ท่านเรียกใครว่าหวางเฟย(รีไรท์)

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 27 ผ่านมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 606 ครั้ง
    16 พ.ค. 63


ตอนที่ 27

ผ่านมา

 


ไป๋เฟิ่งที่ทานอาหารเสร็จก็เรียกให้บ่าวรับใช้มาเก็บสำรับไป นางรู้สึกเหงาหน่อยๆเนื่องจากทุกทีต้องได้ทานพร้อมกับครอบครัว อาจารย์ก็ไม่ค่อยอยู่ที่เรือนสักเท่าไหร่ดูยุ่งวุ่นวายเกี่ยวกับอะไรบางอย่าง  ไม่รู้จะทำอะไรดีจึงคิดที่จะทำการฝึกการดูดซับพลังปราณต่อนางก้าวออกจากห้องตรงไปยังลำธารด้านหลังที่เงียบสงบ  ท่ามกลางความมืดและความเงียบสงัดของป่าถัดลำธารไปไม่ได้ทำให้รู้สึกกลัวแต่อย่างใดในทางกลับกันมันทำให้จิตใจนางสงบแม้บรรยากาศจะวังเวงไปบ้างก็ตาม


          นางนั่งลงที่โขดหินเดิมเมื่อวันก่อนทำใจให้สงบรวบรวมสมาธิแล้วเริ่มกำหนดจิตในการฝึกไม่นานมากนักนางก็สามารถปล่อยพลังปราณออกเป็นลูกบอลน้ำเหมือนวันแรกที่นางทำได้ มองลูกบอลน้ำในมือแล้วนึกว่ามันสามารถเป็นอย่างอื่นได้หรือไม่พลันในหัวนึกถึงแส้ที่เคยเห็นยามที่เกิดเหตุกับนางและมารดาจึงลองกำหนดจิตให้มันกลายเป็นอย่างที่คิด


          วืด


          วืด


          วืด


          แส้น้ำในมือเรียวเล็กขยับไปในอากาศมาตามการควบคุมของเจ้าของแต่จู่ๆร่างบางก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เข้ามาจากด้านหลังของนางทำให้นางสะบัดแส้น้ำที่พึ่งสร้างขึ้นมาได้ตวัดไปด้านหลังทันทีตามสัญชาตญาณ


          เปรี้ยงงงงงงง 


          เสียงปะทะระหว่างสองสิ่งดังขึ้นในสายตาไป๋เฟิ่งที่เห็นคือม่านแผ่นน้ำแข็งที่ไม่สะดุ้งสะเทือนอันใดเมื่อปะทะกับแส้น้ำมือนางที่ตวัดออกไปเต็มแรง ความเย็นแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณบ่งบอกว่าเจ้าของพลังปราณนั้นวรยุทธแข็งแกร่งขนาดไหน


          ไป๋เฟิ่งระแวดระวังตนเต็มที่เมื่อยังไม่เห็นเจ้าของพลัง ไม่แม้แต่จะจับสัมผัสได้ทั้งที่นางเป็นผู้มีสัมผัสเฉียบคมระดับหนึ่งในหัวเริ่มคิดไปต่างๆนาๆว่าคนที่มาคือผู้ใดมาร้ายหรือดี


          สวบ สวบ


          ร่างสูงกำยำเดินออกมาในเงามืดหลังโขดหินสูงด้านหลังห่างออกไปไม่ไกลที่นางนั่งเมื่อครู่


          แสงจันทร์ที่ส่องลงมาทำให้เห็นใบหน้าคมคายผสมกับความงดงามลงตัว ร่างสูงกำยำกลิ่นอายที่เคยได้สัมผัสเมื่อไม่นานมานี้เองทำให้ร่างบางที่ยืนระวังตนอยู่ถึงกับนิ่งงัน นัยน์ตาหงส์สีนิลสบกับดวงตาคู่คมที่มองมาทำให้อาการที่เคยเกิดเมื่อยามที่อยู่ในห้องตนกลับมาอีกครั้ง


          จ้าวเฟยหลงที่ลอบมองร่างบางตั้งแต่ที่นางย่ำเท้าเดินลงมาจากเรือนที่พักจนกระทั่งจิ้งจอกน้อยที่ใบหน้าปราศจากผ้าคลุมนั่งลงบนโขดหินเพื่อดูดซับพลังปราณ เขาพินิจมองใบหน้างามที่เมื่อต้องแสงจันทร์แล้วยิ่งทวีความงามมากขึ้นไปอีกจนเขาคิดว่าอีกคนจะเป็นนางจิ้งจอกแปลงกายมาอย่างที่พูดคนกล่าวถึงจริงๆยิ่งมองยิ่งชวนลุ่มหลง เหม่อมองนานจนนางทำการดูดซับเสร็จแล้วเริ่มปลดปล่อยพลังออกมาครู่ถัดมาก็เห็นสิ่งที่นางกำลังทำคือการเปลี่ยนรูปลักษณ์ของรูปแบบพลังปราณ  ทำให้เขาขมวดคิ้วนางพึ่งมาถึงไม่นานและสำนักเพ่ยฉีเองก็พึ่งเริ่มสั่งสอนศิษย์คงยังไม่มีการสอนถึงขั้นนี้ คงจะเป็น คนผู้นั้นที่ให้การสั่งสอนนางเป็นแน่แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นจ้าวคิด


          ชินอ๋อง?” เสียงพึมพำคล้ายเพ้อหลุดออกจากริมฝีปากบางนางน่าจะรู้ได้ตั้งแต่แรกจะมีใครในใต้หล้าที่มีธาตุน้ำแข็งไปนอกจากจ้าวเฟยหลง


          แม้ว่าเป็นแค่เสียงพึมพำแต่หากหูผู้ฝึกวรยุทธแถมยังอยู่ในขั้นสูงก็ได้ยินชัดเจน


          อืม


          ถวายพระพรชินอ๋องเพคะไป๋เฟิ่งที่สติกลับคืนเมื่อได้ยินเสียงทุ้ม รีบถวายความเคารพครั้นรู้ว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้าคือคนจริงๆมิใช่ภาพหลอน ว่าแต่ชินอ๋องทรงมาอยู่ที่เพ่ยฉีได้อย่างไรกัน?


          เป็นอย่างไรบ้าง


จ้าวเฟยหลงเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ


          อะไรหรือเพคะ?”


          แผลเจ้า


          ไม่เป็นอันใดแล้วเพคะคงเป็นเพราะยาทาแผลที่พระองค์ประทานให้


          อืม


          ความเงียบโรยตัวไปทั่วบริเวณอีกครั้ง ทำให้ไป๋เฟิ่งได้ลอบมองคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาพักหนึ่งสายตาที่เผอิญสบกับดวงตาคู่คมที่ไม่ได้มีความเย็นชาอย่างที่ผู้คนเล่าลืออีกครั้ง เพียงแต่มองนางอย่างนิ่งๆเท่านั้นก็ทำให้นางเป็นฝ่ายพ่ายแพ้หลบสายตาไปก่อนพลันสายตาที่แสร้งหลบหนีเหลือบไปเห็นรอยไหม้ขนาดใหญ่สดใหม่ที่หลังมือแกร่งจึงจดจ้องนานจนทำให้อีกคนรู้ตัว


          ฝ่ายจ้าวเฟยหลงที่เห็นจิ้งจอกน้อยหลบสายตาไปก็ไม่ได้เอ่ยอันใดยังคงมองอีกฝ่ายอยู่เช่นเดิม แต่คล้ายว่าร่างบางตรงหน้าจะจ้องบางอย่างอยู่จึงเลื่อนสายตาลงไปมองสิ่งที่ทำให้นางจ้องมองนานสองนานปรากฏว่าคือรอยไหม้หลังมือตนเมื่อเห็นรอยนี้ทำให้นึกถึงผู้ที่ทำให้เกิดแผลนี้ขึ้นมา  

 


เหตุการณ์ก่อนหน้า


หลังจากที่พูดคุยกับทางเจ้าสำนักทั้งสามเสร็จเดิมทีเมื่อไม่มีธุระอันใดแล้วหากแต่อยากพบคนผู้หนึ่งที่ใจมักสับสนวุ่นวายเมื่อยามคิดถึงจึงได้ให้องครักษ์คนสนิทถามข่าวจากเงาที่ตนให้แฝงตัวปะปนกับคนในสำนักจนทราบว่านางอาศัยอยู่ที่นี่จริง จึงได้ลอบเข้ามายังบริเวณเขตที่พักของนางที่ห่างออกมาจากหอเจ้าสำนักไม่ไกลมากแต่มีความเป็นส่วนตัวสูงเพราะตัวเรือนถูกสร้างไว้แยกจากตัวเขตสำนักอีกทีด้วยกำแพงและต้นไม้ตามธรรมชาติ  แต่ก้าวเข้าไปเพียงไม่ครึ่งก้าวกลับถูกม่านพลังล่องหนดีดกระชากตัวกระเด็นออกมา


ท่านอ๋อง!” เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้คนติดตามอย่างหย่งหนานถึงกับเผยตัวออกมาจากที่ซ่อน


จ้าวเฟยหลงที่โดนม่านพลังดีดออกมาทรงตัวได้พร้อมขมวดคิ้ว เป็นผู้ใดที่ถึงกับกางม่านพลังไว้ให้กับนาง?

 

หลังจากที่มีคำสั่งให้ติดตามไป๋เฟิ่งต่อในคราวก่อนคนของตนก็กลับมารายงานในเวลาไม่นานนักว่า ทั้งคู่ได้ขี่สัตว์อสูรที่เป็นวิหคขนาดใหญ่ดูท่าทางอันตรายเดินทางไปแล้วจึงไม่สามารถตามไปได้ทันท่วงที ตนถึงได้สั่งให้ติดตามมายังที่นี่ภายหลังและยังได้สั่งให้คนของตนสืบหาว่าชายชราคนนั้นคือใครแต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ทราบข้อมูลใดๆแม้แต่น้อยคาดเดาว่าคงเป็นบุคคลลึกลับที่มีวรยุทธเป็นเลิศผู้หนึ่ง


ร่างสูงโคจรพลังปราณตนส่งเข้าไปจัดการเกือบครึ่งเค่อจึงทำลายม่านพลังจนแตกสลายลงไปได้พร้อมก้าวเข้าไปยังอาณาเขตตัวเรือนทันที  แต่ทันใดนั้นเองก็มีพลังสายหนึ่งพุ่งตรงมายังตน


ฟึ่บบบบบบบ!!!


หวืดด!!


ตุบ!!


          จ้าวเฟยหลงใช้วิชาตัวเบากระโดดหมุนตัวหลบได้ทันเพียงเฉียดฉิวเพียงเสี้ยววิ  เมื่อเห็นว่ามีผู้โจมตีหย่งหนานก็เข้ามาประกบผู้เป็นนายทันทีพร้อมตั้งท่าระมัดระวังเต็มที่เนื่องจากผู้โจมตียังไม่ปรากฏตัว


          ลอบเข้าเขตเรือนพักของคนอื่นยามวิกาลช่างเป็นคนที่ไม่มีมารยาทเสียนี่กะไร เสียงทุ้มแหบของชายชราล่องลอยมาตามสายลมหากไม่ทราบว่าตัวบุคคลนั้นอยู่ตำแหน่งใด


          ฟึ่บบบ   ฟิ้ววววววว


          ดาบน้ำแข็งของผู้เป็นแม่ทัพใหญ่พุ่งไปยังยอดต้นไม้สูงต้นหนึ่งในอาณาเขตเรือนพักตามที่ตนจับสัมผัสได้แม้เพียงเสี้ยววิก่อนจะถูกโจมตีกลับด้วยความเร็วที่แม้แต่ตัวเขายังตั้งรับไม่ทัน


          เปรี้ยงงงงงงงงง!!!!


          พลังที่ถูกสวนกลับมาปะทะเข้าหลังมือที่แม้ว่าจะสร้างม่านน้ำแข็งมาป้องกันร่างกายแต่ก็ไม่สามารถป้องกันได้ทั้งหมด แรงปะทะส่งผลให้จ้าวเฟยหลงลาดถอยไปหลายจั้งส่วนอื่นของร่างกายเป็นปกติมีเพียงหลังมือแกร่งที่เป็นส่วนที่ยกขึ้นมากันพลังที่พุ่งเข้ามาปะทะเกิดเป็นรอยไหม้ทั่วหลังมือ


จับสัมผัสและต้านพลังของข้าได้นับว่าไม่เลว ชายชราที่เป็นเจ้าของพลังเอ่ยชมบุรุษหนุ่มร่างสูงตรงหน้า ที่แม้ร่างกายจะปะทะพลังตนเข้าไปเต็มอีกทั้งยังมีรอยแผลยังไม่แสดงอาการใดๆออกมามีเพียงสายตาคู่คมที่มองมาอย่างสงสัย


มิทราบว่าผู้อาวุโสคือผู้ใด จ้าวเฟยหลงไม่ใช่คนหยิ่งยโสถึงขนาดจะไม่ประมาณตน ชายชราตรงหน้าวรยุทธสูงส่งกว่าตนหลายขุมนักต่อให้ดึงดันต่อสู้ไปถึงมีสิทธิ์ชนะเพราะ บางสิ่ง ที่ตนมีแต่ไม่ใช่เรื่องที่ดีนักหากเปิดเผยออกไป


          ช่างไม่มีมารยาทอยากรู้จักผู้อื่นหากแต่ไม่แนะนำตนเอง ชายชรายังคงเสียดสีบุรุษหนุ่มกว่าอย่างต่อเนื่องจนทำให้คนได้ยินถึงกับมุมปากเริ่มกระตุก


ผู้น้อยมีนามว่าจ้าวเฟยหลง จ้าวเฟยหลงเอ่ยแนะนำตนอย่างเลี่ยงไม่ได้


โอ้ ชินอ๋องจ้าวเฟยหลงแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นจ้าวนี่เอง ฟังดูเหมือนอีกฝ่ายดูตื่นเต้นเมื่อได้ยินชื่อตนหากแต่น้ำเสียงไม่ได้เป็นอย่างนั้นแม้นิดเดียว


ทางด้านอี้มู่ซุนก็ไม่ใช่จะไม่เคยได้ยินชื่อชินอ๋องของแคว้นที่ตนไปๆมาๆเกือบตลอดสิบปีที่ผ่านมาเพื่อค้นหาผู้สืบทอด เพียงแต่ไม่เคยที่จะได้พบตัวจริงรู้ผ่านคำเยินยอของชาวแคว้นว่าเป็นคนที่มีพรสรรค์และเก่งกาจหาคนเทียบเคียงยากผู้หนึ่ง 


หึ สำหรับตนนั้นพรสวรรค์ก็เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งหากไร้ซึ่งความมุมานะก็ยากที่จะเป็นผู้ดีเลิศในทุกด้าน เท่าเห็นเมื่อครู่นับว่าความสามารถไม่เป็นรองใครอย่างที่ผู้คนสรรเสริญแต่มันคนละเรื่องกับที่คนตรงหน้าบุกรุกเข้ามายังเขตเรือนพักของตนและศิษย์


เห็นแก่ที่ต้านพลังข้าได้ข้าจะบอกเจ้า


นามข้าอี้มู่ซุน


ท่านคือเจ้ายุทธภพผู้นั้น ปากหยักเอ่ยขึ้นพร้อมความคิดในหัวที่คลายข้อสงสัยทั้งหมดที่เกี่ยวกับอีกฝ่าย หากเป็นคนผู้นี้ย่อมไม่แปลกที่จะหาข้อมูลเกี่ยวกับตัวเขาไม่ได้แม้จะใช้หน่วยข่าวที่ดีที่สุดของหอข่าวของตนก็ตาม


ใช่


เช่นนั้นเจ้าก็บอกข้ามาว่าบุกรุกเรือนพักข้าด้วยเหตุอันใด?” เมื่อบอกนามตนเสร็จอี้มู่ซุนก็เอ่ยถามทันที


ข้าเพียงมาพบคนผู้หนึ่ง


ที่นี่มีเพียงข้าและศิษย์เท่านั้นคงไม่มีผู้ใดที่เจ้าต้องการพบ


ศิษย์ของท่าน?” จ้าวเฟยหลงทวนคำ


ใช่ มีเพียงข้าและศิษย์ที่อยู่ที่นี่ อี้มู่ซุนยืนยันคำตอบ


หากศิษย์ท่านมีนามว่าเยี่ยไป๋เฟิ่งนางคือคนที่ข้าต้องการพบ จ้าวเฟยหลงเอ่ยโดยตรง


หืม เจ้ารู้จักศิษย์ของข้า?” สายตาหม่นที่ฝ้าฟางจ้องร่างสูงอย่างนิ่งลึก 


จ้าวเฟยหลงพยักหน้าเบาๆแทนคำตอบเขาไม่คาดคิดว่าจิ้งจอกน้อยจะมีอาจารย์เป็นถึงจ้าวยุทธภพผู้ไร้เทียมทาน


แล้วมีเหตุผลอันใดที่ต้องการพบนาง ตนจะไม่ปล่อยให้บุรุษอื่นได้พบกับศิษย์น้อยของตนโดยง่ายๆหรอก


เพียงอยากพบ ผู้พูดพูดตรงประเด็นเสียจนดวงตาคนฟังแทบถลน


นี่เจ้า!” อี้มู่ซุนถึงกับขึ้นเสียง  หน๋อยยยยยนี่คงไม่ใช่ว่าบุรุษสูงศักดิ์ผู้นี้ติดบ่วงเสน่ห์ของศิษย์ตนใช่หรือไหม?


ข้าไม่ให้พบกลับไปเสีย!” ชายชราเริ่มออกอาการหวงลูกศิษย์อย่างชัดเจน


จ้าวเฟยหลงนิ่งสายตาสบกับคนแก่กว่าอย่างไม่ยอมแพ้


ได้ ได้ หากอยากพบนางรับมือข้าสามกระบวนท่าถ้าเจ้ารับได้ข้าจะให้พบนาง  อี้มู่ซุนตั้งเงื่อนไขเพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่เสี่ยงแน่ เป็นที่รู้กันว่าวรยุทธตนนั้นไม่มีใครเทียบได้แถมคนตรงหน้าก็ห่างจากตนสองขั้นถึงจะรับมือได้แต่คงไม่เกินสองกระบวนท่า


ตกลง


ท่านอ๋อง!” หย่งหนานเอ่ยเสียงหลง ชายชราตรงหน้าคือผู้ใดวรยุทธขั้นใดนายตนตอนนี้ไม่อาจสู้ได้ครบสามกระบวนท่าแน่หากอีกฝ่ายใส่พลังเต็มที่


อย่าเสียใจทีหลังแล้วกัน หึ อี้มู่ซุนร้องหึ หากแต่ในใจกลับรู้สึกถูกใจขึ้นมาไม่ได้ช่างคล้ายตนในอดีตนักอุปนิสัยเช่นนี้


รับมือ!” ร่างโปร่งดูภายนอกผอมแห้งไม่มีแรงหากแต่เคลื่อนไหวดุจสายลมพุ่งตรงเข้าใส่คนหนุ่มกว่าเต็มแรง พร้อมฟาดฝ่ามือที่หุ้มไปด้วยพลังปราณใส่ทันที


พลั่กกกกก   พลืดดดดดดดดดดดดดดด  ร่างสูงไถลตัวไปด้านหลังแต่ยังคงยืนได้พร้อมรับมืออีกกระบวนท่าที่กำลังจะตามมา


ปั้งงงงงงงงง 


เสียงแรงปะทะระหว่างพลังปราณทั้งสองดังสนั่นของกระบวนท่าที่สอง หากแต่แปลกที่ไม่มีผู้ใดตื่นตระหนกออกมาดูคาดว่าผู้อาวุโสกว่าคงกางเขตอาคมกั้นเสียง


จ้าวเฟยหลงหอบเล็กน้อยเนื่องจากเกร็งพลังต้านพลังของอีกฝ่ายแม้ไม่ได้ช่วยทั้งหมดแต่ก็ช่วยลดทอนความรุนแรงของพลังได้หลายส่วน


จะยอมแพ้หรือไม่


จ้าวเฟยหลงส่ายหน้า


ดี รับมือครั้งสุดท้าย


หลงเสวี่ยช่วยข้าภายใต้จิตใจของจ้าวเฟยหลงแผดร้อง 


ได้ตามต้องการ


สิ้นสุดเสียงตอบรับจากก้นบึ้งของจิตใจ จิตวิญญาณที่อยู่ในจิตใจของผู้เป็นนายพลันปรากฏออกมาเป็นรูปลักษณ์ของบางสิ่งเหนือศีรษะของร่างสูงปัดต้านพลังของอี้มู่ซุนให้สลายออกไปได้อย่างง่ายได้


ตุบ


เข่าหนากระแทกลงพื้นดินอย่างหมดแรง การต่อสู้กับผู้เหนือกว่าย่อมเสียเปรียบโดยแท้จริงหากไม่มีบางสิ่งที่ตนมีอาจไม่สามารถต้านได้เช่นนี้


ท่านอ๋อง!” หย่งหนานปรี่เข้ามาประคองผู้เป็นนาย


ไม่เป็นอันใด จ้าวเฟยหลงตอบเสียงนิ่งพลางมองไปยังชายชราที่ยืนนิ่งอึ้ง


ด้านอี้มู่ซุนที่ยืนอึ้งอยู่เพราะไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นบางสิ่ง ที่ไม่คิดว่าจะมีตัวตนจริงๆตามคำบอกเล่าของเหล่าบรรพบุรุษคราแรกไม่มั่นใจว่าสิ่งที่ตนเห็นนั้นใช่ของจริงหรือไม่แต่รูลักษณ์แบบนั้นไม่น่าจะผิด!! แต่แรกตนก็ไม่คิดจะรังแกคนที่ด้อยกว่าจนครบสามกระบวนท่ากะว่าจะหยุดพลังไว้ตอนใกล้อีกฝ่ายในเสี้ยววิสุดท้าย ซึ่งตนก็กะระยะไว้อยู่แล้วแต่ไม่คาดว่าจะมีบางสิ่งมาต้านพลังแล้วปัดสลายพลังตนให้หายไปพริบตา


สิ่งที่ได้เห็นขอให้ผู้อาวุโสเก็บเป็นความลับด้วย


อืม รับนี่ไปแล้วก็ไปพบนางซะข้าให้เวลาไม่นาน อี้มู่ซุนยอมทำตาที่ได้ตกลงไว้มือหยาบย่นโยนถุงบางสิ่งให้อีกฝ่ายเสร็จแล้วก็กระโดดหายไปในความมืดทันที  ซึ่งจ้าวเฟยหลงก็ไม่ได้เอ่ยอันใดเพียงแค่หยิบถุงใบเล็กนั่นขึ้นมาดูพบว่าข้างในมีโอสถอยู่สามสี่เม็ดจึงส่งให้คนสนิทข้างกายตรวจสอบ


เป็นโอสถระดับสูงพะยะค่ะ! แถมยังปรุงออกมาได้เต็มสิบส่วน หย่งหนานที่ตรวจสอบสิ่งของที่อยู่ในถุงเอ่ยอย่างตื่นเต้นโอสถชนิดนี้นับว่าหากยากยิ่งนักเนื่องจากไม่ค่อยมีผู้ปรุงมันได้ แถมวัตถุดิบยังมีแต่ของที่หายากๆทั้งนั้นหากมีผู้ปรุงได้ก็ได้เพียงสามถึงสี่ส่วนเท่านั้นไม่ได้มีครอบครองไว้โดยง่าย สมกับเป็นจ้าวยุทธพยิ่งนัก!!


อืม จ้าวเฟยหลงกลืนโอสถทันทีเมื่อได้รับการยืนยันจากหมอส่วนตัว ไม่ช้าร่างกายก็ค่อยๆฟื้นพลังอย่างรวดเร็ว


 

กลับมาปัจจุบัน
         

          แผลที่มือพระองค์?” ไป๋เฟิ่งถามอย่างสงสัย


          เพียงแค่แผลเล็กน้อย จ้าวเฟยหลงบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจ


          ได้อย่างไรกันเพคะหากทิ้งไว้อาจอักเสบต้องรีบทำแผล ร่างบางเผลอดุบุรุษตรงหน้าเพราะเคยชินกับการดุพี่ชายตนที่มักได้แผลกลับมาเวลาฝึกซ้อมที่กองทัพ พอรู้สึกตัวว่าพูดอะไรออกไปก็รีบกล่าวขออภัยทันที


          เอ่อ..หม่อมฉันขออภัยเพคะหม่อมฉันเพียงเคยชิน ดวงตาหงส์มองอย่างลุแก่โทษที่ตนได้เผลอเอ่ยไปอย่างไม่รู้ความ


เคยชิน?” จ้าวเฟยหลงทวนคำ


เพคะ หม่อมฉันเคยชินกับการทำแผลบ่อยๆ


ใคร?” เสียงทุ้มเข้มขึ้นเมื่อคิดว่าสตรีตรงหน้าไปทำแผลให้ผู้อื่น


พี่ชายหม่อมฉันเองมีอันใดหรือเพคะ?” ไป๋เฟิ่งถาม นางรู้สึกว่าเมื่อครู่คล้ายว่าน้ำเสียงชินอ๋องดูขุ่นเคือง หรือนางได้ยินผิด?


ไม่มีอันใด


ทำสิ


ทำอันใดเพคะ?” ร่างบางงุนงงไม่เข้าใจที่คนตรงหน้าจะสื่อ ท่านช่วยพูดให้เข้าใจหน่อยได้หรือไม่เพคะชินอ๋อง ไป๋เฟิ่งคิดในใจ


ทำแผลให้ที


ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้งในใจของจ้าวเฟยหลงคิดว่าตนเองรุกเร้านางเกินไปหรือไม่ กลัวว่าจิ้งจอกน้อยจะตื่นกลัวไปเสียก่อน  แต่ต่อมาร่างบางก็เอ่ยประโยคที่ทำให้ตนยกยิ้มในใจ


รบกวนชินอ๋องตามหม่อมฉันมาเพคะ  ไป๋เฟิ่งก้าวนำร่างสูงขึ้นไปยังเรือนพักก่อนจะบอกให้บ่าวที่อยู่แถวนั้นนำอุปกรณ์ทำแผลพร้อมยามาให้แล้วถอยออกห่างอย่างรู้งาน


เมื่อเตรียมอุปกรณ์ทำแผลเสร็จจ้าวเฟยหลงก็ยื่นมือข้างที่มีแผลให้นางทำความสะอาดด้วยน้ำอุ่นอย่างว่าง่าย ปลายนิ้วเรียวที่สัมผัสถูกมือแกร่งอย่างนุ่มนวลทำให้จ้าวเฟยหลงพึงพอใจยิ่งนักสายตาที่มองร่างบางเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีให้สตรีนางใดปรากฏออกมาเป็นระลอกๆ


ด้านไป๋เฟิ่งเองก็ง่วนอยู่กับการทำแผลมิได้สนใจอะไรจึงไม่ได้รับรู้ถึงสายตาที่ส่งมา ตามจริงนางไม่ค่อยอยากจะสัมผัสตัวของบุคคลอื่นที่ไม่ใช่คนในครอบครัวหรือคนคุ้นเคย แต่บุรุษตรงหน้าเป็นผู้บังคับบัญชาของพี่ชายนาง แถมยังช่วยเหลือมารดาและช่วยนางหลายครั้งคงนับว่าเป็นคนคุ้นเคยได้อยู่กระมัง(?)


"เสร็จแล้วเพคะ" นางกล่าวเมื่อพันผ้าสีขาวนวลสะอาดรอบๆมือแกร่งเสร็จ


ชินอ๋องทรงมาทำอะไรที่นี่หรือเพคะ ไป๋เฟิ่งเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจมาตั้งแต่ต้น


แค่ผ่านมา


ผ่านมา?” ผ่านมาไกลถึงนี่เชียวหรือ?


อืม   หย่งหนาน  จ้าวเฟยหลงเอ่ยเรียกคนสนิทร่างสูงโปรงก็ปรากฏพร้อมห่อผ้าในมือก่อนจะหายตัวไปไม่อยู่เกะกะผู้เป็นนาย     

  

มือแกร่งยื่นห่อผ้าในมือให้ร่างบางทำให้ไป๋เฟิ่งที่ยังคงจับต้นชนปลายไม่ถูกกับคำตอบยื่นมือไปรับมาอย่างงงๆมือบางแกะห่อผ้าออกดูข้างในเป็นกล่องไม้ลวดลายงดงามเลื่อนฝาออกก็พบขนมน่าตาน่าทานหลายแบบไม่ซ้ำกันบรรจุอยู่เต็มกล่อง


ให้หม่อมฉันหรือเพคะ ดวงตาหงส์เป็นประกายเจิดจ้าระยิบระยับมองไปยังบุรุษตรงหน้าจนผู้ถูกมองเช่นนั้นรู้สึกคันยุบยิบในใจอยากจะเอื้อมมือไปหยิกแก้มกลมนั่นแต่ต้องหักห้ามใจไว้


อืม


ขอบพระทัยเพคะ ไป๋เฟิ่งรู้สึกดีใจมากเพราะนางค่อนข้างเป็นคนติดขนมหน่อยๆ พอมาอยู่ที่นี่จะหาขนมอร่อยๆทานมันค่อนข้างจะเป็นเรื่องลำบาก


อยากได้สิ่งใดเขียนลงในจดหมาย จ้าวเฟยหลงเอ่ยสั้นๆตามเคยหากแต่ไป๋เฟิ่งกลับแปลความหมายออก ชินอ๋องจะให้นางเขียนจดหมายถึงหากว่านางอยากได้สิ่งใดเช่นนั้นใช่หรือไม่


หม่อมฉันฝากจดหมายถึงครอบครัวได้หรือไม่เพคะ?” นางเอ่ยถาม


ได้


ต้องการสิ่งใดจงใช้สิ่งนั้นเรียก


ไป๋เฟิ่งกลับมางงอีกครั้งจนร่างสูงคล้ายว่าจะรู้ตนไม่เข้าใจจึงเอ่ยเพิ่มเติม


สิ่งที่ให้เจ้าเมื่อครั้งก่อน 


ไป๋เฟิ่งพยักหน้าหงึกหงัก เมื่อรู้ว่าบุรุษตรงหน้าหมายถึงสิ่งใด


ข้าต้องไปแล้ว ร่างสูงพลุดลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าได้เวลาต้องกลับแล้วแม้ว่าอยากจะอยู่ที่นี่ต่อ


เดินทางปลอดภัยและอย่าลืมดูแลแผลด้วยนะเพคะคำกล่าวเรียบง่ายทว่าคนที่ได้ฟังกลับอบอุ่นใจนานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีคนเอ่ยเช่นนี้


ร่างสูงและร่างบางสบตากันก่อนจาก ไม่มีการเอ่ยคำใดๆอีกแต่ความอบอุ่นกลับเต็มไปหมดทั้งใจทั้งสองดวงอย่างหาสาเหตุไม่ได้

 

 

 



เราโดนวิจัยรั้งตัวไว้ค่ะ แงงงงงงงงงงงง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 606 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,557 ความคิดเห็น

  1. #2513 Rutti003 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 21:38
    ลงมากจ้าท่านอ๋อง
    #2,513
    0
  2. #2501 NongZaRa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 10:45
    อร้ายยยย อ๋อง ท่านจะแสดงทาสเมียออกมาเร็วไปไหม5555555 น่าร้ากกกกกก
    #2,501
    0
  3. #2265 tigereye2517 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 14:56
    รอค่ะไรต์สนถกมากวางไม่ลงที่เดียว555
    #2,265
    0
  4. #2264 1988yongsi (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 14:04

    รอไรท์ที่ท่านำ้ทุกวันอยุ่เน้อ
    #2,264
    0
  5. #2261 Moo.chompoo (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 02:11
    โอ้ยเอ็นดูว์.. มาตั้งไกลแถมบาดเจ็บ.. เพื่อเอาขนมมาให้น้องงงงง
    #2,261
    0
  6. #2260 Kenna-Oh (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 17:47
    สู้ๆค้าบไรท์ เป็นกำลังใจให้น๊าาา
    #2,260
    0
  7. #2259 BENS. (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 14:50
    สู้ๆกับวิจัยนะคะ
    #2,259
    0
  8. #2258 SweetEnough (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 12:13
    งุ้ยยย ละมุนน เป็นคนพูดน้อยแต่ต่อยหนักนะจ๊ะ คึคึ
    #2,258
    0
  9. #2257 luangkham43 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 21:27
    สู้ๆนะคะไรท์ ขอให้งานวิจัยผ่านไปด้วยดีคะ
    #2,257
    0
  10. #2255 LovelyWonbin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 17:58
    ปากไม่ตรงกับใจเลยท่าน
    #2,255
    0
  11. #2254 kimurakung (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 17:50
    ชินอ๋อง ซึนมากกก
    #2,254
    0
  12. #2253 babywora (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 16:51
    ชินอ๋องน่ารักมากๆเลย
    #2,253
    0
  13. #2252 Foam_Zana (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 16:17
    'บางสิ่ง'??
    #2,252
    0
  14. #2251 Rainbow_spkn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 16:05
    เข้ารีเฟซทุกๆชั่วโมงเลยค่าาา รอๆๆๆๆ
    #2,251
    0
  15. #945 ID_STORY (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 06:12

    รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ
    #945
    0
  16. #944 bubpha (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 04:46
    นานๆๆมา มาก็น้อยอ่ะ

    ค้าง
    #944
    0
  17. #943 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 04:39

    โง่เ ง่า ปล่อยให้รัชทายาทเล่นงานเลย

    กาฝากเอ้ย

    #943
    0
  18. #942 chon29 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 02:34
    รักษาสุขภาพด้วยค่ะ
    #942
    0
  19. #940 mookmukmook (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 00:39
    ค้างเติ่งเลยยย หายไวไวนะคะไรต์
    #940
    0
  20. #939 somza1 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:41

    พักผ่อนมากๆนะคะ

    #939
    0
  21. #938 Anny \'nl (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:37
    แรงมากกก กลับมาทันเวลาพอดีๆๆๆๆๆๆ
    #938
    0
  22. #937 Mmaychol (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:31
    อยากอ่านต่อแล้วววว มาต่อไวๆน้าสาส
    #937
    0
  23. #936 BambY (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:26
    งานนี้ฝ่าบาทคงต้องจัดการลูกปลอมๆกับพระสนมคนโปรดแล้วล่ะ ทำการใหญ่คิดฆ่าองค์รัชทายาทและเชื้อพระวงศ์คนอื่นที่มีสิทธิสืบทอดบังลังค์โทษจริงๆคงไม่พ้นประหาร แต่จะคอยดูว่าฮ่องเต้จะทำใจแข็งจัดการได้ขั้นไหน
    #936
    0
  24. #935 068981 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:23

    กลับบ้านเฮารักรออยู่ อิอิ

    #935
    0
  25. #934 kikijajakiki (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:19
    อีลูกปลอมหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ อยากให้พ่อปลอมๆ เกลียดขี้หน้ารึไง
    #934
    0
  26. #932 Sand Soracha (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:14
    หายไวๆนะคะ
    #932
    0
  27. #931 cvin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:13
    สายเลือดย่อม สำคัญกว่าลูกของหญิงที่รัก ที่เกิดจากชายชู้ 5555 รอความจริงเปิดเผย
    #931
    0
  28. #930 wwwiisaaa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:11
    เอาล่ะ รู้เรื่องเลยนะ 'อยากพบข้าหรือ?' สาแก่ใจเจ้าแล้ว55555
    #930
    0