My Man [Harry Potter :: HP/SS | DM/LM] #ผู้ชายของผม

ตอนที่ 2 : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    1 มิ.ย. 62


               knock knock


               "เชิญ" เสียงทุ้มหวานจากภายในห้องอนุญาต


               แฮร์รี่เปิดประตูเข้ามา ความหงุดหงิดเบาบางลงไปมากแล้ว แต่เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่ายก็อดไม่ได้ที่จะมองอย่างน้อยใจ ทำไมศาสตราจารย์วิชาปรุงยาคนนี้ถึงไม่เคยมองมาที่เขาเลย

               แต่แฮร์รี่ก็ไม่เคยบอกเจ้าของใบหน้าหวานเลยนี่นะว่าตัวเองรู้สึกยังไง..


               "วันนี้เธอต้องปรุงน้ำยาสันติใหม่ หวังว่าการที่เธอมีสี่ตาคงช่วยให้เธออ่านส่วนผสมได้ถูกต้องสักทีนะ"

               "ครับ"


               แฮร์รี่เริ่มงานของตัวเองไปเรื่อยๆ สมาธิของเขาดีกว่าตอนที่เรียนในคาบมาก ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม แต่การที่เขาอยู่กับเจ้าของห้องนี้สองต่อสองมันทำให้จิตใจเขาสงบลงเยอะ

               เซเวอร์รัสจับตาดูทายาทของตระกูลพอตเตอร์อยู่เงียบๆ ยามที่เด็กคนนี้ตั้งใจทำอะไรก็ทำออกมาได้ดีเสมอ ดูอย่างตอนนี้สิ น้ำยาเปลี่ยนเป็นสีเทาแล้วเมื่ออีกฝ่ายใส่ผงมูนสโตนลงไป นั่นหมายความว่าน้ำยาใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว เพียงแค่ต้มต่อไปให้มันกลายเป็นสีส้ม ใส่ผงขนเม่นบดละเอียดจนน้ำยากลายเป็นสีขาว ก็ถือเป็นอันเสร็จ

               เซเวอร์รัสเดินเข้ามาดูน้ำยาที่อยู่ในหม้อ เมื่อเห็นว่ามันกลายเป็นสีขาวแล้วจึงกลับไปที่โต๊ะเพื่อหยิบแผ่นคลิปบอร์ดมาให้คะแนน น้ำยาสันติของเด็กนี่ไร้ที่ติซะจนเขาต้องให้คะแนนเต็ม


               "ศาสตราจารย์ครับ"

               "มีอะไร"

               "ศาสตราจารย์มีคนตามจีบเยอะมากไหมครับ"

               "เธอหมายความว่ายังไง" พอตเตอร์รู้ได้ยังไง..

               "เดรโกบอกผมน่ะครับ"


               เงียบกันไปอึดใจ แล้วเซเวอร์รัสจึงถามขึ้น


               "ทำไมเธอถึงถามฉันแบบนี้"

               "คือผม..."

               "ว่าไง คุณพอตเตอร์"

               "ผะ..ผม... เอ่อ... ผมขอมาช่วยงานศาสตราจารย์ทุกวันได้ไหมครับ!" แฮร์รี่รีบเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว

               "จะมาช่วยงานฉัน?" ด้วยความสงสัยปนตกใจทำให้เขาลืมเรื่องก่อนหน้าไปจนหมด

               "ครับ! ศาสตราจารย์งานเยอะอยู่แล้ว ให้ผมมาช่วยน่าจะดีกว่านะครับ ทั้งเช้าทั้งเย็นเลย"

               "พูดเหมือนเธอว่างยังงั้นแหละ จะทนมาช่วยงานฉันไปได้สักเท่าไหร่กัน" เซเวอร์รัสอดไม่ได้ที่จะปรามาส

               "ตราบเท่าที่ศาสตราจารย์ยังต้องการผมอยู่ ผมก็จะอยู่กับศาสตราจารย์ไปเรื่อยๆ...ตลอดไป"


               ใบหน้าขาวขึ้นสีระเรื่อทันทีที่จบประโยค

               พูดแบบนี้มันหมายความไง เจ้าเด็กนี่ไม่ได้กำลังจีบเขาอยู่ใช่ไหม


               "ครับ ผมกำลังจีบคุณอยู่" พอตเตอร์พูดขึ้นราวกับอ่านใจเขาออก

               "แต่เธอน่าจะรู้นะว่าฉันระ..."

               "ผมรู้ครับ ผมนับถือศาสตราจารย์เลยละเรื่องรักเดียวใจเดียวเนี่ย แต่มันถึงเวลาเริ่มต้นใหม่แล้วครับ เพราะฉะนั้นผมจะทำให้ศาสตราจารย์รักผมให้ได้!"


               จบประโยคนั้น แฮร์รี่ที่สูงเท่ากับเซเวอร์รัสหรืออาจจะสูงกว่านิดหน่อยก็ฉวยโอกาสจูบริมฝีปากบางเบาๆ ก่อนจะเดินออกมา ได้ยินเสียงตะโกนไล่หลังออกมาจากห้องที่ทำให้เขาอดหัวเราะไม่ได้


               "ไอ้บ้าพอตเตอร์!!"




               เช้าวันต่อมา

               แฮร์รี่ออกจากหอตั้งแต่ตีห้าครึ่ง เดินไปที่โรงครัวเพื่อนำอาหารเช้าชุดใหญ่สำหรับพวกเขาสองคนไปที่คุกใต้ดิน จริงอยู่ที่ไปกินที่ห้องโถงก็ได้ แต่เขาอยากกินกับศาสตราจารย์สองคนนี่ ใครจะทำไม

               กว่าจะไปถึงคุกใต้ดินอันเป็นห้องพักส่วนตัวของเจ้าของร่างโปร่งก็หกโมงเข้าไปแล้ว แฮร์รี่เคาะประตูสองสามครั้ง เมื่อไม่มีเสียงตอบรับเขาจึงเปิดเข้าไปข้างใน และแปลกใจไม่น้อยที่ห้องยังคงมืดสนิทราวกับอีกคนยังไม่ตื่น

               แฮร์รี่บิดลูกบิดประตูที่เขาคาดว่าน่าจะเป็นห้องนอน แต่ก็พบว่ามันถูกล็อกไว้ สุดท้ายเขาจึงใช้คาถาในการปลดล็อกมัน และก็พบกับศาสตราจารย์หน้าหวานที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง หัวคิ้วย่นน้อยๆ อย่างคนใช้ความคิด เด็กหนุ่มเห็นดังนั้นจึงยื่นมาไปนวดหัวคิ้วเบาๆ  อีกฝ่ายครางอืออาเสียงแผ่วแล้วใบหน้าก็พลันแสดงถึงความผ่อนคลายออกมากกว่าเมื่อครู่

               แฮร์รี่จับจ้องใบหน้าของคนอายุมากกว่าอย่างเอ็นดู มือหยาบไล้ไปตามโครงหน้าขาว ใบหน้าเรียวยาวที่เขาหลงรัก...หลงรักทุกอย่างที่เป็นเซเวอร์รัส สเนป


               "คุณคงไม่รู้หรอกว่าผมรักคุณมากแค่ไหน.." แฮร์รี่พึมพำกับตัวเอง


               แล้วทันใดนั้นเอง คนอายุมากกว่าที่หลับสนิทอยู่ก็พลิกตัวมาทางแฮร์รี่ มือนุ่มคว้ามือของเขามานอนกอดราวกับเป็นหมอนข้างใบโปรด เรียกรอยยิ้มจากเด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์ได้เป็นอย่างดี


               คนอะไรขี้เซาแล้วน่ารักขนาดนี้เนี่ย..




               06.30 น.

               เซเวอร์รัสลืมตาขึ้นมาอย่างง่วงงุน นาฬิกาชีวิตสั่งให้เขาต้องตื่นเวลานี้เสมอ เมื่อมองลงไปที่ข้างเตียงก็เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ประกาศว่าจะจีบเขาเมื่อวานนี้กำลังนอนฟุบอยู่กับท่อนแขนข้างหนึ่งของตน ส่วนอีกข้างหนึ่ง...

               ...เขาจับอยู่!!!


               เซเวอร์รัสรีบปล่อยมืออย่างรวดเร็ว แต่สัมผัสที่คลายออกไปกลับทำให้เจ้าหนูพอตเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมา


               "คุณตื่นแล้ว.." อมยิ้มให้อย่างรักใคร่

               "พอตเตอร์ เธอมาทะ..."

               "แฮร์รี่ครับ"

               "นั่นแหละๆ เธอมาทำอะไรที่นี่แต่เช้า"

               "ผมตั้งใจว่าจะมากินมื้อเช้ากับคุณ แต่คุณยังไม่ตื่น ก็เลย..."

               "มานอนเฝ้าฉัน?"

               "ประมาณนั้นแหละครับ"

               "แล้วทำไมต้องมากินข้าวกับฉัน เพื่อนเธอก็มี"

               "แต่ผมอยากกินกับศาสตราจารย์เซเวอร์รัสมากกว่านี่ครับ"

               "ใครอนุญาตให้เธอเรียกชื่อต้นฉันไม่ทราบ"

               "ผมนี่แหละครับ" ว่าพลางส่งยิ้มทะเล้นๆ ให้

               "เธอนี่มัน... ให้ตายเถอะ!"

               "แล้วสรุปผมเรียกได้ไหมฮะ"

               "ฉันห้ามอะไรเธอได้ด้วยหรือไง"


               ด้วยความที่เซเวอร์รัสเป็นคนที่ค่อนข้างช่างสังเกตพอสมควร เขาจึงเห็นว่าคำลงท้ายของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไป ตอนแรกใช้ครับ แต่ตอนนี้ใช้ฮะ


               "งั้นคุณเรียกผมว่า 'แฮร์รี่' เถอะฮะ นะฮะ นะๆๆๆ"

               "เอาละๆๆ! ก็ได้! แฮร์รี่ พอใจหรือยัง!"

               "เย้! ผมรักคุณที่สุดเลย!"


               ว่าแล้วก็ขโมยหอมแก้มนิ่มไปอีกทีหนึ่งก่อนจะรีบวิ่งออกมาให้พ้นระยะระเบิด คนโดนหอมแก้มทำได้เพียงนั่งหน้าแดงอยู่บนเตียง หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ รู้สึกดีแปลกๆ กับสัมผัสนี้

               เมื่อถึงเวลาเรียน แฮร์รี่ก็เข้าเรียนตามวิชาเป็นปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือใบหน้าที่ฉายแววอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเปล่งประกายแห่งความสุข ยามนึกถึงเจ้าของดวงหน้าหวานก็อมยิ้มอย่างเอ็นดู


               "เฮอร์ไมโอนี่ ฉันว่าแฮร์รี่ดูแปลกๆ ไปนะ นั่งยิ้มอยู่คนเดียวตั้งนานสองนานแล้ว" รอนกระซิบกับแฟนสาวระหว่างมื้อกลางวัน

               "แฮร์รี่มีความสุขก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ดีกว่าเขานั่งทำหน้าอมทุกข์นะ"

               "มันก็ใช่ แต่ฉันขนลุกกับรอยยิ้มแบบนี้นี่"

               "ขนลุกมากก็ไม่ต้องไปมองสิ" เดรโกแทรกเข้ามากลางบทสนทนา

               "ไอ้คุณหนูเฟเร็ต นี่ขนาดฉันนั่งคุยกับแฟนนายยังอุตส่าห์เข้ามาเสือก... เอ้ย! ยุ่งอีกเหรอ"

               "ก็ฉันอยากยุ่งอ่ะ"

               "แต่วันนี้แฮร์รี่ก็แปลกไปจริงๆ แหละ ยิ้มทั้งวันเลย ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนจะฝันร้ายยังไงก็ไม่รู้" ดีนเข้ามาร่วมวงด้วย

               "แต่ฉันว่าฉันรู้สาเหตุนะ" เชมัสบอก ยิ้มอย่างมีเลศนัย


               ทุกคนหันขวับไปมองที่เชมัสอย่างรวดเร็ว และเหมือนเดรโกจะเข้าใจความหมายของเชมัส เด็กหนุ่มส่งยิ้มแปลกๆ ให้เพื่อนต่างบ้านอย่างเข้าใจกันสองคน ยิ่งเมื่อนึกถึงเรื่องที่คุยกับแฮร์รี่เมื่อวานด้วยแล้ว...


               "แฮร์รี่กำลังมีความรัก"

               "หา!?" ทุกคนร้องออกมาพร้อมกัน


               และเมื่อมองตามสายตาของแฮร์รี่ไป ก็เห็นว่าเพื่อนของตัวเองกำลังจ้องศาสตราจารย์วิชาปรุงยาอยู่อย่างไม่ละสายตา ริมฝีปากขยับเป็นรอยยิ้มหวานจนคนมองรู้สึกคลื่นไส้ไปตามๆ กัน

               ทางด้านเซเวอร์รัส เมื่อถูกเด็กหนุ่มรุ่นลูกจ้องมาแบบนั้นก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก รู้สึกเกร็งไปหมด มือไม้พันกันเหมือนไม่รู้จะเอาไปไว้ที่ไหน ใบหน้าหวานขึ้นสีอมชมพูอยู่ตลอดเวลาจนอาจารย์ใหญ่คนปัจจุบันอย่างมักกอนนากัลสังเกตเห็น


               "เซเวอร์รัส คุณโอเคนะ?"

               "ครับ ผะ..ผมไม่เป็นไร"


               และเมื่อมักกอนนากัลมองไปทางที่เซเวอร์รัสเหลือบมองบ่อยๆ ก็เข้าใจในทันที ดูเหมือนว่าจะมีคู่รักต่างวัยเกิดขึ้นที่ฮอกวอตส์นี่ซะแล้ว.. 


               "อย่างแฮร์รี่เนี่ยนะจะไปชอบสเนป" เนวิลล์พูดขึ้น

               "ให้ฉันพิสูจน์ไหมล่ะ" เชมัสพูดยิ้มๆ  แววตาเจ้าเล่ห์

               "ยังไง" รอนถาม ขมวดคิ้วงงๆ


               เชมัสมองแฮร์รี่ที่กลับมาสนใจจานอาหารของตนเอง แล้วพยักหน้าให้เดรโกอย่างรู้กัน เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วโบกมือไปด้านหลัง พูดขึ้นเสียงดัง


               "อ้าว! ศาสตราจารย์สเนป คุณจะไปแล้วเหรอครับ"


               เท่านั้นแหละ แฮร์รี่หันขวับไปในทิศที่เดรโกโบกมือให้ และเมื่อเห็นว่าศาสตราจารย์หน้าหวานเองก็เงยหน้าขึ้นมองมาทางนี้เหมือนกันเพราะตกใจเสียงเรียกชื่อตัวเอง ก็ส่งยิ้มหวานให้ ก่อนจะหันมาถลึงตาใส่เดรโกที่หันไปหัวเราะกับเพื่อนๆ อย่างสะใจที่แกล้งแฮร์รี่ได้


               "คอยดูนะไอ้เพื่อนบ้า.. เสาร์นี้ฉันจะเอาให้นายอายจนต้องแทรกแผ่นดินหนีเลยคอยดู!"


               รอยยิ้มของเดรโกเจื่อนลงเล็กน้อย แต่ก็เพียงแวบเดียวก่อนที่จะกลับมาเป็นรอยยิ้มที่แสนสะใจดังเดิม




               เย็นวันศุกร์

               ว่าที่มือปราบมารทั้งหกได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ในวันศุกร์ตอนเย็น และจะกลับมาโรงเรียนอีกทีตอนเช้าวันจันทร์ เนื่องด้วยพวกเขาจำเป็นต้องเข้าไปฝึกงานในกระทรวง แม้ว่าปกติกระทรวงจะปิดทำการในวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่สำหรับหกคนนี้ถือเป็นกรณีพิเศษ

               แฮร์รี่และเดรโกเดินทางมาถึงคฤหาสน์มัลฟอยภายในเวลาเพียงชั่วครู่ ลูเซียสเดินออกมาต้อนรับเด็กหนุ่มทั้งสองด้วยความคิดถึง ร่างสูงโปร่งคว้าตัวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเข้ามากอดแน่น

               เดรโกกอดพ่อตัวเองตอบด้วยความรู้สึกที่แตกต่าง พ่อรักเขาในฐานะลูกชายคนเดียว แต่เขารักพ่อในฐานะอื่น..

               เดรโกลอบจูบแผ่วเบาที่ซอกคอขาวของอีกฝ่ายโดยที่ลูเซียสไม่รู้ตัว เมื่อผละออกมาแล้วจึงหันไปกอดแฮร์รี่ด้วยความรู้สึกคิดถึงไม่ต่างกัน เล่นเอาเดรโกเหล่มองเพื่อนตัวเองตาเขียวปั้ด


               "มาเถอะ มื้อเย็นพร้อมแล้ว"


               ลูเซียสไม่อยากจะยอมรับกับตัวเองเท่าไหร่ว่าเขากลายเป็นคนที่อ่อนไหวมากแค่ไหน เขารอคอยสองหนุ่มนี่กลับบ้านมาตั้งวินาทีแรกที่ทั้งคู่หายไปจากเตาผิง อดไม่ได้ที่จะน้ำตาร่วงเมื่อรู้สึกถึงความเงียบเหงาที่คืบคลานเข้ามาหาเขา

               ตั้งแต่เขาเสียภรรยาคู่ชีวิตไป ลูเซียสก็เอาแต่เก็บตัว พูดจาน้อยลง เบื่ออาหาร ไม่สุงสิงกับใคร เดรโกและแฮร์รี่พยายามหาทางช่วยเขาอยู่นาน จนในที่สุดเขาก็กลับมาเป็นคนเดิม...คนเดิมก่อนที่จะเป็นผู้เสพความตาย

               แต่ถึงกระนั้น แม้เขาจะกลับมาเป็นคนเดิม แต่เขาก็รู้ตัวเช่นกันว่าตัวเองเปราะบางลงมากในเรื่องของความรู้สึก หากมีเรื่องกระทบจิตใจนิดเดียวสามารถทำให้เขาร้องไห้ออกมาได้ง่ายๆ และหลายครั้งที่เขาหลั่งน้ำตา เดรโกก็จะเข้ามากอดปลอบเขา เช็ดน้ำตาให้เขา กุมมือเขา แล้วพูดให้กำลังใจเขาว่า


               'เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะครับ'


               เวลาที่เดรโกกอดเขา เขาจะรู้สึกเหมือนตัวเองได้ย้อนวัยกลับไปเป็นเด็กชายลูเซียสอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเดรโกตัวสูงขึ้นหรือเพราะเขาตัวเล็กลง ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเสียเปรียบลูกชายตัวเองอยู่กลายๆ

               หลังจากเสร็จจากมื้อค่ำ ทั้งสามคนต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน และจะเป็นเช่นนี้ทุกครั้ง เดรโกจะแอบย่องเข้าไปดูพ่อของตัวเองทุกคืนเพื่อให้แน่ใจว่าอีกคนไม่ได้ฝันร้ายหรือมีอะไรน่าเป็นห่วง

               แต่เหมือนคืนนี้เดรโกจะคิดผิด คนที่เขาแอบหลงรักกำลังนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง เหงื่อแตกพลั่ก น้ำตานองหน้า ใบหน้าขาวซีดราวกับคนกำลังจะขาดใจ ริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนคนที่พยายามอดกลั้นความเจ็บปวด

               แต่ท้ายที่สุด เหมือนพ่อของเขาคงทนไม่ไหวอีกแล้ว เสียงกรีดร้องดังออกมาจากริมฝีปากได้รูปก่อนที่เจ้าตัวจะสะดุ้งตื่น หายใจหอบด้วยความตกใจ


               "ดะ..เดรโก"


               เด็กหนุ่มดึงร่างบางๆ ของพ่อตัวเองเข้ามากอดไว้แน่น ลูเซียสตัวสั่นอย่างน่าสงสาร เขาไม่ได้ฝันร้ายแบบนี้มานานแล้ว ความเจ็บปวดจากคำสาปกรีดแทงยังคงติดตรึงแม้จะเป็นเพียงฝัน เขาร้องไห้อย่างหมดสภาพอยู่ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของลูกชาย 

               เดรโกผละออกมาเล็กน้อย จูบซับน้ำตาให้กับคนอายุมากกว่าอย่างอ่อนโยน เปลือกตาของทั้งสองหลับพริ้มราวกับต้องการซึมซับช่วงเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ให้ได้มากที่สุด และแล้ว... เดรโกก็ครอบครองริมฝีปากบางของคนเป็นพ่อเอาไว้..

               ตั้งแต่เกิดมา ไม่ใช่ว่าลูเซียสไม่เคยจูบใคร เขามีเมีย และนั่นหมายความว่าเขาย่อมต้องเคยจูบกับเมียตัวเองอยู่แล้ว แต่มันกลับต่างกับความรู้สึกในตอนนี้ราวฟ้ากับเหว คล้ายกับว่านี่เป็นจูบที่เขาใฝ่หามาทั้งชีวิต มันไม่ใช่จูบที่เร่าร้อน มันอ่อนโยนและทะนุถนอมเขาราวกับเขาเป็นเพียงแก้วเปราะบางที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ มือหนายังคงเพียรเช็ดน้ำตาบนหน้าของเขาต่อไป หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก


               "ใจเต้นแรงจังนะครับ" เดรโกเอ่ยเย้า


               ลูเซียสหน้าแดงก่ำเมื่อได้ฟังคำลูกชาย มือเรียวสองข้างกำเสื้อนอนด้านหลังของอีกฝ่ายไว้แน่น เป็นการจูบกับผู้ชายครั้งแรกในชีวิตที่ดูดพลังเขามาก


               "ผมรักพ่อมากนะครับ"

               "พ่อก็รักลูก"

               "มันไม่ใช่แบบนั้นครับ"


               เดรโกมองหน้าลูกชายคนเดียวของเขาด้วยความแปลกใจ


               "จูบเมื่อกี้มันยังไม่ชัดเจนพออีกเหรอครับ"

               "พ่อ..."

               "ผมไม่ได้ขอให้พ่อรักผมตอบ เพราะต่อไปนี้ผมจะจีบพ่อเอง"

               "แต่แบบนี้มันไม่ถูกต้อง พ่อลูกไม่ควรที่จะ..."

               "พ่อใช้อะไรตัดสินเหรอครับว่าอะไรควรอะไรไม่ควร มองหน้าผมสิครับลูเซียส" เดรโกเรียกชื่อเมื่ออีกฝ่ายหลบตาเขา

               "แต่ว่ามัน..."

               "ลูเซียสครับ ผมไม่สนหรอกนะว่าใครจะมองเรายังไง ผมแค่รักลูเซียส รักมานานแล้ว ลูเซียสคิดว่าหลายครั้งที่ผมร้องไห้มันเป็นเพราะอะไรล่ะครับ"

               "..."

               "ให้โอกาสผมนะครับ.."

               "..."

               "ผมให้สัญญาเลยว่าผมจะทำให้ลูเซียสมีความสุขที่สุดในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ด้วยเกียรติของตระกูลมัลฟอยเลย"

               "พ่อ..."

               "ลูเซียสไม่จำเป็นต้องแทนตัวเองแบบนี้อีกแล้วนะครับ แทนว่าอะไรก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่คำนี้"


               เดรโกจูบลูเซียสอีกครั้ง ลิ้นร้อนสอดเข้าไปภายในเพื่อตักตวงความหวาน และ... โอ้! ลูเซียสจูบเขากลับ!

               ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ชายหนุ่มทำแบบนี้ คำบอกรักของคนมีศักดิ์เป็นลูกชายยังคงดังก้องอยู่ในหัว ใจเขาเต้นแรงกว่าเดิมจนเขากลัวว่ามันจะหยุดเต้นเอา รู้สึกอบอุ่นใจเหลือเกินเมื่อได้ยิน ทั้งที่ไม่รู้สาเหตุด้วยซ้ำว่าทำไม


               "ผมรักลูเซียสมากนะ.."


               TBC.




______________________________________
               มาแล้วววววววว ตามมาติดๆ กับตอนที่สอง สำหรับตัวไรต์เองนะ ไรต์คิดว่ากระแสตอบรับมันดีจนหน้าตกใจเลยแหละ ขอบคุณทุกคนมากนะครับ

               ช่วยคอมเม้นกันมาหน่อยนาาา ยังไงซะมันก็สำคัญกับไรต์มาก อย่าลืมมาเพ้อกันโดยติดแท็ก #ficHPmyman กันด้วยนะครับบ


               @Me The Ripper
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #123 ราชาผู้ทรราช (@NewZA2535) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 18:34

    -ลูกชายขี้แต๊ะอั้ง!!!!!! เดะแม่จับตีก้นลายเลยนี้!!!

    #123
    0
  2. #109 haleqeen (@haleqeen) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 15:54

    ตายอย่างสงบ ยมบาลไม่รับ บาปเกินนน
    #109
    0
  3. #103 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:33

    อูวววว บาปมาก แต่ฟินอะ

    #103
    0
  4. #97 hoshijung (@fatin-creammy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 18:20

    ศีลธรรมอยู่ไหนทำไมข้าถึงหาไม่เจอในตอนนี้!!!!
    #97
    0
  5. #77 Kamikami0000 (@Kamikami0000) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 18:04

    มาลงนรกไปด้วยกันเถอะะะะะ
    #77
    0
  6. #76 + SaiChil + (@parkchaewon00) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 13:18
    สายบาปบันไซซซซซ !!!!! 55555
    #เรื่องนี้ทำให้เราทราบถึงประชากรเรือบาปจริงๆ
    #76
    0
  7. #59 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 12:35

    ศีลธรรมจงเจริญ!!!
    #59
    0
  8. #53 Akashi001235 (@Akashi001235) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 20:43
    อร๊ากกกกกกตัวข้านี้หาคำว่าศีลธรรมไม่เจอ!!!!เพราะเหตุใด!?!!!
    #53
    0
  9. #29 Akasora genri (@cerchaya45) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 15:09

    โยนศีลธรรมลงคลองไปซะ 5555

    #29
    0
  10. #7 Chulity (@Chulity) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 20:10
    บาป บาป บาป บาป บาป บาป บาป บาป บาป บาป ๆ~ๆ
    #7
    0
  11. #3 pan club (@stang50) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 21:32
    grazzzzzz ศีลธรรม!!! where!!!?! มันกร๊าวใจมากค่ะ ></// ขอคู่นี้เยอะๆ เซอร์วิสมากๆ มันดียยยยย์
    #3
    0