LOVE SHOT! (รักพลิกล็อก!)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,654 Views

  • 68 Comments

  • 56 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    985

    Overall
    1,654

ตอนที่ 2 : LOVE SHOT! 02 - ความสัมพันธ์ที่แสนซับซ้อน (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    21 ม.ค. 62


LOVE SHOT! 02

ความสัมพันธ์ที่แสนซับซ้อน



“จันทร์โตแล้วค่ะ ไม่ค่อยชอบเรียกแบบนั้นแล้ว” by LOOKJUN.




เฮ้ออออออออ!

ฉันยืนถอนหายใจทิ้งเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วไม่รู้ ยิ่งได้มายืนมองเงาสะท้อนตัวเองในกระจกตอนนี้ก็ยิ่งอยากจะถอนหายใจออกมาให้อายุสั้นเล่นสักหลายๆ ที

“ถอนหายใจอะไรขนาดนั้นคะคุณน้องลูก วันนี้แต่งตัวสวยออกจะตายไป” คุณน้ำผึ้งเลขาประจำตัวของแม่ร้องทักในจังหวะที่เพิ่งกลับเข้ามาจากการทำธุระส่วนตัว “หรือว่าชุดไม่ถูกใจคะ ให้พี่เปลี่ยน...”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ” ฉันตัดบททันควัน “แล้วไหนของขวัญหรอคะ”

“นี่ค่ะ” คุณผึ้งพูดพร้อมกับยื่นของขวัญกล่องเล็กห่อกระดาษสีน้ำเงินแวววับมาส่งให้ “ความจริงมีการ์ดด้วยนะคะ คุณน้องลูกอยากเขียนมั้ยคะ หรือว่า...”

“คุณผึ้งเขียนเลยค่ะ ตามสบาย” ฉันพูดตัดบทก่อนจะหันกลับมาสำรวจตัวเองอีกครั้ง

วันนี้ฉันอยู่ในชุดราตรียาวสีน้ำตาลเหลือบเทาแต่งลวดลายสีทองไปทั่วจนเพื่อเล่นกับแสงไฟ ส่วนผมสีน้ำตาลอ่อนของตัวเองก็ไดร์ตรงแล้วประดับด้วยที่คาดผมอันเล็กนิดหน่อย แถมวันนี้ยังแต่งหน้าโทนออกส้มชมพูและเคลือบริมฝีปากด้วยสีแดงอมชมพูอย่างสวยงามอีกด้วย

นี่แค่จะไปงานวันเกิดนะเนี่ย....

“พี่ส่งแผนที่บ้านคุณจักรไปให้ในไลน์แล้วนะคะ ถ้าสงสัยตรงไหนก็โทรมาถามพี่ได้เลย”

“งานจัดที่บ้านหรอคะ?” ฉันหันไปทวนคำอย่างแปลกใจ ก็เห็นแต่งองค์ทรงเครื่องเต็มขนาดนี้ก็นึกว่าจะจัดที่โรงแรมหรูซะอีก

“จัดที่บ้านแต่ไม่ธรรมดาแน่นอนค่ะ” คุณผึ้งพูดย้ำราวกับอ่านใจฉันออกว่ากำลังคิดอะไร เหลือบมองนาฬิกาติดผนังนิดหน่อยเธอจึงหันมาพยักหน้าส่งสัญญาณ “ไปกันดีกว่าเดี๋ยวรถติด”


ว่าจบเราทั้งสองคนก็ลงมายังด้านล่างเพื่อไปที่ลานจอดรถ ถึงแม้ว่าตอนแรกคุณผึ้งจะยืนยันเสียงหนักแน่นว่าขออาสาเป็นคนขับรถไปส่งฉัน แต่เพราะฉันคิดว่าถ้าขืนให้คุณผึ้งเป็นคนรับส่งมีหวังฉันคงต้องอยู่จนจบงานแน่ ก็เลยเลือกยื่นคำขาดว่าจะขับรถไปเองเพื่อที่ว่าอยากจะชิ่งกลับตอนไหนก็ได้

“คุณน้องลูกต้องอยู่ในงานหนึ่งชั่วโมงเป็นอย่างน้อยนะคะ งานเริ่มสองทุ่ม อย่างน้อยก็อยู่รอเป่าเค้กก่อนแล้วค่อยกลับ” คุณผึ้งย้ำกำหนดการอีกครั้งจนคืนนี้ถ้าฉันละเมอเป็นคำพูดเมื่อสักครู่ของเธอก็ไม่ต้องสงสัยกันแล้วหล่ะ

“เข้าใจแล้วค่ะ”

“อ้อ...คุณนภาเรียนคุณจักรไว้แล้วว่าคุณน้องลูกจะไป เพราะงั้นถ้าไปถึงก็จะมีคนของคุณจักรมารอรับนะคะ”

“ให้ไปแบบธรรมดาก็ไม่ได้หรอคะ” ฉันบ่นเสียงเหนื่อย ถ้าไปถึงแล้วต้องมีคนมากมายมารอรับฉันคงได้อึดอัดใจตายกันพอดี

“คุณจักรเธอฝากมาบอกหน่ะค่ะ พี่ก็แค่รายงานตามหน้าที่” คุณผึ้งบอกด้วยสีหน้าแหยๆ “ไปเถอะค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ ของขวัญกับการ์ดพี่เขียนแล้วอยู่ในรถเรียบร้อย”

เบนสายตาไปมองกล่องของขวัญที่ว่าเล็กน้อยแล้วจึงพยักหน้ารับก่อนจะเข้าไปนั่งในรถจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วค่อยสตาร์ทเครื่องขับออกไป...

เพราะวันนี้เป็นคืนวันเสาร์ถึงแม้ว่าตอนนี้จะปาไปสองทุ่มกว่าแล้วแต่รถก็ยังคงหนาแน่นอยู่ดีเลยทำให้ฉันมาถึงงานช้ากว่ากำหนด ทันทีที่เลี้ยวน้องนมสดหรือบีเอ็มดับบลิวซีรีย์สี่สีขาวสะอาดตาเข้าไปในคฤหาส์หลังใหญ่ใจกลางเมืองเรียบร้อย ความหนักอึ้งที่เคยมีก็กลับเข้ามาเล่นงานอีกครั้งราวกับกดปุ่มเปิดสวิตซ์ เหม่อมองภาพบ้านหลังใหญ่อยู่แบบนั้นสักพักจนได้ยินเสียงเคาะกระจกรถนั่นแหล่ะถึงได้สติกลับมาอยู่กับปัจจุบัน

“คะ?” เลื่อนกระจกเปิดแล้วเลิกคิ้วถามกลับไปด้วยความสงสัย

“คุณศศิธรใช่มั้ยครับ” ผู้ชายในชุดสูทสีดำสนิทตอบกลับมาด้วยความสุภาพ และพอฉันพยักหน้ารับเค้าเลยพูดต่อ “ท่านรออยู่ด้านในแล้วครับ”

เป็นคนของคุณจักรที่คุณผึ้งบอกไว้สินะ...

ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเลื่อนกระจกขึ้นให้เรียบร้อย เอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าใบเล็กและกล่องของขวัญมาถือไว้และประตูก็ถูกเปิดออกโดยคนที่ยืนรออยู่อย่างรู้งาน

“นำไปเลยค่ะ” เพราะไม่อยากต่อความยาวและอยู่ตรงนี้ให้นานนัก ทันทีที่ขาออกมายืนเต็มความสูงแล้วจึงรีบบุ้ยปากไปบอกทันที

“เชิญทางนี้ครับ” ผู้ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพก่อนจะเดินนำเข้าไปด้านใน

เพราะงานวันเกิดครั้งนี้จัดที่บ้าน และคุณจักรที่ว่าก็เป็นนักการเมืองชื่อดังในแถบนี้ งานวันเกิดธรรมดาเลยเต็มไปด้วยบรรดาคุณหญิงคุณนายลูกท่านหลานเธอเต็มไปหมด แต่ถึงต่อให้แขกเขรื่อมีมากแค่ไหนคฤหาสน์หลังงามหลังนี้ก็ยังคงรองรับได้เสมออยู่ดีนั่นแหล่ะ

“ท่านครับ...” เสียงเรียกของคนที่เดินนำกันมาตลอดทางทำให้ฉันชะงักขาเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นระส่ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะรีบตั้งสติแล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติให้เร็วที่สุด

“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้ทักทายทันทีที่ผู้ชายคนดังกล่าวเบี่ยงตัวหลบให้ฉัน ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้คุณจักรแล้วยื่นกล่องของขวัญกับการ์ดที่คุณผึ้งเป็นคนเตรียมมาส่งไปให้ “สุขสันต์วันเกิดนะคะ”

“ออกไปก่อน” แค่เพียงได้ยินคำสั่งของเจ้านาย ลูกน้องที่เคยรายล้อมเกือบสิบคนก็อันตธานหายไปจากตรงนี้กันหมดเหลือแค่เพียงฉันกับคุณจักรสองคนเท่านั้น

“ขอบคุณนะคะ” ว่าจบก็เลื่อนมือมารับของขวัญไป “มายังไงคะ ขับรถมาเองหรือว่า...”

“ขับมาเองค่ะ” ฉันตอบเสียงเรียบโดยไม่รอให้คนตรงหน้าถามจบประโยค และเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าขมวดคิ้วยุ่งคล้ายว่าไม่ชอบใจอะไรสักอย่างเลยรีบพูดต่อ “อยู่แค่นี้เองค่ะ ขับไปทำงานยังไกลกว่า”

“แต่ว่าคุณลูกเป็นผู้หญิง” เสียงทุ้มแหบต่ำฉบับคนมีอายุพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าก็ฟังดูเจือความเป็นห่วงอยู่ไม่น้อยสวนกลับมาทันควัน “ถึงจะไม่อันตรายแต่คุณจักรก็เป็นห่วงอยู่ดี”

คุณลูก? เป็นห่วงงั้นหรอ?

“จันทร์ดูแลตัวเองได้ค่ะ”

“เดี๋ยวนี้ไม่เรียกตัวเองว่าลูกแล้วหรอคะ” คนมีอายุตรงหน้าถามด้วยรอยยิ้มบางๆ “คุณจักรว่าเรียกแทนตัวเองว่าลูกน่ารักกว่านะ”

“จันทร์โตแล้วค่ะ ไม่ค่อยชอบเรียกแบบนั้นแล้ว” ฉันปฏิเสธไปทันควัน

ชื่อของฉันคือ ‘ลูกจันทร์’ มาจากความหมายง่ายๆ ว่า ‘ลูกของดวงจันทร์’ พ้องกับชื่อจริงของฉันที่ชื่อว่า ‘ศศิธร’ ที่แปลว่าดวงจันทร์อีก แม่เล่าให้ฟังว่าที่ตั้งชื่อแบบนี้เพราะฉันเกิดในวันที่ดวงจันทร์สวยมาก และดวงจันทร์ก็เป็นสัญลักษณ์แทนความรักของพ่อกับแม่ในหลายๆ ครั้ง ท่านเลยอยากให้ฉันมีชื่อและความหมายที่เกี่ยวกับดวงจันทร์           

ถ้าเป็นคนใกล้ชิดจะรู้ดีว่าฉันมักจะแทนตัวเองว่าลูกกับครอบครัว แต่ถ้ากับเพื่อนและคนรู้จักฉันก็จะแทนตัวเองว่าจันทร์ ยกเว้นในกรณีของเพื่อนสนิทอย่างน้ำหวานนะ เพราะรายนั้นฉันให้ความสำคัญเป็นครอบครัวแต่ยัยหมอคนสวยดันบอกว่าไม่ชอบเรียกฉันว่าลูกเฉยๆ เพราะรู้สึกเหมือนกำลังคุยกับลูกมากกว่าเพื่อนสนิทหน่ะสิ

“นั่นสินะ คุณลูกโตเป็นสาวแล้วก็สวยมากเลย” คุณจักรพูดพร้อมหันมามองหน้ากันตรงๆ “งานที่โรงพยาบาลหนักมั้ย ได้พักผ่อนบ้างหรือเปล่าคะ?”

“ก็ยุ่งเป็นปกติค่ะ” ฉันตอบเสียงเรียบ “แม่สั่งให้มานะคะ จันทร์ไม่ได้...” ฉันกำลังจะออกตัวว่าตัวเองไม่ได้อยากมางานนี้อย่าเข้าใจผิดซะหล่ะ แต่คุณจักรก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน

“แต่ยังไงคุณจักรก็ต้องขอบคุณที่มานะ คุณจักรดีใจที่ได้เจอคุณลูกอีก”

“...”

“คุณจักรคิดถ...”

“ท่านครับ...” ประโยคสุดท้ายของคุณจักรหายไปกลายเป็นเสียงเรียกของลูกน้องคนสนิทเข้ามาแทนที่ “ได้เวลาเป่าเค้กแล้วครับ”

“ถ้างั้นจันทร์ขอ...” ฉันกำลังจะบอกว่าขอตัวกลับก่อน แต่เหมือนว่าคุณจักรจะรู้ดีว่าฉันอยากจะพูดอะไรเลยรีบพูดแทรกขึ้นมาทันควัน

“อยู่เป่าเค้กด้วยกันนะคะคุณลูก” ว่าจบก็ขยับตัวเข้ามาใกล้แล้วแถมยังถือวิสาสะเอื้อมมือมาคว้ามือของฉันไว้และพูดย้ำในคำขอร้องอีกครั้ง 

“นะคะ อยู่กับคุณจักรก่อนนะ”






ความจริงแล้วอยู่กับไม่อยู่ก็ไม่ได้ต่างกันนักหรอก!

นี่คือความจริงข้อนึงที่ฉันพิสูจน์ได้ด้วยตัวเอง เพราะกะจากสายตาแล้วคนทั้งงานก็ปากเข้าไปเกือบสองร้อยคน ถ้าฉันไม่อยู่สักคนก็ไม่มีใครรู้หรอกนะ แต่ที่ยอมอยู่และปรบมือเบาๆ ตามจังหวะเพลงสุขสันต์วันเกิดนี่ก็เพราะว่ารับปากกับแม่ไว้แล้วต่างหากหล่ะ

“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทูยู...” เสียงร้องเพลงสุขสันต์วันเกิดจบลงพร้อมกับเทียนวันเกิดที่ถูกพัดให้ดับหลังจากเจ้าของวันเกิดอธิษฐานเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้คุณจักรกำลังตัดเค้กวันเกิดนั้นเพื่อแจกจ่ายให้กับแขกที่มาในงานอยู่ ส่วนฉันเมื่อรู้ว่าตัวเองอยู่ครบตามหน้าที่ที่รับปากกับแม่ไว้แล้วเลยตั้งใจจะกลับคอนโดฯ เลย แต่ยังไปได้ไม่ไกลก็เจอคนที่ไม่อยากเจอมาดักหน้าไว้ซะก่อน

“จะรีบไปไหนหล่ะ ไม่อยู่กินเค้กกันหน่อยหรอ”

ฉันถอนหายใจเสียงหนักอย่างไม่ปิดบัง แต่ก็ต้องจำใจยกมือขึ้นไหว้คนตรงหน้าตามมารยาทอยู่ดี “สวัสดีค่ะคุณหญิง”

“ก็ยังดีที่มีมารยาท” คนอาวุโสกว่าเหยีดยิ้มกลับมา ก่อนจะเบนสายตาไปทางด้านหลังแล้วพูดต่อ “ไหนๆ ก็กล้ามาถึงนี่แล้ว ไปทักทายคุณจักรมาหรือยังหล่ะ ให้ฉันเรียกให้มั้ย”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ” ฉันตอบพร้อมโปรยยิ้มหวานใส่ตา “ดิฉันทักทายคุณจักรเรียบร้อยแล้ว”

คาดว่าคำตอบของฉันคงทำให้เธอตกใจไม่น้อยเลยเตรียมจะโวยวายแต่เสียงที่ดังจากทางด้านหลังก็ดึงสติของคนแก่ขี้ใจร้อนกลับมาได้ทันซะก่อน

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” หันไปถามแม่ตัวเองเสียงทุ้มครู่นึงก่อนจะเบนสายตามาทางฉันแล้วทักด้วยรอยยิ้มยินดี “คุณลูก...มาด้วยหรอครับ”

“สวัสดีค่ะคุณอาทิตย์” ยกมือไหว้คนแก่กว่าตามมารยาทเล็กน้อยแล้วจึงพูดต่อ “มาตามคำเชิญคุณจักรค่ะ”

“โกหก!” คนเป็นแม่ร้องลั่นอย่างเหลืออด นี่ถ้าไม่ติดกับว่าลูกชายคนดียืนอยู่ตรงนี้เธอคงพุ่งมากระโจนใส่ร่างของฉันแล้วล่ะ

“คุณหญิงลองไปถามคุณจักรดูก็ได้ค่ะว่าฉันโกหกหรือเปล่า” ว่าจบก็โปรยยิ้มอีกครั้งก่อนจะพูดลา “ขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” ยกมือไหว้สองแม่ลูกตามมารยาทเสร็จก็กำลังจะเบี่ยงตัวหลบออกไปแต่ยัยลูกสาวตัวดีอีกคนก็ขยับมาขวางกันไว้ซะก่อน

“แก...”

“ณิสา...” เพียงแค่พี่ชายเอ่ยปรามคนตรงหน้าก็จ๋อยสนิท ก่อนที่จะจำใจเบี่ยงตัวหลบและปล่อยให้ฉันเดินไปที่รถอย่างโดยดี


ติ๊ด!

กดปลดล็อกแล้วกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถถ้าไม่ติดกับว่าต้นแขนของตัวเองถูกรั้งมาจากทางด้านหลังซะก่อน    

หมับ!

สัญชาตญาณส่งผลให้ฉันเตรียมจะหันไปใช้กระเป๋าฟาดคนที่กล้าคุกคามกันทันทีแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

“คุณอาทิตย์?”

“ครับ พี่เอง” คนตรงหน้าตอบกลับด้วยรอยยิ้มก่อนจะยอมปล่อยมือที่จับแขนฉันอยู่เมื่อเห็นฉันส่งสายตาไปบอก “ขอโทษทีครับ พี่กลัวว่าจะไม่ทันเลยต้องทำแบบนี้”

“คุณอาทิตย์มีอะไรคะ?”

“พี่อาทิตย์ครับ” คนตรงหน้าพูดเสียงทุ้ม “เรียกพี่อาทิตย์เหมือนเดิมนะ”

“พี่อาทิตย์มีอะไรคะ”

“พี่แค่เห็นว่าคุณลูก...”

“จันทร์ค่ะ” ฉันแก้สรรพนามคืนไปบ้าง “ถ้าพี่อาทิตย์อยากให้จันทร์เรียกว่าพี่ ก็ช่วยเรียกจันทร์ว่าจันทร์เฉยๆ หรือลูกจันทร์ดีกว่าค่ะ”

“พี่เรียกคุณลูกเหมือนเดิมไม่ได้หรอ?” สายตาเว้าวอนตรงหน้าแทบจะทำให้ฉันกรอกตาวนสักสามรอบด้วยความหมั่นไส้

“ไม่มีอะไรเหมือนเดิมหรอกค่ะ” ตอบเสร็จก็เงยหน้าสบตาคนตรงหน้าแล้วพูดต่ออีกครั้ง “พี่อาทิตย์ก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่หรอคะ?”

พี่อาทิตย์มีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะถอนหายใจเสียงหนักเล็กน้อยแล้วจึงยอมพูดต่อ “พี่เห็นว่าคุณจันทร์ขับรถมาคนเดียว ให้พี่ขับรถไปส่งนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ จันทร์ขับเองได้”

“แต่ว่าคุณจันทร์ดื่ม...”

“ดื่มไปแค่แก้วเดียวค่ะ” ฉันพูดแทรกขึ้นมาทันควัน ลองถ้ารู้ว่าฉันดื่มแสดงว่าตลอดเวลาที่อยู่ในงานพี่อาทิตย์คงเห็นฉันอยู่ก่อนแล้วแต่เพิ่งสบโอกาสเข้ามาทักกันก็แค่นั้นเอง

“แค่แก้วเดียวก็อันตรายค่ะ ให้พี่ไป...”

“พี่อาทิตย์ต้องการอะไรคะ” ฉันถามออกไปตามตรงเมื่อหมดความอดทน “ถ้าอยากจะพูดอะไรก็พูดมาเลยดีกว่าไม่ต้องอ้อมค้อมหรอกค่ะเพราะมันเสียเวลา”

“พี่คิดถึง...” คำสารภาพของคนตรงหน้าทำให้ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ “พี่คิดถึงคุณลูกมากเลย พี่...”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วจันทร์ขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” ยกมือไหว้เร็วๆ เสร็จก็รีบเปิดประตูรถเข้าไปด้านในแล้วปิดล็อกรถทันที และต่อให้พี่อาทิตย์จะพยายามเคาะเรียกแค่ไหนฉันก็ไม่สนใจและเลือกที่จะสตาร์ทเครื่องยนต์และขับออกไปเลย

คิดถึงกันงั้นหรอ?

เราไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมาคิดถึงกันแบบนั้นหรอกค่ะคุณอาทิตย์!







FIRE’s Talk.            

“เป็นไงบ้าง” ผมหันไปถามผลหลังจากสั่งให้ทุกคนตรวจบริเวณโดยรอบอีกครั้งก่อนพิธีสำคัญจะเริ่ม

“เรียบร้อยครับสารวัตร ผมกระจายคนของเราไปตามคำสั่งเรียบร้อย และเท่าที่ตรวจรายชื่อแขกก็ไม่มีใครน่าสงสัยครับ”

“งั้นฝากดูตรงนี้ด้วย เดี๋ยวมา” บอกเสร็จก็แยกตัวออกไปหาที่หลบมุมเพราะตั้งใจจะไปสูบบุหรี่

ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในงานวันเกิดของนักการเมืองชื่อดัง ก็ดังถึงขนาดจนงานใหญ่โตแล้วต้องมีบอดี้การ์ดและตำรวจมาล้อมหน้าล้อมหลังเพื่อระวังภัยให้นั่นแหล่ะ ปกติแล้วด้วยสายงานของผมที่เป็นตำรวจสืบสวนคดีพิเศษไม่ต้องมาทำงานอะไรแบบนี้หรอกนะ แต่ก็ถือว่ามาหาข้อมูลฆ่าเวลาละกัน เผื่อจะมีเบาะแสอะไรน่าสนใจ

“เชิญทางนี้ครับ...”

เสียงแสนสุภาพทำให้ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ก่อนจะรีบใช้เท้าดับบุหรี่และขยับเข้าไปใกล้บริเวณนั้นมากขึ้น เพราะอยู่ตรงนี้ค่อนข้างไกลทำให้ไม่ได้ยินเสียงว่าคนตรงนั้นคุยอะไรกัน แต่อย่างน้อยแค่รู้ว่าเป็นใครกำลังทำอะไรอยู่ก็ยังดี

ภาพตรงหน้าตอนนี้คือคุณจักรพบนักการเมืองชื่อดังที่เป็นเจ้าของงานวันเกิดวันนี้ ตรงข้ามกันมีผู้หญิงสาวสวยในชุดราตรีสีน้ำตาลเทาคนนึงยืนอยู่ตรงหน้า คุณจักรหันไปสั่งอะไรสักอย่างกับลูกน้องก่อนที่ทุกคนจะเดินออกไปจนเหลือแค่สองคน

ใครกัน?

เพราะเป็นคนตรวจรายชื่อแขกทุกคนเองกับมือ แถมยังสืบและอ่านประวัติทุกคนที่มาในงานเองทั้งนั้น ดังนั้นไม่ว่าใครเดินเข้ามาผมก็ต้องรู้ว่าเค้าเป็นใครและเกี่ยวข้องอะไรกับคุณจักร แต่ไม่ใช่กับผู้หญิงคนนี้...

‘ถ้าเป็นแขกสำคัญมากก็อาจจะไม่มีในรายชื่อครับ อยู่ในหมวดของแขกส่วนตัว’

คำพูดของลูกน้องที่บอกตอนส่งรายละเอียดเกี่ยวกับงานวันนี้ดังกลับมาในหัวผมอีกครั้ง

งั้นก็แสดงว่าเป็นแขกส่วนตัวของคุณจักรสินะ? สำคัญอะไรขนาดนั้นกัน?

ด้วยความสงสัยในความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ผมเลยตัดสินใจยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเพื่อเตรียมพร้อมจะถ่ายภาพผู้หญิงคนนั้นไว้ก่อน แต่ยังไม่ทันได้ทำตามที่คิดลูกน้องของคุณจักรก็กลับเข้ามาอีกครั้งก่อนที่คุณจักรและผู้หญิงคนนั้นจะเดินออกไปด้วยกัน

“มาอยู่นี่เองหรอเฮีย งานจะเริ่มแล้ว” เสียงลูกน้องคนสนิทที่ตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ดังขึ้นด้านหลัง ผมเลยจำใจต้องเก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋าแล้วเดินออกไป

“เตรียมพร้อมด้วย” หันไปบอกกับวิทยุสื่อสารเพื่อสั่งงานกับทุกคนเสร็จแล้วก็หันกลับมามองดูบรรยากาศโดยรอบต่ออย่างสำรวจ

ผู้หญิงคนนั้นอยู่ตรงนั้น...

แต่ที่แปลกก็คือถ้าเป็นแขกคนสำคัญของคุณจักรพบจริงทำไมถึงไม่ไปอยู่ใกล้ๆ ตอนเป่าเค้กกันหล่ะ ทำไมถึงมายืนหลบมุมอยู่ตรงนี้ แถมหน้าตาสวยหวานนั่นก็ดูบอกบุญไม่รับราวกับมีคนบังคับเธอมายังไงยังงั้น

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ” เสียงรายงานผ่านวิทยุสื่อสารทำให้ผมดึงสายตากลับมาสำรวจในงานตามเดิม แต่แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นสายตาของลูกชายคนโตของคุณจักรที่ควรจะร่วมยินดีกับบรรยากาศการเป่าเค้กมากกว่าการมองไปทาง...

ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วหรอ?

แถมสายตาของคุณอาทิตย์ที่มองไปนั่นผู้ชายเหมือนกันก็ดูกันออกอยู่แล้วว่ามันหมายความว่ายังไง...

หรือจะเป็นคนรักของคุณอาทิตย์ แต่ไม่สิ ถ้าเป็นคนรักลูกชายก็ยิ่งต้องไปอยู่ด้วยกันไม่ใช่หรอ?


ครืดดดด ครืดดดดด!

เสียงโทรศัพท์ที่ดังอยู่ภายในกระเป๋ากางเกงดึงความสนใจของผมให้หันกลับไปมอง พอเห็นว่าเป็นใครที่โทรเข้ามาก็เลือกที่จะแยกตัวออกมากดรับทันควัน

“ครับคุณยาย”

[ไฟอยู่ไหนลูก แล้วจะกลับบ้านหรือเปล่า]

“กลับครับ แต่อาจจะดึกหน่อยผมติดงานอยู่”

[งานหรอ...]

“แค่ดูแลความเรียบร้อยครับ ไม่มีอะไรเสี่ยง” เพราะรู้ว่าคุณยายคิดอะไรเลยรีบตอบกลับไปให้ท่านสบายใจ

[โอเคๆ เอ้อ...เค้กวันเกิดของไฟหลานกินไปแล้วนะลูก ไม่เป็นไรใช่มั้ย]

“ไม่เป็นไรครับ” ผมตอบออกไปด้วยรอยยิ้มบางๆ คุณยายก็ถามซะเหมือนกับผมชอบกินของหวานยังไงยังงั้นเลย ความจริงเค้กก้อนนั้นก็ได้มาเพราะยัยหลานสาวตัวแสบนั่นอยากกินเลยต้องใช้ข้ออ้างเรื่องวันเกิดของอาอย่างผมเมื่ออาทิตย์ก่อนต่างหากหล่ะ

“แค่นี้ก่อนนะครับ ผมต้องไปแล้ว” ว่าจบก็รีบตัดสายทันทีเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นผู้หญิงน่าสงสัยคนนั้นหยุดยืนคุยอยู่กับคุณอาทิตย์ที่ลานจอดรถ

ความอยากรู้ทำให้ผมเลือกที่จะเดินเข้าไปใกล้และก็คิดไว้ไม่ผิดเพราะได้ยินช็อตเด็ดพอดี...

“พี่อาทิตย์ต้องการอะไรคะ” ผู้หญิงผู้มีใบหน้าสวยหวานพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งรำคาญเล็กน้อย “ถ้าอยากจะพูดอะไรก็พูดมาเลยดีกว่าไม่ต้องอ้อมค้อมหรอกค่ะเพราะมันเสียเวลา”

“พี่คิดถึง...” คำสารภาพของคุณอาทิตย์พร้อมแววตาแสนเว้าวอนนั่นทำให้ผมกระตุกยิ้มออกมาระคนสมเพศ “พี่คิดถึงคุณลูกมากเลย พี่...”

คุณลูกงั้นหรอ?

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วจันทร์ขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” ผู้หญิงคนเดิมพูดและยกมือไหว้เร็วๆ เสร็จก็รีบเปิดประตูรถเข้าไปด้านในแล้วปิดล็อกรถทันทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกของคุณอาทิตย์สักนิดก่อนจะขับรถออกไปเลย

น่าสนใจ...

และยิ่งเห็นสายตาของคุณอาทิตย์ตอนนี้ที่มองตามรถคันนั้นไปจนลับสายตาก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องพวกนี้มันต้องไม่ธรรมดาแน่ แต่คำถามที่น่าสนใจกว่านั้นก็คือ...

ผู้หญิงคนนี้เกี่ยวอะไรกับพ่อลูกสองคนนี้กันนะ?

FIRE Ends.


***************************************************************

Talk2:

เปิดตัวอีกหนึ่งหนุ่มที่จะมาเขย่าหัวใจพี่ลูกกันค่าาาาาาา

พี่ไฟขาสุดเซอร์คนดี๊คนดีของเราเองงงงงงงงง

ส่วนความสัมพันธ์ของพี่ลูกก็คอยลุ้นกันต่อไปนะคะ อาจจะวุ่นวายหน่อย แต่สนุกน๊าาาาา ^^

รออ่านคอมเม้นท์จากรีดเดอร์อยู่นะคะ

เจอกันตอนหน้าค่าาาาาาา :)



***************************************************************

Talk1:

พี่ลูกคนสวยของเราฮ๊อตเหลือเกินนนนนนนนน 

นี่ผู้ชายคนแรกในงานที่คิดถึงนะคะ เดี๋ยวจะได้เจออีกสองที่บอกเลยว่าดีงามมากมายยยย >//<

รออ่านคอมเม้นท์ที่น่ารักอยู่น๊าาาาาาาาา

เดี๋ยวมาต่อค่าาาาาา :)​



***************************************************************

เอาตัวอย่างมาสปอยค่าาาาาาาาาา ^^

ความพี่ลูกก็คือมีหนุ่มมากมายเต็มไปหมดเบยยยยย 

ใครตัวจริง ใครตัวหลอกมาตามลุ้นกันน๊าาาาาาา

MelloNY. :)


!!อิมเมจตัวละคร!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #3 viskik (@viskik) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 16:11
    คุณจักรคือใคร

    เราเริ่มงง เราอ่านตรงไหนตกไปเปล่าคะ?
    #3
    2
    • #3-1 MelloNY_PK (@MelloNY_PK) (จากตอนที่ 2)
      13 มกราคม 2562 / 22:27
      คุณจักรเป็นพ่อของพี่อาทิตย์ค่ะ ส่วนเกี่ยวกับพี่ลูกยังไงต้องรอลุ้นน๊าาาาาา ^^
      #3-1