ตอนที่ 12 : BabyWIFE 11 - ภรรยาลูกเพื่อนละกัน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    5 มิ.ย. 61

“บอกว่าอย่าดื้อ”​ by TE.





“พรุ่งนี้เปิดเรียนแล้วใช่มั้ย” พี่เตถามขึ้นระหว่างที่เรากำลังนั่งกินข้าวกันเงียบๆ

“ค่ะ” ฉันตอบรับพร้อมกับตักข้าวเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ

ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพี่เตนั้นถือว่าดีขึ้นนิดหน่อย พี่เตรักษาสัญญาและทำตามข้อตกลงทุกอย่างที่พูดไว้กับฉัน นั่นทำให้ฉันค่อนข้างวางใจว่าเราจะอยู่ร่วมกันได้ ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาที่ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่ ทำให้ฉันรู้จักพี่เตขึ้นอีกอย่างคือเค้าบ้างานมาก และยิ่งไปกว่านั้นธุรกิจของตระกูลหัสดินทร์ไพศาลก็มีมากมายนับไม่ถ้วนเช่นเดียวกัน เวลาส่วนใหญ่ที่อยู่ร่วมกัน พี่เตก็จะอยู่ในห้องนอนแขกซึ่งตอนนี้ถูกแปรสภาพและตกแต่งใหม่เป็นห้องทำงานเรียบร้อยแล้ว ส่วนฉันก็ยึดพื้นที่และโทรทัศน์ในห้องรับแขกแทน ก็ถือเป็นการใช้พื้นที่ร่วมกันที่ลงตัวดีนะ ดีกว่านั้นคือเดี๋ยวนี้พี่เตไม่ค่อยทำหน้าดุใส่ฉันเหมือนตอนที่เจอกันวันแรกแล้วด้วย

“เดี๋ยวไปส่ง” พี่เตพูดขึ้นเรียบๆ

“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ขวัญขับ...”

“บอกว่าอย่าดื้อ” พี่เตพูดแทรกมาเสียงดุๆ

“...” พอเป็นแบบนั้นฉันเลยกลืนคำที่จะเถียงทั้งหมดลงคอ เมื่อกี้เพิ่งชมไปว่าไม่ค่อยดุ ไหงอยู่ๆ ก็ดุขึ้นมาซะงั้นหล่ะ    

“เดือนหน้าทำตัวให้ว่างด้วย” จู่ๆ พี่เตก็พูดขึ้น

“ไปไหนหรอคะ”

“ฮันนีมูน” พี่เตพูดสั้นๆ เป็นจังหวะกับที่โทรศัพท์ของพี่เตส่งเสียงร้องขึ้นมาพอดี

       

Rrrrrr~~

“ครับ” พี่เตตอบรับเรียบๆ ก่อนจะปรายตามามองฉันเล็กน้อย แล้วตอบปลายสายไป “น้องทานข้าวอยู่กับผมครับ..เมื่อไหร่ครับ แต่ผม..” เหมือนพี่เตทำท่าจะปฏิเสธอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาหนักๆ แล้วตอบไปสายกลับเรียบๆ “ครับๆ เดี๋ยวผมคุยกับน้องเอง..สวัสดีครับ”

พอพี่เตวางสายเสร็จเรียบร้อย ฉันก็รีบถามออกไปทันที “ใครหรอคะ”

“แอบฟังหรอ” พี่เตหรี่ตาถามนิ่งๆ

“ขวัญไม่ได้แอบ ตั้งใจฟังเลยหล่ะค่ะ แต่โทษขวัญไม่ได้นะ พี่เตพูดเสียงดังเอง” ฉันตอบออกไปรัวๆ

“คุณแม่อยากให้ไปงานวันเกิดเพื่อนให้หน่อย” พี่เตตอบเรียบๆ

ซึ่งฉันก็พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ การไปงานวันเกิดเพื่อนแม่ก็เป็นหน้าที่ของลูกชายอย่างพี่เตอยู่แล้วนี่เนอะ แต่ประโยคต่อมาของพี่เตก็ทำให้ฉันต้องขมวดคิ้ว

“ขวัญต้องไปกับพี่”

“ขวัญหรอคะ” ฉันถามไม่อย่างไม่ค่อยเชื่อหูเท่าไหร่

“ใช่” พี่เตตอบรับเสียงหนักแน่น

“แต่ขวัญไม่รู้จักใครเลยนะคะ จะให้ขวัญไปในฐานะอะไรหล่ะ” ฉันถามออกไปตามตรง

“ก็...” พี่เตลากเสียงยาวสักพัก ก่อนจะตอบออกมาเรียบๆ “ภรรยาของลูกเพื่อนละกัน”

คำตอบของพี่เตทำให้ฉันเผลอหันไปสบตากับคนตัวโตโดยอัตโนมัติ แต่พอสายตาปะทะเข้าตรงๆ กลับรีบหลบสายตาแทบไม่ทัน

นี่ฉันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ.. นานแค่ไหนแล้วที่ฉันรู้สึกว่าดวงตาสีนิลคู่นั้นมันดูอ่อนโยนขึ้นมากขนาดนี้

         

มหาวิทยาลัย..

“จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ” ฉันบอกพี่เตเมื่อขับรถมาถึงที่หน้าตึกคณะฯ ของฉันเรียบร้อยแล้ว

“เลิกกี่โมง”

“น่าจะบ่ายสามค่ะ” ฉันตอบออกไปตามตรง “แต่ขวัญกลับเองได้นะคะ พี่เตไม่...”

“เดี๋ยวมารับ” พี่เตพูดขึ้นมาก่อนที่ฉันจะพูดจบพร้อมส่งสายตาดุๆ มาให้ประมาณว่าอย่าคิดจะเถียงเด็ดขาด พอเป็นแบบนั้นฉันเลยไม่ได้เถียงอะไรต่อ

“งั้นขวัญไปนะคะ สวัสดีค่ะ” ฉันตอบก่อนจะยกมือไหว้พี่เต แล้วกำลังจะหันไปเปิดประตูเพื่อลงจากรถ แต่มือหนาของพี่เตก็คว้าแขนฉันไว้ก่อน ฉันเลยหันไปเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“ตั้งใจเรียนนะ” พี่เตพูดพร้อมวางมือลงบนศรีษะของฉันแล้วโยกเบาๆ

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก..

การกระทำของพี่เตทำให้ฉันตาโตออกมาด้วยความตกใจแถมใจยังเต้นแรงจนกลัวว่าคนตัวโตข้างๆ จะได้ยินมันอีก     

แย่แล้ว! อยู่ๆ จะกลายร่างมาเป็นพี่เตโหมดละมุนแบบนี้ไม่ได้นะ!


ฉันลงมาจากรถหรูด้วยความล่องลอย ความรู้สึกเหมือนร่างกายเบาหวิวอย่างประหลาด พี่เตโหมดนี้กำลังทำให้ฉันลำบาก นอกจะไม่น่ากลัวแล้วยังดูอ่อนโยนจนเกินไปอีก ตายๆๆ ถ้าเป็นแบบนี้ฉันต้องตายแน่ๆ

ไม่ได้นะเพียงขวัญ.. เธอจะรู้สึกอะไรกับพี่เตไม่ได้เด็ดขาด!!

ฉันเดินตบตีกับความคิดของตัวเองมาเรื่อยๆ จนมาถึงห้องเรียน


“ขวัญ ทางนี้!” เสียงใสที่ตะโกนดังลั่นทำให้ฉันรีบหันไปมอง แล้วพอหันมาก็เจอเข้ากับณิชาและพีทที่นั่งอยู่ให้ห้องเรียบร้อยแล้ว

“มานานแล้วหรอ” ฉันเอ่ยทักทายเพื่อนทั้งสองคนไปยิ้มๆ

“เพิ่งมาอ่ะ ทำไมขวัญมาช้าหล่ะ รถติดหรอ” ณิชาถามอย่างสงสัย ก็ปกติฉันมักจะมาเร็วกว่าสองคนนี้เสมอนี่เนอะ

“นิดหน่อยอ่ะ” ตอบได้แค่นั้น

“เย็นนี้ไปกินข้าวกันนะขวัญ” ณิชาหันมาพูดอ้อน “ไม่เจอกันตั้งนาน คิดถึงอ่ะ นะๆๆ”

“ขวัญมี...” ฉันกำลังจะตอบว่ามีนัด แต่ว่าอาจารย์เดินเข้ามาในห้องก่อน ทำให้บทสนทนาถูกหยุดลงไว้แค่นั้น


ครืดดดด ครืดดดดด

ฉันนั่งเรียนไปได้สักพัก โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้น พอเหลือไปมองก็เห็นว่าเป็นการเตือนจากแอพพลิเคชั่นไลน์จากพี่เต..

‘Techin 10.09 : ขวัญ’

'Techin 10.10 : พี่ติดประชุม’

‘Techin 10.10 : เดี๋ยวให้คุณวิชัยไปรับนะ’

‘KONG_KHWAN 10.12 : พี่เตคะ’

‘KONG_KHWAN 10.12 : ขวัญขอไปทานข้าวกับเพื่อนนะคะ’

‘KONG_KHWAN 10.13 : เจอที่คอนโดเลยก็ได้ค่ะ’

ข้อความที่ส่งไปขึ้นว่าอ่านแล้ว แต่พี่เตก็ไม่ตอบอะไรกลับมา ฉันเลยทึกทักเอาเองว่าเค้าอนุญาตแล้วกันนะ

“ของขวัญเพื่อนรักไปกินข้าวกันเถอะ” ณิชาเดินมาควงแขนฉันแล้วพูดอย่างออดอ้อนทันที ตอนนี้เราเลิกเรียนเรียบร้อยแล้วหล่ะ

“ไปสิ กินที่ไหนดีอ่ะ”

“ห้างฯ มะ มีร้านขนมเปิดใหม่ด้วย” ณิชาพูดด้วยท่าทางตื่นเต้น

“กินแต่ขนม เดี๋ยวก็เบาหวานขึ้นตายหรอก” เสียงพีทเพื่อนสุดหล่อหนึ่งเดียวในกลุ่มบ่นอย่างไม่จริงจังนัก

“พูดมาก จะไปด้วยกันมะ” ณิชาหันมาไปถามพีท

“ไปดิ ขวัญไปฉันก็ต้องไปอยู่แล้ว” พีทตอบกลับมายิ้มๆ

“เชอะ ไม่รู้หรือไงว่าขวัญเค้าแต่ง...”

“ณิชา!” ฉันเอ่ยเสียงดุพร้อมกับเอามือไปตะครุบปากณิชาไว้แทบไม่ทัน เมื่อณิชากำลังจะหลุดเรื่องที่ฉันแต่งงานแล้วออกมา ก็ไม่ใช่อยากจะปิดบังอะไรหรอกนะ แต่แค่ไม่อยากให้เรื่องมันวุ่นวายไปมากกว่านี้ต่างหาก

“โทดที มันเพลินปากไปหน่อยแหะๆ” ณิชาที่นึกขึ้นได้ก็หันมาส่งยิ้มแหยๆ ให้ฉัน

 “เมื่อกี้เธอจะพูดอะไรณิชา” พีทหรี่ตาถามอย่างสงสัย

“ไม่มีอะไรหรอก ไปเหอะเราหิวแล้ว วันนี้ไปรถพีทนะขวัญไม่ได้เอารถมาอ่ะ” ฉันพูดเร็วๆ รัวๆ ก่อนจะรีบควงแขนลากณิชาและพีทเดินออกไป


ตอนนี้เราก็มาเดินเล่นกันอยู่ที่ห้างสรรพสินค้า และคนที่ดูจะมีความสุขก็หนีไม่พ้นเพื่อนตัวเล็กของฉันอย่างณิชานี่แหล่ะ

“ร้านนั้นไงๆ เดี๋ยวเรารีบไปจองคิวก่อนนะ” ณิชาพูดจบก็รีบวิ่งดุ๊กดิ๊กไปทางร้านนั้นเลย

“ดูท่าจะอยากกินมากเลยเนอะ” ฉันหันไปพูดกับพีทยิ้มๆ

“ขวัญเป็นไงบ้าง ปิดเทอมเห็นเงียบไปเลยอ่ะ” พีทถามขึ้นมาระหว่างที่เรากำลังเดินไปที่ร้านนั้น

“ก็..ดีมั้ง พีทหล่ะ” ฉันถามเค้ากลับคืนไปบ้าง

“ก็ดีนะ แต่ปิดนานมันก็เบื่อ เราคิดถึง..”

“ณิชาน่าจะได้คิวแล้ว ไปดีกว่าเนอะ” ฉันพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่พีทจะพูดจบ แล้วรีบเดินหนีออกมาเลย

           

“ค่อยๆ กินก็ได้ณิชา” ฉันปรามเพื่อนที่เอาแต่กินขนมอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับกลัวว่าใครจะแย่ง

“ก็มันอร่อยอ่ะ ง้ำๆๆ” ณิชาพูดแค่นั้นพร้อมส่งเค้กเข้าปากอีกคำแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ

“ยัยตะกละ” พีทบ่นณิชากลับไป

“ทำไมห๊ะไอ้หมาพีท” ณิชาเถียงกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้

“นี่ยัย..”

“พอๆๆ จะทะเลาะกันทำไมเนี่ย” ฉันรีบปรามเมื่อเห็นว่าเรื่องราวจะบานปลาย

“ขวัญไม่ได้เอารถมางั้นเดี๋ยวเราไปส่งนะ” พีทหันมาพูดกับฉันยิ้มๆ

“ไม่เป็น..” ฉันกำลังจะตอบแต่เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมาซะก่อน

Rrrrrrr~~

พอเห็นว่าใครโทรเข้ามาก็ใจเต้นรัวขึ้นมาทันที “เดี๋ยวเรามานะ” ฉันหันไปพูดกับเพื่อนทั้งสองคน แล้วเดินหนีออกมาเพื่อหาที่เงียบๆ คุย

ติ๊ด

“สวัสดีค่ะ” ฉันกดรับสายแล้วทักทายไปเรียบๆ

 [อยู่ไหน]

 “เอ่อ..อยู่ที่ห้างแถวมหาลัยค่ะ แต่ขวัญกำ...”

[รออยู่นั่นแหล่ะ เดี๋ยวไปรับ] พี่เตพูดแค่นั้น แล้วก็วางสายไปเลย ทิ้งให้ฉันยืนอึ้งอยู่แบบนั้น

         

“ขวัญกลับเลยป่ะ” ณิชากับพีทเดินออกจากร้านแล้วถามขึ้นทันที

“ขวัญต้องไปทำธุระต่ออ่ะ ณิชากับพีทกลับไปก่อนนะ” ฉันตอบเลี่ยงๆ ไป

“อ้าวว ขวัญจะไปที่ไหน ให้เราไปส่งมั้ย” พีทเสนอตัวอย่างหวังดี

“ไม่เป็นไรๆๆ เราไปเองได้ ฝากพีทไปส่งณิชาด้วยนะ เจอกันที่ม.พรุ่งนี้นะ” ฉันพูดเร็วๆ รัวๆ แล้วเดินหนีออกมาเลย

          

********************************************************************************


ไหนบอกมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ไงหนูขวัญ พี่เค้าโยกหัวนิดหน่อยก็ละลายแล้วหรอเนี่ยยยย 

แย่จังเลยยย 5555555

รออ่านคอมเม้นท์จากรีดเดอร์ที่น่ารักอยู่นะคะ ^^

เจอกันตอนหน้าจ้าาาา :)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #3 PWDOOY (@peewadee51) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 11:01
    ชอบๆๆๆๆๆๆๆ
    #3
    0