My Man [Harry Potter :: HP/SS | DM/LM] #ผู้ชายของผม

ตอนที่ 7 : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 928
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    1 มิ.ย. 62


               เช้าวันต่อมา

               เดรโกตื่นแต่เช้า ตั้งมั่นไว้ว่าจะตื่นก่อนลูเซียสให้ได้ และตอนนี้ความตั้งใจของเขาก็สำเร็จแล้ว เจ้าของเรือนผมยาวสลวยยังคงหลับสนิท หว่างคิ้วย่นเข้าหากัน

               มือหนายื่นไปนวดเบาๆ ตรงหว่างคิ้ว ลูเซียสส่งเสียงครางอืออาก่อนจะคลายคิ้วที่ขมวดออก ซุกใบหน้าลงกับหมอนใบโตอย่างน่าเอ็นดู

               เดรโกยิ้มอย่างพอใจ เคลื่อนตัวลงจากเตียงช้าๆ แล้วจัดการตัวเองให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เพิ่งตีห้าครึ่ง เขายังพอมีเวลาก่อนที่อีกฝ่ายจะตื่น เด็กหนุ่มยืนนิ่งมองคนที่ยังคงหลับสนิท ทั้งเป็นห่วงและเจ็บปวด รู้ดีว่าการที่จะรอดกลับมาโดยปลอดภัยเป็นไปได้ยาก

               ลูเซียสยังไม่ตื่นแหละดีแล้ว ให้คนน่ารักของเขาจดจำภาพสุดท้ายที่เขาให้คำมั่นสัญญากับอีกฝ่ายก็พอแล้ว..


               "ผมรักลูเซียสนะครับ ไม่ว่าผมจะรอดหรือไม่รอด หัวใจของผมก็เป็นของลูเซียสคนเดียวเท่านั้นนะครับ"


               ทายาทตระกูลมัลฟอยคนล่าสุดหักใจเปิดประตูเดินออกมาจากห้อง ฟลูไปที่กริมโมลด์เพลซโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย

               เดรโกเดินออกมาจากเตาผิงด้วยสภาพที่ไม่เรียบร้อยนัก ไอโขลกจนเจ็บซี่โครง ควานหายาในกระเป๋าและยัดเข้าปาก อีกมือรินน้ำใส่แก้วที่วางแถวนั้นแล้วกระดกตาม พักหายใจสักพักก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โซฟา


               "ไงพวก มาแต่เช้าเลยนะ" เจ้าของบ้านทักคนมาใหม่พร้อมกับยิ้มทักทายที่ดูฝืดเฝื่อนเล็กน้อยให้


               เดรโกหันไปมองต้นเสียง แค่แวบเดียวก็รู้แล้วว่าเจ้านั่นก็คงไม่ต่างจากเขาหรอก...

               ...กะจะหนีไปเหมือนกันน่ะสิ


               แฮร์รี่เดินมาทิ้งตัวลงข้างเพื่อนสนิท สักครู่ครีเชอร์ก็เดินมาเสิร์ฟกาแฟร้อนให้เขาทั้งสองคน


               "เป็นไงบ้าง เซฟโอเคใช่ไหม"

               "แหงอยู่แล้ว ถึงจะดูซึมๆ ไปหน่อยก็เถอะ" แฮร์รี่ตอบ สีหน้าสลดลง


               เมื่อเช้าเขาลุกขึ้นมาเงียบๆ อาบน้ำแต่งตัวอย่างไวก่อนจะออกจากห้องน้ำมายืนมองคนหน้าหวานที่หลับสนิทอยู่บนเตียง

               เมื่อคืนเซเวอร์รัสกอดเขาแน่น ต้องค่อยๆ ยกแขนเรียวออกจากเอวไปกอดหมอนข้างแทนถึงจะลุกขึ้นมาได้ เขาไม่อยากให้เซเวอร์รัสตื่นขึ้นมาตอนนี้ ไม่งั้นคนที่จะแย่เนี่ยแหละจะเป็นเขา

               ทำไมเขาจะไม่เห็นแววตาของเซเวอร์รัส แม้เมื่อคืนไฟในห้องจะไม่ได้สว่างมาก แต่เขาก็เห็น...เห็นสายตาที่ส่งมาถึงเขาได้อย่างชัดเจน

               เซเวอร์รัสขอร้องเขา ขอร้องและอ้อนวอนให้เขากลับมา..

               ให้เซเวอร์รัสมั่นใจว่าเขาจะรักษาสัญญาดีกว่าตื่นมามองสีหน้าที่เป็นกังวลและไร้ซึ่งความมั่นใจของเขาตอนนี้

               ถึงเขาจะบอกว่าจะกลับมา แต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าจะทำได้อย่างที่พูดไหม

               สุดท้ายเขาจึงหลับตา หันหลังเปิดประตูออกมาแล้วเดินลงมาที่ห้องนั่งเล่น เจอเพื่อนรักอดีตศัตรูนั่งอยู่เนี่ยแหละ


               "แล้วลูเซียสล่ะ? ฉันว่าลูเซียสคงมีเหตุผลไม่...เอ่อ...ร้องไห้หรอก..." สบตากับเพื่อนเมื่อเห็นสีหน้าที่เดาคำตอบได้ดี "...ใช่ไหม"

               "คิดผิดละ"

               "งั้นเล่ามาเลย"


               เดรโกเปิดปากเล่าเหตุการณ์ก่อนนอนให้เพื่อนฟัง เมื่อฟังจบ แฮร์รี่ก็นิ่งไปอึดใจหนึ่ง มองหน้าเพื่อนอย่างกังวล


               "ลูเซียสห่วงนายมากเลยนะนั่น ฟูมฟายซะขนาดนั้นน่ะ"

               "ใช่สิ พอฉันไม่กล้ารับปากก็ร้องซะ เฮ้อออออ เราจะรอดเหรอ ฉันยังมองไม่เห็นทางที่เราจะกลับมาได้โดยไม่เดี้ยงเลยนะ"

               "เออน่า ไม่รอดก็ต้องรอด เชื่อสิ เราสองคนเอาอยู่อยู่แล้ว"

               "ให้มันจริงเถอะ"


               สองหนุ่มกำหมัดแล้วชนกันเพื่อเรียกขวัญและกำลังใจ ตอนนี้ใกล้จะหกโมงแล้ว พวกเขาต้องไปแล้ว


               ถ้าเป็นไปได้ ผมจะรักษาสัญญานะ..


               และความคิดของสองหนุ่มก็ตรงกันอย่างไม่น่าเชื่อ ต่างหวนนึกย้อนถึงคนของตนแล้วถอนหายใจ

               พวกเขาทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้จริงๆ..




               07.00 น.

               คู่หูมือปราบมารที่ได้ปฏิบัติการจริงเป็นครั้งแรกรายงานตัวเสร็จแล้ว ตอนนี้ทั้งสองกำลังเดินอยู่ในก็อดดริกส์โฮลโล่ภายใต้คาถาพรางตัวที่ฝึกฝนมาอย่างดี กำลังมองหาพิกัดบ้านที่ต้องสงสัยอยู่


               "แฮร์รี่! ฉันว่าหลังนั้นแน่ๆ" เดรโกสะกิดเรียกคนข้างกาย ชี้มือชี้ไม้ไปยังเป้าหมาย

               "นายรู้ได้ไง"

               "ก็มันดูแปลกๆ นี่ ดูโทรมกว่าที่อื่น แล้วยังดูเปลี่ยวๆ ยังไงก็ไม่รู้"

               "งั้นก็เข้าไปดูก่อนละกัน"


               ไม่รอช้า สองหนุ่มเดินไปยังบ้านหลังดังกล่าวที่แทบจะเรียกได้ว่าซ่อนตัวอยู่ภายใต้กองใบไม้แห้งและต้นไม้ที่ตายแล้วจำนวนมากทันที เมื่อถึงที่ สายตาสองคู่ก็จ้องไปยังรั้วไม้เก่าๆ ผุพังที่แลดูคล้ายกับว่าจะใช้งานไม่ได้ แต่เปล่าเลย ร่องรอยเวทมนตร์ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ พวกเขาเลี่ยงไปทางกำแพงบ้านด้านข้างแล้วปีนเข้าไปแทน ไม่ว่าเจ้าของบ้านหลังนี้จะเป็นใคร ต้องเป็นคนที่ประมาทมากพอสมควรทีเดียว มีที่ไหนที่ลงคาถารั้วหน้าบ้านแต่ปล่อยกำแพงไว้เฉยๆ


               "เอาไงต่อดีล่ะทีนี้ บุกเลยไหม" เดรโกถาม

               "นายไปเอานิสัยใจร้อนบ้าบิ่นแบบนี้มาจากไหนเนี่ย รอก่อนสิ ถ้าไม่ใช่อัมบริดจ์ขึ้นมาพวกเราซวยเลยนะ" แฮร์รี่รีบเตือนสติอดีตคู่อริ

               "รู้น่า ฉันก็ติดไอ้นิสัยบ้าๆ แบบนี้มาจากนายนั่นแหละ" ประโยคหลังเดรโกบ่นเบาๆ


               ต้องขอบคุณคาถาพรางตาที่แนบเนียนและฝีเท้าย่องเบาของทั้งสอง ในที่สุดพวกเขาก็มาหยุดอยู่ข้างหน้าต่างห้องนั่งเล่น ม่านสีชมพูแปร๋นถูกปิดสนิท หากเสียงการสนทนาด้านในยังชัดเจน


               "ฉันได้ยินมาว่าพวกที่กระทรวงรู้เรื่องพวกเราแหกคุกแล้วนะ จะเอาไงต่อล่ะ หาทางปลุกจอมมารหรือไง" เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น แฮร์รี่จำเสียงนี้ได้ดี นี่เป็นเสียงของแยกซ์ลีย์

               "เหอะ! ปลุกจอมมารเรอะ คนตายไปแล้วน่ะกลับมาไม่ได้หรอกนะ" นี่ไง นี่เสียงของอัมบริดจ์แน่ๆ

               "แล้วคิดว่าหนีออกมาแบบนี้จะทำอะไรได้ล่ะ! นั่งโง่ๆ รอความตายอยู่ที่นี่หรือไง ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ"

               "แกนี่มันโง่จริงๆ เลยนะ! เสียแรงที่ฉันอุตส่าห์พาแกออกมาด้วย คิดว่าคนอย่างฉันจะรอวันถูกส่งกลับเข้าอัซคาบันหรือไง เราต้องหาทางกลับมาเป็นใหญ่อีกครั้ง สืบทอดเจตนารมณ์ของจอมมาร กำจัดพวกเลือดสีโคลนออกไปให้หมด! ฮ่าๆๆๆ!"


               คำพูดของอัมบริดจ์และเสียงหัวเราะอันแสนบ้าคลั่งทำเอาสองมือปราบมารขนลุกซู่ ต่างหันมองหน้ากันอย่างเคร่งเครียด ถ้าพวกเขาบุกตอนนี้แล้วลากเจ้าหล่อนกับแยกซ์ลีย์กลับกระทรวงวันนี้ทุกอย่างก็จะจบอย่างรวดเร็ว แต่เขากลัวจริงๆ ว่ามันจะไม่ง่ายขนาดนั้น


               "เดี๋ยวนะ แกรู้สึกเหมือนฉันไหม" จู่ๆ อัมบริดจ์ก็ถามขึ้น

               "ถ้าแกหมายถึงว่ามีคนบุกรุกละก็นะ ใช่ ฉันก็รู้สึก"


               บอกแล้วว่าไม่ง่ายอย่างที่คิด..


               "พวกคนของกระทรวงหรือเปล่า" เจ้าหล่อนถามอีก

               "แหงอยู่แล้ว จะมีใครอีกล่ะที่จะมาหาเราเงียบๆ แบบนี้" เสียงของแยกซ์ลีย์ฟังดูโรคจิต


               เสียงภายในบ้านเงียบไป แต่เสียงเปิดประตูไม้ที่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดทำให้แฮร์รี่และเดรโกชักไม้กายสิทธิ์ออกมารอท่า หญิงร่างท้วมและชายร่างสูงผอมเดินออกมาจากประตูบ้านอย่างระแวดระวัง สายตาสอดส่องไปทั่ว ชายหญิงคู่นี้นี่ดูถูกฝีมือไม่ได้เลยจริงๆ

               เมื่อเห็นท่าไม่ดี สองหนุ่มก็เตรียมถอย แต่ด้วยความที่เดินถอยหลัง แน่นอนว่าไม่มีใครเห็นว่าด้านหลังมีหลุม เดรโกที่อยู่ด้านหลังแฮร์รี่เลยก้าวพลาดตกลงไปในหลุม สภาพคือขาข้างหนึ่งอยู่ในหลุม อีกข้างอยู่ด้านบน เคราะห์ดีที่แฮร์รี่ดึงไว้ได้ แต่เคราะห์ร้ายคือผู้ร้ายหลบหนีทั้งสองได้ยินเสียงนั้น ไม่ว่ามันจะเบาแค่ไหนก็ตาม


               "นั่นใครน่ะ! อย่าคิดว่าแกจะหนีฉันพ้นนะ!" เสียงอัมบริดจ์ตวาดลั่น


               แฮร์รี่และเดรโกมองหน้ากันอย่างตกใจ เด็กชายผู้รอดชีวิตรีบรวบรวมแรงดึงแขนเพื่อนขึ้นมา แต่กว่าจะสำเร็จ ชายหญิงผู้ต้องหาก็เดินมาใกล้แล้ว จากระยะนี้พวกเขาหลบไม่ทันแน่


               "เอกซ์เปลลิอาร์มัส!"แฮร์รี่เอ่ยคาถาประจำตัวออกไป แต่เหมือนอัมบริดจ์จะไวกว่า

               "โพรเทโก้! ครูซิโอ!"


               แฮร์รี่ปัดคำสาปกรีดแทงที่ถูกส่งมาจากอัมบริดจ์ได้ทันท่วงที ในขณะที่เดรโกเองก็พยายามปัดป้องคาถาจากแยกซ์ลีย์อย่างสุดความสามารถ


               "แน่จริงก็เผยตัวออกมาสิ! ทำแบบนี้มันขี้ขลาดชัดๆ!"


               เหมือนคำพูดของอีกฝ่ายจะจี้ใจของสองมือปราบมารอย่างจัง ทั้งคู่แตะไม้กายสิทธิ์ที่ตัวเองเพื่อคลายคาถาพรางตาออก แยกซ์ลีย์และอัมบริดจ์อาศัยจังหวะนี้ร่ายคาถาโจมตีสองหนุ่ม แต่ก็ไม่เกินความสามารถที่คนถูกโจมตีจะปัดออกไปได้


               "เดี๋ยวนี้กระทรวงไร้น้ำยาถึงขนาดต้องส่งเด็กสองคนมาทำงานแล้วเหรอเนี่ย.. ฮ่าๆๆๆ!" แยกซ์ลีย์เย้ยหยัน

               "งั้นเดี๋ยวมาดูกันว่าเด็กสองคนที่แกว่านี่ไร้น้ำยาจริงไหม!" แฮร์รี่ว่าอย่างเดือดดาลเต็มที


               เสียงของคาถาที่ปะทะกันและประกายไฟที่ส่องสว่างไปทั่วแทบจะเรียกความสนใจจากคนได้ทั้งหมู่บ้าน ติดอยู่อย่างเดียวคือพื้นที่ตรงนี้ค่อนข้างอโคจร แม้แต่แมวสักตัวยังไม่เดินผ่านเลย

               การต่อสู้กินเวลายาวนานเป็นชั่วโมง ความเหนื่อยล้าและอาการป่วยเริ่มเล่นงานคนอายุน้อย แฮร์รี่กุมหน้าอกแน่นพร้อมพยายามหายใจให้มากที่สุด เดรโกเองก็ไม่ต่างกัน ขืนยังดันทุรังต่อไปพวกเขาได้ไปหาเมอร์ลินแน่ๆ


               "ครูซิโอ!"

               "อ๊ากกกกกกกกก!!"


               สุดท้ายคาถากรีดแทงจากอัมบริดจ์และแยกซ์ลีย์ก็โดนตัวสองมือปราบมารหนุ่มเข้าไปเต็มๆ  ด้วยความเหนื่อยล้าและเจ็บปวดจากโรคที่เป็นอยู่และผลของคาถา ทำให้สองหนุ่มดิ้นรนอยู่ได้ไม่นาน สุดท้ายสติก็ค่อยๆ ดับวูบไป..




               เฮอร์ไมโอนี่มองศาสตราจารย์ประจำวิชาปรุงยาอย่างห่วงๆ

               วันนี้กริฟฟินดอร์มีเรียนปรุงยาสองคาบสุดท้ายร่วมกับฮัฟเฟิลพัฟ สี่มือปราบมารฝึกหัดและหนึ่งเด็กสาวจากบ้านกริฟฟินดอร์กำลังยืนปรุงยาตามคำสั่งบนกระดาน ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของวิชาเดินตรวจตรานักเรียนไปรอบๆ ห้อง แต่ด้วยความช่างสังเกตของเฮอร์ไมโอนี่ทำให้เธอเห็นว่าสายตาของศาสตราจารย์หนุ่มไม่ได้จดจ้องอยู่ที่นักเรียน แต่นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นกลับว่างเปล่าราวกับจมอยู่ในภวังค์

               เข้าวันที่สองแล้วสำหรับภารกิจมือปราบมารของแฮร์รี่และเดรโก ไม่มีการติดต่อขอความช่วยเหลือใดๆ ทั้งสิ้น คิดในแง่ดีคือสองคนนั้นยังคงรับมือกับสถานการณ์ได้ดีและไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่อีกนัยหนึ่งคือสองคนนั้นอาจไม่อยู่ในภาวะที่จะขอความช่วยเหลือได้

               กริ่งหมดเวลาเลิกเรียนดังขึ้นในที่สุด เซเวอร์รัสแอบสะดุ้งนิดๆ ก่อนจะออกคำสั่ง


               "ตักยาที่ปรุงเสร็จแล้วใส่หลอดแก้วพร้อมติดชื่อมาวางไว้บนโต๊ะฉัน เสร็จแล้วก็เลิกเรียนได้"


               ไม่นาน หลอดแก้วที่บรรจุน้ำยาที่ปรุงเสร็จแล้วทั้งสมบูรณ์แบบและพังพินาศก็มาวางอยู่บนโต๊ะของเขา ฮัฟเฟิลพัฟออกไปหมดแล้ว เหลือก็แต่กริฟฟินดอร์ทั้งห้าที่ยังไม่ไปไหน

               เซเวอร์รัสที่นั่งตรวจผลงานนักเรียนอยู่เงยหน้าขึ้นมองอย่างงงๆ เมื่อเห็นว่าเป็นคนที่พอคุ้นเคยอยู่บ้างก็อดออกปากไม่ได้


               "ทำไมยังไม่ไปอีก ถ้าช้าพวกเธอจะพลาดมื้อเย็นนะ"


               ความสัมพันธ์ของเด็กบ้านกริฟฟินดอร์ที่เรียนกับเขาทุกคนเปลี่ยนไปในทางดีอย่างไม่น่าเชื่อ แม้จะไม่ได้ถึงขั้นที่สนิทชิดเชื้อหรือแตะเนื้อต้องตัวอย่างแฮร์รี่ แต่เด็กพวกนี้ก็ทำให้เขาสบายใจเวลาคุยด้วยเสมอ ยิ่งพอมีเดรโกอยู่ด้วย คุกใต้ดินที่เคยเปลี่ยวเหงายิ่งเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะที่เด็กพวกนี้สร้างขึ้น


               "พวกเราเป็นห่วงคุณน่ะค่ะ ช่วงนี้คุณดูเหม่อๆ ยังไงก็ไม่รู้"

               "นั่นสิครับ บางทีผมว่าคุณพักบ้างก็ดีนะ" รอนเสริมคำพูดแฟนสาว

               "ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก ไม่ต้องห่วง"

               "ครับ ภายนอกคุณก็ดูสบายดี แต่ภายในเนี่ยสิ... คุณแน่ใจเหรอครับว่าคุณโอเค" ดีนถาม

               "ฉันแค่เป็นห่วงแฮร์รี่น่ะ.." เซเวอร์รัสยอมรับด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

               "แฮร์รี่ต้องกลับมาหาคุณอยู่แล้ว เขาไม่มีทางผิดสัญญากับคุณหรอกครับ" เนวิลล์พูดขึ้นอีกคน


               ยังไม่ทันที่การสนทนาจะมีใครสานต่อ เสียงจากในเตาผิงก็เรียกความสนใจของทุกคนให้หันไป และผู้มาใหม่ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน มัลฟอยคนพ่อนั่นเอง

               "สวัสดีครับ/ค่ะคุณมัลฟอย" ความสนิทสนมที่เพิ่มขึ้นตามเวลาทำให้พวกเขาทักทายอีกฝ่ายได้อย่างสนิทใจมากขึ้น


               ลูเซียสพยักหน้ารับน้อยๆ ถามถึงเดรโกทันที


               "มีใครได้ข่าวเดรโกบ้างไหม"


               เด็กหนุ่มสาวทั้งหลายมองหน้ากันก่อนจะส่ายหัว ลูเซียสพยักหน้าอีกครั้งแล้วทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะเรียนโต๊ะหนึ่ง


               "พวกคุณสองคนใจเย็นๆ เถอะครับ ถ้ามีเรื่องอะไรเดี๋ยวก็คงติดต่อมาเองแหละครับ" เชมัสพูด

               "แล้วถ้าสองคนนั้นติดต่อหากระทรวงไม่ได้ล่ะ?" เซเวอร์รัสย้อนถาม

               "..."


               ไม่มีใครตอบอะไรอีก ไม่ใช่ไม่อยากตอบหรือไม่รู้จะตอบอะไร แต่นั่นเป็นสิ่งที่พวกเขาคิดอยู่เหมือนกัน

               หนุ่มสาวทั้งห้ากล่าวให้กำลังใจชายหนุ่มทั้งสองอีกครู่หนึ่งก่อนจะขอตัว ลูเซียสก็นั่งอยู่เพียงครู่เดียวก่อนจะฟลูกลับคฤหาสน์

               คืนนั้นเซเวอร์รัสนอนไม่หลับ ทั้งที่รู้สึกเหนื่อยและท้อแท้แต่กลับข่มตาไม่ลง ความเป็นห่วงและคิดถึงมันอัดแน่นอยู่ในอก แน่นจนเซเวอร์รัสกลัวว่ามันจะระเบิดออกมา เขาระบายความรู้สึกนี้กับใครไม่ได้เลย

               แขนเรียวสองข้างกอดตัวเองไว้แน่น พยายามจินตนาการว่าเป็นอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของคนที่กำลังไปเสี่ยงอันตรายอยู่ตอนนี้ เด็กหนุ่มผู้เป็นลูกของคู่อริตลอดกาลที่มาปั่นป่วนหัวใจเขา..


               "อึก...ฮึก.. กลับมา.. ฮึก...แฮร์รี่...กลับมา.."


               ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขารู้ตัวดีว่าเขาไม่กล้ายอมรับความรู้สึกของตัวเอง บางทีเขากลัวด้วยซ้ำว่าแฮร์รี่จะหนีไปจากเขาเพราะความไม่ชัดเจนนี้ กลัวว่าแฮร์รี่จะเหนื่อยกับผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลยอย่างเขา แต่ไม่เลย แฮร์รี่ยังอยู่กับเขา ปฏิบัติกับเขาอย่างสม่ำเสมอ แม้จะเหนื่อยจากการฝึกแค่ไหนก็ยังเข้ามาหาเขา กอดเขา มอบความรักให้กับเขา..

               แค่เพียงสองวัน แค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าแฮร์รี่มีอิทธิพลกับใจเขาแค่ไหน รู้แล้วว่าความรักและความเจ็บปวดมันเป็นยังไง เทียบไม่ได้เลยกับครั้งของลิลี่ มันเทียบกันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกที่เขามีต่อพอตเตอร์คนลูกมันมากมายกว่านั้นมากนัก

               ถ้าการที่เขายอมรับความรู้สึกตัวเองแล้วจะทำให้แฮร์รี่กลับมาหาเขาได้ เขายอม ยอมจริงๆ..


               "ฮือ.. รัก... ฉันรักเธอ.."


               ทุกการกระทำและคำพูดของแฮร์รี่วิ่งวนอยู่ในหัวเขาไม่หยุดราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า และภาพเหล่านั้นก็ทำให้น้ำตาไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ เซเวอร์รัสสะอื้นฮักๆ เขาทนไม่ไหวแล้ว เขาไม่อยากเสียแฮร์รี่ไป ถ้าไม่มีแฮร์รี่... ไม่รู้จริงๆ ว่าเขาจะใช้ชีวิตต่อจากนี้ยังไง

               เด็กหนุ่มทำให้เขาเคยตัวและเสียนิสัย เคยตัวที่จะมีอ้อมกอดอุ่นๆ และรสจูบอันแสนอ่อนหวานทุกครั้งที่เจอหน้ากันนอกเวลาเรียน  เคยตัวที่จะได้ยินคำบอกรักที่สื่อถึงความรู้สึกของเจ้าตัว เคยตัวที่จะได้เห็นความอ่อนโยนละมุนละไมและแสนรักใคร่ฉาบอยู่ในนัยน์ตาสีมรกตสวยที่สะท้อนภาพเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น เคยตัวที่จะมีเด็กตัวโตอย่างแฮร์รี่ป้วนเปี้ยนอยู่ในชีวิต..

               คืนนั้นเซเวอร์รัสหลับไปพร้อมกับคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม มือสองข้างยังคงกอดตัวเองแน่น หวังเพียงว่ามันจะพอทดแทนอ้อมแขนของแฮร์รี่ได้บ้าง


               คิดถึง... ฉันคิดถึงเธอ..


               และนั่นคือความคิดสุดท้ายก่อนที่เซเวอร์รัสจะหลับไป




               เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ยังคงนอนลืมตาอยู่บนเตียง

               ร่างสูงโปร่งนอนพลิกไปพลิกมาอยู่หลายชั่วโมงแล้ว จะตีสามแล้วเขาก็ยังไม่หลับสักที ในหัวนึกย้อนถึงคำสัญญาของอีกฝ่ายที่ให้ไว้กับเขา

               แม้จะรู้ว่าโอกาสที่อีกฝ่ายจะปลอดภัยกลับมามีน้อยจนแทบจะไม่มี รู้ว่าคำอ้อนวอนของตนทำให้คนเด็กกว่าลำบากใจที่จะรับปาก รู้ว่าเดรโกไม่อยากให้เขาร้องไห้ เขาก็ยังเลือกที่จะทำแบบนั้น

               ถ้าการที่เขาทำแบบนั้นแล้วจะทำให้เดรโกสัญญากับเขาได้ เขาก็ยินดี...

               ...แม้จะรู้ดีว่าเดรโกคงไม่อาจจะรักษาสัญญานั้นได้ก็ตาม


               หัวใจของชายหนุ่มบีบรัดอย่างเจ็บปวด ปล่อยน้ำตาให้รินไหลเงียบๆ โดยไร้เสียงสะอื้น พยายามข่มความเจ็บปวดลงไปให้ลึกที่สุด

               เขารู้ดี รู้มาตลอดว่าสองเดือนที่ผ่านมาเขารู้สึกอะไรกับคนที่เป็นลูกชาย แต่มันเป็นไปไม่ได้ คนคนนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง มันเป็นเรื่องผิด พ่อลูกไม่ควรมีความรู้สึกแบบนี้ต่อกัน

               แต่เขาก็รู้อีกเช่นกันว่าเขารักเดรโกไปแล้วจนหมดใจ เด็กหนุ่มจีบเขาสำเร็จอย่างที่ลั่นวาจาไว้ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เขาไม่สิทธิ์จะยืนเคียงข้างเดรโกในฐานะภรรยาได้ด้วยซ้ำ ในเมื่อสถานะอีกอย่างของเขาคือ 'พ่อ'

               ลูเซียสพลิกตัวตะแคงอีกครั้ง หันหน้าไปทางฝั่งที่เคยเป็นพื้นที่ของเดรโก สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ติดหมอนและเตียงหวังบรรเทาความคิดถึง...

               ...แต่เปล่า ความคิดถึงเล่นงานเขายิ่งกว่าเดิมซะอีก หนักจนเขาเริ่มจะไม่ไหวแล้ว


               แต่ถ้าเขายอมรับว่าเขารักเดรโก พร้อมที่จะยืนหยัดและเคียงข้างกันไปจนถึงวันสุดท้ายของชีวิต เดรโกจะกลับมาหาเขาไหม กลับมากอดเขาเหมือนเมื่อคืนก่อนไหม


               "เดรโก.. ฉันรักเธอนะ ฮึก.."


               เสียงทุ้มหวานเปล่งผ่านความมืด หากหาได้มีเสียงอื่นใดตอบรับคำพูดของเขาไม่ มีเพียงความเงียบที่สะท้อนกลับมา


               "ฉันบอกรักเธอแล้วนะเดรโก ตอนนี้ฉันรักเธอแล้ว เธอจีบฉันสำเร็จแล้วนะ จะ..จะไม่กลับมาหาฉันจริงๆ เหรอ.."


               น้ำเสียงของลูเซียสเริ่มสั่น ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเริ่มสะอื้น


               "เธอยะ..อยากฟังฉันบอกรักเธอไหม ถ้าอยากก็รีบกะ..กลับมาสิ กลับมาหาฉัน กลับ...มาตาม...ฮึก...ตามสัญญาไง เธอสะ..สัญญาแล้วนะ.."


               ชายหนุ่มได้แต่หวัง...หวังเพียงว่าเดรโกจะกลับมาหาเขา กลับมาตามที่สัญญาไว้...

               ...แม้จะรู้ว่าเป็นไปได้น้อยเพียงใดก็ตาม


               TBC.




________________________
               ตอนนี้ยาวอยู่นาาา (หรือไม่ยาววะ) เอาแล้วววว มาดูกันว่าคู่หูของเราจะรอดไหม แล้วเมื่อไหร่จะกลับมาน้อออออ

               ไรต์เป็นคนเขียนฉากบู๊ไม่เก่งง่ะ ขอโทษด้วยน้าถ้ามันไม่ได้อรรถรสเท่าไหร่ แหะๆๆ

               กติกาเดิมเด้อ ไม่เม้นไม่อัพ!!


               @Me The Ripper
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #65 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 14:26

    ต้องกลับมาแน้!!
    #65
    0
  2. #31 ตัวอ่อน (@waferpeter) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 13:08
    ขอบคุณค่าาาาา
    #31
    0
  3. วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 20:05
    แง๊~สงสารลูเซียสง่าาา ร้องตามเบยยT^T
    เซฟฟี้ไม่ร้องจิT^T
    #27
    0
  4. #26 Liana-milky (@Liana-milky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 12:21
    เม้น แล้วต้องอัพนะไรท์
    #26
    0
  5. #25 beautyandbeast (@0918131130) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 17:32
    สงสารทุกคนเลยอ่ะ
    #25
    0
  6. #24 Flutter (@Flutter) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 06:13
    สู้ๆนะแฮร์รี่​ เดรก
    #24
    0
  7. วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 20:12
    เรือบาปมากๆเดรก แต่เราเชียร์สุดใจเลยอ่ะT^T
    #23
    0
  8. #22 natjawa148478 (@natjawa148478) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 19:45
    โอยยยสงสารเซฟฟฟ
    #22
    0