My Man [Harry Potter :: HP/SS | DM/LM] #ผู้ชายของผม

ตอนที่ 5 : Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    1 มิ.ย. 62


               สองเดือนต่อมา


               "สองเดือนมานี้เป็นยังไงบ้าง พร้อมหรือยัง"


               เสียงของคิงสลีย์ ชักเคิลโบลต์  รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์คนปัจจุบันดังขึ้นในการประชุมมือปราบมารฝึกหัด เรียกได้ว่ามือปราบมารฝึกหัดรุ่นนี้โด่งดังที่สุด และฝึกหนักที่สุดด้วย


               "คงพอไหวแหละครับ" แฮร์รี่ตอบ

               "เธอแน่ใจเหรอ พรุ่งนี้ต้องลงภาคสนามจริงแล้วนะ จะเลื่อนไปก่อนไหม" รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ถามอย่างเป็นห่วง

               "ถ้าเลื่อนออกไปอัมบริดจ์ก็จะยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ นะครับ ต่อให้เป็นไปอีกสองปีข้างหน้าเราก็คงไม่พร้อมไปกว่านี้หรอกครับ ยิ่งลงมือเร็วเท่าไหร่ โอกาสที่จะได้ตัวยัยนั่นก็มีสูงมากขึ้นเท่านั้น" เดรโกว่าเรียบๆ แต่จริงจัง

               "ถ้าเกิดพวกเธอสองคนเป็นอะไรขึ้นมานะ สเนปกับมัลฟอยมาแหกอกฉันแน่" คิงสลีย์บ่น เพราะสองคนที่ถูกกล่าวถึงเพิ่งมาระเบิดใส่เขาเมื่อสัปดาห์ก่อน

               "ผมว่าสองคนนั้นคงพร้อมจะฆ่าคุณตั้งแต่ที่คุณยังยืนยันให้แฮร์รี่กับเดรโกทำภารกิจแล้วละครับ" รอนว่าขำๆ

               "ฉันถือว่าฉันถามพวกเธอแล้วนะ แต่จำเอาไว้ หากเหลือบ่ากว่าแรงหรือรู้สึกว่าไม่ไหว พวกเธอต้องกลับมาที่นี่ทันที เข้าใจไหม"

               "ครับ/ครับ"

               "ดี งั้นวันนี้พอแค่นี้แหละ วันนี้ปล่อยเร็วหน่อยก็ดีนะบาร์ตัน จะได้พักผ่อนเต็มที่" คิงสลีย์บอกหัวหน้าสำนักงานมือปราบมาร 


               เมื่อคิงสลีย์เดินออกไป เสียงมือปราบมารฝึกหัดทั้งสี่ก็ดังขึ้นทันที ด้วยออกอาการเป็นห่วงเพื่อนที่ต้องไปเสี่ยงตายวันพรุ่งนี้


               "ผมนึกว่าคุณจะเว้นให้พวกเขาซะอีก ถ้าเกิดสองคนนี้หัวใจวายตายขึ้นมาจะทำยังไง" เชมัสเปิดหัวข้อสนทนาขึ้นมาทันที

               "มันเป็นกฎนี่ มือปราบมารคนอื่นที่ไม่สบายแบบนี้ก็ไม่มีใครมีสิทธิ์ปฏิเสธหรอก ไม่งั้นจะมาทำงานนี้ทำไม" จอร์จตอบกลับ

               "ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า คิดมากไปได้" แฮร์รี่ว่า

               "หรือถ้าจะตายก็ตายเพราะปากนายเนี่ยแหละ พูดจาอัปมงคลตลอด" รอนแขวะ

               "นายก็เหมือนกันแหละ" เชมัสย้อนบ้าง

               "พอๆๆ จะเถียงกันหาทำไมเนี่ย เอาเป็นว่าปลอดภัยกลับมาละกัน ทั้งคู่เลย" เนวิลล์พูดขึ้น

               "แล้วต้องใช้เวลากี่วันล่ะ จับยายคางคกคงไม่ได้ใช้เวลาแค่วันสองวันหรอกใช่ไหม" ดีนถามขึ้นบ้าง

               "ไม่รู้หมือนกัน แต่ไม่ต่ำกว่าอาทิตย์แน่ๆ" เดรโกตอบ

               "แต่นายได้เบาะแสที่อยู่แล้วนี่ เจ้าหล่อนอยู่ที่ก็อดดริกส์โฮลโล่ไม่ใช่เหรอ" รอนถามบ้าง

               "ก็ใช่ แต่แล้วไงล่ะ ได้เบาะแสมาแล้วก็ไม่ใช่ว่าจะง่ายนี่" แฮร์รี่ตอบ

               "เอาเถอะๆ เข้าห้องฝึกได้แล้ว" หัวหน้าสำนักงานหนุ่มตัดบทสนทนา




               เย็นวันนั้น


               ฟอด!


               "อื้อ!"


               เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ เดรโกก็ตรงเข้าไปกอดร่างเพรียวบางที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โซฟา สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากผมสีบลอนด์ที่ยาวถึงกลางหลังก่อนจะจรดปลายจมูกโด่งลงบนแก้มนุ่มนิ่มทันที

               ลูเซียสร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสบางอย่างที่ผิวแก้ม มองค้อนเด็กหนุ่มน้อยๆ อย่างแง่งอน แต่สีเลือดฝาดที่ขึ้นมาตามริ้วแก้มกลับทำให้เดรโกกระหยิ่มใจ ฝังใบหน้าลงที่ซอกคอของคนอายุมากกว่าทันที


               "อะแฮ่ม!" แต่ยังไม่ทันทำอะไร เสียงของเด็กชายผู้รอดชีวิตก็ดันขัดอารมณ์เขาซะก่อน


               เดรโกเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะส่งสายตาพิฆาตให้เพื่อน  ส่วนลูเซียสก็รีบซุกอกเด็กหนุ่มหนีความอายอย่างรวดเร็ว


               "มื้อเย็นจะเสร็จแล้วนะ!"


               เสียงทุ้มหวานที่ลอยออกมาจากห้องครัวของคฤหาสน์หลังใหญ่เรียกให้แฮร์รี่เดินเข้าไปหาเจ้าของเสียง เมื่อร่างสูงโปร่งของศาสตราจารย์วิชาปรุงยาหันมาก็ประกบริมฝีปากลงไปทันที

               ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เซเวอร์รัสนึกขอบคุณฟ้าดินและเมอร์ลินที่เขาไม่ได้ถืออะไรเอาไว้ในมือ ไม่งั้นคงลงไปกองอยู่ที่พื้นแน่ๆ มือเรียวสองข้างเกาะอยู่ที่บ่ากว้างของคนเด็กกว่า มือหนาของแฮร์รี่ข้างหนึ่งประคองใบหน้าเขาไว้


               "คิดถึงคุณชะมัดเลย" แฮร์รี่หยอดคำหวานเมื่อผละออกมาแล้ว

               "คิดถึงบ้าบออะไรล่ะ เจอหน้าฉันยังไม่ทันมองหน้าเลยมั้ง จูบอย่างเดียวเลย" เซเวอร์รัสบ่นทั้งหน้าแดง

               "ก็คุณน่ารัก"

               "ไม่เกี่ยวเลย"

               "เกี่ยวสิฮะ เพราะคุณน่ารักแบบนี้ไงผมเลยคิดถึง"

               "บ้านขายขนมครกหรือไง หยอดอยู่นั่นแหละ" ตอกเข้าไปอีกดอกด้วยใบหน้าที่แดงยิ่งกว่าเดิม

               "ใช่ฮะ แต่ผมเลือกหยอดนะ ถ้าไม่ได้หยอดให้คุณซื้อผมจะปิดร้านหนีเลย"

               "พอๆๆ ไร้สาระ"


               แฮร์รี่อมยิ้มกับคำพูดแก้เขินของอีกฝ่าย ปล่อยให้หันหลังกลับไปง่วนอยู่หน้าเตาอีกครั้ง


               "พาสต้าเหรอเนี่ย หอมจัง"


               ฟอด!


               "แฮร์รี่!"

               "ฮ่าๆๆๆ! ผมไม่แกล้งแล้วก็ได้ งั้นผมช่วยยกนะ"

               "อื้อ"


               เมื่อได้ยินเสียงตอบรับ พาสต้าทั้งสี่จานก็ลอยขึ้นในอากาศ มีแฮร์รี่ถือไม้กายสิทธิ์ควบคุมไปจนถึงโต๊ะอาหาร




               "พรุ่งนี้ต้องไปทำภารกิจแล้วใช่ไหม" 


               ระหว่างที่ทั้งสี่กำลังทานมื้อค่ำอันเป็นฝีมือของเซเวอร์รัส ลูเซียสก็เริ่มต้นบทสนทนาขึ้นมา


               "ฮะ พวกเราต้องไปพรุ่งนี้เช้า" แฮร์รี่ตอบ

               "แล้วพวกเธอจะเรียนทันได้ยังไง ลำพังฝึกตอนวันหยุดรายงานพวกเธอก็ทำส่งกันแทบไม่ทันแล้ว แถมยังไม่สบายอยู่อีก" ศาสตราจารย์หนุ่มบ่นหากแฝงไปด้วยความห่วงใย

               "ผมแค่กล้ามเนื้ออักเสบเองนะฮะ ไม่ต้องห่วง" แฮร์รี่ตอบยิ้มๆ

               "เชื่อก็อายโทรลล์ละ" และอีกฝ่ายก็สวนกลับทันที

               "แล้วนี่คิดว่าจะไปนานแค่ไหนล่ะ" ลูเซียสถามอีก

               "ผมว่าคงเป็นอาทิตย์แหละครับ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ผมดูแลตัวเองได้" เดรโกตอบ

               "งั้นสัญญากับฉันนะ ทั้งคู่เลย ถ้าไม่ไหวอย่าฝืนนะ เข้าใจไหม" ลูเซียสกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง


               สองมือปราบมารฝึกหัดมองหน้ากัน พวกเขารู้นิสัยตัวเองดีว่าบ้าบิ่นแค่ไหน ตอนที่รับปากคิงสลีย์ไปพวกเขาก็ไม่ได้กะว่าจะทำตามหรอก แต่พอเป็นลูเซียสเนี่ยสิ..


               "ครับ/ครับ"


               สองหนุ่มรับปาก แต่ก็เพื่อให้สบายใจเท่านั้นแหละ ต่อให้เสี่ยงตายแค่ไหนพวกเขาก็ต้องกลับมาหาคนสำคัญให้ได้

               ลูเซียสมองคนทั้งสองที่ต้องหายไปเป็นอาทิตย์อย่างเป็นกังวล เขารู้นิสัยเด็กสองคนนี้ดี เป็นประเภทฆ่าได้หยามไม่ได้ ทำอะไรต้องทำให้สุด กลัวจริงๆ ว่านิสัยแบบนี้จะพาความซวยเข้ามาสักวัน




               "เซฟฮะ คืนนี้ไปค้างกับผมนะ"


               หลังมือเย็น เจ้าของแผลเป็นอันเลื่องชื่อก็เอ่ยปากชวนเซเวอร์รัสทันที


               "เอ่อ..." เซเวอร์รัสลากเสียงอย่างเขินๆ  ชวนเขาค้างเลยเหรอ

               "นะฮะ.."

               "แต่..."

               "ถ้าคุณลำบากใจ..." เด็กหนุ่มทำเสียงหงอยๆ

               "ไม่ใช่ๆ! ก็แค่... คือ..."

               "คือ?" แฮร์รี่เร่งเร้า

               "ฉันเขิน! พอใจไหม! ฉันแค่เขินเธอ!" เซเวอร์รัสตะโกนออกมาดังลั่น

               "งั้นผมถือว่าคุณตกลงนะ" แฮร์รี่ว่าขณะที่คนถูกชวนยืนหันหลังให้เขา ใบหูสีแดงก่ำชัดเจน

               "อื้อ.."


               ผู้พิชิตจอมมารยิ้มร่า คว้าเอวบางมาแนบกายก่อนจะพาตรงไปที่เตาผิง โปรยผงฟลูลงไปในเตา เมื่อปรากฏเปลวไฟสีเขียวแล้วทั้งคู่ก็เข้าไปยืนข้างใน


               "บ้านเลขที่สิบสอง กริมโมลด์เพลซ!"


               แล้วทั้งสองก็หายไปจากเตาผิง


               "แค่กๆๆ!"


               เมื่อมาถึงที่หมาย แฮร์รี่ก็สำลักเป็นการใหญ่ ไอจนเจ็บหน้าอกไปหมด เด็กหนุ่มควานหายาในกระเป๋ากางเกง หยิบขึ้นมาแล้วตรงไปหาน้ำสะอาดที่อยู่ในขวดแก้วที่โต๊ะกินข้าว รินใส่แก้วก่อนจะเอายาใส่ปากแล้วดื่มน้ำตาม หลังจากนั้นจึงพยายามลากตัวเองไปที่โซฟาในห้องนั่งเล่น

               เซเวอร์รัสมองดูคนเด็กกว่าด้วยความเป็นห่วง ไม่สบายขนาดนี้ยังต้องออกไปทำงานอีก แล้วถ้าอาการมันกำเริบแบบนี้อีกจะเป็นยังไง อยู่ตรงนั้นไม่มีคนดูแลด้วย จะฝากเดรโกก็ไม่ได้อีก รายนั้นก็หนักพอกัน

               คิดอะไรเพลินๆ แต่ร่างใหญ่ของกริฟฟินดอร์หนุ่มที่ทำท่าจะล้มทำให้เขาต้องรีบเข้าไปพยุง สุดท้ายจึงพามานั่งที่โซฟาได้สำเร็จ


               "โอเคหรือเปล่าแฮร์รี่"

               "ฮะ.. ผมไหว"

               "ดูแลตัวเองบ้างสิ เดรโกบอกฉันตลอดว่าเธอไม่ค่อยพักผ่อน เอาแต่ทำงานอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะไปหมด" ศาสตราจารย์หนุ่มบ่นอุบ

               "คุณพูดเองนี่ฮะว่าผมส่งรายงานไม่ค่อยทัน ถ้าผมไม่ทำตอนกลางคืนจะให้ผมไปทำตอนไหนล่ะ โดยเฉพาะรายงานของคุณนะ นรกสุดๆ อีกอย่างหมอนั่นก็ต้องทำเหมือนกันแหละ ไม่ได้ต่างจากผมหรอก"

               "เวอร์"

               "ผมพูดจริงๆ นะ คุณถามคนอื่นดูก็ได้ ขนาดพวกที่เรียนอย่างเดียวยังทำของคุณไม่ทันเลย ทำไมคนน่ารักถึงชอบใจร้ายก็ไม่รู้.." ประโยคหลังแฮร์รี่พูดเบาๆ แต่ก็ให้อีกคนได้ยินด้วย

               "คนน่ารักอะไรของเธอ เพ้อเจ้อ" เถียงทั้งที่หน้าขึ้นสีจัด

               "คนน่ารักคนนี้ไง" พูดจบก็บีบแก้มนิ่มๆ ของคนเป็นอาจารย์อย่างหมั่นเขี้ยว

               "แอร์อี้! อ่อยยยย"

               "อะไรนะ จะอ่อยผมเหรอ ไม่ต้องหรอกฮะเซฟ แค่นี้ผมก็หนีไปไหนไม่รอดแล้ว"

               "อั๋น-ออก-ไอ้-อ่อย!" พยายามทำเป็นเสียงเข้ม แต่ใบหน้าที่แดงก่ำจนเหมือนจะระเบิดกลับขัดกับคำพูด

               "ฮ่าๆๆๆๆ! ก็คุณอยากทำตัวน่ารักน่าแกล้งทำไมล่ะ"  ถึงจะพูดยังงั้นแต่ก็ยอมปล่อยมือในที่สุด


               มือเรียวยกขึ้นมานวดแก้มตัวเองพร้อมกับส่งสายตาไปให้ต้นเหตุงอนๆ แฮร์รี่หัวเราะอย่างขบขันเมื่อเห็นท่าทางของคนงอน ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นยืนแล้วช้อนร่างของเซเวอร์รัสมาแนบอก แอบนิ่วหน้านิดๆ เพราะเจ็บหน้าอก


               "ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย ปล่อย!" คนโดนอุ้มร้องบอกอย่างตกใจ

               "บ้าตรงไหน แค่อุ้มเอง" แต่เหมือนคนอุ้มจะไม่ได้สนใจสิ่งที่เขาพูดเท่าไหร่

               "นั่นมันใช่ประเด็นซะที่ไหนล่ะ บอกให้ปล่อยไง!"

               "แล้วทำไมผมต้องปล่อย"

               "ฉันมีขา เดินเองได้!"

               "ไม่ละ คุณขาสั้น เดินช้า"

               "ฉันไม่ได้เตี้ยขนาดนั้นนะ!" คราวนี้ไม่ใช่แค่เสียง แต่ร่างเล็กกว่าพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขน

               "เซฟฮะ อย่าดิ้น"


               เซเวอร์รัสหยุดกึกในทันทีที่ได้ยินเสียงเรียบๆ นั่น ไม่ใช่เพราะเขากลัว แต่ใบหน้าที่บิดเบี้ยวเพราะความเจ็บต่างหาก


               "ไม่หนักหรือไง.." เขาถามอย่างอ่อนใจ

               "ผมเต็มใจฮะ"


               สุดท้าย เซเวอร์รัสก็ต้องยอมให้แฮร์รี่อุ้มมาถึงที่หมาย เด็กหนุ่มวางเขาลงบนเตียงคิงไซส์ในห้องนอนที่คาดว่าน่าจะเคยเป็นห้องของอริสมัยเด็กของเขามาก่อน เห็นได้จากโปสเตอร์รูปถ่ายรุ่นพ่อที่ถูกอัดใส่กรอบแขวนเอาไว้บนผนัง


               "เดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อนนะฮะ"


               เมื่อเจ้าของบ้านเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว เซเวอร์รัสก็ได้โอกาสสำรวจพื้นที่ตรงนี้อย่างละเอียดอีกครั้ง มันช่างต่างไปจากตอนที่เขามาค้นที่นี่มากนัก มันดูสะอาดและเป็นระเบียบมากขึ้น หลายอย่างถูกเอาออกไปด้วยคาถาของเอลฟ์ประจำบ้านที่คงจะเป็นครีเชอร์อย่างไม่ต้องสงสัย แต่ที่สงสัยคือทำไมมันถึงยอม

               ตั้งแต่ที่เขามาเหยียบที่นี่อีกครั้ง จากที่เคยให้ความรู้สึกไม่เป็นมิตร แต่ตอนนี้กลับมีบรรยากาศอบอุ่นแทรกซึมอยู่แทบทุกอณูของบ้าน เมื่อกี้เขาเห็นเจ้าเอลฟ์ชราอยู่แวบหนึ่ง การแต่งตัวดูสะอาดขึ้นจนจำไม่ได้เลยทีเดียว


               "เสร็จแล้วฮะ"


               ศาสตราจารย์หนุ่มหันไปมองทางต้นเสียงก็เห็นแฮร์รี่เดินออกมาจากห้องน้ำ เมื่อเห็นดังนั้นจึงหยิบไม้กายสิทธิ์มาร่ายคาถาทำความสะอาดและเปลี่ยนชุดตัวเอง ก่อนจะถามในสิ่งที่สงสัยทันที


               "เธอทำอะไรกับบ้านหลังนี้หรือเปล่า ทำไมมันดู..."

               "...สะอาดขึ้น?" แฮร์รี่ต่อให้ เพราะรู้อยู่แล้วว่าต้องถาม

               "ประมาณนั้น.."

               "ฮะ ทำหลายอย่างเลยละ ตั้งแต่ช่วงสงครามแล้ว ผมอนุญาตให้ครีเชอร์ใช้คาถาในการทำงานบ้านทั้งหมดได้ มันจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาก แล้วก็เปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ในบ้านทั้งหมด ทุกห้องผมให้ครีเชอร์ทำความสะอาดใหม่หมดเลย เปลี่ยนลายผ้าปูที่นอนใหม่หมดด้วย เปลี่ยนวอลเปเปอร์ด้วย..." แฮร์รี่หยุดพักหายใจครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "...แล้วก็ทำห้องใต้หลังคาให้มันด้วย จริงๆ ผมให้มันออกแบบเองแหละว่าอยากได้แบบไหน มันจะได้ไม่ต้องมาอุดอู้อยู่ในตู้กับข้าว มีข้อแม้แค่อย่างเดียวคือห้องมันต้องสะอาด"

               "เอ่อ... เธอรีโนเวทใหม่หมดเลยนี่ ใช่ไหม"

               "ฮะ บ้านหลังนี้เป็นบ้านของผมนี่ ผมก็มีสิทธิ์จะทำให้มันเป็นแบบที่ผมต้องการได้"

               "แล้วพวกผังตระกูลแล้วก็เอ่อ...พวกของต้องคำสาปอะไรพวกนั้นน่ะ เธอก็เอาออกหมดเลยเหรอ"

               "ฮะ ให้ครีเชอร์ลงคาถาไว้แล้วเอาไปโยนทิ้ง  ผมให้มันเก็บได้แค่รูปน่ะฮะ ส่วนอื่นๆ ของบ้านก็ตกแต่งใหม่หมด ผมต้องไปเดินร้านขายของแต่งบ้านตั้งหลายวันกว่าจะเปลี่ยนหมดได้ คุณชอบไหม"

               "ถามฉัน?" เซเวอร์รัสที่กำลังฟังเพลินๆ สะดุ้งเล็กน้อย

               "ใช่สิฮะ ก็ผมคุยอยู่กับคุณนี่"

               "ก็ชอบนะ มันดูเรียบๆ ดี"


               แฮร์รี่ยิ้มรับคำชมนั้น ของแต่งบ้าน เฟอร์นิเจอร์ วอลเปเปอร์และของสารพัดอย่างที่เขาเลือกมานั้นเน้นไปในแนวโมเดิร์นเป็นหลัก ใช้สีเป็นโทนน้ำตาลขาว ให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก


               "พรุ่งนี้แล้วนะแฮร์รี่.."

               "ผมรู้.."

               "เธอต้องรอดกลับมานะแฮร์รี่ ถ้าอยากดูแลฉันก็ต้องกลับมาหาฉันนะ"

               เด็กหนุ่มยกมือข้างหนึ่งลูบแก้มอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน "ร่างกายหนีหัวใจไม่ได้หรอกนะ ในเมื่อหัวใจผมอยู่ที่คุณ ผมก็ต้องกลับมาหาคุณสิ"

               "ฉันถือว่าเธอสัญญาแล้วนะ"

               "ด้วยเกียรติของกริฟฟินดอร์เลยฮะ"


               เซเวอร์รัสยิ้มรับกับท่าทางนั้น หากในใจลึกๆ เขาก็ยังกังวลและเป็นห่วง


               "นอนกันเลยไหมครับ" แฮร์รี่ชวน


               เซเวอร์รัสไม่ตอบ เขาคลานขึ้นเตียงก่อนจะทิ้งตัวลงนอน หันหน้าไปทางแฮร์รี่แล้วกอดเอวหนาเอาไว้แน่น จัดการดับทุกอย่างในหัวลง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมออย่างรวดเร็ว

               ขอแค่ให้เขาได้รับไออุ่นจากคนคนนี้อีกหน่อยก็ยังดี ก่อนพรุ่งนี้จะมาถึง ขอแค่คืนนี้เท่านั้น..

               แฮร์รี่มองคนที่หลับปุ๋ยไปในเวลาไม่ถึงสองนาทีด้วยสายตาเอ็นดูและรักใคร่ ประทับจูบที่หน้าผากมนแผ่วเบา


               "ผมไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้กลับมาหาคุณแบบที่สัญญาไหม แต่ผมจะพยายามให้ดีที่สุด ช่วยเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะฮะ.." เด็กหนุ่มกระซิบกับความมืด




               @คฤหาสน์มัลฟอย

               เดรโกนอนมองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดาทางกฎหมายอย่างเงียบงัน กอดร่างเล็กกว่าไว้แนบอก หัวทุยสวยซบลงบนหน้าอกแกร่ง

               ลูเซียสเป็นห่วงเขามาก ตอนทานมื้อค่ำก็ยังไม่เท่าไหร่ แต่ตอนก่อนนอนเนี่ยสิ..


               'นอนได้แล้วนะเดรโก พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า'

               'มันก็เวลาเดิมแหละครับ แค่ได้ลงไปทำงานจริงเท่านั้นเอง' เดรโกตอบ

               'ถึงงั้นก็เถอะ ฉันอยากให้เธอพัก'

               'แค่ได้อยู่กับลูเซียสผมก็ได้พักแล้ว'

               'เฮ้อ... เอาเถอะ แต่เธอสัญญาอะไรกับฉันอย่างหนึ่งได้ไหม' 

               'ได้สิครับ'

               'อย่าเป็นอะไรไปได้ไหม..' ใบหน้าของคนอายุมากกว่าเว้าวอนเขาอย่างชัดเจน

               'คือผมไม่รู้ว่า...'

               'ไหนเธอบอกว่าเธอจะสัญญาไง' เสียงของลูเซียสเริ่มสั่น

               'ผมรักลูเซียสนะครับ ไม่ว่าผมจะรอดหรือไม่รอด แต่ผมก็ไม่ได้หายไปไหนนี่ ผมยังอยู่กับลูเซียสเสมอนะ'

               'ไม่เอา อย่าตายนะ นะๆ..' น้ำตาไหลอาบแก้มเนียนที่เขาชอบจับ

               'อย่าร้องสิครับลูเซียส ตอนทำงานถ้าผมนึกถึงแต่ตอนที่ลูเซียสร้องไห้ผมคงเสียสมาธิแย่เลย'

               'เธอต้องกลับมาหาฉันนะ ไม่ตายนะ..'

               'โธ่... ลูเซียสครับ..'

               'ฮึก...ฮืออออ..' เสียงทุ้มหวานร้องไห้อย่างน่าสงสารที่เขาไม่อาจให้สัญญาได้


               ตอนนั้นเขาคว้าร่างเล็กกว่ามากอดไว้ แขนเรียวสองข้างกอดตอบเขาแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปตั้งแต่ตอนนั้น


               'ไม่เอา.. มะ..ไม่อยากให้ไป ฮืออออ' ซบหน้าลงบนบ่าเขาพร้อมกับเรียกร้องไม่ให้เขาไป


               เดรโกเองก็ไม่รู้จะทำยังไง ลูเซียสร้องไห้แบบนี้เขายิ่งใจเสีย สุดท้ายเขาจึงพูดออกไป


               'ผมจะกลับมาหาลูเซียสนะ ผมสัญญา..'


               เขาจำได้ว่าคนในอ้อมกอดร้องไห้จนหลับไป ใบหน้าหวานนั้นยังคงหลงเหลือคราบน้ำตาอยู่


               "ถ้าผมไม่ได้กลับมา ขอให้ลูเซียสจำไว้นะครับ เดรโกรักลูเซียสตลอดกาล.."


               TBC.




____________________________
               โฮฮฮฮฮฮ ฉงฉานลูเซียสสสส

               ไรต์ต้องขอโทษจริงๆ ที่หายไปนาน พอดีเกิดอาการตันนิดหน่อย แถมยังลงเรื่องอื่นอยู่ด้วย แต่ตอนนี้ไรต์มาแล้วนะ ขอคอมเม้นด้วยเด้อออ ไม่งั้นไรต์ไม่อัพ!!


               @Me The Ripper
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #64 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 14:17

    ปวดใจสะมัดเลยยยย
    #64
    0
  2. #13 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 15:33
    <p>อื้อTTรีกะเดรกต้องกลับมาหาเซฟกะลูซให้ได้นะะะะะะะะะะ</p><p><br></p><p>รอคะ สนุกมามาต่อเร็วๆน้าาาาาาาาาาาา<a><img alt="https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png" src="https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png"> </a></p>
    #13
    0
  3. #11 beautyandbeast (@0918131130) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 07:48
    ขอญาติหล้องไห้
    #11
    0
  4. #10 Chulity (@Chulity) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 06:45
    เดรกกะรี่ต้องกลับมาหาป๋านะ~T^T
    #10
    0
  5. #9 filmlovee (@filmlovee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 00:26
    อ่า อยากจิร้องไห้ตามจุง
    #สงสารพวกเซฟอะTwT
    #9
    0