My Man [Harry Potter :: HP/SS | DM/LM] #ผู้ชายของผม

ตอนที่ 4 : Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,677
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62


               "ฉันเคยห้ามอะไรเธอได้ด้วยหรือไงล่ะ.." เซเวอร์รัสบอกอย่างอ่อนใจ


               แฮร์รี่ยิ้มอย่างยินดี คิดไปแล้วว่าตนคงรอดจากการถูกซักฟอกเป็นแน่ แต่...


               "แล้วเรื่องยาเธอล่ะแฮร์รี่?" ลูเซียสทักขึ้น หรี่ตามองอย่างจับผิด

               "ผมไม่เป็นอะไรมากหรอกฮะลูเซียส มันก็แค่...เอ่อ...มัน... กะ..กล้ามเนื้ออักเสบ! หมอบอกว่าผมกล้ามเนื้ออักเสบฮะ!" แฮร์รี่พยายามดิ้น

               "เอายาเธอมายืนยันสิ"

               "ผม... อึก..!" อาการเจ็บหน้าอกเล่นงานเขาอีกแล้ว

               "เราค่อยคุยเรื่องนี้กันวันหลังดีกว่านะครับ มาเถอะ ฉันพานายไปพักดีกว่า" เดรโกบอกเมื่อเห็นท่าไม่ดี

               "นายเองก็เริ่มไม่ไหวแล้วนี่ หน้านายซีดนะ" แฮร์รี่บอก น้ำเสียงส่อเค้าถึงความอ่อนเพลีย

               "ห่วงตัวเองก่อนเถอะคุณพอตเตอร์"

               "ฉันไหวน่า.. สบายๆ"

               "ดูสภาพตัวเองก่อนไหม ปากดีจริงๆ ไปเถอะ ค่อยๆ เดิน"


               เมื่อลับตาคนป่วยทั้งสองแล้ว ก็เหลือเพียงเซเวอร์รัส ลูเซียส และว่าที่มือปราบมารอีกสี่คนที่แบกรับชะตากรรมของเพื่อนรักอยู่ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์มัลฟอย เด็กหนุ่มทั้งหลายพยายามฉวยโอกาสนี้หาคำแถดีๆ ที่จะช่วยพวกเขาและคู่หูที่เพิ่งขึ้นห้องไปเมื่อสักครู่ให้รอดพ้นจากสายตาเฉียบคมของผู้ใหญ่ทั้งสอง


               "สรุปมันยังไงกันแน่ เดรโกเป็นอะไร" ลูเซียสเปิดหัวข้อขึ้นมาอีกครั้ง 

               "เขาไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับ กะ..ก็แค่ปวดท้อง..." เชมัสพูด

               "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหัวใจ" ลูเซียสแทรกขึ้นทั้งที่ยังไม่จบประโยค

               "เอ่อ... แบบว่า..." ดีนพยายามแถต่อจากเชมัส

               "จะอ้ำอึ้งกันอีกนานไหม ตอบมาเร็วๆ!" เซเวอร์รัสขึ้นเสียง


               เนวิลล์กับรอนมองหน้ากัน ดีนกับเชมัสหน้าซีดเหมือนจะเป็นลมให้ได้ แล้วจึงตัดสินใจอะไรบางอย่าง


               "คือ..."




               ปึงๆๆๆ!!


               "เดรโก!"


               เสียงทุบประตูห้องของแฮร์รี่ดังสนั่นไปทั่วคฤหาสน์พร้อมกับเสียงของมัลฟอยอีกคนที่กำลังร้องเรียกคนเด็กกว่าให้เปิดประตูมาคุยกันให้รู้เรื่อง แต่เหมือนจะไม่มีเสียงตอบรับแต่อย่างใด


               "ได้.. เล่นแบบนี้ใช่ไหม... ฉันจัดให้..!" 


               ว่าแล้วชายหนุ่มก็ชี้ไม้กายสิทธิ์คู่กายไปที่ประตู แล้วจัดการระเบิดมันทิ้งทันที เมื่อไร้สิ่งกีดขวาง ลูเซียสก็เห็นสองหนุ่มที่นอนหลับสนิทอยู่ภายใน แฮร์รี่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าหล่อคมซีดเผือดเล็กน้อยและมีเหงื่อออก ส่วนเดรโกนอนฟุบอยู่ข้างเตียง ท่าทางไม่สบายตัวอย่างเห็นได้ชัด


               "เจ้าเด็กบ้า.. ทำไมชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย" พึมพำกับตนเองแผ่วเบา


               ยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง เดรโกก็ตื่นขึ้นมา หอบหายใจเล็กน้อยจากการกดทับ ควานหายาที่น่าจะพกติดตัวแต่ก็พบว่ามันไม่อยู่ เขาคงลืมเอาไว้ที่ห้องแน่ๆ


               "เอ้า นี่"


               เดรโกมองตามมือเรียวที่ถือซองยาของเขาไล่ขึ้นไป แล้วก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเห็นว่าเป็นใคร


               "ละ..ลูเซียส"

               "ไงล่ะพ่อคนเก่ง กินยาซะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน" ว่าจบก็เดินออกไป


               เดรโกรีบเอายาใส่ปากอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินตามออกไป รู้ได้ในทันทีว่าความลับของเขาคงจะถูกเปิดเผยแล้วแน่ๆ      เพราะสีหน้าของลูเซียสบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด แต่กระนั้นมันก็น่ารักน่ามองอยู่ดี...

               ...ถ้าตอนนี้ไม่จัดว่าเขากำลังอยู่ในเกณฑ์ของคนที่กำลังจะถูกเชือดน่ะนะ!


               เมื่อเดินไปถึงห้องนั่งเล่นก็คว้าเอวบางของคนที่ยืนหันหลังให้เข้ามากอดทันทีแล้วถามอย่างออดอ้อน


               "ลูเซียสมีอะไรหรือเปล่าครับ"

               "ทำไมถึงไม่บอกความจริงกับฉัน" เสียงทุ้มหวานห้วนสั้นดังมาจากปากของคนอายุมากกว่า

               "ลูเซียสรู้..."

               "ใช่สิ! เธอมันบ้า! ไม่คิดบ้างหรือไงว่าฉันจะเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน! ปิดบังกันไปแล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา หา!" เสียงปนสะอื้นกล่าวออกมา

               "ลูเซียสไม่ต้องห่วงหรอกครับ ยังไงซะมันก็รักษาให้หายได้ ไม่นานเท่าไหร่หรอก ผมไม่ยอมตายก่อนที่ลูเซียสจะรับรักผมหรอก"

               "ยังจะมาพูดเล่นอีกนะ!"

               "ผมพูดจริง..." หันตัวอีกคนให้มองหน้าตัวเอง "...ผมไม่มีวันยอมตายแน่ถ้าผมไม่ได้ดูแลลูเซียส ผมไม่อยากให้ลูเซียสต้องเป็นห่วงมาก ลูเซียสเจอเรื่องแย่ๆ มามากพอแล้ว  ผมอยากให้ลูเซียสมีความสุขโดยที่ไม่ต้องมีเรื่องไม่ดีมาทำให้รู้สึกแย่หรือเครียดขึ้นมาอีก"

               "คิดถึงแต่ฉัน ทำไมไม่คิดถึงตัวเองบ้าง ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาคิดว่าฉันจะอยู่ยังไง แล้วถ้าเธอยังมีเรื่องปิดบังกันแบบนี้เธอจะดูแลฉันได้ยังไง แล้วฉันจะเชื่อใจเธอได้ยังไง.." ลูเซียสพูดอย่างน้อยใจ

               "งั้นคราวหลังมีอะไรผมจะบอกนะครับ ไม่ร้องแล้วนะ" ว่าพลางเช็ดน้ำตาบนใบหน้าสวยอย่างอ่อนโยน

               "อย่าทำแบบนี้อีกนะ.."

               "ครับ ผมขอโทษนะครับลูเซียส ผมรักลูเซียสมากนะ"


               เดรโกจูบซับน้ำตาบนใบหน้าของคนอายุมากกว่า มือหนาข้างหนึ่งประคองใบหน้าสวยหวานของคนอายุมากกว่าเอาไว้ อีกข้างก็ลูบหลังลูบไหล่อย่างปลอบโยน ลูเซียสหลับตาลงด้วยความเต็มใจกับสัมผัสที่ได้รับ

               ถ้าเป็นคนคนนี้ เขายอม..




               "แล้วแฮร์รี่ล่ะ?" ลูเซียสถาม


               ตอนนี้ทั้งคู่อยู่บนห้องนอนส่วนตัวของลูเซียส เนื่องจากเดรโกบอกว่าอยากให้อีกคนพักผ่อนบ้าง ลูเซียสอยากจะบอกเหลือเกินว่าใครกันแน่ที่ควรไปนอน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะถ้าเขานอน ไม่มีทางซะละที่เดรโกจะปล่อยให้เขานอนคนเดียว


               "ลูเซียสอยากรู้จริงๆ เหรอครับ" เดรโกถาม กลัวอีกคนจะสติแตกไปอีก

               "บอกหน่อยนะ.." เอาหัวไปถูที่ไหล่ของอีกฝ่ายอย่างออดอ้อน

               "เล่นแบบนี้ผมก็ใจอ่อนสิครับ.." เดรโกบอกอย่างเอ็นดู รวบตัวอีกคนมากอดไว้

               "นะ.." 


               สิ้นคำพูด เดรโกก็ผลักอีกคนลงไปนอนบนเตียงพร้อมกับขึ้นคร่อมไว้ กดข้อมือทั้งสองข้างจนอีกคนดิ้นไม่ได้ ลูเซียสหน้าแดงก่ำเมื่ออยู่ในสภาพที่ล่อแหลม ถ้าใครเข้ามาเห็นนี่แย่แน่ๆ


               ฟอด! หอมแก้มซ้ายไปทีหนึ่ง


               "อื้ออ!"


               ฟอด! ร้องเหมือนจะขัด งั้นเอาขวาไปอีกที


               "เดรโกกกก"


               เด็กหนุ่มยิ้มกริ่มอย่างพอใจก่อนจะบอกความลับของแฮร์รี่ให้อีกคนได้รับรู้ แม้จะรู้สึกผิดอยู่มากก็ตาม


               "แฮร์รี่เป็นโรคหลอดเลือดหัวใจตีบรุนแรงครับ อาการเข้าขั้นโคม่าแล้ว ทางแก้อย่างเดียวคือต้องเปลี่ยนหัวใจ ไม่งั้นก็ตายลูกเดียว แต่หมอนั่นอยากเรียนให้จบก่อนน่ะครับ กลัวเสียการเรียนหรือไงนี่แหละ หมอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอาการจะทรงตัวไปได้อีกนานแค่ไหน นี่ก็เพิ่งเปลี่ยนตัวยาไปเองครับ เพราะอาการทรุดลงอีกแล้ว"

               "งั้นก็คงต้องบังคับกันแล้วละ ไม่งั้นก็ไม่หายสักที" ลูเซียสว่า ลืมความเขินไปชั่วขณะ

               "ตอนแรกผมก็คิดแบบนั้น แต่นี่เราทั้งคู่ได้รับภารกิจแรกมาแล้ว กว่าจะฟื้นตัวคงไม่ทันแน่ๆ"

               "แต่อาการแย่ขนาดนี้ไปทำงานก็คงไม่ไหวหรอก"

               "ผมดูแลเขาได้น่า"

               "อย่างเธอคงต้องให้แฮร์รี่มาคอยดูแลมากกว่าละมั้ง.." ตอบกลับอย่างยียวน

               "โหยยย ผมโตแล้วนะครับ ไม่ต้องให้ใครมาคอยดูแลแล้ว"

               "แน่ใจ? แต่ที่เธอทำมันเหมือนลูกแหง่ติดพ่อมากเลยนะ"

               "เปล่าซะหน่อย ผมคือผู้ชายคนหนึ่งที่ติดว่าที่เมียต่างหาก"

               "..." ลูเซียสไปต่อไม่ถูก ใบหน้าหวานร้อนเห่อจนเจ้าตัวรู้สึกได้ สมองเริ่มสรรหาคำพูดมาโต้เถียงไม่ได้

               "ผมรักลูเซียสนะครับ แล้วผมก็พร้อมที่จะดูแลลูเซียสไปตลอดชีวิตด้วย" ทั้งคำพูดและแววตาแสดงออกถึงความรู้สึกที่ไม่คิดปิดบัง

               "ก่อนจะมาดูแลฉัน เอาตัวเองให้รอดก่อนไหม ป่วยจนจะใกล้ตายอยู่แล้ว"

               "เป็นห่วงผมเหรอครับ"

               "คะ..ใครบอก ฉันแค่พูดความจริง" หันหน้าหนีไปอีกทาง แก้มขึ้นสีระเรื่ออีกครั้ง

               "ผมจะอดใจไหวได้ยังไงถ้าลูเซียสยังน่ารักอยู่แบบนี้.."

               "พูดบ้าอะไรของเธอ" เสียงที่ออกจากปากเริ่มเบาลงเรื่อยๆ ความเขินทำให้เขาแทบไม่กล้าปริปาก

               "ลูเซียสครับ"

               "หืม?"

               "ห้ามบอกเซฟนะครับ"

               "ทำไมล่ะ" ถามด้วยความสงสัย

               "ผมผิดที่เอาความลับของเขามาบอกลูเซียส และผมก็ไม่อยากทำผิดไปมากกว่านี้แล้ว แฮร์รี่รักเซฟมากนะครับ แล้วเขาก็ไม่อยากให้คนที่ตัวเองรักต้องเป็นห่วง" เดรโกบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

               "ฮะ!? แฮร์รี่เนี่ยนะ!?"

               "ครับ เหมือนที่ผมรู้สึกกับลูเซียสไง ยิ่งรักมาก...ก็ยิ่งไม่อยากให้เป็นห่วงนะครับ"

               "ฉันน่าจะเห็นนะ.." ลูเซียสพูดเบาๆ แม้ถ้อยประโยคของเดรโกจะทำให้หัวใจเขาพองฟูแค่ไหน แต่เหตุการณ์เมื่อเช้าก็แล่นเข้ามาในสมองจนต้องหยุดคิด


               นึกย้อนไปเมื่อช่วงเช้า ทุกท่าทางที่แฮร์รี่แสดงออกมันชัดเจนมากจนปฏิเสธไม่ได้ ไหนจะการที่เจอหน้าก็จูบทันทีอีก ถ้าเขาไม่มัวแต่เขินเจ้าเด็กนี่ก็คงประมวลผลอะไรๆ ได้เร็วขึ้นเยอะ

               จะว่าไปก็หงุดหงิดตัวเองแฮะ...

               ...หงุดหงิดเจ้าเด็กนี่ด้วย!


               แต่ถึงจะหงุดหงิดยังไง ลึกๆ แล้วเขากลับดีใจที่รู้ว่าเดรโกเป็นห่วงความรู้สึกของเขามากขนาดนี้ มันเป็นความรู้สึกที่ดีอย่างบอกไม่ถูกเลยทีเดียว นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่มีใครมาคอยห่วงใยเขาแบบนี้

               ไม่อยากจะคิดเลยว่าเขาจะใจแข็งให้กับความรักของเดรโกไปได้อีกสักกี่น้ำ..




               นานแล้วที่เซเวอร์รัสนั่งมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างเป็นห่วง

               ศาสตราจารย์หนุ่มเดินขึ้นมาบนห้องแล้วก็เห็นอีกคนกำลังหลับสนิทอยู่ สีหน้าท่าทางไม่ค่อยดีนัก แต่อย่างน้อยที่สุดก็ดีกว่าเมื่อวานอยู่หลายขุม

               เซเวอร์รัสไม่รู้หรอกว่าแฮร์รี่เป็นอะไร เพราะเขาไม่มีความรู้เรื่องโรคของมักเกิ้ลมากนัก แต่ที่แน่ๆ คงหนักหนาสาหัสเอาการ และที่ยิ่งไม่เข้าใจคือทำไมเจ้าตัวถึงไม่ยอมบอกเขา ทำไมต้องปิดบังกันด้วย

               ถึงเขาจะไม่ได้รู้เรื่องโรคของมักเกิ้ลมากมาย แต่ก็ไม่ได้โง่ขนาดที่ไม่รู้ว่าโรคที่เจ้านี่เป็นอยู่มันร้ายแรงกว่าโรคกล้ามเนื้อนี่นะ..

               ไม่รู้เมื่อไหร่ที่เริ่มเป็นห่วง ไม่รู้เมื่อไหร่ที่รู้สึกเจ็บปวดเมื่อเห็นเด็กคนนี้เกือบตาย ไม่รู้เมื่อไหร่ที่เหมือนความรู้สึกของเขาเปลี่ยนจากแม่ของเด็กคนนี้เป็นลูกชายแทน และไม่รู้เมื่อไหร่ที่เขารู้สึกเหมือนว่าตัวเองได้รู้จักกับคำว่า 'มีชีวิต' อีกครั้ง..

               ครึ่งชีวิตของเซเวอร์รัสจมอยู่กับความเจ็บปวดกับรักที่ไม่สมหวัง และทรมานยิ่งกว่าเมื่อเธอคนนั้นจากไป...หญิงสาวผู้เปรียบเสมือนดอกลิลี่ที่บานสะพรั่งอยู่ในใจของเขา 

               แต่เมื่อแฮร์รี่มาเข้าเรียนที่นี่ ชีวิตของเขาก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ในแต่ละปีการศึกษาของเด็กหนุ่มมีแต่เรื่องวุ่นวายที่ชวนให้ปวดหัว ยังไม่นับรวมเหตุการณ์เสี่ยงตายนับครั้งไม่ถ้วนที่เกิดขึ้นกับเจ้าตัวครั้งแล้วครั้งเล่า แรกๆ ที่เขาต้องแอบดูแลแฮร์รี่อยู่ห่างๆ เขายอมรับว่าเป็นเพราะหน้าที่และทำเพื่อผู้หญิงที่เขารัก แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ยิ่งแฮร์รี่ปราบจอมมารลงได้แล้ว เขายิ่งแทบไม่มีความจำเป็นกับกริฟฟินดอร์บ้าเลือดคนนี้เลย...

               ...แต่กลายเป็นว่าชีวิตของเขามันขาดอะไรไปสักอย่าง


               หลังจากวันที่แฮร์รี่ลั่นวาจาว่าจะจีบเขา ทั้งตัวเขาและแฮร์รี่ก็เหมือนจะวนเวียนอยู่ใกล้กันตลอดเวลา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเด็กหนุ่มเข้าหาเขา หรือเป็นเพราะเขาเองก็อยากใกล้ชิดกับคนคนนี้ด้วยเหมือนกัน


               "อยากจะดูแลฉัน แต่ไม่ยอมดูแลตัวเองเนี่ยนะ..?" ศาสตราจารย์หนุ่มพึมพำกับคนหลับ


               มือเรียวที่มักหยิบจับสมุนไพรและวัตถุดิบสำหรับปรุงยาเอื้อมไปลูบหัวของคนเด็กกว่าอย่างอ่อนโยน ถ้าแฮร์รี่เป็นอะไรไปเขาคงทนไม่ได้แน่ๆ 


               "หายไวๆ นะ.."




               เช้าวันจันทร์

               ว่าที่มือปราบมารทั้งหกกลับมาถึงฮอกวอตส์ในเวลาเช้าตรู่ และตอนนี้พวกเขาก็กำลังง่วงสุดขีด หลังจากที่ได้นอนไปเพียงสามชั่วโมงเพราะการฝึกอันแสนหฤโหดของหัวหน้างานที่แสนเคารพรัก(?)

               ความจริงลูเซียสกับเซเวอร์รัสอยากให้เดรโกและแฮร์รี่พักผ่อนให้มากกว่านี้ แต่เวลาของพวกเขามีค่า การรับมือกับแม่มดวายร้ายคงไม่หมูแน่ หนีออกจากอัซคาบันมาได้ก็คงไม่ธรรมดาแล้วละ เพราะพวกเขามั่นใจว่าอัมบริดจ์ไม่ได้เป็นแอนิเมจัสอย่างแน่นอน

               แต่ถึงจะมีงานเข้ามา การเรียนก็ยังเป็นเรื่องสำคัญ และตารางสอนของทั้งหกก็เปิดเช้าวันจันทร์ที่แสนง่วงงุนมาด้วยวิชาปรุงยาสองคาบติด ต่อด้วยป้องกันตัวจากศาสตร์มืดอีกสองคาบ หลังจากพักเที่ยงเจอวิชาสมุนไพรศาสตร์สองคาบและวิชาคาถาอีกสองคาบก่อนมื้อเย็น ซึ่งดูเหมือนจะมีแค่เดรโกที่ตารางเรียนแตกต่างจากชาวบ้านเขา เพราะเขาจะเรียนวิชาแปลงร่างแทนสมุนไพรศาสตร์ และอักษรรูนโบราณแทนวิชาคาถา

               ความจริงวิชาปรุงยามีกริฟฟินดอร์ผ่านเกณฑ์เข้ามาเรียนแค่เพียงสามคน นั่นคือ รอน แฮร์รี่ และเฮอร์ไมโอนี่   แต่ด้วยความที่อีกสามหนุ่มกริฟฟินดอร์ดันเป็นหนึ่งในมือปราบมารฝึกหัด นั่นทำให้โดนหัวหน้างานบังคับลงเรียนวิชานี้ด้วยโดยมีจดหมายรับรองจากกระทรวง ถึงแม้คะแนนจะไม่ถึงก็ตามที เล่นเอาน้ำตาแทบเป็นสายเลือดไปตามๆ กัน

               หลังจากผ่านการเรียนอันหนักหน่วงมาทั้งวัน รอนกับเฮอร์ไมโอนี่ก็รีบกินข้าวแล้วกลับไปที่ห้องนั่งเล่นรวมทันที เชมัสกับดีนก็รีบกินรีบไปเช่นกัน เพียงแต่เป้าหมายของทั้งสองไม่ใช่หอคอยแต่เป็นชั้นเจ็ด ส่วนเดรโกและแฮร์รี่ก็แวะคุยกันนิดหน่อยก่อนที่เด็กหนุ่มคนดังจะรีบไปหาศาสตราจารย์ผู้น่ารักของเขา และเจ้าชายตระกูลเลือดบริสุทธ์ผู้หล่อเหลาก็รีบไปยังหอนอนของตนเหมือนทุกครั้ง เขาไม่อยากพลาดที่จะได้คุยกับลูเซียสหรอกนะ

               เมื่อแฮร์รี่ไปถึงคุกใต้ดินอันเป็นห้องพักของศาสตราจารย์หนุ่ม ก็ไม่รอช้ารีบเปิดประตูเข้าไปทันที แล้วก็ได้เห็นคนตัวเล็กกว่านอนหลับอยู่ที่โซฟา สภาพดูเหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัด


               "เซฟฮะ เซฟ" 


               แฮร์รี่เรียกชื่อหลายครั้งก็ไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับ ด้วยความผิดสังเกตจึงอังมือลงไปบนหน้าผากขาว แล้วก็เห็นว่าชายหนุ่มตัวร้อนราวกับคนเป็นไข้ เด็กหนุ่มลนลานขึ้นมาในทันที วิ่งหาน้ำหากะละมังและผ้าเช็ดตัวมาให้วุ่นไปหมด สุดท้ายก็จบลงด้วยการที่เขามานั่งเฝ้าอีกคนอยู่ข้างโซฟา เหนื่อยหอบเล็กน้อยเพราะเขาออกแรงมากไป

               นานกว่าชั่วโมงกว่าที่เซเวอร์รัสจะตื่น เขากระพริบตาด้วยความงุนงง รู้สึกหนักหัวอยางบอกไม่ถูก ไหนจะความรู้สึกที่เหมือนกับเอาตัวเองไปเผาไฟนี่อีก เขาไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นนั่งด้วยซ้ำ 

               เมื่อหันไปมองข้างกายก็เห็นเด็กหนุ่มคนดังนอนฟุบอยู่ ในมือถือหนังสือที่เขาเห็นว่าเป็นตำราปรุงยาขั้นสูงเล่มเก่าของเขา อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบหัวอย่างอ่อนโยน ไม่เคยมีใครมานั่งเฝ้าไข้เขาแบบนี้มาก่อน


               "แฮร์รี่ ตื่นเถอะ กลับหอได้แล้ว" เซเวอร์รัสปลุก

               "คุณตื่นแล้วเหรอฮะ เป็นยังไงบ้าง ทำไมถึงป่วยแบบนี้ ไม่รู้จักดูแลตัวเองบ้างเลย เป็นศาสตราจารย์ปรุงยาซะเปล่าแต่ไม่รู้อาการของตัวเองเนี่ยนะ? คุณไม่ปรุงยาติดห้องไว้บ้างเลยหรือไง รู้ไหมว่าผมเป็นห่วงคุณมากแค่ไหน ถ้าผมไม่มาหาคุณวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น แล้วถ้า..." เมื่อตื่นขึ้นมาแฮร์รี่ก็บ่นศาสตราจารย์หนุ่มชุดใหญ่ ดีที่เซเวอร์รัสรีบขัดไว้ก่อน

               "เดี๋ยวๆๆๆ แฮร์รี่ ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แล้วฉันก็ไม่ใช่เด็กแล้วนะ ฉันดูแลตัวเองได้น่า"

               "แบบนี้บ้านผมไม่เรียกดูแลตัวเองฮะ พรุ่งนี้คุณหยุดสอนเลยนะ เดี๋ยวผมบอกศาสตราจารย์มักกอนนากัลให้ ไม่งั้นผมโกรธคุณแน่"

               "ไม่ละ ป่วยแค่ไหนทำอะไรฉันไม่ได้หรอก"

               "ผมโกรธคุณแล้วนะ!" แฮร์รี่แกล้งทำเสียงดัง

               "เรื่องของเธอสิ ถ้าโกรธมากก็เชิญกลับไปได้แล้ว"

               "อะไรอ่ะ นี่คุณไม่คิดจะง้อผมเลยหรือไง"

               "แล้วทำไมฉันต้องง้อเธอด้วยไม่ทราบ"

               "ไม่เห็นต้องถามเลย ง้อผมหน่อยนะฮะ นะๆๆๆ" แฮร์รี่อ้อน

               "นี่สรุปใครง้อใครกันแน่เนี่ย"

               "ผมง้อคุณละกัน ผมไม่โกรธคุณแล้วก็ได้" 

               "ก็ดี เพราะถึงฉันอยากจะง้อเธอฉันก็ไม่มีแรงอยู่ดี"

               "งั้นคุณก็ไปพักได้แล้วนะครับ ถือว่าผมขอละ เดี๋ยวผมเอาซุปเข้าไปให้ เสร็จแล้วจะได้กินยานะฮะ"

               "ฉันกินมื้อเย็นมาแล้ว"

               "แต่คุณหลับไปตั้งนาน กินอะไรสักหน่อยก่อนกินยาดีกว่านะฮะ"

               "แล้วเธอรู้หรือไงว่าอันไหนยาลดไข้" เซเวอร์รัสปรามาส เขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่มจะแยกออกด้วยซ้ำว่าอันไหนน้ำยาสรรพรส อันไหนน้ำยาตายทั้งเป็น

               "อย่าดูถูกผมน่า หนังสือคุณช่วยผมไว้เยอะแล้ว อีกอย่างนะฮะ ผมเป็นมือปราบมารฝึกหัด ยังไงก็ต้องรู้จักยาส่วนใหญ่อยู่แล้ว"

               "งั้นก็ดี"


               เซเวอร์รัสทำท่าจะลุกขึ้นยืน แฮร์รี่รีบเข้าไปประคองทันที ก่อนจะพาเดินเข้าไปในส่วนที่เป็นห้องนอน วางหมอนสำหรับพิงหลัง จากนั้นจึงเรียกครีเชอร์มาเพื่อสั่งซุปมาให้เซเวอร์รัส เมื่อได้ซุปแล้วเขาจึงออกมาหายาให้ศาสตราจารย์หนุ่ม

               เมื่อได้ยาที่ต้องการแล้ว แฮร์รี่ก็กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับยาขวดใสและแก้วขนาดเล็ก เป็นเวลาเดียวกันกับที่เซเวอร์รัสกินซุปเสร็จพอดี เด็กหนุ่มไม่รอช้ารีบเทยาใส่แก้วและนำไปจ่อที่ปากคนอายุมากกว่าเพื่อจะป้อน แต่ดูเหมือนเซเวอร์รัสจะไม่ต้องการ


               "อย่าดื้อสิฮะ"

               "แต่ฉันแค่ไข้ขึ้น ไม่ได้เป็นง่อย ไม่จำเป็นต้องให้เธอป้อนก็ได้"

               "งั้นก็ช่วยไม่ได้ ผมถือว่าคุณเลือกเองนะ.."


               ไม่ทันขาดคำ แฮร์รี่ก็กระดกยาเข้าปาก ก่อนจะประกบริมฝีปากกับเจ้าของร่างเพรียวบางทันที มือหนาบีบคงอีกฝ่ายเล็กน้อยเพื่อให้เปิดปากออก ในที่สุดยาทั้งหมดก็ถูกกลืนลงคอ โดยที่คนกลืนหน้าแดงก่ำ ก้มหน้างุดๆ ไม่กล้าสบตา

               แฮร์รี่มองศาสตราจารย์หนุ่มอย่างเอ็นดู แล้วจึงกล่าวลา


               "งั้นผมไปก่อนนะฮะ แล้วพรุ่งนี้ผมจะมาดูอาการคุณแต่เช้า พักผ่อนเยอะๆ นะฮะ  ฝันดีฮะเซฟ"


               เมื่อเด็กหนุ่มออกไปแล้ว เขาก็อมยิ้มกับตัวเองน้อยๆ พูดบางอย่างออกมาเพื่อฝากผ่านสายลมไปให้อีกคนได้รับรู้..


               "ฝันดีนะ เจ้าชายของฉัน"


               TBC.




_____________________________________________
               มาแล้วๆๆๆๆ เป็นตอนแรกของการเปิดแอคเคาท์ใหม่เลยนะเนี่ย มันก็จะหวานๆ หน่อยๆ ฮ่าๆๆๆ ทีนี้ไรต์อยากขอความช่วยเหลือจากรีดเดอร์หน่อย ช่วยเข้าไปกดแบนนิยายในแอคเคาท์เก่าของไรต์ให้หน่อยได้ไหมอ่ะ ชื่อเรื่องเหมือนกันเลยอ่ะ เพียงแต่ในเรื่องเก่าเนื้อหาจะถูกล็อคไว้หมดแล้ว ช่วยไรต์หน่อยเด้ออ

               ถือว่าตอนนี้เป็นของขวัญปีใหม่ละกันเนอะ มาช้าดีกว่าไม่มาเด้อออ แล้วเจอกันคร้าบบ


               @Me The Ripper


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #105 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:40

    เขินนน

    #105
    0
  2. #63 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 13:47

    หวานนนนนนนไปหมด
    #63
    0
  3. #12 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 15:23
    <p>เขินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน</p><p>ฟินเว่อว์<a><img alt="https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-05.png" src="https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-05.png"> </a></p>
    #12
    0
  4. #5 ying koro (@ying0950063282) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 18:23
    >///////< ~~~~&#9825;&#9825;&#9825;&#9825;//เขินแทนนนนน
    #5
    0