตานะอันมากกว่า


แถมสิ่งที่ผมไม่ค่อยชอบกับพวกมันด้วยก็คือมันชอบดูดพลังวิญญาณของผมไปตลอดเลยทุกครั้งที่มันดูดผมก็จะหิวในช่วงแรกๆแต่ตอนนี้ก็คงไม่ใช่อุปสรรคอะไรแล้วเพราะผมมีพลังวิญญาณมากพอที่จะให้มันดูด


ผมก็ว่าผมยังไม่เป็นยมทูตจนกว่าจะโกะจะมาช่วยลูเคียนะแต่ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าผมจะโดนจับหรือเปล่าต้องลุ้นเรื่องแล้วละ


ตอนนี้ผมเดินทางมายัง เซน์เรย์เทย์ ศูนย์บัญชาการใหญ่ในโซลโซไซตี้ เอาจริงๆผมก็เริ่มที่จะลืมชื่อของที่นี่ไปเยอะพอสมควรแต่ถ้าเป็นเนื้อเรื่องผมยังจำได้อย่างสนิทใจเลยแหละ 


เอาละนะทุกท่านตอนนี้ผมก็มาอยู่ที่หมู่บ้านหมู่บ้านหนึ่งผมจำไม่ได้หรอกว่ามันคือหมู่บ้านอะไรแต่มันใกล้กับทางเข้าไปในศูนย์บัญชาการการละนะ 


แล้วเหมือนผมจะได้ยินพวกยมทูตบอกกันว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งที่ไปยังโลกมนุษย์แต่ก็ยังไม่กลับมาสักทีแต่เดียวก่อนนะ มันเพิ่งเริ่มเรื่องไม่ใช่หรอหรือว่า....เออจริงด้วย!


ผมใช้เวลาเดินทางมาที่นี่ประมาณ 2หรือ3 เดือนมั้งเพราะผมเจอ เมนอส ระหว่างทางจนผมรู้สึกเบื่อหน่ายแล้วแต่ก็มีบางครั้งที่ผมเสียท่าให้มัน ผมว่าผมพยายามนึกว่า อีกกี่นาทีเนื้อเรื่องจะเริ่ม 


แล้วตอนนี้เหมือนว่าตามเนื้อเรื่องคือหลังจากลูเคีบออกไปที่โลกมนุษย์  และงินก็ไปฆ่า วังกลาง 46 ห้อง แล้วเเซ้งออกคำสั่งให้ไปจับตัว คุจิกิ ลูเคีย 

และฆ่าอิจิโกะหรือก็คือคนเอาพลังลูเคียไปนั้นเหละ


แล้วเหมือนว่าลูเคียจะถูกจับกุมตัวมาเมื่อวานนี้ เพราะฉะนั้นตอนนี้ อิจิโกะ คงกำลังพักฟื้นตัวอยู่แน่ๆอาจจะ 10 วันไม่ก็นานกว่านั้นสินะแล้วก็ใช้เวลาอีก 5 วันในการฝึกเพื่อเอาพลังของยมทูตกลับมาพร้อมกับพลังไหม่


พอคิดแล้วเริ่มปวดหัวเลยแฮะ แต่ตอนนี้ผมก็ยังคงจะบัญญัติแบบเดิมคือจะไม่เป็นยมทูตจนกว่าอิจิโกะจะมาช่วยลูเคียเพราะฉะนั้นผมก็เลยแฝงตัวอยู่ในหมู่บ้านนี้ไปก่อน


และแน่นอนพวกยมทูตจับผมไม่ได้เพราะผมปิดกั้นพลังวิญญาณของผมเอาไว้ จนเหมือนกับวิญญาณธรรมดาๆไปแล้วแหละแต่แน่นอนผมก็ยังคงไม่ลืมการฝึกของตัวเองไปหรอกนะ


จริงสิผมได้สร้างหน้ากากอันนึงที่เป็นครึ่งหน้าก็คือหน้ากากจิ้งจอกแต่มันเป็นสีดำอย่างเดียวแล้วความรู้สึกของมันก็เหมือนกับกำลังจะบ่งบอกว่าใครที่สวมใส่มันจะมีจุดจบที่ไม่สวยผมสร้างขึ้นเองผมยังกลัวเลย


แต่ผมก็ยังใส่มันไว้ตลอดเวลาเพราะเหมือนว่ามันจะเป็นเครื่องรางให้กับผมได้ดีเลยล่ะเพราะผมเป็นพวกชอบสีดำอยู่แล้วน่ะ


( หลายวันผ่านไป )


ฟิ้ววง....ตู้มมมม!! 












จบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #18 13579 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 12:33
    เนื้อเรื่องน่าสนใจมาก
    #18
    0