My Man [Harry Potter :: HP/SS | DM/LM] #ผู้ชายของผม

ตอนที่ 8 : Chapter 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 885
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    1 มิ.ย. 62


               สองหนุ่มมือปราบมารลืมตาขึ้นมาช้าๆ อย่างยากลำบาก

               แฮร์รี่กวาดตามองไปรอบๆ สัญชาตญาณที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดีสั่งให้เขาระมัดระวังตัวมากเป็นพิเศษ ที่นี่ดูไม่ปลอดภัยอย่างมากในความรู้สึกเขา และเขาเชื่อว่าเพื่อนรักเขาก็รู้สึกไม่ต่างกัน


               "โอเคไหมเพื่อน" เดรโกถามอย่างอ่อนล้า

               "ไม่.." แฮร์รี่ตอบกลับแบบไม่โกหก

               "อือ.. ฉันก็เหมือนกัน"


               ตอนนี้เขาตอบว่าโอเคไม่ได้หรอก ปวดไปทั้งตัวขนาดนี้ คำสาปกรีดแทงยังคงเป็นคาถาที่ส่งผลร้ายลึกเสมอ บวกกับอาการป่วยที่เป็นด้วยแล้ว...

               เดรโกหลับตาลงพลางโคลงหัวช้าๆ ตอนนี้เขาไม่อยากคิดอะไรมาก ถึงสถานการณ์และสภาพโดยรอบมันจะชวนให้คิดก็เถอะ

               ร่างของเด็กหนุ่มทั้งสองถูกมัดตั้งแต่หน้าอกถึงปลายเท้า เดาจากอะไรหลายๆ ทำให้เขาพอรู้ว่าพวกเขาโดนแบกมาโยนทิ้งไว้นี่ คิดว่าน่าจะเป็นกระท่อมกลางป่า ไม้กายสิทธิ์หายไปไหนแล้วไม่รู้

               นี่พวกเขาหลับไปนานแค่ไหนกันนะ

               ด้วยความที่ถูกจับมัดไว้เป็นเวลานาน ทั้งคู่รู้สึกได้ถึงข้อมือที่โดนเชือกบาดจนเจ็บแสบไปหมด มือทั้งสองไร้ความรู้สึกไปแล้วเพราะเลือดไม่เดิน แต่โชคยังเข้าข้างแฮร์รี่ที่แค่โดนเชือกบาด เดรโกสิหนักกว่า

               เด็กหนุ่มขยับข้อเท้าไม่ได้ ไม่ใช่แค่เพราะเชือกที่รัดไว้แน่นจนแทบจะบดกระดูกเขาให้แหลกละเอียด แต่เป็นเพราะอาการเจ็บแปลบที่เกิดขึ้นยามขยับเท้าต่างหาก พอบวกกับรองเท้าที่สวมใส่อยู่ด้วยยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ลางสังหรณ์บอกเขาว่าข้อเท้าเขาไม่ใช่แค่แพลง แต่น่าจะหักด้วย

               นี่มันอุปสรรคชิ้นโตชัดๆ..


               "ฟื้นแล้วเหรอไอ้หน้าอ่อน"


               มือปราบมารทั้งสองหันขวับทันที เสียงห้าวน่ารังเกียจแบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากแยกซ์ลีย์


               "ขี้ขลาดชะมัด แค่นี้ก็ต้องใช้วิธีสกปรกด้วย" เดรโกออกปากด่า

               "พวกแกต่างหากที่เล่นสกปรกกับฉันก่อน ย่องเข้าบ้านคนอื่นโดยที่เจ้าบ้านไม่รู้ตัวเนี่ย...ไม่ใช่มารยาทที่ดีเลยนะ"

               "ถ้าพวกแกไม่หนีออกมา ก็ไม่มีใครต้องมาเสียเวลาลากแกกลับไปหรอก ให้อยู่เฉยๆ ดันไม่ชอบ" เมื่อรู้ว่าเถียงแล้วจะแพ้ แฮร์รี่จึงจัดการเปลี่ยนเรื่องทันที

               "เหอะ! แกมาลองดูสิพอตเตอร์... มาลองดูสิ! โดนดูดความสุขออกไปทุกวันๆ น่ะ มาลองดู!!" ผู้ต้องหาตวาดลั่นราวคุมอารมณ์ไม่อยู่

               "มันก็สาสมแล้วไม่ใช่หรือไง แกฆ่าพวกลูกมักเกิ้ลไปตั้งเท่าไหร่ ทำไมไม่สำนึกล่ะ พอโดนจับได้ก็หนี นี่มันวิถีของพวกตาขาวชัดๆ" เดรโกเย้ยหยัน


               พลั่ก!


               "ไอ้พวกเลือดสีโคลนพวกนั้นมันตายไปก็ดีเท่าไหร่แล้ว โลกเราสะอาดขึ้นตั้งเยอะเมื่อไม่มีพวกมัน ถ้าพวกแกไม่พยายามเชิดหน้าชูตามันขึ้นมา ฉันก็สืบทอดเจตนารมณ์ของจอมมารสำเร็จแล้ว!"


               แยกซ์ลีย์ตะคอกอีกครั้ง ใบหน้าไร้ความปราณีจ้องไปที่มุมปากของเดรโกราวกับต้องการทำให้มันได้เลือดมากกว่านี้ หรือไม่ก็อยากให้มันใช้การไม่ได้อีกเลย


               "ความคิดห่วยๆ ของพวกกากเดนมนุษย์สิไม่ว่า"

               "แก!"


               แต่ก่อนที่แยกซ์ลีย์จะได้ประทุษร้ายมุมปากเด็กหนุ่มอีกครั้งตามที่หวัง เสียงฝีเท้าของใครอีกคนก็ทำให้เขาหยุดชะงัก


               "พอแล้วน่าแยกซ์ลีย์ เดี๋ยวมันก็ตายก่อนหรอก" เสียงหวานๆ ราวเด็กสาวแรกรุ่นเอ่ยออกมา

               "ฮึ่ย!" แม้จะขัดใจแค่ไหนแต่ก็ยอมโดยดี

               "ไงจ๊ะคุณพอตเตอร์ คุณมัลฟอย" หล่อนทัก

               "..."

               "ไม่มีมารยาทเอาซะเลยนะ ผู้ใหญ่ทักแล้วไม่ตอบเนี่ย.."

               "ไม่เสือกสิครับ" แฮร์รี่ตอบกลับยิ้มๆ


               เมื่อถ้อยคำร้ายกาจหลุดออกมาจากปากของเด็กชายผู้รอดชีวิต อัมบริดจ์ก็บิดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มน่าขยะแขยง ก่อนจะร่ายคาถาออกมา


               "ครูซิโอ!"

               "อ๊ากกกกกกกกกกกก!!"

               "แฮร์รี่!"


               แฮร์รี่กรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อรู้สึกถึงความทรมานภายใน เด็กหนุ่มบิดตัวไปมาเมื่อโดนย้ำแผลเก่า อดคิดไม่ได้ว่าอาจจะมีรอยกรีดเป็นริ้วๆ อยู่บนตัวจริงๆ ก็ได้ คำสาปกรีดแทงยังคงร้ายกาจเสมอ

               อัมบริดจ์จี้คาถาอยู่นานถึงสิบนาทีเต็ม กว่าเจ้าหล่อนจะยอมถอนคาถาออกแฮร์รี่ก็แทบสลบไปอีกรอบ เขากระอักเลือดออกมา เดรโกเห็นเพื่อนเป็นแบบนี้ก็ยิ่งใจเสีย


               "แกมันโรคจิต!" เดรโกตวาดอย่างเหลืออด

               "งั้นเหรอจ๊ะ"


               อัมบริดจ์ส่งยิ้มน่าสะอิดสะเอียนให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะ...


               "ครูซิโอ!"

               "อะ..อ๊ากกกกกกกกกก!!"

               "นังบ้า! หยุดนะ! ฉันบอกให้หยุด!!"


               คำของเดรโกไม่ได้ส่งผลในทางดีเลย อัมบริดจ์จี้คาถาค้างไว้ด้วยท่าทางของผู้ชนะและผู้ล่า แฮร์รี่บิดตัวเร่าด้วยความเจ็บปวด เขาแทบจะรู้สึกว่าอวัยวะภายในของเขาโดนกรีดเป็นชิ้นๆ หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ และนั่นทำให้อาการป่วยของเขากำเริบอีกครั้ง

               กว่าสตรีนางเดียวในห้องจะหยุดทรมานเหยื่อก็กินเวลาไปเกือบยี่สิบนาที แฮร์รี่ปิดเปลือกตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน หัวใจเริ่มเต้นช้าลงแล้ว 


               "แก.."

               "ชู่วว.. เด็กหนอเด็ก ท่าทางเธอคงอยากจะเจ็บแบบคุณพอตเตอร์มากสินะ.."


               อัมบริดจ์ย่างสามขุมเข้าไปหาเด็กหนุ่ม เดรโกพยายามถดตัวหนี แต่ทำได้ไม่นานก็ชนเข้ากับผนังบางๆ ของกระท่อมเข้า

               แฮร์รี่ที่เห็นเพื่อนรักกำลังจนมุมก็พยายามเคลื่อนตัวเข้ามาบัง แต่สังขารก็ไม่ได้อำนวยมากนัก ในที่สุดอัมบริดจ์ก็มายืนอยู่หน้าเดรโก แสยะยิ้มร้ายกาจ แล้วนั่งยองๆ พินิจรูปหน้าหล่อเหลา


               "เห็นแก่ว่าเธอเคยทำงานให้ฉันตอนอยู่ฮอกวอตส์ ฉันจะเอาแค่เบาะๆ ละกัน"


               จบคำ เจ้าหล่อนก็หยิบมีดสีเงินออกมาจากเสื้อคลุมโกโรโกโสที่สวมอยู่ จรดปลายมีดลงบนแก้มขวาของเด็กหนุ่ม กดใบมีดลงไปแล้วตวัดทีเดียว เลือดค่อยๆ ไหลออกมาทันที


               "โอ๊ย!"

               "ไว้เจอกันใหม่คืนนี้นะจ๊ะที่รัก หลับให้สบายละ"


               เธอยิ้มหวานก่อนจะเดินออกไป ส่วนแยกซ์ลีย์ก็หันมาแยกเขี้ยวใส่พวกเขาแล้วเดินตามไปอีกคน ปิดประตูตามหลังเสียงดังสนั่น

               สองหนุ่มโดนขังอยู่ในนั้นอีกเป็นวัน ไม่มีอะไรตกถึงท้องแม้แต่นิดเดียว แฮร์รี่แทบจะประคองสติตัวเองไว้ไม่อยู่ ส่วนเดรโกก็เริ่มไข้ขึ้นเพราะบาดแผลที่อัมบริดจ์ฝากไว้ แฮร์รี่พยายามอย่างมากที่จะไม่เป็นอะไรไปซะก่อน เพราะตอนนี้เดรโกอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แผลติดเชื้อหรือเปล่าก็ไม่รู้

               เที่ยงคืนวันนั้น อัมบริดจ์กลับมาอีกครั้งตามที่เธอบอกไว้ คราวนี้เธอมาคนเดียว ในมืออวบถือไม้กายสิทธิ์ไว้มั่น


               "แกจะทำอะไร.." แฮร์รี่ถามอย่างเหนื่อยอ่อน

               "พอดีว่าฉันว่างน่ะจ้ะ เลยอยากมาเล่นกับพวกเธอซะหน่อย" หล่อนตามพลางยิ้มหวาน

               "ฆ่าฉันสิ...ฆ่าฉันเลย.."

               "นายจะบ้าเหรอแฮร์รี่!"


               เดรโกถามคนข้างกายด้วยความตกใจ แม้จะเจ็บคอแค่ไหน แต่ความตระหนกมีมากกว่า


               "ขอโทษนะพวก แต่ฉันไม่ตายตอนนี้พรุ่งนี้ก็ไม่รอดอยู่ดี หัวใจฉันหยุดเต้นได้ตลอดเวลาเลยละ ฮะๆ.."

               "ไอ้หัวบาก นายจะมาท้อตอนนี้ไม่ได้นะ.." เดรโกพยายามเตือนสติเพื่อน

               "เอาเป็นว่า...ต่อให้ฉันไม่รอด นายก็ต้องรอด เข้าใจไหม" แฮร์รี่ถามเสียงอ่อนแต่หนักแน่นในที

               "ไม่!"

               "เดรโก" แฮร์รี่เรียกชื่ออีกฝ่ายอีกครั้ง

               "ฉัน... ก็ได้!"


               แฮร์รี่เผยรอยยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ ถ้าเพื่อนเขารอดกลับไปก็มีคนดูแลเซฟแล้ว ถึงเขาจะต้องผิดสัญญาก็ตาม


               "สั่งเสียกันเสร็จแล้วใช่ไหมจ๊ะ งั้นก็...ครูซิโอ!"

               "อ๊ากกกกกกกกกกก!!"


               เดรโกหลับตาปี๋ เบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างทนไม่ไหว เขาทนมองดูแฮร์รี่โดนทรมานแบบนี้ไม่ไหวแล้ว


               "ครูซิโอ!"

               "อึก.. อะ..อ๊ากกกกกกกกกก!!


               เสียงแบบนี้ดำเนินต่อไปอีกเป็นชั่วโมง แฮร์รี่แทบจะรู้สึกว่าผิวหนังของเขาเปิดจนเละเทะไปหมดแล้ว แต่ก็รู้ดีอีกนั้นแหละว่าคำสาปนี้ไม่มีผลต่ออวัยวะภายนอก มันมีแต่สร้างความเจ็บปวดให้อวัยวะภายใน

               กว่าเธอจะยอมรามือก็ตีหนึ่งแล้ว ปิดท้ายด้วยการฝากรอยไว้ที่หน้าเดรโกอีกรอย ทับกันเป็นรูปกากบาท เจ้าหล่อนกรีดช้าๆ เพื่อจงใจย้ำรอยอักเสบ แล้วก็เดินออกไปอย่างสะใจ


               "ไหวไหมเพื่อน สภาพนายดูไม่จืดเลย" เดรโกถามด้วยความเป็นห่วง

               "อือ.. ไม่ต้องห่วงฉันหรอก นายเถอะ เจ็บมากไหม ยังปวดหัวอยู่หรือเปล่า" ตาเขาจะปิดอยู่แล้ว

               "พอไหวอยู่"

               "ดี.."

               "เอาไงต่อดีล่ะแฮร์... เฮ้! อย่าเพิ่งหลับนะ! แฮร์รี่! แค่กๆๆ! ตื่นๆๆๆ!" เดรโกร้องขึ้นมาเสียงดังเพื่อดึงสติเพื่อน ไอโขลกอย่างช่วยไม่ได้

               "ฉัน...เจ็บหน้าอก.."

               "ฉันรู้ๆ แต่ยิ่งเราออกไปจากนี่ได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีใช่ไหมล่ะ เพราะฉะนั้นถ่างตาขึ้นมาช่วยกันคิดก่อนเร็ว"


               แฮร์รี่สะบัดหัวตัวเองเบาๆ สองสามที เขาปวดหัว เจ็บหน้าอก หายใจไม่ออก แถมตอนนี้ยังปวดร้าวไปทั้งตัวอีกด้วย หากก็ยังฝืนตัวเองเพื่อจะได้พาตัวเองและเพื่อนให้รอดจากที่นี่ไปให้ได้


               "เดรโก หัน..หันหลังหน่อย" แฮร์รี่เค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก


               เดรโกทำตามอย่างว่าง่าย แม้จะเจ็บข้อเท้าและปวดหัวอยู่ไม่น้อยแต่ก็ยังหันหลังให้ตามที่บอก

               เมื่อเดรโกหันหลังให้แล้ว แฮร์รี่ก็ก้มตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกับกลางหลังของเพื่อน สายตาที่พร่ามัวจับจดอยู่ที่ปมเชือกที่อยู่กลางหลังพอดิบพอดี เคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะใช้ปากกัดปมเชือกแล้วค่อยๆ คลายออก เปลี่ยนทิศหน้าตามองศาของปมเชือกที่เปลี่ยนไป จนในที่สุดเชือกก็หลุด แฮร์รี่ดึงเชือกให้คลายมากพอที่เดรโกจะสะบัดเองจนหลุดได้

               เดรโกสะบัดตัวไปมาจนเชือกค่อยๆ หล่นไปกองที่พื้น นวดข้อมือทั้งสองข้างไปมาเพื่อเรียกเลือดให้เดินอีกครั้ง แล้วเด็กหนุ่มก็หันไปพยุงเพื่อนสนิทที่ทิ้งตัวลงไปพิงกำแพงอีกครั้ง


               "หน้านายดูไม่ไหวแล้วพวก ตั้งสติหน่อย"


               แฮร์รี่หอบหายใจรวยริน พยายามฝืนลืมตาขึ้นมาด้วยความทรมาน หันหลังให้เพื่อนช้าๆ เพื่อให้เดรโกแก้เชือกให้

               เมื่อแก้เชือกเสร็จแล้ว สองหนุ่มก็ประคองร่างที่ไม่ค่อยสมประกอบเท่าไหร่เดินหาไม้กายสิทธิ์ของตัวเอง จนในที่สุดก็เห็นว่ามันวางอยู่กลางกระท่อม ที่พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นแต่แรกอาจเป็นเพราะความอ่อนล้าและความเบลอ แต่ที่แน่ๆ ที่พวกมันจงใจทิ้งไว้แบบนี้คงต้องการให้พวกเขาเจ็บใจเล่น

               แต่ลืมไปหรือเปล่า เขาสองคนเป็นมือปราบมารนะ ต้องเคยฝึกเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว

               เดรโกคว้าไม้กายสิทธิ์ฮอว์ทอร์นของตนขึ้นมาในเวลาเดียวกับที่แฮร์รี่ก็คว้าไม้ฮอลลี่ของตนขึ้นมาจากพื้นเช่นกัน

               เดรโกสูดหายใจเข้าลึกๆ มือกุมอกซ้ายไว้แน่น ความเจ็บแล่นปราดไปทั่วร่าง เขาเริ่มหายใจได้ไม่สะดวกเท่าไหร่แล้ว เมื่อวานเขาแทบไม่ได้ขยับตัวไปไหน พอเริ่มจะยืดแข้งยืดขาได้บ้างก็อาการกำเริบทันที


               "แฮร์รี่ นั่นนายทำอะไรน่ะ"


               เดรโกร้องถามอย่างอดไม่ได้ มองคู่หูอย่างสงสัยเมื่อเห็นแฮร์รี่ก้มๆ เงยๆ ทำอะไรสักอย่างอยู่บนพื้นกระท่อม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง โบกไม้กายสิทธิ์ไปรอบๆ


               "เดี๋ยวฉันอธิบายให้ฟัง เรารีบไปจากนี่ก่อนดีกว่า"

               "ที่นี่ไม่ได้มีคาถาห้ามหายตัวเสกไว้ใช่ไหม"

               "มี แต่เราออกไปจากนี่ได้อยู่แล้ว..." แฮร์รี่หยุดพักครู่หนึ่งเพื่อหายใจ "...ถึงจะหายตัวไม่ได้ก็เถอะ"

               "แล้วเราต้องไปไกลขนาดไหนถึงจะหายตัวได้"

               "อย่างต่ำก็ประมาณสามกิโลเมตร"

               "ไม่ฉันก็นายคงหายใจไม่ออกตายกันไปข้างละ" พูดจบก็ไอโขลกออกมา มือข้างหนึ่งเท้าผนังเอาไว้

               "เราไม่มีทางเลือกแล้วพวก ไม่งั้นเราไม่รอดแน่"

               "แล้วสองคนนั้นล่ะ? ถ้าปล่อยไว้เดี๋ยวพวกมันก็หนีหรอก" เดรโกยังอดกังวลไม่ได้

               "ตอนนี้น่าจะยังมืดอยู่ อัมบริดจ์บอกว่าจะมาหาเราตอนเช้า เดี๋ยวค่อยให้เจ้าหน้าที่คนอื่นมารับช่วงต่อก็ได้" แฮร์รี่สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ นิ่วหน้ากับอาการเจ็บหน้าอก

               "แต่กว่านายจะอธิบายอะไรต่อมิอะไรเสร็จ นายจะไม่..."

               "เดี๋ยวฉันจัดการเอง นายจะได้ไปหาผู้บำบัด" เด็กหนุ่มตัดบท

               "เฮ้อ..! งั้นก็รีบไปเหอะ"


               กว่าจะได้ออกจากกระท่อมก็ปาเข้าไปตีสองกว่า สองหนุ่มต่างพยุงกันออกไปช้าๆ ด้วยสภาพร่างกายที่ไม่พร้อมอย่างมาก แฮร์รี่ไม่กล้าทิ้งน้ำหนักลงไปบนตัวเดรโกเยอะเพราะอีกฝ่ายข้อเท้าหัก ไม่รู้ว่าฝืนยืนคุยกับเขานานขนาดนั้นได้ยังไง แต่เพราะเป็นห่วงเพื่อน ตัวเขาเองจึงทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง มือกุมหน้าอก


               "นายไม่ไหวแน่ๆ  พักก่อนไหม"

               "เราห่างออกมายังไม่ถึงห้าสิบเมตรเลย ปะ..ไปต่อเถอะ"

               "งั้นเดี๋ยวฉันช่วย"

               "เดี๋ยวก่อน"


               แฮร์รี่หยิบไม้กายสิทธิ์ของตัวเองออกมา ชี้ไปที่ข้อเท้าของเดรโก


               "เฟอรูลา"


               ม้วนผ้าม้วนหนึ่งถูกพันอยู่ที่ข้อเท้าของเดรโกอย่างสวยงาม เขาทำได้มากสุดก็แค่นี้แหละ คาถาที่ใช้รักษาตรงๆ เขาทำไม่ค่อยได้ ขืนทำไปเพื่อนเขาอาจจะเจ็บยิ่งกว่าเดิม


               "ขอบใจ ดีขึ้นเยอะเลย"


               เดรโกสอดแขนใต้รักแร้เด็กชายผู้รอดชีวิตแล้วประคองขึ้นมา แฮร์รี่เองก็ประคองเอวอีกฝ่ายให้เดินเคียงกันไปได้

               สองหนุ่มพากันเดินมาเรื่อยๆ ใบหน้าของเดรโกแดงก่ำเพราะพิษไข้ที่รุมเร้า รอยแผลที่ใบหน้าเริ่มบวมบ่งบอกว่าแผลอักเสบแล้ว เสียงหายใจหนักๆ สลับกับเสียงไอดังขึ้นตลอดระยะทาง  พวกเขาต้องแวะพักเรื่อยๆ เพราะไปต่อไม่ไหว ยิ่งใกล้จุดหมายมากขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งพักถี่มากขึ้นเท่านั้น

               กว่าห้าชั่วโมงพวกเขาถึงจะพ้นเขตห้ามหายตัว แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็เกือบไม่รอด ด้วยความที่ร่างกายรับศึกหนักมามากบวกกับแผลที่ข้างแก้มและพิษไข้ ไหนจะโรคกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันที่เขาเป็นอยู่อีก เดรโกจึงหมดแรงไปในที่สุด ส่วนแฮร์รี่ก็พอกัน ชายหนุ่มพร้อมจะดับลมหายใจตัวเองได้ทุกเมื่อ รู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองเต้นเบาเหลือเกิน

               ดังนั้นเมื่อพ้นเขต ทั้งสองก็รวบแรงเฮือกสุดท้ายหายตัวกลับไปกระทรวงเวทมนตร์ทันที


               ตุ้บ!


               สองหนุ่มมาโผล่อยู่หน้าสำนักงานมือปราบมารด้วยสภาพยับเยิน จอร์จที่เดินออกมาจากห้องพอดีร้องออกมาอย่างตกใจ


               "เคราเมอร์ลิน! นี่มันอะไรกันเนี่ย!"


               จะไม่ให้เขาอุทานได้ยังไงกัน โผล่มาถึงก็มาสลบอยู่แทบเท้าเขาเนี่ย!

               หัวหน้ามือปราบมารหนุ่มรีบทรุดตัวลงนั่งดูอาการคนในปกครองทันที เดรโกหมดสติไปแล้ว แต่แฮร์รี่ยังตาปรือๆ

               คนที่ยังพอมีสติอยู่ล้วงสมาร์ทโฟนเครื่องหรูออกมา ยื่นมันให้อีกฝ่าย


               "เครื่องติดตาม... ผมตั้งค่าไว้แล้ว... คะ..คุณใช้มันเป็น" ก่อนจะหมดสติไปอีกคน

               "แฮร์รี่!"


               จอร์จขยี้หัวตัวเองอย่างร้อนรน ทำไมเขาจะใช้ไม่เป็นล่ะในเมื่อพ่อแม่เขาเป็นมักเกิ้ล แต่ที่ลนอยู่เนี่ยเพราะต้องเร่งตามมือปราบมารคนอื่นเนี่ยแหละ!




               @Hogwarts

               ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงกว่า แต่เซเวอร์รัสยังคงอยู่ในส่วนของห้องพักส่วนตัว เขานั่งอยู่กับลูเซียสและเด็กกริฟฟินดอร์อีกห้าคน สีหน้าเคร่งเครียด

               วันนี้เขาไม่มีสอนเช้า ส่วนเด็กทั้งห้าก็ไม่มีเรียนเช้า จึงมานั่งอยู่กับเขาและลูเซียสได้โดยไม่กระทบอะไร

               วันที่สามแล้ว ไม่มีแม้แต่ข่าวคราวใดๆ ทั้งสิ้น ชายหนุ่มทั้งสองร้อนใจจนอยู่แทบไม่ติดที่ เป็นห่วงคนที่ไม่รู้ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง


               Knock Knock


               "เชิญ" เซเวอร์รัสเอ่ย


               สิ้นคำอนุญาต ประตูก็ถูกเปิดออกโดยใครคนหนึ่ง เรียกสีหน้าตกใจและคาดหวังจากคนทั้งเจ็ดได้ดี


               "คิงสลีย์!"


               ชายหนุ่มร่างสูงก้าวเข้ามาภายในห้องก่อนจะนั่งลงตรงโซฟา ก่อนจะรีบยกมือห้ามลูเซียสที่กำลังจะอ้าปากถาม


               "ผมรู้ว่าคุณจะถามอะไร วันนี้คุณได้คำตอบแน่ แต่ช่วยตอบผมก่อน ตอนนี้คุณอยากรู้ข่าวดีหรือข่าวร้ายก่อนครับ"

               "ข่าวดี!" ทั้งห้องตอบพร้อมเพรียงกัน

               "ตอนนี้แฮร์รี่กับเดรโกกลับมาแล้ว"


               เสียงร้องด้วยความยินดีดังไปทั่วคุกใต้ดิน เฮอร์ไมโอนี่โผกอดรอนแน่น เชมัสก็พุ่งไปกอดดีน เนวิลล์นั่งยิ้มแป้นอย่างดีใจ ส่วนชายหนุ่มอีกสองคนทำเพียงส่งยิ้มบางๆ นัยน์ตาทอประกายสดใสชัดเจน


               "แต่..."


               ทุกอย่างเหมือนถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว รับรู้ได้ว่าเรื่องที่จะได้ยินต่อไปเป็นข่าวร้าย


               "...เดรโกกับแฮร์รี่บาดเจ็บสาหัส ผมส่งตัวพวกเขาเข้าเซนต์มังโกไปแล้ว หมอส่วนตัวของแฮร์รี่กำลังเร่งช่วยชีวิตทั้งคู่อยู่"

               "เกิดอะไรขึ้นคะ" เฮอร์ไมโอนี่ที่ตั้งสติได้ก่อนถามขึ้น

               "แฮร์รี่โดนคำสาปกรีดแทงมา น่าจะหนักมากด้วย ส่วนเดรโกก็ไข้ขึ้น มีแผลที่ข้างแก้ม คงจะโดนทรมานมาเหมือนกัน แต่อาจไม่หนักมากเท่าแฮร์รี่ แล้วก็...เหมือนอาการป่วยจะกำเริบนะ ทั้งคู่เลย"

               "นี่ดีนะครับที่หมอของแฮร์รี่เป็นพ่อมด ไม่งั้นคงพูดอะไรได้ยาก" รอนบอก


               นับว่าแฮร์รี่ฉลาดในการเลือกแพทย์ประจำตัวมากทีเดียว เขาดูจนแน่ใจว่าเป็นพ่อมดเหมือนกันจริงๆ จึงยอมให้เป็นเจ้าของไข้ อะไรๆ ง่ายขึ้นเยอะเมื่อสามารถบอกอาการได้ชัดเจนแบบนี้ แถมยังง่ายในการตามตัวอีกด้วย


               "แล้วแฮร์รี่ต้องผ่า..." ดีนถาม แต่ก็ถูกดักไว้ก่อน

               "ฉันยังไม่รู้อะไรทั้งนั้น ก่อนหน้าที่จะมานี่ฉันส่งทีมมือปราบมารไปจับตัวอัมบริดจ์น่ะ เลยยังไม่รู้รายละเอียดอะไรเท่าไหร่ รู้เท่าที่บอกไปเนี่ยแหละ"

               "แล้วคุณรู้ได้ไงครับว่าอัมบริดจ์อยู่ที่ไหน" เนวิลล์ถาม

               "ก่อนจะกลับมาแฮร์รี่ติดเครื่องอะไรสักอย่างไว้ที่ที่พวกมันกบดานน่ะ ต้องใช้โท...เอ่อ...โท-รา-ซับ..."

               "โทรศัพท์ค่ะ"

               "นั่นแหละๆ จอร์จใช้มันเป็นเลยไม่ต้องกังวลอะไรเท่าไหร่ มือปราบมารไปกันเยอะขนาดนั้นยังไงก็ไม่รอด"


               "ศาสตราจารย์กับคุณมัลฟอยจะไปเยี่ยมสองคนนั้นไหมครับ"


               รอนถามขึ้น ผู้ใหญ่ทั้งสองไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียวตั้งแต่รู้ข่าวร้าย คนที่เหลือหันไปมองก่อนจะหันมองหน้ากันเองอย่างกลุ้มใจ

               ชายหนุ่มทั้งสองนั่งนิ่งไม่ไหวติง ดวงตาเบิกกว้างน้อยๆ อย่างหวาดหวั่น น้ำตารินรดข้างแก้มโดยไม่รู้ตัว เฮอร์ไมโอนี่จับมือเรียวเย็นเฉียบที่จับเก้าอี้ไว้แน่นของลูเซียสอย่างปลอบโยน ส่วนเชมัสกับดีนก็แตะบ่าเล็กของศาสตราจารย์หนุ่มอย่างให้กำลังใจ

               สุดท้ายเด็กหนุ่มสาวทั้งห้าก็ทำเรื่องลาเรียนชั่วคราวเพื่อไปเยี่ยมเพื่อนสนิทที่เซนต์มังโก เซเวอร์รัสก็เช่นกัน หลังจากใช้เวลาเรียกสติอยู่เกือบสิบนาทีเต็มเขาก็ขอลาเพื่อไปเยี่ยมแฮร์รี่ ส่วนลูเซียสนั้นร่ำๆ จะวิ่งไปที่เตาผิงตั้งแต่หายตกใจแล้ว

               หลังจากถึงที่หมายไปหยุดอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งรอ จะเที่ยงแล้ว แต่ก็ยังไม่มีผู้บำบัดคนไหนแจ้งข่าวอะไรแก่พวกเขาได้เลย ทำได้เพียงเกาะความหวังสุดท้ายเอาไว้เท่านั้น

               ท่าทางลุกลี้ลุกลนของผู้ใหญ่ทั้งสองทำให้เฮอร์ไมโอนี่ต้องจับมือทั้งคู่เอาไว้แน่น 


               "ยังไงสองคนนั้นก็ต้องปลอดภัยค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ"


               ลูเซียสถอนหายใจ เขาเป็นห่วงเดรโกจนแทบบ้าอยู่แล้ว เมื่อคิดถึงคำพูดของรัฐมนตรีหนุ่มแล้วน้ำตาก็พานจะไหลออกมาอีกรอบ คนของเขาอาการหนักจนน่าใจหาย

               ชายหนุ่มสะบัดหน้าน้อยๆ เมื่อเผลอหวนนึกถึงคำสัญญาที่เขาขอร้องให้อีกฝ่ายให้คำมั่นกับเขาไว้ เขาอาจจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เดรโกตัดสินใจทำอะไรบ้าๆ ลงไปก็ได้


               "อย่าเป็นอะไรนะเดรโก.. อึก...ฮึก.."


               เซเวอร์รัสก็ไม่ต่างกัน เขาหลับตานิ่งเรียกสติตัวเอง แม้มาดเจ้าชายเย็นชาจะปลิวหายไปนานแล้ว แต่เขาก็ต้องอยู่กับร่องกับรอยให้ได้ ไม่งั้นแฮร์รี่คงเป็นห่วงเขาแย่


               แฮร์รี่..


               "ฮึก.."


               เพียงชื่อของเด็กหนุ่มที่ดังก้องอยู่ในหัวก็พาให้น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ หัวใจถูกบีบรัดจนเจ็บไปหมดเมื่อคิดว่าแฮร์รี่ต้องทนทรมานขนาดไหนเพื่อพาตัวเองกลับมาพร้อมเพื่อนคู่ใจ กลับมาเพื่อรักษาสัญญาของเขา..

               เด็กทั้งห้ามองคนทั้งสองที่ร้องไห้ออกมาเบาๆ อย่างสงสารจับใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรได้ดีกว่านี้

               สองชั่วโมงต่อมา บุรุษในชุดกาวน์ตัวยาวก็เปิดประตูออกมา ดูก็รู้ว่าเขาน่าจะเป็นคนที่อยู่ทั้งในโลกเวทมนตร์และโลกมักเกิ้ล


               "เป็นไงบ้างครับ/คะ" ทั้งเจ็ดถามพร้อมกัน

               "เอ่อ... คุณสองคนรอตรงนี้ก่อนนะครับ..." แพทย์หนุ่มหันไปบอกเซเวอร์รัสกับลูเซียส "...ส่วนพวกคุณตามผมมา"


               กริฟฟินดอร์ทั้งห้าชะงัก มองหน้ากันนิดหนึ่งก่อนจะตามหมอไป พยายามเพิกเฉยต่อสายตาสงสัยจากผู้ใหญ่ทั้งสอง

               เมื่อไกลพอสมควร รอนก็เปิดบทสนทนา


               "มีอะไรหรือเปล่าครับ บอกเขาสองคนไม่ได้เหรอ"

               "หมอว่าคุณพอตเตอร์กับคุณมัลฟอยคงยังไม่ได้บอกน่ะครับ เรื่องที่พวกเขาป่วยน่ะ"

               "แล้ว...เป็นไงบ้างครับ" เนวิลล์ถาม

               "อาการทรุดลงไปอีกขั้นแล้วครับ ทั้งคู่เลย คุณพอตเตอร์หัวใจหยุดเต้นไปรอบหนึ่งแล้ว ถ้ายังไม่ทำอะไรสักอย่างคุณพอตเตอร์จะอยู่ได้อีกไม่นานนะครับ"

               "เขาเหลือเวลาอีกเท่าไหร่ครับ" ดีนถามบ้าง

               "ไม่เกินหนึ่งเดือนครับ" หมอตอบอย่างหนักใจ


               ทุกคนมองหน้ากันอย่างตกใจ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักอย่าง เรื่องที่ได้รู้ทำให้พวกเขาช็อกมากจริงๆ


               "แล้วเดรโกล่ะครับ?" เชมัสถามหลังจากหายช็อกบ้างแล้ว

               "นี่ก็ต้องผ่าแล้วครับ แต่ยังพอทรงตัวหมอเลยไม่อยากเร่งคนไข้ ครั้งก่อนเขาจะรอผ่าพร้อมคุณพอตเตอร์ด้วย แต่ท่าทางคุณพอตเตอร์คงต้องรีบผ่าก่อนแล้วละครับ"

               "งั้นถ้าแฮร์รี่ผ่า เขาจะมีโอกาสรอดกี่เปอร์เซนต์คะ"

               "ห้าสิบห้าสิบครับ"

               รอนยิ่งหน้าเครียดยิ่งกว่าใคร "งั้นรอเขาฟื้นก่อนแล้วกันครับ ค่อยถามอีกที"

               "ครั้งนี้หมอขอบังคับแล้วกันครับ วันเวลาค่อยว่ากัน"


               เด็กหนุ่มสาวทั้งห้าขอบคุณแพทย์หนุ่มเบาๆ ก่อนจะเดินกลับไปหาผู้ใหญ่ทั้งสองเพื่อไปเยี่ยมคนป่วยพร้อมกัน

               TBC.




_________________________
               ไม่ทิ้งปมค้างไม่ใช่ไรต์ (ฮาาาาา)

               ตอนหน้าเขาจะเจอกันแล้วอ่ะ เย้ๆๆๆๆ เรื่องนี้ไม่ค่อยมาม่าหรอก อย่างมากก็ตอนสองตอน หรือไม่ก็ไม่มีเลย ฮ่าๆๆๆ เอาเป็นว่า รอดูกันต่อไปเนอะ

               กติกาเดิมคร้าบ ไม่เม้นไม่อัพ!!


               @Me The Rippper
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #66 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 14:36
    รอดให้ได้น้าาา
    #66
    0
  2. #43 Ppp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 14:44

    งื้อๆ ไรท์อัพล้าวววววว เย่ๆ~~

    #43
    0
  3. #42 Liana-milky (@Liana-milky) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 00:23
    ไรท์ให้เม้นท์แลกกับอัพ งั้นคนเดียวก็เม้นท์หลายอันได้สิ
    #42
    0
  4. #41 Liana-milky (@Liana-milky) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 00:22
    ไรท์ททททททททททท อย่าทำร้ายกันแบบนี้
    #41
    0
  5. #40 WHO AM I ?! (@conan0990073847) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 23:44
    ไรท์ทททททท งื้อออออ ค้างอ่ะ//ไรท์มาต่อแล้วเย้~มาต่ออีกน้าาา~
    #40
    0
  6. #39 Yamabuki no Ryoki (@bunthitap504) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 23:22
    รีบมาต่อน้าาาาาา
    #39
    0
  7. #38 dieci volte (@kirai01) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 19:30
    ไรท์มาต่อแล้วววววว ดีจายยยย
    #38
    0
  8. #37 sai (@ploypialon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 19:28

    เซฟรี่ เดรลูซ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 27 มิถุนายน 2561 / 19:29
    #37
    0
  9. #36 MijiYoki (@MijiYoki) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 19:07
    ในที่สุดไรท์ก็มาต่อน้ำตาจิไหล
    #36
    0
  10. #35 Yanikajitklang (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 18:47
    แฮร์รี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #35
    0
  11. #34 natjawa148478 (@natjawa148478) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 18:40
    รอเน้อ
    #34
    0