Baby WIFE (เจ้าสาวตัวร้าย) [E-Book]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,303 Views

  • 7 Comments

  • 40 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    15

    Overall
    2,303

ตอนที่ 15 : BabyWIFE 14 - ตุ๊กตาตัวน้อยของพี่เต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    8 มิ.ย. 61

"สวยดี" by TE.




“เป็นอะไร” พี่เตถามขึ้นนิ่งๆ เมื่อเห็นว่าฉันนั่งเงียบมาตลอดทาง

“คะ?” ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆ พี่เตก็ถามแบบนั้น ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วพูดไป “ปะ ป่าวค่ะ”

พูดจบก็แทบอยากจะตบปากตัวเอง จำเป็นต้องเสียงสั่นขนาดนี้มั้ยหล่ะเพียงขวัญ!


เรื่องของเรื่องก็คือตอนนี้พี่เตมารับฉันเรียบร้อย หลังจากขึ้นมาบนรถฉันก็นั่งตัวเกร็งไม่พูดไม่จาสักคำ ถ้าถามว่าเพราะอะไร ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็นเพราะบทสนทนาก่อนหน้านี้

‘มาโซคิสม์..’

สิ่งที่ณิชาเล่าให้ฟังเมื่อสักครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของฉัน ได้แต่คิดซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนั้น ว่าพี่เตอันตรายแบบนั้นจริงๆ หรอ แล้วเค้ามีรสนิยมจริงๆ ใช่มั้ยนะ.. แล้วถ้าเป็นแบบนั้นฉันควรเอาตัวรอดจากบุคคลอันตรายคนนี้ยังไงดี

ทำไมถึงรู้สึกว่าการเป็นตัวเองมันยากเย็นขนาดนี้นะ

หนีจระเข้มาปะเสือซะได้..แถมยังเป็นเสือผู้หญิงตัวอันตรายซะอีก!


“ไม่ลง?” คำพูดลอยๆ ของพี่เตทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ ก่อนจะรีบหันไปมองหน้าเค้าอย่างงงๆ

“คะ?”

“...” แต่พี่เตก็ไม่พูดอะไรแล้วเปิดประตูลงไปเลย ฉันได้แต่มองตามอย่างงงๆ ก่อนจะมองไปรอบๆ ก็เห็นว่าตอนนี้เราจอดรถอยู่ที่ลานจอดรถเรียบร้อยแล้ว พอเป็นแบบนั้นฉันเลยเปิดประตูรถตามลงไป

“ที่นี่ไม่ใช่คอนโดนี่คะ” ฉันถามออกไปอย่างสงสัย เมื่อสังเกตว่าตอนนี้เราไม่ได้มาถึงคอนโดแล้วแต่กลับมาอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าแทน

“อือ” พี่เตตอบแค่นั้น ก่อนจะเดินหันหลังนำไป

กว่าจะตั้งสติได้ว่าควรจะเดินตามไป ระยะห่างระหว่างฉันกับพี่เตก็ไกลมากขึ้นทุกที ฉันเลยพยายามเร่งฝีเท้าให้เดินทันคนตัวโตข้างหน้าอีกหน่อย แต่คงเพราะเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเลยไม่ทันมองว่าพี่เตหยุดยืนอยู่ข้างหน้าแล้วเป็นผลทำให้ชนกับแผ่นหลังกว้างเข้าอย่างจัง

ปึก

“โอ๊ย!” ฉันร้องออกมาทันทีเมื่อชนกับแผ่นหลังกว้างตรงหน้า ก่อนจะเอามือลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ พร้อมหันไปพูดกับคนตัวโตฉุนๆ “อูยยย จะหยุดทำไมไม่บอกหล่ะคะ”

“ต้องบอก?” พี่เตหันมาเลิกคิ้วถามกวนๆ

“ค่ะ ต้องบอก!” ฉันตอบไปช้าๆ ชัดๆ “แล้วพามาที่นี่ทำไมคะ” ฉันถามอย่างสงสัยเมื่อตอนนี้เรามาหยุดอยู่ที่หน้าร้านเสื้อผ้ายี่ห้อดัง

“เข้าไป” พี่เตพูดเรียบๆ แค่นั้น ก่อนจะหันมาจูงมือฉันให้เดินเข้าไปด้านใน

“สวัสดีค่ะ คุณเตชินทร์ ขอบคุณที่ให้เกียรติทางร้านเราได้ดูแลนะคะ” ทันทีที่เดินเข้าไปในร้าน พนักงานที่ดูท่าแล้วว่าน่าจะเป็นผู้จัดการร้านก็รีบเดินออกมาต้อนรับพร้อมทักทายพี่เตอย่างสนิทสนม

มันก็จะไม่น่าแปลกหรอกนะ ถ้านี่มันไม่ใช่ร้านเสื้อผ้าผู้หญิงหน่ะ!

นี่แสดงว่าคงพาสาวๆ มาบ่อยแน่ๆ นั่นหมายความว่าที่ณิชาเล่าให้ฟังว่าเค้าเป็นเสือผู้หญิงนี่คงจะจริง!

อยู่ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเลยแหะ!


“จัดการให้เรียบร้อยนะครับ เดี๋ยวอีกหนึ่งชั่วโมงผมมารับ” พี่เตพูดขึ้นแค่นั้น ก่อนจะเดินออกไปเลย

ฉันที่กำลังจะอ้าปากถามก็ต้องหุบปากอย่างอัตโนมัติ เมื่อพนักงานสาวคนเดิมตรงเข้ามาหาฉันพร้อมลากเข้าไปด้านใน

“เชิญนั่งค่ะคุณผู้หญิง” พนักงานพูดกับฉันอย่างสุภาพ “คุณเตชินทร์เลือกชุดไว้ให้แล้ว ยังไงนั่งรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวดิฉันจะไปหยิบมาให้” พนักงานพูดขึ้นยิ้มๆ พร้อมยื่นนิตยสารมาให้อ่านหนึ่งเล่ม แล้วเดินออกไป

“คือว่า...”

นี่มันอะไรกันเนี่ย.. อยู่ๆ ก็มาทิ้งฉันไว้แล้วตัวเองก็หายไปไหนก็ไม่รู้!


หลังจากนั้นฉันก็แปลงร่างกลายเป็นตุ๊กตาให้พนักงานสาวสองสามคนรุมจับนู่นแต่งนี่ให้ฉันอย่างสนุกสนาน ฉันลองชุดทุกชุดตามที่พนักงานบอก พอถามว่าทำไมต้องทำแบบนี้ เค้าก็ตอบกลับมาแค่ว่า ‘เป็นคำสั่งคุณเตชินทร์ค่ะ’ ไม่ว่าจะถามกี่ครั้งก็ตอบแบบเดิม..

“เสร็จแล้วค่ะ สวยมากกกกกก” พนักงานที่คนเดิมกับที่ออกไปต้อนรับฉันกับพี่เตพูดขึ้นด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ “คุณเตชินทร์นี่ตาถึงเสมอเลยนะคะ” พนักงานพูดขึ้นอย่างชื่นชม

“พี่เตพาผู้หญิงมาที่นี่บ่อยหรอคะ” ฉันถามออกไปอย่างสงสัย

แต่พนักงานสาวก็ส่ายศรีษะก่อนจะตอบมายิ้มๆ “นอกจากคุณหญิงนันทนาก็ยังไม่เคยเห็นพาใครมาเลยค่ะ คุณเพียงขวัญเป็นคนแรกเลยนะคะ”

“คุณหญิง..เอ่อ คุณแม่ชอบมาร้านนี้หรอคะ”

“ใช่ค่ะ มีบางครั้งที่คุณเตชินทร์มาด้วย ก็จะโดนคุณหญิงบังคับให้ช่วยเลือกค่ะ ถึงจะดูไม่ค่อยเต็มใจ แต่ก็ปังทุกชุดเลยนะคะ” พนักงานพูดต่อย่าชื่นชม “อย่างชุดนี้ พอคุณเตชินทร์เห็นก็สั่งทันทีเลยค่ะ แล้วก็ไม่ผิดจริงๆ มันเข้ากับคุณเพียงขวัญมากๆ เลยค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ” ฉันตอบกลับไปยิ้มๆ ก่อนจะมองภาพตรงสะท้อนในกระจกชัดๆ ถ้าพูดกันตามตรงที่พนักงานเมื่อสักครู่พูดก็ไม่ผิดนักหรอก เพราะชุดนี้มันดูดีจริงๆ เป็นชุดเดรสแขนกุดสีขาวความยาวเลยเข่าขึ้นมานิดหน่อย มันน่ารักตรงที่ช่วงกระโปรงพองออกเป็นจีบๆ แถมยังมีการปริ้นทร์ลายสีฟ้าสดใส ช่วยให้เดรสตัวนี้น่ารักสมวัยมากขึ้นอีกด้วย แถมพนักงานก็ฝีมือดีมากแต่งหน้าฉันออกมาได้บางๆ รับเข้ากับลอนผมที่ม้วนเป็นลอนคลายๆ ช่วยเสริมกันให้ยิ่งดูดีมากขึ้น

  “คุณเตชินทร์มาแล้วค่ะคุณเพียงขวัญ” พนักงานคนเดิมเข้ามาบอกฉันอีกครั้ง

  “ขอบคุณค่ะ” ฉันตอบกลับไปยิ้มๆ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างปลอบใจตัวเอง แล้วเดินออกไป

  หวังว่าพี่เต คงจะพอใจเหมือนที่พนักงานชมฉันนะ..

  

ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ คนตัวสูงที่ก้มหน้าก้มตาอ่านอะไรสักอย่างในแท็บเล็ต ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อสังเกตดีๆ ถึงเพิ่งเห็นว่าวันนี้พี่เตแต่งตัวเนี๊ยบกว่าปกติ ตอนนี้เค้าอยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มทำให้ดูหล่อและภูมิฐานมาก แถมวันนี้ก็เซ็ตผมจนเป็นทรงอีกต่างหาก หลังจากชื่นชมคุณสามีของฉันในใจเรียบร้อย ฉันก็เดินเข้าไปใกล้อีกนิด ก่อนจะเรียกพี่เตเบาๆ

 “พี่เตคะ”

 “...” พี่เตเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินแล้วนิ่งไป ไม่ยอมพูดอะไรเลย และเพราะตอนแรกหวังใจว่าจะได้เห็นรอยยิ้มบางๆ หรือคำชมหวานๆ เช่น ‘สวย’ หรือ ‘น่ารัก’ แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าคนตัวสูงกลับหรี่ตามองฉันนิ่งๆ แถมสักพักยังค่อยๆ ไล่สายตาคมมองฉันตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้า แล้วคิ้วเรียวหนาก็ค่อยๆ ขมวดเป็นปมทีละนิดๆ พอเป็นแบบนั้นฉันก็เลยไม่รู้จะพูดอะไรหรือต้องทำตัวยังไง

“เอ่อ...มันแย่หรอคะ” ฉันอ้ำอึ้งถามกลับไปอย่างไม่แน่ใจ เพราะสายตาคมที่มองมาตอนนี้เดาไม่ได้เลยว่ามันดีหรือไม่ หรือจริงๆแล้วมันไม่ได้ดูดี แต่พนักงานแอบหลอกฉันกันนะ!   

ยังไม่ได้ทันได้พูดหรือได้ถามอะไร คนตัวโตก็เดินมาคว้ามือฉันไว้ ก่อนจะพูดขึ้นเรียบๆ

“ไปกัน”

“เดี๋ยวค่ะ” ฉันพูดแค่นั้นก่อนจะพยายามฉันขืนตัวไว้ไม่ยอมเดินตามไป และนั่นก็ทำให้พี่เตหันกลับมามองหน้าฉันก่อนจะเลิกคิ้วถามเป็นเชิงว่ามีอะไร พอเป็นแบบนั้นฉันเลยอ้ำอึ้ง

“เอ่อ..คือ” ฉันอ้ำอึ้งเล็กน้อยเพราะไม่รู้จะพูดยังไง ได้แต่ส่งสายตาไปมองที่มือหนาของพี่เตที่จับมือฉันยืนเป็นการบอกกลายๆ

พี่เตทำหน้างงสักพัก ก่อนจะเลื่อนสายตาตามฉันไปแล้วพูดขึ้นนิ่งๆ “ขี้เกียจบอก”

“...” ฉันขมวดคิ้วยุ่งอย่างไม่เข้าใจ... หมายถึงขี้เกียจบอกว่าจะหยุดเดินตอนไหนหน่ะหรอ? 

นี่มันวิธีการแก้ปัญหาแบบไหนกันเนี่ย...

"แล้วที่ถามเมื่อกี้..."  

"..." เสียงของพี่เตทำให้ฉันเงยหน้าไปมองเค้าอย่างงงๆ อีกครั้ง ก็เห็นว่าพี่เตก็มองฉันอยู่ก่อนแล้ว 

"ไม่แย่หรอก..."

"คะ?"

"สวยดี" พี่เตพูดแค่นั้น ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ฉันกำลังอ้าปากค้างกับคำพูดของเค้าอยู่ออกแรงลากฉันให้เดินตามไปได้ 

สวยดีงั้นหรอ...

หมายความว่าพี่เตชมว่าฉันสวยงั้นหรอ..


ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก!

อะไรของเค้ากันเนี่ยยย.. อยู่ๆ ก็มาปากหวานใส่กันไม่เกรงใจการทำงานของหัวใจฉันบ้างเลย

เค้าจะรู้บ้างมั้ยว่าไม่ควรชมผู้หญิงที่ไม่ได้คิดอะไรด้วยแบบนี้เนี่ย!!


หลังจากนั้นฉันก็เดินตามพี่เตไปเรื่อยๆ จนถึงลานจอดรถ แต่เพราะพี่เตขายาวกว่าเลยทำให้เค้าเดินนำหน้าฉันอยู่นิดหน่อย ฉันมองมือหนาที่กุมข้อมือเล็กของตัวเองกับแผ่นหลังกว้างที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกประหลาดนิดๆ

ตกลงพี่เตเป็นคนแบบไหนกันแน่นะ.. ทำไมนับวันฉันยิ่งรู้สึกว่าเค้าช่างต่างกับวันแรกที่เจอกันเหลือเกิน

ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า..พี่เตเวลาแบบนี้ก็ไม่ได้ดูเลวร้ายหรืออันตรายอะไรนี่นา

ยิ่งไปกว่านั้นมือหนาที่กุมมือฉันอยู่ตอนนี้หน่ะ...มันออกจะดูอบอุ่นมากด้วยซ้ำ

ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่จู่ๆ ใจก็เต้นแรงแบบนี้.. บ้าไปแล้วเพียงขวัญ!

              

*************************************************************


แหมมมมมม พี่เตมีความอัพเกรดชมน้องสวยนะจ๊ะะ

ก็แบบว่าพี่เค้าเป็นคนประหยัดคำพูดอ่ะค่ะ ก็เลยแสดงออกมันซะเลย 5555555

พี่เตค่อยๆ ละมุนขึ้นแบบนี้ ไม่รู้จะตรงสเปคน้องขวัญบ้างหรือยังน๊าาาาา

รออ่านคอมเม้นท์จากรีดเดอร์ที่น่ารักอยู่นะคะ ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น