[รวมOS] แอบแม่มาแต่ง AllxChan

ตอนที่ 1 : SOONCHAN : Step On

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 พ.ย. 62

“ผู้ชนะในค่ำคืนนี้ได้แก่...”
 

“ ทีม Strike! ค่า !!”


 

เสียงเชียร์ดังขึ้นไม่หยุดหย่อน อีกทีมที่โดนประกาศชื่อขึ้นไปรับรางวัล ส่วนทีมผมที่ไม่ถูกขานผิดหวังกันมากแต่พวกเราก็ต้องทำใจยอมรับว่าอีกทีมเขามีอะไรเหนือกว่าในการแข่งเต้นครั้งนี้

 

กลับบ้านดีกว่า

 

ถึงบ้านแล้วก็ต้องเช็กฟีดแบกเล็กน้อยก่อนจะไปอาบน้ำแล้วกลับมาคุยแชตกับคนในกลุ่ม

 

เราควรฝึกซ้อมกันอย่างจริงจังได้แล้ว ทีม Coool ของเราถูกตั้งขึ้นเมื่อ 2 ปีก่อนจนตอนนี้สมาชิกอาจจะเปลี่ยนเข้าออกบ้างไม่แน่นอน หากเพื่อนร่วมทีมลาออกก็ต้องหาคนใหม่เพื่อไปแข่ง การแข่งนั้นมีบ่อย พวกเราเข้าร่วมบ้างไม่เข้าร่วมบ้าง แต่เมื่อเข้าร่วมส่วนมากก็จะได้รางวัลกัน

 

แต่เมื่อมีทีมใหม่ขึ้นมาหลัง ๆ รู้สึกไม่มีรางวัลให้พวกเราเพราะอีกทีมเขามีอะไรเหนือกว่าเราและแฟนคลับก็เริ่มจะมากกว่าทีมผมเสียอีก ทุกครั้งที่เข้าร่วมรายการแข่งก็มักจะเจอทีม Strike ทุกครั้งไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

 

โดยเฉพาะลีดเดอร์ของทีมที่ชื่อ โฮชิ

 

เขาได้รับรักจากสาว ๆ เป็นประจำ หมั่นไส้ ก็นั่นแหละจะบอกว่าอิจฉาก็ได้

พรุ่งนี้ทีมผมมีนัดซ้อมกันที่ซ้อมเต้นแห่งหนึ่ง ถึงเวลานอนแล้วต้องนอนให้เพียงพอจะได้มีแรงไปซ้อม

.

.

.

“พวกมึงนั่นแหละ!”

 

เสียงโหวกเหวกกันภายในห้อง ทันทีที่ผมเข้ามาก็ประหลาดใจเอ่อ... ทีม Strike ก็มีซ้อมที่นี่เหรอ

 

“อย่าทะเลาะกันสิ”

 

“คนแพ้ก็ต้องดูแลตัวเองอ่านะ”

 

ท่ามกลางความวุ่นวายผมต้องรีบเข้าไปดึงเสื้อของพี่ซึงชอลที่เป็นหัวหน้าทีมผมไว้ไม่ให้เข้าไปต่อยคนของอีกฝ่าย

“พอแล้วพี่”

 

สุดท้ายทีมพวกเราก็ต้องมานั่งปุ๊กกันอยู่มุมห้องซ้อมใหญ่เพื่อให้พี่ซึงชอลสงบสติอารมณ์ ดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะยั่วโมโหเรา


 

หือ?


 

“มองพี่ชานอีกแล้วนะ คนนั้นอะ”

 

แรงสะกิดที่แขนทำให้ผมหันไปดู รุ่นน้องคุยกับผมแล้วแอบชี้ไปทางคนที่กำลังเต้นอยู่หน้ากระจก

 

“พี่ไปทำอะไรให้เขาหรือเปล่านะ”

 

นี่เป็นอีกครั้งที่เขามักจะแอบมองผมอยู่บ่อย ๆ ตอนแรกผมคิดว่าบังเอิญแต่ก็เริ่มมีใครหลาย ๆ คนสังเกตจนผมเริ่มแน่ใจว่าเขาตั้งใจมองมาที่ผมคนเดียว

.


 

.

[Hoshi’s]

วันนี้น้องชานก็ยังน่ารัก


 

อยากเข้าไปคุยด้วยจังแต่ว่ามันจะดีเหรอ น่ารักขนาดนั้นน่าจะมีแฟนแล้วมั้ง


 

ผมกำลังตั้งใจออกแบบท่าเต้นใหม่ ๆ เพื่อเอาไว้ใช้ในโอกาสต่อไปอยู่ในห้องซ้อมเดียวกันกับทีมน้องชาน ตามปกติผมจะไม่เต้นหากให้ใครดูหากเป็นทีมอื่นเพราะอาจจะโดนลอกท่าได้ แต่ผมไว้ใจทีมCoool มาก เพราะเขาถือเป็นทีมรุ่นพี่ของทีมผมและเขาออกแบบท่าเต้นกันเองเก่งมาก ผมจึงสบายใจ

 

ผมตัดสินใจนั่งพักสักหน่อยแล้วแอบมองอีกทีมที่ตอนนี้ก็ลุกขึ้นมาเต้นบ้าง

อา... ทำไมวันนี้น้องชานใส่เสื้อบางจัง

ถ้าเกิดเปียกเหงื่อขึ้นมามันจะดูไม่ดีนะ _:(´ཀ`」 ∠):


 

“จ้องขนาดนั้นก็ยังไม่เริ่มเข้าไปคุยอีกเหรอ”

 

สมาชิกในทีม อูจี พูดขึ้นมาตอกย้ำผม อะเฮือกอย่าแทงใจดำผมเลย

 

“ท่านอูจีครับ โฮชิคนนี้ไร้น้ำยายิ่งนัก”

 

ผมกอดแขนอีกคนแล้วทำท่าร้องไห้ เห้อ คนมักจะคิดว่าผมหล่อ เท่ สมาร์ต แต่จริง ๆ แล้วผมมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ ! สาว ๆ บรรดาแฟนคลับคงไม่รู้(ซึ่งนั่นก็ดีแล้ว/อันนี้อูจีเคยบอก)

อยากคุยด้วยจังเลย (●´ω`●)

อ่า.. หอมจัง

เอ๊ะ...

“ทำอะไรน่ะ”

 

คือสถานการณ์ตอนนี้ดูแย่มัก ๆ เพราะผมไม่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไรลงไปรู้ตัวอีกทีก็เอาหน้าไปยื่นใกล้ ๆ น้องชานที่กำลังยืนซับเหงื่ออยู่ซะแล้ว ตายแน่โดนหาว่าเป็นโรคจิตแน่ ไอ้โฮชิเอ้ย..

 

“คะ..คือ” ผมที่รู้สึกบะลั่กๆอุ๊งๆ เอ่อคือไม่รู้จะอธิบายยังไงดี (´⊙ω⊙`)

 

“ข..ขอเบอร์หน่อย!”


 

อ่า พูดออกไปแล้ว พูดออกไปแล้ววววววว กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด


 


 

.

พิลึกจริง ๆ คนนี้ ผมรู้สึกงงนิดหน่อยแต่ผมก็ให้ไปเพราะตอนแรกผมบอกว่าไม่ให้เขาดูเสียอาการเอามาก ๆ จนรู้สึกหน้าสงสาร


 

มันทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างทีมดีขึ้นใช่ไหม

ผมรู้สึกอย่างนั้น


 

ตั้งแต่ที่ลีดเดอร์ทีมตรงข้ามเข้ามาคุยด้วยก็เริ่มคุยกันมากขึ้นและก็สนิทกันมากขึ้น แอบรู้สึกผิดที่เคยอิจฉาเขาจัง

ทุก ๆ วันก่อนจะนอนพี่เขามักจะโทรมาคุยด้วยเสมอเป็นคนที่มีสัมพันธไมตรีดีอะไรอย่างนี้

จนวันหนึ่งพี่เขาก็มาบอกชอบผม ตั้งตัวไม่ถูกเหมือนกันไม่รู้ว่าควรตอบยังไง รู้สึกแบบไหน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วพอเขาบอกชอบต้องทำอะไรต่อจากนี้

แต่พี่เขาไม่ได้คาดคั้นให้ผมพูดอะไร ผมตอบกลับไปแค่ว่า “ขอบคุณ”


 

มันจะดูแปลกหรือเปล่านะ...


 

วันนี้มีแข่งเต้นอีกแล้วพวกเราตั้งใจเต็มที่ ทุกทีมได้โชว์สเต็ปประทับใจคนที่มาดูมากมาย


 

“ทีม Coool!!!!”


 

ไม่ได้ยินมานานเท่าไหร่แล้วนะ รู้สึกดีใจจนน้ำตาไหลมันมาถึงวันนี้แล้ว ทีมผมขึ้นไปรับรางวัลและกล่าวขอบคุณ

.

.

.

“พี่ทำแบบนั้นทำไม”

 

ผมถามออกไปหลังจากที่ผมขอนัดเจอพี่โฮชิ

 

“ผมไม่ต้องการได้มันมาแบบนี้!”

 

ผมหยิบถ้วยรางวัลที่ได้ล่าสุดมาวางไว้ก่อนจะเดินออกห่างจากเขา “อย่าเข้ามาใกล้ผมนะ!!”

 

ผมรีบปัดมือของคนที่สูงกว่าออกด้วยอารมณ์โกรธก่อนจะรีบวิ่งออกไปให้ไกลมากที่สุด มันน่าอารมณ์เสียจริง ๆ ...


 

หลังจากงานแข่งวันนี้พวกผมดีใจมาก ๆ จนกระทั่งได้ยินว่าทีมงานปรับคะแนนใหม่เพราะคำขอของโฮชิ

มันน่าโมโห ผมไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้ ผมเสียใจที่ไม่ได้รางวัลแต่จะเสียใจกว่านี้ถ้ารางวัลที่ได้มาไม่ได้มาจากคะแนนที่แท้จริง

 

ทำไมพี่โฮชิต้องทำแบบนี้เพียงเพราะผมแค่บ่นให้หังว่าอยากจะได้รางวัลเหมือนเมื่อก่อน...

 

เสียงมือถือดังขึ้นเป็นระยะเพราะผมไม่อยากรับสาย เขาถึงเปลี่ยนเป็นส่งข้อความมาแทน ในแจ้งเตือนมีแต่คำว่าขอโทษ เห้อ...

 

รู้ว่าหวังดีแต่มันเสียใจนะ

 

ในหลาย ๆ วันเราไม่ได้เจอกันเลยทีมผมก็ตั้งใจซ้อมกันหนักมากขึ้นไปอีกไม่อยากให้ใครมาดูถูกต่อว่า

ป่านนี้คน ๆ นั้นจะทำอะไรนะ...

 

พูดถึงอีกทีมก็เดินเข้ามาในห้องซ้อมทันที


 

...? หืม


 


 

[Hoshi’s]

ผมตัดสินใจลาออกจากการเป็นสมาชิกทีม Strike ทันทีที่โดนอีกทีมรู้เข้า ที่ทำไปทั้งหมดเป็นเพราะผมคนเดียว ผมสนิทกับกรรมการตัดสินจึงได้ทำสิ่งที่ผิดลงไป แม้จะทะเลาะกับเพื่อนร่วมทีมก็ตามแต่พวกเขาก็เข้าใจและให้อภัยผม ผมจึงรับผิดชอบด้วยการลาออกจากทีม

หลายวันมานี้ผมไม่ได้ออกไปไหนเลยเพราะไม่อยากทำอะไร ร้องไห้บ้าง คิดถึงอีกคนบ้าง เมาเหล้ารู้สึกเสียใจมาจนถึงวันนี้ ไม่มีแรงไปทำงานเลย จะโดนไล่ออกจากงานที่ทำอยู่ไหม...

 

ก๊อก ๆ

 

เสียงเคาะประตูทำให้ผมเงี่ยหูฟังแต่ก็ไม่สนใจต่อ ต่อให้อูจีมาลากออกจากฟูกก็จะไม่ยอมเด็ดขาด ก็คนมันเสียใจนี่นา

 

แอ๊ดดดด...

 

เสียงเปิดประตูเข้าคงเป็นอูจีไม่ผิดแน่เพราะมันเป็นคนเดียวที่ผมปั๊มให้มันไปเพราะเราอยู่ข้างห้องกันและทำงานที่เดียวกัน เผื่อวันไหนผมไม่ตื่นไปทำงานอูจีเพื่อนสนิทก็จะตามมาบีบคอทันที

 

สัมผัสย่วบลงเล็กน้อยที่ข้างผมนอนผมยังคงหลับตานอนเพราะยังเหลือพิษของแอลกอฮอล์อยู่

อูจีกำลังลูบหัวผม!!???

บ้า! ปกติมันต้องบีบคอผมสิ

 

ผมที่ตกใจกับการกระทำของอีกฝ่ายจึงลุกขึ้นมาพรวดพราดเพื่อมองให้แน่ใจอีกที

“..! ตกใจหมดเลย”

 

อีกฝ่ายที่เห็นว่าผมลุกขึ้นกะทันหันก็ชักมือกลับทันที

“นึกว่าหลับอยู่ซะอีก”

.

“ร้องไห้ทำไม ไม่สมเป็นพี่เลยนะ”

 

“ไหนว่าไม่ให้พี่เข้าใกล้เราแล้วไง”

 

“ขอโทษ ก็ตอนนั้นพี่ทำตัวน่าโมโห”

 

“แล้วทำไมมานี่ได้”

 

“พี่อูจีให้กุญแจชานมาเขียนแผนที่ให้ด้วย”

 

“...”

 

“เหม็นเหล้าจัง ไปอาบน้ำเลยเดี๋ยวนี้”

ผมที่ทำตัวไม่ถูกเพราะการมาของน้องชาน ทำตัวแย่และยังทำตัวซกมกให้อีกฝ่ายเห็นนี่มันน่าอายจริง ๆ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังไม่ลุกออกจากเตียง

 

“ผมหายโกรธพี่แล้ว ดีกัน”

 

จู่ ๆ ชานก็เอามือผมไปจับแล้วเกี่ยวก้อยกันเองก่อนจะดึงตัวผมไปเข้าห้องน้ำ

ผมที่จัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยโกนเคราออกจนเนียบเหมือนเดิม เดินมานั่งบนเตียงข้าง ๆ ชาน

ชานที่เห็นว่าทีมที่ไปซ้อมไม่มีผมอยู่ก็ถามคนในทีมจนรู้ว่าผมทำตัวเหลวขนาดไหน ถึงขนาดรีบตามมาที่ห้องพักผมเพื่อมาคุย

 

“กลับเข้าทีมเถอะ ทุกคนไม่มีใครอยากให้พี่ออกนะ”

 

“มันเป็นการรับผิดชอบของพี่ กลับเข้าไปไม่ได้หรอก”

 

“พี่ต้องกลับเข้าไปในทีม แล้วอีก 2 สัปดาห์มาเจอกันที่งานแข่งที่จัดอยู่ซิตี้ปาร์ค ตกลงตามนั้นพี่จะต้องแข่งกับผมแบบจริงจังแล้วผมยอมรับผล สิ่งนั้นคือการรับผิดชอบที่ดีที่สุด”

.

.

.

ผมใจเต้นตึกตักเพราะวันนี้มีแข่ง แต่ที่น่าตื่นเต้นคือผมลุ้นว่าพี่โฮชิจะยอมมาแข่งไหมตั้งแต่ที่ผมเข้าไปหาพี่เขาที่ห้องก็รู้สึกสงสารทันที รู้สึกผิดที่ทำให้พี่โฮชิต้องออกจากทีม

พี่เขาแค่ชอบผมมากไป..

เลยต้องทำอะไรไม่คิดไป


 

ลงทะเบียนเสร็จแล้วและเตรียมขึ้นโชว์หลังเวทีมีแต่ทีมเจ๋ง ๆ ทั้งนั้นเลย

...

“มาด้วยสินะ”

ผมพึมพัมกับตัวเองทันทีที่เห็นทีม Strike ที่มีโฮชิอยู่ในนั้นด้วย

ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นผมเหมือนกัน

? หือ

ดูเหมือนพี่เขาจะพูดอะไรกับผม

‘จะไม่อ่อนให้หรอกนะ เหรอ?’

จะคอยดูแล้วกัน

.

.

.

ทุกทีมแสดงกันไปเรียบร้อยแล้วทางกรรมการก็รวบรวมคะแนน

พวกเรารอฟังผมอย่างใจจดใจจ่อ

“ทีมที่ชนะการแข่งคือ...!”


 

“ Strike!!!!!!!”

ผมปรบมือให้กับผลที่ได้

พวกเขาขึ้นไปรับรางวัลและกล่าวขอบคุณ

“ผมขอบคุณทุกคนจริง ๆ ครับ” เขาพูดสุดท้ายออกไมค์


 

“แล้วก็ผมทำสิ่งที่แย่ลงไปรู้สึกเสียใจและอยากขอโทษมาก ๆ แล้วก็ขอบคุณที่เขาทำให้ผมกลับมายืนจุดนี้อีกครั้ง”


 

“วันนี้ผมมีอะไรจะบอกกับคน ๆ นั้น


 

น้องชาน เป็นแฟนกันนะ”


 

เพราะคำพูดออกไมค์ของคนบนเวทีทำให้คนดูและผู้เข้าแข่งขันทีมอื่นที่อยู่ข้างล่างหันมามองที่ผมกันหมด เสียงฮือฮาเกิดขึ้น


 

ผมยังไม่เคยบอกชอบเลยจะขอแล้วเหรอ มาสารภาพฝ่ายเดียวแล้วมาขอเป็นแฟนเลย บ้าไปแล้วหรือไง

ไม่ได้ชอบซะหน่อย!!

“พี่ชาน พี่หน้าแดงแล้วนะพี่”
 

!!!!!!!!!

 

____________________

ไม่ได้แต่งซูนชานนานเลย

เขินจัง น้องชานจะตอบว่าอะไรนะ

ถึงเวลาที่ทุกคนต้องจินตนาการต่อเองแล้วล่ะค่ะ /แอ๊ะ โดนท่านอูจีบีบคอ

ประเดิมเรื่องแรกในการเปิดหน้าใหม่เลยเย่ ๆ ต่อไปก็จะมาอัปในนี้แล้วล่ะค่ะ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #1 Zcee85 (@Zcee85) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 00:53
    แงง น่ารักกก น้องชานน่ารักกก ;-; พี่ก็ชอบน้องมากก น่ารักมากค่ะ แต่งซูนชานบ่อยๆนะคะ
    #1
    1
    • #1-1 mixxamz (@MegThomas0284) (จากตอนที่ 1)
      20 พฤศจิกายน 2562 / 14:50
      เดี๋ยวจะแต่งซูนชานให้มากขึ้นแน่นอนค่ะ!!
      #1-1