[รวมOS] แอบแม่มาแต่ง AllxChan

ตอนที่ 2 : WONCHAN : Brother will love you forever

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    20 พ.ย. 62

ผมมีน้องชายคน

 

ไม่ใช่น้องแท้ ๆ แต่เป็นน้องที่อาศัยในหมู่บ้านเดียวกัน เรารู้จักและสนิทกันตั้งแต่ผมยังเด็ก พวกเราอายุห่างกัน 3 ปี คุณแม่ของเขาและคุณแม่ของผมเป็นเพื่อนกัน นั่นทำให้ผมได้ไปเล่นที่บ้านเขาบ่อย ๆ

 

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมมาบ้านของน้องชาย

ผมกำลังศึกษาอยู่ระดับปริญญาโทส่วนน้องชายของผมนั้นไม่ได้เรียนมาตั้งแต่จบมัธยมสอง เขากำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมันทำให้ผมเจ็บปวดใจ

 

“พี่วอนช่วยอ่านเรื่องนี้ให้ผมฟังทีสิ”

เขายื่นหนังสือเล่มนั้นมาให้ผม มันเป็นหนังสือที่เขาชอบที่สุดแม้ผมจะอ่านให้เขาฟังกี่ครั้งเขาก็จะยังให้ผมอ่านให้ฟังอีกเวลาที่ผมมาบ้านของเขา และผมก็ไม่เคยคิดที่จะปฏิเสธน้องชายของผมเลยสักครั้ง ผมคิดว่าน้องของผมจำได้ทุกบทแล้วด้วยซ้ำ

 

ผมหยิบหนังสือเรื่อง Butterfly ให้คนที่นั่งอยู่บนเตียงฟัง ถึงแม้จะบอกว่าฟังแต่น้องชายของผมชอบมองไปนอกหน้าต่างทุกครั้งที่ผมเริ่มอ่านเสมอ เนื้อหาของเรื่องมันน่าสลดใจอย่างมากและผมก็พอเข้าใจว่าทำไมน้องชายผมถึงอยากให้ผมอ่านมันให้ฟังซ้ำ ๆ

 

“วอน ชานถึงเวลาอาหารเย็นแล้วลูก”

เมื่อผมอ่านจบคุณป้าหรือแม่ของน้องชานมักจะเรียกให้ลงไปทานข้าวเย็นด้วยกันเสมอ ผมช้อนตัวคนที่อยู่บนเตียงอย่างเบามืออุ้มให้ไปทานข้าวด้วยกัน พวกเราทั้งสามคนนั่งทานอาหารและคุยกัน ผมไม่สามารถพูดเรื่องอะไรก็ได้บนโต๊ะอาหารออกไป ยกเว้นอีกฝ่ายจะเป็นคนเริ่มถามเสียก่อน เพราะผมกลัวว่าถ้าหากพูดอะไรออกไปอีกฝ่ายจะรู้สึกไม่ดีโดยเฉพาะเรื่องการเรียนและมหา’ลัย

 

มื้อเย็นกำลังผ่านไป...

 

‘พี่วอนรอชานด้วย!’

เสียงเล็ก ๆ ตะโกนไล่หลังผู้เป็นพี่คนโตกว่า

คนตัวโตกว่าหยุดวิ่งแล้วหันหลังกลับไปมองน้องชายตัวเล็ก

เขาคุกเข่าลงอ้าแขนรอรับเด็กชายตัวเล็กสู่อ้อมกอด

 

 

‘คุณป้า...’

พี่ชายเห็นว่าอีกคนไม่ยอมมาโรงเรียนหลายวันแล้ว

 

‘ขอโทษด้วยนะจ๊ะ น้องชานคงไปเรียนไม่ได้แล้ว’

 

เป็นช่วงเวลาที่ผ่านมายากลำบากทั้งคุณป้าที่ร้องไห้ทุกวันได้แต่โทษตัวเองที่เป็นสาเหตุและผมที่รู้สึกว่างเปล่าในจิตใจแต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวกลับยิ้มแย้มแล้วปลอบคุณแม่ของตัวเองว่า ตัวเองเข้มแข็งที่สุดในโลกแล้ว

ตั้งแต่วันที่น้องชายของผมที่ตื่นมาก็รู้สึกอ่อนแรงและไม่สามารถลุกขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวันอย่างทุกวันได้ปกติ ชานล้มลงอย่างแรงคุณป้าจึงรีบเข้ามาดูและรีบพาไปโรงพยาบาลที่ใกล้บ้านที่สุด ให้หมอตรวจแล้วกลับบ้านไปพักผ่อนได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเท่าไรอาการมีแต่จะแย่ลงเรื่อย ๆ คุณป้าคอยเฝ้าดูชานทุกคืนไม่สามารถหลับได้ แม่ของชานโทรมาปรึกษาที่บ้านผมและตัดสินใจส่งน้องชานไปตรวจอีกครั้ง คุณหมอไม่สามารถรักษาได้เป็นโรคที่ไม่สามารถหาสาเหตุได้และอาการของชานก็หนักเกินไปร่างกายไม่สามารถรับได้ไหว

ดอกซากุระของผมกำลังร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน

 

แม้ว่าผมจะงานยุ่งแค่ไหนแต่ผมก็มักจะหาเวลาเพื่อมาเยี่ยมน้องชายที่น่ารักของผมเสมอ

 

“ผมรักพี่วอนนะ”

หลังจากที่ผมส่งน้องเข้านอนชานก็พูดกับผมก่อนที่ผมจะปิดไฟ

“พี่ก็รักชาน”

ผมปิดประตู

 

หลังจากที่ผมออกไปเด็กหนุ่มก็หยิบปากกาสีกับกระดาษที่อยู่บนหัวเตียงมาเขียน

 

 

ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าคนเรามีเวลาชีวิตเหลืออีกกี่ชั่วโมง อีกกี่วัน อีกกี่เดือน ถ้าเป็นไปได้คืนนั้นผมก็อยากจะนอนอยู่เป็นเพื่อนกับน้องชายของผม

 

ภายในงานมีแต่เสียงร่ำไห้ของผู้เป็นแม่และผมพยายามพยุงคุณป้าเพื่อไม่ให้คุณป้าล้มลงไป ผมไม่สามารถแสดงความรู้สึกออกไปแบบคุณป้าได้เพราะกลัวว่าจะไม่สามารถหยุดได้

 

ผมล้วงมือใส่ในกระเป๋ากางเกง ผมกำลังสิ่งที่อยู่ข้างในเอาไว้มันเป็นกระดาษที่คุณป้ายื่นให้และบอกว่าเขียนถึงผม

 

มันเขียนว่า

 

พี่วอนอย่าเศร้าเสียใจไปเพราะผีเสื้อเป็นอิสระแล้ว

 

____________

ฟิคสั้นฝุด ๆ วอนชานมาแล้ว ๆ

ฟิค 800 คำฮับผม ฟีคแบคมะดีเท่าไหร่หรือว่ามันไม่สนุก

บอกได้นะคะไม่สนุกเดี๋ยวมาลบ 555

เนื้อเรื่องไม่มีโมเมนต์อะไรเลย แบบว่าไม่ได้ใส่ไปว่าต้องรับแบบนี้ ๆ

เราอยากเขียนเป็นแบบว่าแล้วแต่ว่าจะมองฟิลเตอร์ไหนก็ได้

คนรัก พี่ชายน้องชาย ไรงี้อะค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Tonmoss' (@mozzzzzz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 22:58
    น้อง ;----;
    #2
    0