Keep Falling In Love | Hypnosis Mic x OC

ตอนที่ 2 : 01 - Ikebukuro's Rain

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

01 - Ikebukuro's Rain




+++++

    แปะ.. แปะ..


    เสียงเม็ดฝนหล่นร่วงลงกระทบสิ่งของและพื้นทางเดินไม่ขาดสายทำให้คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเป็นปมเล็กๆโดยไม่ได้รู้ตัว ม้วนบุหรี่ที่อยู่ในปากถูกดึงออกมา.. ควันยาสูบสีขาวโพยพุ่งขึ้นไปในอากาศก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็วเพราะหยดน้ำจากท้องนภามืดครึ้มด้านบน ในจังหวะที่คิซารากิ ยูริกำลังจะนำบุหรี่มาสูบต่อรอให้ฝนซาก็มีเสียงใครบางคนเรียกเธอจากด้านข้างพร้อมแรงสะกิดเบาๆที่ไหล่

" ไม่มีร่มเหรอครับ ? " หญิงสาววัยยี่สิบสองปีกระพริบตา 2-3 ทีราวสมองกำลังประมวลผลก่อนจะหันใบหน้าไปตามต้นเสียง แสงไฟที่อยู่ในระแวกใกล้เคียงนี้ทำให้เธอพอจะเห็นเค้าหน้าของชายคู่สนทนาได้ลางๆ.. ยูริไม่ได้มีเวลามายืนสังเกตุใบหน้าของอีกฝ่ายนักเพราะรอบด้านที่ค่อนข้างมืดครึ้ม สิ่งที่เธอจำได้จึงมีแค่สีดวงตาของเขาเท่านั้น

" ..ไม่มีค่ะ "


ว่าตอบไปด้วยเสียงโมโนโทนตามปกติของตน ดวงตาสีเม็ดทับทิมเบนกลับมามองภาพที่อยู่ด้านหน้าอีกครั้งหนึ่ง ชายปริศนาที่เป็นคู่สนทนาเงียบไป ยูรินำบุหรี่มวนเดิมขึ้นมาสูบต่อตามประสาคนที่ติดบุหรี่จนเข้าขั้นเลิกยาก ..เมื่อไหร่ฝนจะซากัน ตกวันไหนไม่ตกดันมาตกวันที่เธอลืมพกร่มมาแถมวันนี้เธอมีธุระด้วยนี่สิประเด็น เอ๊ะ..หรือจริงๆแล้วพระเจ้าเกลียดเธอกันนะ? ให้ตายเถอะ


แรงสะกิดที่ไหล่จากคนด้านข้างทำให้เธอต้องหันไปมองเขาอีกครั้ง คราวนี้หญิงสาวไม่ได้กล่าวอะไรออกไป คิ้วที่ขมวดเข้าหากันเป็นปมคลายออกแล้วเลิกขึ้นอย่างนึกสงสัยว่ารอบนี้เขาต้องการอะไรอีก ผู้ชายคนนั้นมีท่าทีลังเลเล็กน้อยก่อนจะยกร่มพับคันนึงขึ้นมา ..ยูริก้มลงมองร่มนั่นและเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าเธอ หยิบที่เขี่ยบุหรี่พกพาออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทเพื่อจัดการกับยาสูบของตนให้เรียบร้อย มีคนมาสะกิดเรียกบ่อยๆเข้าเธอก็ไม่มีอารมณ์สูบบุหรี่หรอกนะบอกเลย


    “ อ่า.. ถ้าไม่รังเกียจ ให้ผมเดินไปส่งมั้ยครับ ? “



    ---ฮะ ?



...



    สุดท้ายก็ตอบตกลงไปจนได้



    ยูริลอบถอนหายใจเสียงเบาออกมาอีกครั้งหนึ่ง จะว่าเป็นโชคดีของเธอก็ได้ที่อีกคนไม่ได้ทำอะไรรุ่มร่ามกับเธอเลย เสียงที่ได้ยินตลอดทางตอยเธอเดินมากับผู้ชายคนนี้มีแค่เสียงฝนที่หยดลงบนพื้นกับเสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นที่เปียกปอนไปด้วยน้ำฝนก็เท่านั้น ถ้าเกิดตอนนี้เธอไม่เดินมากับผู้ชายคนนี้ก็คงจะกำลังยืนติดฝนเป็นคนไม่มีที่ไปอยู่.. แหงล่ะ วันนี้ฝนตกหนักจะตาย เธอเดินมาจวนจะถึงหอพักอยู่แล้วแต่ฝนเจ้ากรรมก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะหยุดตกเลยด้วยซ้ำ!


เมื่อเดินต่อมาจนถึงบริเวณหน้าหอพักยูริก็หยุดเดินทันทีราวหุ่นยนต์ที่ถูกป้อนคำสั่งไว้ กะระยะทางจากจุดที่ตนยืนอยู่กับบริเวณที่มีกำบังหลบฝนแล้วก็ไม่ได้ไกลอะไรขนาดนั้น.. เมื่อตัดสินใจได้แล้วว่าตนจะวิ่งฝ่าไปก็หันไปพูดกับชายหนุ่มข้างๆ


“ ขอบคุณที่มาส่งค่ะ “ ว่าแล้วก็ค้อมศีรษะลงน้อยๆ จากนั้นก็ดีดตัววิ่งพรวดฝ่าสายฝนห่าใหญ่ที่เทกระหน่ำลงมาไปยังบริเวณหน้าทางเข้าตึก บ้าบอ ทำไมตอนเธออยู่ใต้ร่มฝนมันดูตกเบากว่าตอนที่เธอวิ่งฝ่าออกมากัน?! นี่พระเจ้าเกลียดเธอจริงๆใช่มั้ยเนี่ย.. ยิ่งคิดก็ยิ่งอนาถใจในดวงของตัวเอง สาวเท้าฉับๆขึ้นไปตามขั้นบันไดอย่างคล่องแคล่วขณะในหัวก็พาลนั่นพาลนี่ไปเรื่อย


เดินขึ้นบันไดมาจนในที่สุดตอนนี้ยูริก็หอบสังขารมาหยุดอยู่หน้าห้องพักแล้ว ได้ยินเสียงโวยวายเบาๆมาจากหลังบานประตูนั่นทำให้รู้ว่ารูมเมทอายุน้อยของเธอนั้นยังไม่ได้ชิงหลับไปเสียก่อน.. ฝ่ามือขาวซีดยกขึ้นเคาะไปที่บานประตูเบาๆเรียกให้อีกฝ่ายมาปลดล็อคเพราะตนขี้เกียจหยิบกุญแจมาไขเข้าไป สิ้นเสียงตะโกนที่ดังผ่านบานประตูมาว่ากำลังจะมาเปิดให้ก็ขยับมือไปสางเส้นผมยาวๆของตนที่เปียกชื้นเล็กน้อยเนื่องจากโดนฝนตอนวิ่งมา



จริงสิ..



    “ ..ลืมถามชื่อ.. “ ยูริ.. เธอมัน---



++++++++++



    อีหรอบเดิม..



    ยูริเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าตอนกลางวันที่เคยสว่างจ้าแต่ในตอนนี้กลับถูกกลุ่มเมฆบดบังจนมืดครึ้มไปหมด แต่ไม่ได้กินเธอหรอกนะบอกเลย.. ด้วยความที่เข็ดจากการมายืนติดฝนเป็นเวลาเกือบชั่วโมงเมื่อไม่กี่วันก่อน ยูริก็เลยพกร่มติดตัวไปด้วยเสมอเวลาออกมานอกบริเวณหอพักจะได้ไม่ต้องยืนรอฝนซาแบบเมื่อคืนนั้นอีก ร่มพับแบบใสลายดอกซากุระสีหวานขัดกับลุคของเธอถูกหยิบออกมาจากกระเป๋า เฮ้ บอกเลยว่าคนซื้อร่มนี่น่ะรูมเมทเธอ ไม่ใช่เธอ


หญิงสาวจากคณะนิเทศก็ว่าจะกางร่มเดินออกไปจากตรงจุดนี้แล้วถ้าไม่เห็นเค้าลางคุ้นๆของใครบางคนยืนหลบฝนอยู่ไม่ไกลนัก หรี่ตาลงเพ่งมองคนท่าทางคุ้นๆตรงนั้นอย่างพินิจพิจารณา ผมสีดำ.. ตัวสูงๆ.. ใช่-- คุ้นมากจนเหมือนกับเดจาวูก็ไม่ปาน แต่ถามว่านึกออกมั้ยว่าเป็นใครก็คงตอบได้เลยว่าไม่จนกระทั่งเขาหันหน้ามาทางทิศที่ยูริยืนอยู่กระทันหัน


ดวงตาสีแดงกับสีเขียว


ความทรงจำของยูริในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาที่กำลังจะถูกฝังปิดตายถูกขุดขึ้นมาอย่างทันท่วงที เธอจำดวงตาคู่นั้นได้! ผู้ชายที่เดินไปส่งเธอที่หอพักคนนั้นนั่นเอง ดูเหมือนคราวนี้ฝ่ายที่ไม่ได้เอาร่มมาจะเป็นเขาแทนนะ.. อะไรกัน สลับบทบาทกันรึไงเนี่ย? เห็นแบบนั้นก็ปล่อยให้ร่างกายขยับไปก่อนสมองจะคิดอะไรเสร็จ สองขาก้าวยาวๆตรงไปหาผู้ชายคนนั้นทันที


    “ ให้ฉันเดินไปส่งมั้ยคะ ? “


    พอเดินมาอยู่ใกล้และมั่นใจว่าอีกฝ่ายสังเกตุเห็นเธอแล้วก็เอ่ยถามออกไปตรงๆด้วยน้ำเสียงโมโนโทนเหมือนกับว่าเรื่องที่เธอพูดออกมามันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย เขาหันมามองเธอที่ยืนถือร่มพับเอาไว้ด้วยสีหน้าเหวอๆตามประสาคนกำลังตกใจ.. จากนั้นก็หัวเราะแห้งแล้วยกมือขึ้นเกาหลังศีรษะอย่างรู้สึกเคอะเขิน ยูริใช้เวลาตอนนั้นมองสำรวจอีกฝ่ายอีกรอบ อ่า.. มองไปมองมาแล้วเขาดูหน้าอ่อนกว่าเธอแฮะ น่าจะอายุเท่ารุ่นน้องเธอ


หน้าตาคุ้นๆ..


แต่ยูริก็ขี้เกียจเกินจะขุดคุ้ยความทรงจำทั้งหลายที่ฝังอยู่ในซอกหลืบของสมองเพื่อมาคิดว่าตนเคยเห็นผู้ชายคนนี้จากที่ไหนอีก เมื่อรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้ตอบคำถามก็หรี่ตาลงแล้วเลิกคิ้วเชิงจะถามว่า ‘ เอายังไง ? ‘


“ ฮ่าๆ.. ขอรบกวนด้วยนะครับ “





ถึงก่อนหน้านี้จะบอกว่า ‘ จะเดินไปส่งนะ ‘ แต่มองยังไงก็เหมือนกับเธอเป็นฝ่ายถูกพามาส่งชัดๆ! ร่มพับถูกบุคคลไม่ทราบนามข้างตัวหยิบฉวยไปตั้งแต่ตอนเดินออกมาจากที่หลบแล้ว โดยเจ้าคนที่น่าจะอายุน้อยกว่าให้เหตุผลว่าเขาตัวสูงกว่าเธอ ถ้าให้เธอถือร่มเดี๋ยวจะปวดแขนเอาได้.. ก็ฟังดูหวังดี แต่ลึกๆแล้วคือเจ็บ เหมือนโดนแอบด่าว่าเตี้ยยังไงอย่างงั้น


    “ อ่า.. ขอบคุณที่มาส่งนะครับ “ พอเขาหยุดเดิน ยูริก็หยุดตา ที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้าคือ.. ร้านขายของ? ที่ถูกดีไซน์ให้มีลักษณะคล้ายกับร้านค้าในยุคโบราณ แต่เหมือนว่าจะมีสองชั้นนะ ด้านบนคงเป็นที่พักส่วนด้านล่างน่าจะทำเป็นร้านขายของ.. แต่มันใช่เวลาวิเคราะห์ซะที่ไหนล่ะเฮ้ย หญิงสาวเอื้อมมือไปรับร่มคืนพร้อมใช้สายตามองตามแผ่นหลังนั่นไป


ลืมอะไรไปรึเปล่า ยูริ


“ ..เดี๋ยว ! “ เจ้าของเสียงโมโนโทนโพล่งออกไปพร้อมก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงนั่นทำให้ชายหนุ่มผมสีเข้มหยุดวิ่งแล้วหันมามองเธอทั้งที่ตัวเขาเองก็ยังวิ่งไปไม่ถึงจุดที่มีกำบังหลบฝนเลยด้วยซ้ำ.. แม้จะอยู่ห่างแต่ก็เห็นได้ว่าเขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกสงสัย สายฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาไม่หยุด บรรยากาศไม่เป็นใจกับบทสนทนาครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย


“ นายชื่ออะไร ? “


“ ..ยามาดะ อิจิโร่ครับ แล้วคุณล่ะ ? “


“ คิซารากิ ยูริ “


บทสนทนาที่มีหัวข้อเป็นการถามชื่อกันนั้นไม่ได้ถูกทิ้งช่วงไว้นานนักคงเพราะฝนกำลังตกด้วย ยูริเม้มปากเล็กน้อย.. จู่ๆก็รู้สึกเหมือนในสมองมันว่างเปล่าไปหมด แต่ถามว่าเธอคิดออกมั้ยว่าจะพูดอะไรก็ขอบอกเลยว่าคิดไม่ออกแม้แต่เรื่องเดียว.. จนฝ่ายอิจิโร่ที่ยืนอยู่กลางฝนตะโกนกลับมา


“ ขอบคุณอีกครั้งนะครับ ยูริซัง “ เธอพยักหน้าให้เบาๆแล้วพูดต่อ “ อืม.. รีบกลับเข้าบ้านเถอะ ยืนตากฝนนานๆเดี๋ยวจะไม่สบายเอา “


    คำพูดคำจาดูคล้ายกับผู้ใหญ่ที่กำลังดุเด็กๆ.. อิจิโร่ที่เหมือนจะพึ่งรู้ว่าตัวเองยืนตากฝนอยู่ก็วิ่งเหยาะๆหายเข้าไปภายในที่พักของตนทันที ตอนนี้ก็เหลือแค่ยูริที่ยืนกางร่มอยู่ด้านนอกคนเดียว เม็ดฝนที่หล่นลงบนร่มกับพื้นดังเปาะแปะไม่สามารถเรียกเธแให้ออกมาจากภวังค์ความคิดได้เลย ดวงตาสีแดงทับทิมนั้นเหม่อลอยมองไปด้านหน้า คิ้วขมวดเข้าหากันช้าๆ..



ยามาดะ อิจิโร่.. ยามาดะ อิจิโร่..


อิจิโร่..



“ อ๋อ.. “ แล้วความทรงจำที่ถูกฝังไว้ในส่วนลึกของสมองก็ถูกขุดขึ้นมาจนได้ โทรศัพท์มือถือที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงถูกหยิบขึ้นมาสไลด์ปลดล็อคหน้าจออย่างคล่องแคล่ว ยูริหันหลังกลับแล้วออกเดินเพื่อที่ตนจะได้กลับหอพักซักที.. ปลายนิ้วมือก็พิมพ์อะไรลงในโทรศัพท์ไปด้วยระหว่างทางเดิน


บางทีพระเจ้าอาจจะไม่ได้เกลียดเธอขนาดนั้นก็ได้



++++++++++



    แอดด ---


    ยูริผลักประตูไม้ของหอพักให้เปิดออกแล้วเดินเข้าไปด้านใน รองเท้าส้นสูงคู่โปรดที่เปียกซ่กไปด้วยน้ำฝนถูกวางทิ้งเอาไว้บนชั้นวาง ร่มพับสีใสก็ถูกวางกองบริเวณทางเข้าเพื่อรอให้หยดน้ำที่เกาะอยู่บนนั้นแห้งไปซะก่อน.. รูมเมทอายุน้อยกว่าที่นอนอ่านหนังสืออยูาบนเตียงพลิกตัวดลับมามองเธอตอนได้ยินเสียงฝีเท้า


หญิงสาวผมสีน้ำตาลหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วโยนไปไว้บนเตียงนอนของผู้อาศัยอยู่ร่วมห้องอีกคน ดวงตาสีเม็ดมรกตนั่นเบนมามองมือถือของรูมเมทรุ่นพี่นิ่ง.. หนังสือเล่มหนาถูกปิดลงแล้ววางไว้บนเตียง เจ้าหล่อนหยัดตัวขึ้นนั่งขัดสมาธิพร้อมสีหน้าที่แสดงให้เห็นว่าตนไม่เข้าใจนัก


“ ที่อยู่ที่เธอขอให้หามาให้น่ะ.. อยู่ในนั้น.. “ สิ้นประโยคนั้นดวงตาของเจ้าคนที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงก็เป็นประกายวิ้งๆ เธอคว้าโทรศัพท์มือถือของรูมเมทมาเปิดดูอย่างเคยชิน เมื่อเห็นข้อมูลที่ตนต้องการก็ยิ้มกว้าง


“ โห~ ความจริงที่บอกให้ช่วยหาให้ฉันล้อเล่นนะคะ “


“ แต่ก็ขอบคุณมากนะคะเซมไป~ “




TBC.




! Bubble - MilkTea !


    เปิดคู่แรกมาด้วยลีดเดอร์แห่งอิเคะบุคุโระกับพี่สาววัย 22 ปีนะคะ ( ฮา )

    ตอนท้ายก็มีการปิดด้วยสาวน้อยรูมเมท สาวน้อยจากเขตอิเคะที่จะปรากฎตัวเป็นคนต่อไปค่ะ

    อ๊ะ.. แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะเปิดตัวตอนหน้าเลยหรอกนะคะ? หุหุ~

...

แต่งเพ้อ? ปกติของเราค่ะ ฮาาาา

..หืม? อะไรนะคะ ตอนแรกสั้นไป? ก็ไม่นี่คะ ปกติดี---- แอ่ฟ * โดนรุมประชาทัณฑ์ *


    เอาเป็นว่าปิดท้ายด้วยข้อมูลเล็กๆน้อยๆของคุณยูริที่ปรากฎในตอนก็แล้วกันนะคะ~❤️


    ✓ เสพติดการสูบบุหรี่

    ✓ เรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์

    ✓ อยู่หอ มีรูมเมทเป็นรุ่นน้อง


    เท่านี้ล่ะค่ะ เลิฟยูวนะคะมินนะซัง เจอกันตอนหน้าค่ะ;)


T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #3 โอริฮิเมะ (@2451995) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 12:37

    เปิดมาอ่านตอนของอิจินี่ก็ชอบแล้วค่ะ จะรอติดตามตอนต่อๆไปนะคะ ป.ล.เรารอหนุ่มๆจากโยโกฮาม่าอยู่น้า>////<
    #3
    1
    • #3-1 MeiLi_chanom (@MeiLi_chanom) (จากตอนที่ 2)
      13 มกราคม 2562 / 16:03
      วี้ดด ดีใจที่ชอบนะคะะ ////
      รออ่านตอนของหนุ่มๆสาวๆโยโกฮาม่าได้เลยค่ะ มาเรื่อยๆแน่นอนน ( ฮา )
      #3-1