LOVE SHOT! (รักพลิกล็อก!)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,749 Views

  • 72 Comments

  • 57 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,080

    Overall
    1,749

ตอนที่ 7 : LOVE SHOT! 07 - เชื่อเถอะ...ผมพยายามให้มันช้าที่สุดแล้ว (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    20 ม.ค. 62

LOVE SHOT! 07

เชื่อเถอะ....ผมพยายามให้มันช้าที่สุดแล้ว​


"สำหรับผม...ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะตั้งใจ" by THAME.






“อ้าปากกว้างๆ อีกนิดน๊า นั่นแหล่ะ แบบนั้นเลยค่ะเด็กดี เก่งมากเลยค่ะ” ฉันพูดกับเด็กตัวน้อยที่เพิ่งอ้าปากกว้างให้ฉันส่องไฟตรวจคอเสร็จ

“คอแดงเล็กน้อยนะคะ เดี๋ยวหมอจะให้ยาแก้เจ็บคอไปทาน ส่วนเรื่องไข้ก็คงต้องหมั่นเช็ดตัวระบายความร้อนให้น้องหน่อยนะคะ” ฉันหันไปบอกคุณแม่ของคนไข้ยิ้มๆ

“ค่ะคุณหมอ”

“อยากได้อมยิ้มหรอครับ” ฉันหันไปถามเด็กน้อยบนตักที่ดูท่าจะเซื่องซึมผิดปกติเพราะพิษไข้แต่กำลังนั่งมองโหลอมยิ้มบนโต๊ะทำงานของฉันสายตาละห้อย และพอเด็กน้อยพยักหน้ารับฉันก็ยิ้มกว้างออกมาทันที “งั้นอันนี้คุณหมอให้ครับ”

“ขอบคุณครับ”

“แต่ถ้าน้อง...” ฉันเงยหน้าไปสบตากับคุณแม่น้องนิดหน่อยเพื่อถามชื่อ และพอคุณแม่ขยับปากมาเป็นคำว่า ‘อาร์ต’ ฉันค่อยรีบพูดต่อ “ถ้าน้องอาร์ตเป็นเด็กดีและไม่ร้องไห้ คุณหมอจะให้เพิ่มอีกสองอันเลยดีมั้ยคะ”

“ดีครับ”

“งั้น...เรามาเล่นมดกัดกันเนอะ” ฉันบอกยิ้มๆ ก่อนจะส่งสัญญาณให้พี่แยมที่ยืนรออยู่ส่งเข็มฉีดยามาให้ฉันอย่างแนบเนียน

“น้องอาร์ตชอบทานอมยิ้มรสอะไรคะ” ปากถามไปมือก็หยิบแอลกอฮอลล์มาเช็ดบริเวณก้นของน้องอย่างเบามือไปด้วย

“ช็อกโกแลตครับ”

“อ๋อออ แล้วเคยกินรสอื่นมั้ยคะ? หมอว่ารสสตอร์เบอรรี่ก็อร่อยน๊า” พูดจบก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ดึงเข็มฉีดยาออกมาจากก้นเด็กพอดี “เรียบร้อยครับคนเก่ง ไม่เจ็บเลยใช่มั้ย”

“ครับ”

“นี่ครับสุดหล่อ” ฉันยื่นอมยิ้มแสนอร่อยรสช็อกโกแลตไปให้เด็กน้อยที่รับอย่างดีใจ “แต่สัญญากันก่อนนะคะว่าทานเสร็จแล้วต้องแปรงฟันนะคะ”

“คร้าบบบบ”

“เรียบร้อยแล้วค่ะ รับยาด้านนอกนะคะ”

“ขอบคุณค่ะหมอ” ฉันยกมือรับไหว้คุณแม่น้องอาร์ตก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินออกไป...

“เมื่อวานหุ่นยนต์วันนี้อมยิ้มหรอคะคุณหมอ มีของหลอกล่อทุกวันเลยนะคะ” พี่แยมแซวยิ้มๆ ส่วนฉันก็พยักหน้ารับอย่างเต็มใจ

“มีคนให้มาหน่ะค่ะ ขืนกินเองหมดคงได้เบาหวานขึ้นกันบ้าง” พูดด้วยเสียงขยาดเสร็จก็เชิญชวนต่อ “สักอันมั้ยคะพี่แยม”

“ไม่ดีกว่าค่ะ เก็บไว้หลอกล่อให้เด็กยอมฉีดยาดีกว่า ดูท่าวันนี้คงได้ใช้อีกเยอะ” พี่แยมพูดยิ้มๆ ก่อนจะเดินออกไปแล้วส่งสัญญาณให้พยาบาลเรียกคนไข้คนต่อไปเข้ามา

ดูเหมือนว่าอมยิ้มโหลนึงคงไม่พอแล้วหล่ะมั้ง!

           



กริ๊งงงงง

เสียงกระดิ่งตรงหน้าร้านกาแฟดังขึ้นทันทีที่ฉันก้าวเข้าไปภายในร้านกาแฟแสนอร่อยใต้ตึกโรงพยาบาล และก็เจอกับน้องแก้วพนักงานสาวของร้านที่ยืนยิ้มร่ารอรับออเดอร์อยู่ก็รีบไปเกาะเคาน์เตอร์สั่งเมนูทันที

“รับอะไรดีคะคุณหมอ”

“ลาเต้เย็นค่ะ/ลาเต้เย็นครับ” เสียงสั่งเครื่องดื่มพร้อมกันกับอีกคนทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วหัวใจบ้าบอก็แทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นว่าเจ้าของลาเต้เย็นอีกแก้วนึงเป็นใคร...

“คุณเทมส์...”

“สวัสดีครับ”

“สวัสดีค่ะคุณเทมส์”

“สรุปว่าลาเต้เย็นสองแก้วนะคะ” น้องแก้วทวนเมนูอีกครั้งและเมื่อเราพยักหน้ารับพร้อมกันเธอจึงคีย์ออร์เดอร์ที่ว่าเข้าระบบ “กลับบ้านหรือทานนี่ดีคะ”

“กลับ...”

“ทานที่นี่ครับ ทั้งสองแก้วเลย” เสียงคุณเทมส์ดังแทรกขึ้นมาก่อน และพอฉันเหลือบสายตาไปมองเค้าก็ก้มลงมาส่งยิ้มบางๆ แล้วพูดเสียงทุ้ม “ผมขอเวลาไม่เกินสิบห้านาทีครับ”

           

           

“ความจริงคุณเทมส์ไม่ต้องเลี้ยงฉันก็ได้นะคะ ฉันต่างหากที่ต้องเลี้ยงคุณเป็นการขอบคุณที่คุณช่วยฉันวันนั้น” ฉันพูดเปิดประเด็นทันทีที่เราสองคนได้โต๊ะสำหรับนั่งทานกาแฟเรียบร้อย และเพราะเมื่อกี้ตอนจ่ายเงินเป็นคุณเทมส์ที่ไวกว่าเลยยื่นเงินสดตัดหน้าฉันไปซะก่อน แถมพอฉันจะจ่ายคืนให้คุณเทมส์ก็ทำตีมึนท่าเดียวด้วย

“ผมช่วยคุณขนาดนั้น จะตอบแทนแค่กาแฟหรอครับ” ผู้ชายตรงหน้าเลิกคิ้วถามกลับมาโดยรอยยิ้มบางๆ แต่ว่าประโยคของเค้าแบบนี้หน่ะ...

“คุณเทมส์ช่วยคนหวังผลหรอคะ น่าเสียดายจัง” ฉันแสร้งถามกลับไปหน้าเศร้า เอาเข้าจริงก็ไม่ได้เศร้าอะไรขนาดนั้หรอก แต่ถ้าคุณเทมส์ช่วยฉันวันนั้นแล้วหวังผลจริงๆ ก็คงน่าเสียดายไปหน่อยก็แค่นั้น

“ถ้าตอบว่าใช่คะแนนผมจะติดลบมั้ยครับ” คุณเทมส์ตอบกลับมายิ้มๆ ก่อนที่คนตรงหน้าจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังและพูดต่อ “ถ้าผมไม่หวังผลผมคงไม่มาที่นี่หรอกครับ”

“คะ?” ฉันเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจไม่น้อย “ฉันคิดว่าคุณเทมส์บังเอิญ...”

“ความบังเอิญไม่มีอยู่จริงหรอกนะครับ” คุณเทมส์พูดแทรกขึ้นมาทันควัน ก่อนจะเงยหน้ามาสบตากันตรงๆ แล้วพูดต่อเสียงทุ้ม “สำหรับผม...ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะตั้งใจ”

‘ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความตั้งใจ’ งั้นหรอ?

หมายความว่าที่เราเจอกันวันนี้ก็เพราะเค้าตั้งใจมาเจอกันแบบนั้นใช่มั้ย?

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก!

แค่แปลความหมายของประโยคนนั้นฉันก็รู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเต้นแรงขึ้นและหน้าฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรเขินเรื่องอะไรก่อนดีระหว่างคำพูดสื่อความหมายของคุณเทมส์เมื่อสักครู่หรือสายตาที่คุณเทมส์ใช้มองกันอยู่ตอนนี้กันแน่

แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร...สิ่งหนึ่งที่ยืนยันได้ชัดเจนเลยก็คือคุณเทมส์อันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจฉันเหลือเกิน!

“สรุปว่าคุณลูกจันทร์ติดตอบแทนผมนะครับ” คนตรงหน้าวกกลับมาเรื่องเดิมอีกครั้งแถมเค้ายังสรุปเองเสร็จสรรพไม่ถามอะไรฉันสักคำเลยด้วย

“แล้วคุณเทมส์อยากได้อะไรหล่ะคะ?” ถามกลับไปทันทีอย่างไม่ยอมแพ้เพราะฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าการที่คุณเทมส์ตั้งใจมาเจอกันและพูดประโยคจู่โจมหัวใจฉันแบบนั้นเพราะเค้าต้องการอะไร “ฉันควรตอบแทนคุณเทมส์ยังไงดี ให้เลี้ยงขนม กาแฟ หรือว่า...”

“ไปทานข้าวกับผมสักมื้อนะครับ”






บ้าบอ!

ฉันกรีดร้องดิ้นพล่านอยู่บนเตียงซ้ำไปซ้ำมาอยู่เป็นชั่วโมงแล้ว แถมตอนนี้ผ้าห่มก็ถูกฉันทั้งกัดทั้งบิดจนมันยับยู่ยี่ไม่เหลือทรงเลยทีเดียว ถึงแม้ว่าถ้านับจนถึงตอนนี้จะผ่านเหตุการณ์ชวนใจเต้นแรงมาเกือบสี่ชั่วโมงแล้วก็เถอะ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเมื่อคิดถึงสายตาของคุณเทมส์เมื่อตอนบ่ายทีไรใจฉันมันก็เต้นแรงอย่างบ้าคลั่งทุกครั้งไป

ในที่สุดฉันก็เจอคุณเทมส์ในวันสุดท้ายของอาทิตย์นี้จริงๆ ตามที่ตั้งใจไว้ ซึ่งนั่นก็แปลว่าภายในระยะเวลาสามอาทิตย์ฉันบังเอิญเจอคุณเทมส์สามครั้งจริงๆ!

แบบนี้ถ้าไม่เรียกว่าพรหมลิขิตจะให้เรียกว่าอะไรได้เล่า!

แล้วยิ่งการเจอกันวันนี้มาจากความตั้งใจของคุณเทมส์ที่ตั้งใจมาหากันอีก มันเลยยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเขินจนตัวแทบแตกกันไปเลย ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าถึงวันที่ต้องไปทานข้าวกับคุณเทมส์ฉันจะข่มใจไหวหรือเปล่า!

           


Rrrrr Rrrrrr

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือที่ดังอยู่ตรงหัวเตียงทำให้ฉันที่กำลังดิ้นพล่านสงบสติอารมณ์ลงเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนมือไปคว้าเอาโทรศัพท์ของตัวเองมากดรับทันทีโดยที่ยังไม่ได้มองหน้าจอด้วยซ้ำว่าใครโทรมา

“สวัสดีค่ะ”

[สวัสดีครับ] เสียงทุ้มที่ตอบกลับมาจากปลายสายทำเอาฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจ ก่อนที่ประโยคต่อมาของปลายสายจะทำให้ฉันเด้งจากที่นอนด้วยความรวดเร็วจนแทบตกเตียง [ผมเทมส์นะครับ]

ใช้มือปิดตรงไมค์โทรศัพท์นิดนึงเพื่อกลั้นเสียงไว้แล้วกรีดร้องอย่างไม่มีเสียงเพื่อระบายความเขินสักพักก่อนจะรีบกระแอมเพื่อปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดแล้วตอบกลับไปเสียงหวาน “สวัสดีค่ะคุณเทมส์”

“คุณมีเบอร์ฉันได้ยังไงคะ?” ถามกลับไปด้วยความแปลกใจไม่น้อย เพราะถึงแม้เราเจอกันมาตั้งสามครั้งแล้ว และครั้งล่าสุดอย่างเมื่อตอนกลางวันที่คุณเทมส์ชวนไปทานข้าวก็เถอะ แต่เราสองคนก็ยังไม่ได้แลกเบอร์กันสักหน่อยแล้วทำไม...

[ไม่ยากเกินความสามารถผมหรอกครับ] ปลายสายตอบกลับมาเสียงเรียบ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคำตอบที่ได้รับกลับมาชวนหมั่นไส้เหลือเกิน แต่ก็ต้องยอมรับอีกนั่นแหล่ะว่าพอคุณเทมส์เป็นพูดมันกลับดูเท่ระเบิดไปเลย!

“ไม่ยักรู้เลยนะคะว่าเบอร์ฉันหาง่ายขนาดนี้”

[เรียกว่าผมมีความพยายามมากพอจะดีกว่าครับ]

ประโยคตอบกลับมาของคุณเทมส์ทำเอาฉันแทบจะกัดลิ้นตายลงตรงนั้น ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ขยันสรรหาคำพูดสื่อความหมายมาทำลายล้างความเข้มแข็งในใจฉันเหลือเกินนะ!

“คุณเทมส์...หาเบอร์ฉันทำไมหรอคะ” แกล้งถามกลับไปด้วยความไม่รู้ไม่ชี้ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะแอบเข้าข้างตัวเองไปเกือบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วก็เถอะว่าที่คุณเทมส์ทำอยู่นี้มันไม่ใช่เรื่องปกติสักนิด แต่ฉันก็ยังอยากเผื่ออีกสามสิบเปอร์เซ็นต์ไว้ก่อนเพื่อกันตัวเองหน้าแตก

[ผม...อยากคุยกับคุณลูกจันทร์ครับ]

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” เพราะน้ำเสียงในประโยคเมื่อสักครู่นั้นดูจริงจังแปลกๆ เลยอดที่จะถามกลับไปไม่ได้ “คุณเทมส์จะคุย...”

[ไม่ใช่คุยแบบนั้นครับ] คุณเทมส์พูดแทรกขึ้นมาก่อนที่ฉันจะพูดจบประโยค [ไม่ใช่การคุยกันแบบมีธุระครับ]

“ไม่มีธุระแล้วเราจะ...” ฉันกำลังจะพลั้งปากพูดออกไปว่า ‘ไม่มีธุระแล้วเราจะคุยกันทำไม’ แต่พอแปลความนัยที่ซ่อนอยู่ในประโยคราบเรียบนั้นได้ก็แทบจะลงไปดิ้นตายกับเตียงซะเดี๋ยวนี้เลย “คุณเทมส์หมายถึงคุยแบบ...”

[ครับ ผมอยากคุยกับคุณลูกจันทร์แบบนั้น]

“คุณเทมส์จะจีบฉันหรอคะ?” หลุดปากถามกลับไปอย่างลืมตัวด้วยความตกใจแต่พอได้สติก็แทบอยากจะร้องไห้ ก่อนจะรีบละล่ำละลักแก้ตัวทันที “คือฉัน...ฉันหมายถึงว่า...”

[จะว่าแบบนั้นก็ได้ครับ] คุณเทมส์พูดแทรกขึ้นมาเสียงทุ้ม ก่อนที่ประโยคต่อมาของคุณเทมส์จะตรงประเด็นซะจนฉันแทบจะน็อกกลางอาการ [ถ้าผมจะ ‘จีบ’ คุณลูกจันทร์จะให้โอกาสผมใช่มั้ยครับ]


O M G!!!

คือคำอุทานที่อยู่ในหัวของฉันตอนนี้ มาถึงจุดนี้แล้วพูดเลยว่าอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์ที่เผื่อใจไว้ตอนแรกนั้นไม่มีความหมายอะไรเลย เพราะตอนนี้มันชัดซะยิ่งกว่าชัดเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ไปอีกว่าสิ่งที่คุณเทมส์ทำทั้งหมดนี่เพราะต้องการ ‘จีบ’ ฉันจริงๆ!

สาบานได้เลยว่าตอนนี้ฉันอยากไปเดินบนสะพานแล้วกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่นเพื่อระบายความอัดอั้นในใจตอนนี้เหลือเกิน ทำไมทุกอย่างมันถึงได้รวดเร็วแซงทางโค้งแบบนี้หล่ะเนี่ย!

[คุณอาจจะมองว่ามันเร็วไป แต่ผมพยายามแล้วที่จะทำให้มันช้าที่สุด]

“...” นี่คือช้าแล้วหรอ? ฉันได้แต่ถามตัวเองในใจอยู่แบบนั้น

เจอกันสามครั้งแล้วชวนไปเดต ตกค่ำของวันนั้นก็มาประกาศจีบ นี่ถ้าเร็วกว่านี้ฉันไม่หัวใจวายตายไปแล้วหรอ!!!

[แต่ถ้าคุณลูกจันทร์ไม่โอเค...]

“โอเคสิคะ” ฉันพูดแทรกขึ้นมาเสียงดังอย่างลืมตัว พอตั้งสติได้ก็แทบอยากจะตบปากตัวเองทันที หมดกันภาพลักษณ์กุลสตรีไทยที่ต้องเล่นตัวกระมิดกระเมี้ยนวางท่า ตอนนี้ฉันกลายเป็นผู้หญิงกระเหี้ยนกระหือรือคุณเทมส์ไปแล้ว!!!

“คือฉัน...”

[ผมดีใจนะครับที่เราคิดตรงกัน]

ฉันก็ดีใจค่ะคุณเทมส์ขา...แต่งงานกันเลยก็ได้นะคะฉันโอเค!

[งั้นผมไม่รบกวนคุณแล้ว ฝันดีครับคุณลูกจันทร์]

“ฝันดีค่ะคุณเทมส์” ตอบกลับไปเสียงหวานเสร็จก็ยังคือสายค้างอยู่แบบนั้นเพราะเห็นว่าคุณเทมส์เองก็ไม่ยอมตัดสายไป เลยกลายเป็นว่าตอนนี้ระหว่างเราเกิดความเงียบขึ้นมาชั่วขณะจนกระทั่ง...

“คุณเทมส์ไม่วางหรอคะ” ถามกลับไปด้วยความสงสัยเพราะทั้งที่คุณเทมส์เป็นคนพูดตัดบทบอกฝันดีกันก่อนแต่กลับไม่ยอมวางสายไปซะงั้น “งั้นฉัน...”

[คุณลูกจันทร์ง่วงหรือยังครับ] คุณเทมส์พูดแทรกขึ้นมาก่อนที่ฉันจะถามจบประโยค ก่อนที่ประโยคต่อมาของคุณเทมส์จะเล่นงานจนฉันต้องอมยิ้มออกมาด้วยความเขิน

[ถ้ายัง...เราคุยกันต่อได้มั้ย?]





*******************************************************

​Talk2:

จีบสไตล์พี่เทมส์ก็จะรุกเร็วรุกแรงเบอร์นี้แหล่ะค่าาาาาา

พี่เทมส์คนน่ารักคนดีคนอบอุ่นของน้องงงงงงง อยากโดนพี่เทมส์จีบบ้างไรบ้างงงงงง >//<

มีใครเปลี่ยนทีมมาซบอกผู้ชายอบอุ่นบ้างมั้ยคะ อิอิ

รออ่านคอมเม้นท์จากรีดเดอร์ที่น่ารักอยู่นะคะ

เจอกันตอนหน้าค่าาาาาาา :)





*******************************************************

​เห็นมีคนชูป้ายไฟเชียร์พี่ไฟกันเยอะ เลยพาพี่เทมส์คนอบอุ่นของเค้ามาเรียกคะแนนบ้าง

มาดูสกิลความน่ารักและการจีบสไตล์พี่เทมส์กันนะคะ

รออ่านคอมเม้นท์จากรีดเดอร์ที่น่ารักอยู่น๊าาาาา

เดี๋ยวมาต่อค่าาาาา :)

MelloNY 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #11 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 14:23
    รอโมเม้นท์พี่ไฟบ้าง จะหวานหรือจะขม 5555
    #11
    0
  2. #9 viskik (@viskik) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 11:13
    กร๊าวใจมากกกกก
    แต่ยังคงถือป้ายพี่ไฟอยู่ 555
    #9
    0