[OS/SF] ALLxLeeChan

ตอนที่ 11 : [OS] SOONCHAN : เหตุเกิดที่รถเมล์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    1 ม.ค. 60

"เหตุเกิดที่รถเมล์"

อีชาน นักเรียนมอปลายปี 2 ก้าวเท้าขึ้นบนรถโดยสารอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงเวลาหลังเลิกเรียน คนมักจะเยอะเป็นพิเศษทำให้รถเมล์แต่ละคันที่ผ่านหน้าโรงเรียนไม่มีที่จะยืนด้วยซ้ำ 
นักเรียนหนุ่มพยายามเบียดเสียดผู้คนที่ยืนบนรถเมล์แบบเหงื่อไหลเป็นทางเข้นมาข้างใน

รถเมล์เหยียบเบรคกะทันหันอีชานที่มือไม่ได้คล้ำอะไรเซไปตามแรง

'แย่ละ!' อีชานหลับตาปี๋

...

'เอ๊ะ?' 
เมื่ออีชานลืมตาขึ้นและเห็นว่าตัวเองไม่ได้ล้มก้มจ้ำเบ้าแบบที่คิด
อีชานหันไปมองเด็กหนุ่มอีกคนที่ใส่หูฟังสีขาวราคาแพง ก่อนจะพูดว่า

"ขอบคุณครับ"

เด็กหนุ่มตาขีดหันมายิ้มให้

"ไม่เป็นไร เห็นตั้งแต่วิ่งขึ้นรถแล้วนึกว่านายจะโดนคนเหยียบตายแล้วซะอีก"

อีชานเกาหัวแก้เก้อพร้อมหัวเราะแห้ง ๆ 

บทสนทนาเริ่มเงียบ 
พวกเขาทั้งสองไม่รู้ว่าจะคุยอะไรอีก
แน่นอนเพราะพวกเขาเพิ่งจะเคยเจอหน้ากันครั้งแรก

อีชานทำท่าเลิกลักก่อนจะเป็นฝ่ายชวนคุย

"พ..พี่ลงป้ายไหนครับ" พี่? ใช่แล้วปกนักเรียนอีกฝ่ายเป็นดาว 3 ดวง

"อีก 4 ป้ายน่ะ"

"อ่อ..ครับ..." 

บทสนทนาเงียบอีกครั้ง
อีชานไม่รู้ว่าจะคุยอะไรต่อดี

"มาจาก ร.ร. เพแกรน เหรอ"
ครั้งนี้รุ่นพี่เป็นคนเอ่ยถามอีชาน

"ครับ พี่ล่ะ?" อีชานไม่รู้เพราะอีกคนถอดเสื้อนอกออก

"ร.ร. ทสลิน น่ะ" 

อีชานพยักหน้ายิ้ม ๆ ให้ก่อนจะนิ่งไป
.
.
' ร.ร.เรากับร.ร. เขาไม่ถูกกันไม่ใช่เหรอ!?' 
อีชานเพิ่งนึกได้ ถ้าเกิดเพื่อนมาเห็นล่ะก็ ชีวิตจบแน่

อดีตถึงปัจจุบัน สองโรงเรียนชื่อดังไม่ถูกกันมีประวัติการแย่งหญิงกัน การกีฬา ไปจนถึงการสอบวิชาการ

"ซูนยอง"

"เอ๊ะ? "

"พี่ชื่อซูนยอง"

"อ๋อ..ครับ"

..
.
"ร.ร.นี้แน่อย่างที่เขาว่าจริง ๆ ด้วย เสียมารยาทจริง ๆ ทักทายแล้วยังจะไม่แนะนำตัวกลับอีก "

"! อี ชาน เรียกว่าน้องชาน ก็ได้ครับ!" 
"ชื่อน่ารักเหมือนหน้าตาเลยเนอะ"

"ขอบคุณครับ แต่นิสัยก็น่ารักนะครับ"

"พี่เชื่อดีมั้ยน้าาา?"

"ก็แล้วแต่พี่สิครับ อ๊ะ! ผมต้องลงป้ายนี้แล้ว ไปก่อนนะครับ"

เด็กหนุ่มมอปลาย ปี2 ลุกขึ้นและลงที่ป้ายรถเมล์โดยไม่หันกลับมามองซูนยอง

"เด็กบ้า! อยากคุยอีกนะ"


- - - - - -

"วันนี้คนน้อยจัง" อีชานขึ้นรถเมล์กลับบ้านหลังเลิกเรียน
เด็กหนุ่มเดิมเลือกที่นั่งอย่างสบายอารมณ์ 

"อ๊ะ!" อีชานไปตามแรงดึงที่แขน

"เจอกันอีกแล้วนะ น้องชาน" รุ่นพี่คนเมื่อวานยิ้มทักตายี๋

"ทักดี ๆ ก็ได้นี่ครับ ร.ร.นี้ชอบใช้ความรุนแรงอย่างที่เขาว่าจริง ๆ สินะ" อีชานแอบเหน็บแนมอีกฝ่ายคืน

"งั้นขอโทษก็ได้ เพราะน้องชานน่ารักหรอกนะ"

"น่ารักแล้วมันเกี่ยวอะไรด้วยเล่า"

"ช่างเถอะ เอาเป็นว่าขอยืมไหล่หน่อยนะ" ว่าจบซูนยองก็เอนหัวมากดที่ไหล่คนตัวเล็กกว่า
ถึงจะห้ามก็คงไม่ทันแล้ว เพราะเจ้าตัวหลับเร็วยิ่งกว่า 4G

'ตอนหลับพี่เขาก็น่ารักดี'


....

รุ่นพี่ตาขีดลืมตาขึ้นพร้อมบิดขี้เกียจอย่างเต็มอิ่ม แต่อีกฝ่ายกลับปวดไหล่ 

"ป้ายไหนแล้วเนี่ย"

"ใกล้จะถึงป้ายผมแล้ว"

"ละ.."

ซูนยองพูดไม่จบประโยค ก็ถูกชานจุ๊ปากว่าให้เงียบ ก่อนเจ้าตัวจะหยิบมือถือขึ้นมากดรับสาย

'ครับ'
'ผมใกล้จะถึงบ้านแล้ว'
'รู้แล้วน่า'
'คิดถึงเหมือนกัน'
'รักเหมือนกันครับพี่ซึงชอล'

อีชานกดวางสาย
"โอเคครับ พูดต่อได้เลย"

"อืม.. พี่ลืมแล้วอ่ะ ช่างมันเถอะ"

"งั้นผมไปก่อนนะครับ" ถึงป้ายที่อีชานลง

ซูนยองมองตามหลังอีกฝ่ายไป
"จะบอกว่า ขอไลนี่วายหน่อยต่างหากล่ะ เด็กบ้า! มีแฟนแล้วก็ไม่บอก เจ็บนะเว้ย" 
'วันนี้ก็ไม่เจอ..' อีชานเผลอทำหน้าบูด

เป็นวันที่ 5 ที่อีชานขึ้นรถเมล์แล้วไม่เจอคนที่ชื่อว่าซูนยอง

'นั่นสิ ก็คงจะนั่งคนละคันกันอยู่แล้ว ไม่มีทางที่จะเจอได้ทุกวันแน่นอน'

-------
วันถัดมา

วันนี้อีชานกลับบ้านค่ำเพราะอยู่ช่วยงานสภา
เขาขึ้นรถเมล์อย่างเอื่อยเฉื่อย ล้าทั้งกายและใจ
ทั้งรถมีแค่อีชานอยู่คนเดียยที่เป็นผู้โดยสาร

อีชานเลือกที่จะนั่งหลังสุด

อีชานเพิ่งจะโดนรุ่นพี่ที่ ร.ร. โดนบอกเลิก
เขากับซึงชอลคบหาดูใจกันมา ปีครึ่งแล้ว แต่ต่อมาซึงชอลกลับไปคบซ้อนกับจองฮันเดือนโรงเรียนซะได้

แต่ในหัวตอนนี้กลับมีเรื่องนี้ในหัวไม่

อีชานสะอื้นเบา ๆ

'พี่หูฟังขาวไปไหน'
ไม่มีคนคุยด้วยแล้วมันเหงานะ หายไปไหน ทำไมไม่เจอหน้าเลย


"ไอ้พี่ซูนยองบ้า!" อีชานตะโกนลั่นรถเมล์จนคนขับสะดุ้งหายจากความง่วง

"ใครบ้า! น้องชานนั่นแหละบ้า!" ซูนยองที่ไม่รู้มาจากทางไหนเดินเข้ามาหาอีชาน

"พี่มาอยู่ที่นี่ได้ไง!?"

"ไม่บอก แล้วเราล่ะร้องไห้ทำไม ใครแกล้งบอกพี่มา"ซูนยองนั่งยอง ๆ ข้างหน้าอีชานแล้วปาดน้ำตาอีกฝ่ายด้วยมือของเขาเอง
"พี่ไปไหนมา" 

"ทำไม คิดถึงเหรอ"

"ผม...ไม่ได้คิดถึงซะหน่อย" อีชานตอบทั้ง ๆ ที่ตอนอยู่ ร.ร.ก็นึกถึงอีกฝ่ายตลอด (แม้จะแอบรู้สึกผิดกับซึงชอลนิดหน่อย)


"งั้นพี่ไปนะ"

"อ...ไม่..อย่าไปนะ" อีชานรีบดึงมือซูนยองที่ทำท่าจะเดินออกไป

"ผมเพิ่งเลิกกับแฟนมา"

"แล้ว?" ซูนยองแอบตาโตก่อนจะทำหน้าปกติ

"แต่ผมรู้สึกไม่ค่อยเสียใจเท่าไหร่"

อีชานพูดตามตรง ที่เขาคบกับรุ่นพี่ซึงชอลเพราะอีกฝ่ายเป็นคนมาขอคบ แม้จะคบกันนานแล้วแต่ความรู้สึกของชานก็ไม่เปลี่ยนแปลง

"ไม่เสียใจแล้วจะร้องไห้ทำไมครับ"

"ก็หลายวันมานี้ไม่เจอพี่ ผมอยากคุยด้วย"


"เด็กโง่! นั่นแหละที่เขาเรียกว่าคิดถึง"

"?"

"พี่เองก็คิดถึงน้องชาน"

".."

"พี่ชอบน้องชานมานานแล้ว แต่เพิ่งรู้ว่าชานมีแฟนก็วันที่มือถือเข้านั่นแหละ ใจแทบแหลกเลย"

"ชอบนานแล้ว?"

"ไม่ต้องรู้หรอกว่าชอบไปตั้งแต่ตอนไหน แค่อยากให้รู้ว่าตอนนี้ก็ยังชอบ ดีใจด้วยที่ชานเลิกกับหมอนั่น 
ต่อไปนี้ให้พี่เป็นแฟนคนปัจจุบันและตลอดไปของน้องชานนะ"
ไม่ว่าเปล่าซูนยองจับมืออีชานขึ้นทาก่อนจะจุมพิตที่หลังมืออีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

"พี่บ้า! "

"แล้วจะตกลงคนบ้าแบบพี่มั้ยล่ะ"

"ก็ได้ แต่ถ้าไปกันไม่รอดก็เลิกนะ!"

" พี่จะเลิกก็ต่อเมื่อพระอาทิตย์จะตกทางทิศตะวันออก"


"?คือ?"

"ร.ร.เพแกรนนี่มีแต่คนโง่หรือไงนะ มันแปลว่า ไม่มีวันจะเลิกคบไง เด็กโง่!"

"เออ! ยอมรับว่าโง่ "

"พอดีเลย พี่ชอบเด็กโง่แบบเราอ่ะ"

"-////-" อีชานเบือนหน้าหนีหลบสายตาที่อีกฝ่ายยิ้มอย่างอ่อนโยนให้



---------
ผมนั่งรถเมล์กลับบ้านอย่างไร้อารมณ์ แต่ละวันไม่มีอะไรน่าสนใจเลยนอกจะเพลงที่ผมฟัง แต่แล้วก็มีสิ่งที่ทำให้ผมเปลี่ยนความคิดเมื่อผมเห็นเด็กผู้ชายคนนึงที่รถเมล์ตันเดียวกัน เขาดูน่าทะนุถนอม น่าดูแล และที่สำคัญคือ น่ารัก
ผมมองเขาทุกวันหลังเลิกเรียน ผมแอบมองเวลาและคาดคะเนว่าน้องเขาจะขึ้นรถเมล์คันกี่โมง ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่กล้าทักหรือคุยอยู่ดี ผมมันคนป๊อด 
ผมคิดว่า การแอบมองแบบนี้ไปตลอด เป็นแบบนี้ตลอดไปมันก็ดีเหมือนกันนะ

แต่แล้วเหตุการณ์ก็เปลี่ยนไป ผมมีโอกาสได้เข้าหา ผมดีใจมากและตั้งใจจะขอไลนี่วายอยู่แล้วแต่ก็ใจสลายเพราะน้องเขามีแฟนแล้ว ผมทำใจไม่ได้ เลยไม่ได้ไปเรียนอาทิตย์นึงเลย
แต่เพราะไอ้จุนเรียกให้ไปช่วยจัดบล็อคกิ้งของรุ่นน้องชมรมเต้น จนดึก
ผมเหนื่อยมาก ตอนขึ้นรถเมล์กลับผมก็เหยียดขาลงนอนเลย จนกระทั่งได้ยินเสียงว่า 'ไอ้พี่ซูนยองบ้า!' ด้วยน้ำเสียงที่คุ้นหู

จนตอนนี้ผมก็ได้เป็นแฟนน้องเขาจากที่ได้แต่แอบมองที่รถเมล์ :)

" ฮัลโหลแม่ พ่อว่าจะกลับช้าหน่อยนะ" เสียงคนขับรถคุยโทรศัพท์

"จะเอารถไปล้าง...มดขึ้นรถเมล์จ้ะ สาเหตุก็มาจากด้านหลังรถเนี่ยทำน้ำตาลหกไว้ หวานจนไม่เกรงใจคนขับรถแบบพ่อเลย" 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

85 ความคิดเห็น

  1. #34 BamBamjaja (@BamBamjaja) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 09:25
    โอ๊ยย ขำคนขับรถเมล์555555555555555555555
    #34
    0
  2. #33 !!แบมทอริ!! (@aeechoo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 15:50
    พีคตรงคนขับรถเมล์นี่แหละ 555555555555555555555
    #33
    0
  3. #32 rminkk (@4monkey) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 11:09
    คนขับรถเมล์ตัลหลก บทนิดบทหน่อยก็เอา55555555555 ซูนชานตั้ลล้าคคคคค ฮือ พี่ซูนนี่แอบมองน้องชานมานานแล้วสินะ
    #32
    0
  4. #31 หมูดำพิกขุ (@ikonwinner1023) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 10:56
    คนขับรถเมล์นี้น่ารักเนอะ5555 แอบแซวเบาๆ
    #31
    0
  5. #30 beyourfangirl (@beyourfangirl) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 10:50
    55555 คนขับรถอยากมีบทหรอคะ ฮาาาา
    #30
    0
  6. #29 bbell2iiam (@bbell2iiam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 10:26
    มีการแซวกันเกิดขึ้นน
    #29
    0