My Man [Harry Potter :: HP/SS | DM/LM] #ผู้ชายของผม

ตอนที่ 10 : Chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 822
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62


               เช้าวันต่อมา

               ตอนนี้แปดโมงกว่าแล้ว ทุกคนในห้องตื่นหมดแล้ว ยกเว้นแฮร์รี่ที่ยังหลับสนิท


               "แฮร์รี่ เช้าแล้วนะ" เซเวอร์รัสปลุก

               "..."

               "แฮร์รี่ ตื่นได้แล้ว"

               "..." เงียบกริบ

               "แฮร์รี่ ตื่นเร็ว"

               "..."

               "..." เซเวอร์รัสมองคนขี้เซาอย่างปลงๆ...

               "..." ...แต่แฮร์รี่ก็ยังไม่ตื่นอยู่ดี

               "..."

               "อือ.."


               แฮร์รี่ครางเบาๆ เมื่อรู้สึกตัวตื่น ลืมตาขึ้นมาก่อนจะเลื่อนไปสบตากับเซเวอร์รัส ส่งยิ้มหวานให้อย่างเอาใจ


               "เซฟฟฟฟฟ.."

               "ตื่นมาก็อ้อนเลยนะไอ้ตัวแสบ เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม"

               "ไม่แล้วฮะ อยากกอด...คุณมากกว่า.." เสียงภายใต้หน้ากากช่วยหายใจดังอู้อี้เบาๆ

               "เอาหายมันหายก่อนเถอะ" เซเวอร์รัสพูดทั้งหน้าขึ้นสี

               "สัญญา...นะฮะ"

               "อืม.."


               แฮร์รี่อมยิ้ม ดีใจที่เห็นคนที่เขารักสบายใจ ไม่ได้บอกไปว่าตอนนี้เขาก็ยังเจ็บอยู่แหละ รู้สึกเหมือนอวัยวะภายในร้าวระบมไปหมด


               "เซฟ บอกแฮร์รี่ไปเลยสิ" ลูเซียสพูดขึ้น

               "คือ..." ...เขาไม่พร้อม


               เซเวอร์รัสไม่พร้อมจริงๆ เขายังไม่กล้าพูดเรื่องนั้นในตอนนี้ ไม่อยากยอมรับว่าแฮร์รี่เหลือเวลาน้อยมากแค่ไหน ถึงจะได้ผ่าตัด แต่โอกาสรอดก็มีแค่ห้าสิบเปอร์เซนต์เท่านั้น

               แต่เขาไม่ได้รู้จากหมอหรอกนะ

               เมื่อวาน ก่อนแฮร์รี่จะฟื้น ตอนที่เขาบ่นเจ้าห้าสหายจอมแสบแห่งกริฟฟินดอร์อยู่นั้น เขาไม่ลืมที่จะถามสิ่งที่ตัวเองสงสัยไปด้วย


               'เมื่อวานน่ะ หมอมักเกิ้ลคนนั้นคุยอะไรกับพวกเธอ'

               'คือ...' รอนเอ่ยนำขึ้นมา มือกระตุกเสื้อคลุมแฟนสาวถี่ๆ

               'ตอบฉันมา โรนัลด์ วีสลีย์'

               '...' รอนก้มหน้างุด ไม่ยอมสบตา

               'อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทนนะ ตอบ!' เขาขึ้นเสียง

               'ก็ได้ครับ ถ้าศาสตราจารย์อยากรู้' เนวิลล์พูดขึ้นเสียงเรียบ หากแฝงไปด้วยความกังวล

               '...' เซเวอร์รัสเงียบ รอฟังคำตอบจากเด็กหนุ่ม

               'ทุกอย่างที่หมอบอกเราเป็นเรื่องที่ศาสตราจารย์รู้อยู่แล้วครับ เขาต้องผ่าตัด ถ้าไม่ผ่าจะอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งเดือน แต่...'

               'แต่อะไร'

               '...แต่ถึงจะผ่าตัด โอกาสรอดก็มีแค่ห้าสิบเปอร์เซนต์ครับ'

               '...'


               เขาจำได้ว่าตัวเองนิ่งไปครู่ใหญ่อย่างตกใจ หน้าเสียจนหลายๆ คนเป็นห่วง แต่สักพักเขาก็กลับมาบ่นเด็กทั้งห้าเหมือนเดิม โทษฐานที่มีความลับกับเขา เรื่องสำคัญแบบนี้กลับไม่บอก


               "ให้ผมบอก...ให้ไหม...ครับเซฟ" เสียงของเดรโกดึงเซเวอร์รัสออกจากห้วงความคิดของตัวเอง

               "ก็ดีเหมือนกัน.."


               ให้ลูกทูนหัวเขาบอกก็ดี เพราะถ้าให้เขาเป็นคนบอกเอง เขาอาจจะควบคุมคัวเองไม่ได้ ร้องไห้ออกมาซะก่อน


               "บอก...อะไรฮะ" แฮร์รี่ถามขึ้น

               "นายต้อง...ผ่าตัดแล้ว ไม่งั้น...นายจะตาย"

               "เลื่อนไป..."

               "ไม่ได้แล้วแฮร์รี่ หมอบังคับน่ะ" ลูเซียสขัดก่อนที่แฮร์รี่จะพูดจบ


               เซเวอร์รัสและลูเซียสมองเด็กหนุ่มทั้งสองอย่างสงสาร ต่างคนต่างพยายามเค้นเสียงพูดกันทั้งที่หายใจแทบไม่ไหว เครื่องช่วยหายใจที่ใช้อยู่ยิ่งทำให้ลำบากมากขึ้นไปอีก


               "ถ้าไม่ผ่า...ผม...เหลือเวลา...เท่าไหร่...ฮะ"

               "เดือนเดียว เธอจะเหลือเวลาแค่เดือนเดียว" เซเวอร์รัสตอบเสียงสั่น


               มือแกร่งยื่นมาจับมือของศาสตราจารย์วิชาปรุงยา บีบเบาๆ ให้อีกฝ่ายที่กำลังเสียกำลังใจทั้งที่ไม่ใช่คนป่วยรับรู้ว่าเขายังอยู่ตรงนี้ยังมีลมหายใจ ยังอยู่เคียงข้างกัน

               หากแต่สัมผัสนั้นกลับทำให้น้ำตารินรดลงมาตามโครงหน้าเรียว

               สองแขนก้มลงกอดตัวแฮร์รี่เอาไว้ ตัวสั่นน้อยๆ เพราะพยายามกลั้นสะอื้น ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างปวดร้าว

               เซเวอร์รัสไม่อยากคิด ว่าสัมผัสอันแสนอบอุ่นของเด็กหนุ่มจะอยู่กับเขาไปอีกนานเท่าใด ร่างที่เขากอดจะขยับตามจังหวะการหายใจไปอีกนานแค่ไหน อุ้งมืออบอุ่นที่ลูบหลังเขาอยู่จะขยับแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่

               น้ำตาไหลออกมาจากตานัยน์ตาสีเขียวมรกตเงียบๆ แฮร์รี่ไม่อยากเห็นอีกฝ่ายเป็นแบบนี้เลย


               "อย่า...พยายาม...อดทน ถ้าเซฟอยาก...ร้องไห้ ร้องเลยฮะ"


               แล้วเสียงสะอื้นที่อัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวดก็ดังขึ้นทันที




               วันต่อมา


               "ลูเซียสครับ ผม...มีเรื่อง...จะถาม"

               "ว่ามาสิ"


               ตอนนี้แฮร์รี่หลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา ส่วนศาสตราจารย์วิชาปรุงยาก็หลับสนิทเหมือนกัน เพราะไออุ่นจากคนป่วยทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเกินไป สุดท้ายจึงจมเข้าสู่ห้วงนิทราจนได้

               เดรโกและลูเซียสเลยสามารถคุยกันได้อย่างสบายใจ เสกคาถาป้องกันเพิ่มอีกชั้นเพื่อความไม่ประมาท


               "ผมจีบ...ลูเซียสติด...หรือยังครับ"


               พรวด!


               "แค่กๆๆ! ถามอะไรของเธอเนี่ย!"


               ลูเซียสที่ดื่มน้ำอยู่สำลักพรวดทันที ใครใช้ให้ถามคำถามชวนเขินแบบนั้นเล่า!


               "ผมแค่...อยากรู้"


               ลูเซียสใช้เวลาอยู่พักหนึ่งในการระงับความเขินของตัวเอง ยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนป่วย เรียกเลือดขึ้นมากองบนหน้าของคนทั้งสองได้ดี...

               ...และนั่นทำให้ลูเซียสเขินหนักยิ่งกว่าเดิม


               "เธอหายดีเมื่อไหร่ ฉันถึงจะตอบคำถามเธอ"




               สามวันต่อมา

               อาการของเด็กหนุ่มทั้งสองยังคงที่ แม้ไม่ได้ดีขึ้นมากแต่ก็ไม่ได้แย่ลง อย่างน้อยผลกระทบจากคำสาปกรีดแทงก็ดีขึ้นบ้างแล้ว แต่ส่วนอื่นยังเหมือนเดิม

               แต่ชีวิตคนเรา หากไม่มีอุปสรรค ชีวิตคงจืดชืดไร้รสชาติ ไร้สีสัน

               และดูเหมือนว่าคราวนี้สีที่เติมเข้ามาในชีวิตของพวกเขาจะเป็นสีน้ำเงินดำนะ..


               วันนี้เป็นวันที่ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า ห้าสหายกริฟฟินดอร์คุยกับคนป่วยทั้งสองอย่างสนุกสนาน ส่วนเซเวอร์รัสและลูเซียสเลือกที่จะฟังเงียบๆ มากกว่า


               "เอ้อ เดรโก ฉันว่าจะถามนายอยู่พอดี รายงานวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์อันล่าสุดของนายน่ะ ได้คะแนนเท่าไหร่เหรอ ศาสตราจารย์บินส์ฝากถามน่ะ" เนวิลล์ถาม

               "..."

               "เดร... เฮ้! นายโอเคไหม!" เนวิลล์ร้องอย่างตกใจ


               เนวิลล์รีบเดินกึ่งวิ่งไปดูเพื่อนทันที คนอื่นๆ ก็ต่างพากันกรูไปอยู่ข้างเตียงสลิธิรินหนุ่มกันหมด ลูเซียสที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ เดินตรงไปแหวกวงล้อมเด็กๆ ออก


               "เดรโก! เธอเป็นอะไรน่ะ! เดรโก!!"


               ลูเซียสเขย่าตัวคนมีศักดิ์เป็นลูกชายอย่างตกใจ น้ำตารื้นขึ้นมาบนขอบตา


               "เจ็บ...หน้าอก... ผม...เจ็บ..."


               ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดไร้สีเลือด เหงื่อไหลลงมาตามขมับที่เห็นเส้นเลือดได้ชัดเจน ริมฝีปากแห้งผาก เครื่องช่วยหายใจหลุดออกจากหน้า ร่างสูงงอตัวอย่างทรมาน ปากอ้าพะงาบๆ พยายามหายใจ


               "เดี๋ยว...เอ่อ...เดี๋ยวฉันเรียกผู้บำบัดให้นะ" เฮอร์ไมโอนี่ว่าลนๆ ก่อนจะเดินออกไป

               "เดรโก.." แฮร์รี่ครางเบาๆ


               เซเวอร์รัสรีบเข้าไปลากรุ่นพี่ของตัวเองออกมาเมื่ออีกฝ่ายเริ่มเขย่าตัวเดรโกแรงขึ้นเรื่อยๆ เพราะสติแตก เผลอๆ ลูกทูนหัวเขาจะตายก็เพราะอีกฝ่ายเนี่ยแหละ


               "ปล่อยฉันนะเซฟ ปล่อยฉัน! ฉันจะไปหาเดรโก ปล่อย!! เดรโก!!"


               เสียงเรียกร้องคนเด็กกว่าดังลั่นชั้นเมื่อเซเวอร์รัสพาหนุ่มรุ่นพี่ออกมานอกห้อง เขาจะจับอยู่ได้นานแค่ไหนเนี่ย ดิ้นเป็นปลาขาดน้ำขนาดนี้


               "ข้างในน่ะ ออกมาช่วยฉันที ฉันจะไม่ไหวแล้ว!" ศาสตราจารย์หนุ่มตัดสินใจเรียกสิงโตทั้งหลาย


               แล้วสองนาทีต่อมา รอนกับดีนก็ออกมาช่วยกันจับตัวลูเซียสเอาไว้ คนผมบลอนด์ทั้งดิ้นทั้งอาละวาดจนผู้บำบัดต้องมาพาตัวไปเอง

               เมื่อหมดปัญหาเรื่องลูเซียสแล้ว ทั้งสามก็กลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง เป็นจังหวะเดียวกับที่เดรโกหมดสติไปแล้ว และหมอเจ้าของไข้เดินเข้ามาพอดี

               ตรวจร่างกายอยู่ครู่เดียว คาถาลอยตัวก็ถูกใช้งาน ตัวเดรโกถูกพาไปยังห้องที่ถูกเตรียมไว้สำหรับผ่าตัดทันที




               "ปล่อยผม ผมขอร้อง ปล่อยผมเถอะ.."


               ตอนนี้ลูเซียสอยู่ในห้องโล่งๆ ห้องหนึ่ง มีผู้บำบัดชายสองคนเฝ้าไว้ ข้อมือของเขาถูกมัดไพล่หลังไว้อย่างแน่นหนา ข้อเท้าก็เช่นกัน ไม้กายสิทธิ์ถูกยึดไว้


               "ตอนนี้คุณยังสติแตกอยู่ เราคงปล่อยให้คุณไปรบกวนการทำงานของหมอมักเกิ้ลคนนั้นไม่ได้" ผู้บำบัดคนหนึ่งตอบเสียงเรียบ

               "ผมสัญญา ผมจะไม่ไปวุ่นวายอะไรทั้งนั้น สัญญาเลย นะครับ ปล่อยผมเถอะ.." เสียงทุ้มหวานยังคงอ้อนวอนทั้งน้ำตา


               ผู้บำบัดหนุ่มทั้งสองมองหน้ากันอย่างลำบากใจ สงสารก็สงสาร แต่ก็กลัวว่าญาติคนไข้จะทำเสียเรื่องเสียราว

               ให้ตายสิ! พวกเขาไม่เคยเห็นคนจากตระกูลมัลฟอยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย..

               ลูเซียสอยากไปหาเดรโก ไม่อยากโดนจับขังไว้โดยที่ไม่รู้อะไรแบบนี้ ภาพของเดรโกที่นอนงอตัวด้วยความเจ็บปวดจากโรคร้ายยังติดตาเขาอยู่เลย ทำได้แค่เพียงปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาเรื่อยๆ พร้อมอ้อนวอนผู้บำบัดทั้งสองไปด้วย


               "ได้โปรดนะครับ ผมขอร้อง.. ฮืออออ.."


               สุดท้ายลูเซียสก็ทนไม่ไหว ความเสียใจที่ไม่สามารถช่วยอะไรคนที่ตัวเองรักได้เลยกำลังกัดกินจิตใจของชายหนุ่ม

               ผู้บำบัดสองคนมองหน้ากันอย่างกระอักกระอ่วน คนหนึ่งน้ำตาคลอเบ้าตามญาติคนไข้ไปแล้ว

               เขาไม่เคยเห็นใครร้องไห้ได้น่าสงสารเท่านี้มาก่อนเลย โดยเฉพาะคนที่เป็นมัลฟอย


               "เพื่อนผมเป็นไงบ้างครับ" เสียงนุ่มเย็นที่แฝงความกังวลน้อยๆ ดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดเข้ามา

               "เซฟ!"


               เซเวอร์รัสปิดประตูตามหลัง รอคำตอบจากผู้บำบัดทั้งสองอย่างใจเย็น


               "คือ...เขาขอร้องจะออกไปน่ะครับ แต่เรากลัวว่ามันอาจจะวุ่นวายกันไปหมด"


               ศาสตราจารย์หนุ่มมองลูเซียสอย่างชั่งใจ น้ำตาบนใบหน้าขาวนวลนั่นทำให้เขาใจอ่อนได้ไม่ยากเลย แต่ก็ไม่อยากทำให้เจ้าหน้าที่หลายๆ คนต้องเดือดร้อน


               "สัญญากับฉันก่อนลูเซียส ถ้าออกไปแล้วนายห้ามอาละวาดเด็ดขาด ตอนนี้หมอกำลังช่วยเดรโกอยู่ เข้าใจไหม"

               "เข้าใจ ฉันสัญญาเซฟ ฉันสัญญา.."


               เซเวอร์รัสพยักหน้ารับก่อนจะโบกไม้กายสิทธิ์ แล้วเชือกที่พันธนาการลูเซียสไว้ก็ขาดออกจากกัน

               ขาเรียวทั้งสองคู่ก้าวยาวๆ ไปยังห้องผ่าตัด ทุกคนรวมตัวกันอยู่ตรงนั้น ไม่เว้นแม้กระทั่งแฮร์รี่ที่นั่งอยู่ในรถเข็น เขาขอให้พยาบาลที่มาด้วยกันกับหมอเปลี่ยนจากหน้ากากเป็นสายสอดเข้าไปในจมูกชั่วคราว ถึงจะไม่ได้ดีเท่าหน้ากาก แต่ก็ยังพอได้อยู่

               นายแพทย์หนุ่มเดินออกมาจากห้องผ่าตัดหลังตรวจร่างกายของเดรโกอย่างละเอียดแล้ว เขาแจ้งให้ญาติคนไข้ทราบอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้


               "อาการของคุณมัลฟอยกำเริบครับ เราคงต่อเวลามากกว่านี้ไม่ได้แล้ว วันนี้ผมคงต้องผ่าตัดให้เขาเลยถ้าอยากให้เขารอด"

               "ถ้าผ่าตัดเขาจะรอดร้อยเปอร์เซนต์ใช่ไหมครับ" เชมัสถาม

               "หมอรับประกันอะไรไม่ได้ครับ แต่หมอจะพยายามทำให้ดีที่สุด"


               เมื่อพูดจบ คนเป็นหมอก็หันหลังเพื่อเดินเข้าห้องผ่าตัด หากแต่ต้องชะงักไว้เมื่อขาของเขาข้างหนึ่งถูกดึงเอาไว้ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...

               ...มัลฟอยคนพ่อนั่นเอง


               ลูเซียสทรุดตัวลงกับพื้นแล้วจับขานายแพทย์หนุ่มไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง หลั่งน้ำตาโดยไม่สนภาพพจน์ใดๆ ทั้งสิ้น


               "ได้โปรด... ช่วยเขาด้วยนะครับ ช่วย...ฮึก...ช่วยเดรโกด้วย อย่าให้เขาตายนะครับ อึก..ฮึก...ผมขอร้อง.. ผม...ผะ..ผมยอม...ฮึก...ทุกอย่าง ทุกๆ อย่างเลย.."

               "..."


               ผู้ช่วยชีวิตนิ่งอึ้งไปอย่างตกใจไม่ต่างอะไรกับทุกคนที่ยืนมองอยู่ ผู้บำบัด คนไข้ และญาติคนไข้ที่อยู่แถวนั้นตาค้างกันไปหมด

               มัลฟอยไม่เคยก้มหัวให้ใคร

               มัลฟอยไม่เคยขอร้องใคร

               มัลฟอยไม่เคยแสดงอารมณ์ให้ใครเห็น

               มัลฟอยไม่เคยมีใครเห็นน้ำตา

               มัลฟอยไม่เคยมีสภาพที่น่าเวทนาเท่านี้มาก่อน..


               ภาพลักษณ์ของคนตระกูลนี้คือความสง่างาม เยือกเย็น และเลอค่า

               หากแต่ยามนี้ลูเซียสยอมทุกอย่าง ต่อให้ต้องเสียศักดิ์ศรี ต้องสละทุกอย่างที่ตัวเองมีเขาก็จะทำ

               ขอแค่เดรโกปลอดภัย..


               "เขาจะปลอดภัยครับ หมอสัญญา"


               และเพราะแบบนี้ คนเป็นหมอจึงไม่ลังเลเลยที่จะให้คำสัญญากับอีกฝ่าย




               ทุกคนนั่งรอกันอยู่หน้าห้อง หวาดกลัวสุดใจว่าจะเสียเด็กหนุ่มผมบลอนด์ไป

               หนึ่งชั่วโมงผ่านไป..

               สองชั่วโมงผ่านไป..

               สามชั่วโมงผ่านไป..


               มือเรียวสองข้างจับกันแน่น น้ำตาร้อนๆ หยดลงต้องมือทั้งสองข้าง ก้มหน้าลงจนลูกผมหล่นลงมาปรกหน้า หางม้าที่รัดต่ำๆ หล่นลงมาที่ไหล่ข้างหนึ่ง ขอบตาเริ่มบวมช้ำเพราะร้องไห้ติดต่อกันเป็นเวลานาน

               แล้วจู่ๆ ในหัวก็นึกย้อนไปถึงคำถามของเดรโก


               'ผมจีบ...ลูเซียสติด...หรือยังครับ'

               'เธอหายดีเมื่อไหร่ ฉันถึงจะตอบคำถามเธอ'


               หากเขาตอบเด็กหนุ่มไปตั้งแต่ตอนนั้น ไม่รั้งรอและถ่วงเวลา ทั้งเขาและเดรโกคงมีความสุขไปแล้ว

               เขาคิดบ้าอะไรอยู่นะ ถึงใช้คำถามนั้นในการยื้อชีวิตเดรโกไว้แบบนี้ หากเด็กหนุ่มไม่รอด ทั้งเขาและเดรโกคงติดค้างกันไปจนกว่าเขาจะตาย แทนที่จะเก็บเกี่ยวความสุขในช่วงเวลาสั้นๆ ไว้ให้ได้มากที่สุด

               แต่เมื่อกี้หมอมักเกิ้ลคนนั้นสัญญากับเขาแล้ว ไม่มีทางผิดสัญญาแน่ๆ


               กลับมานะเดรโก กลับมาฟังคำตอบของฉันนะ..


               ได้แต่ภาวนาในใจอย่างทรมาน เรียวฟันขบลงบนริมฝีปากสีสวยจนได้เลือด น้ำตายังคงไหลไม่หยุด


               "คุณมัลฟอยคะ เชื่อหนูสิคะ ยังไงเดรโกก็ต้องปลอดภัย หมอเขาสัญญาไว้แล้วด้วย" เฮอร์ไมโอนี่ว่า กุมมือทับสองมือของลูเซียสไว้

               "แต่นี่มันสามชั่วโมงแล้วนะ ทำไมไม่เห็นมีใครออกมาบอกอะไรเลยล่ะ" เสียงทุ้มหวานสั่นเครือ

               "การผ่าตัดเปลี่ยนอวัยวะเป็นการผ่าตัดใหญ่ค่ะ เลยใช้เวลาค่อนข้างนาน ยิ่งเป็นอวัยวะสำคัญยิ่งนานค่ะ"

               "อย่าเครียดเลยครับคุณมัลฟอย เป็นกำลังใจให้เดรโกดีกว่า ถ้าเขาฟื้นมาแล้วเห็นคุณร้องไห้แบบนี้เขาคงรู้สึกผิดน่าดู"


               ลูเซียสนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อดีนพูดเตือนสติเขา เงยหน้าขึ้นพลางนวดสันจมูกตัวเอง มือเช็ดน้ำตาบนหน้า

               นั่นสินะ.. เขาไม่ได้นึกถึงตรงนี้เลย


               "นายด้วยแฮร์รี่ ยิ่งนายเครียดตัวนายเองนั่นแหละที่จะแย่"


               เสียงรอนที่ดังขึ้นเรียกให้เจ้าของผมบลอนด์ยาวหันไปมอง เห็นเด็กชายผู้รอดชีวิตนั่งหลับตา คิ้วขมวดแน่น หายใจถี่เข้าออกถี่ๆ อยู่กับสายออกซิเจนที่ถูกสอดเข้าไปในจมูก ต้องขอบคุณพยาบาลที่ยอมเปลี่ยนให้เขาชั่วคราว แม้ว่ามันจะหายใจลำบากกว่าเดิมก็เถอะ


               "โทษที มัน...อดไม่ได้...น่ะ"


               แฮร์รี่ลืมตาขึ้น ส่งยิ้มฝืดๆ ให้เพื่อนรัก หากสีหน้าก็ยังไม่ดีขึ้น

               เซเวอร์รัสเห็นท่าไม่ค่อยดีจึงบีบที่ไหล่กว้างทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยนและปลอบประโลม


               "เขาหัวแข็งนะ เดรโกน่ะ ยังไงก็ต้องหายดีอยู่แล้ว แต่เธอน่ะ ก่อนจะห่วงคนอื่นห่วงตัวเองก่อนดีไหม เธอเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเลยนะ"

               "ผม..."

               "เธอเป็นเด็กชายผู้รอดชีวิตก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าครั้งนี้จะเป็นแบบนั้นนะ ถ้าเธอยังห่วงแต่คนอื่นโดยไม่นึกถึงตัวเองแบบนี้ ฉายานั่นได้ไปอยู่กับเธอในหลุมแน่ๆ"


               แม้น้ำเสียงจะฟังดูอ่อนโยนและหยอกล้ออยู่ในที หากมือของคนพูดกลับเย็นเฉียบและสั่นเทา แววตาเศร้าโศกและเจ็บปวด น้ำตารื้นขึ้นมาบนขอบตา


               "ขอโทษ...นะฮะ"


               มือหนาจับมือข้างหนึ่งที่อยู่บนไหล่อย่างปลอบโยน เซเวอร์รัสยิ้มให้ น้ำตาหยดหนึ่งหยดลงข้างแก้ม


               "เป็นเด็กชายผู้รอดชีวิตน่ะ ก็ต้องเป็นให้มันตลอดรอดฝั่งนะแฮร์รี่ อย่ามาเสียชื่อเพราะเรื่องแค่นี้ละ"




               สี่ชั่วโมงผ่านไป


               "เดรโกเป็นไงบ้างครับ/คะ!"


               ทุกคนเปล่งเสียงถามพร้อมกันเมื่อเห็นร่างของผู้ช่วยชีวิตในชุดสีเขียวเปิดประตูเดินออกมาจากห้องผ่าตัดจำเป็น นายแพทย์หนุ่มยิ้มก่อนจะตอบ


               "คุณมัลฟอยปลอดภัยแล้วครับ หัวใจอันใหม่เข้ากับเขาได้ดี คิดว่าไม่เกินสองวันก็น่าจะฟื้นนะครับถ้าไม่มีอาการแทรกซ้อนอะไร ที่นี่ไม่มีห้องไอซียู เพราะฉะนั้นหมอจะกั้นอาณาเขตไว้ในห้องพักฟื้นนะครับ อนุญาตให้ผ่านเข้าออกได้แค่เฉพาะคุณมัลฟอยเท่านั้น หากเขาฟื้นเมื่อไหร่อาณาเขตจึงจะหายไป แบบนี้คงสะดวกกว่า ยังไงหมอขอตัวก่อนนะครับ"


               ลูเซียสแทบจะทิ้งตัวลงกับพื้นด้วยความโล่งอกและยินดี แต่เมื่อมองไปที่คนป่วยอีกคน ความรู้สึกหนักอึ้งก็ทับถมเขาแทน

               เขายังไม่ควรยินดีอะไรทั้งนั้น ผู้มีพระคุณของตระกูลมัลฟอยยังไม่ได้รับการรักษาใดๆ เลย

               แฮร์รี่เห็นสายตาที่มองมา เขาส่งยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนก่อนจะพูด


               "ไม่ต้องห่วงผมหรอกฮะ คุณมีสิทธิ์ที่จะยินดีได้เต็มที่ ไม่ต้องห่วงผมเลย"


               แฮร์รี่ก็ยังคงเป็นแฮร์รี่ ยังคงแสนดีกับคนอื่นเสมอมาไม่เคยเปลี่ยน แม้แต่คนที่ทำลายคนสำคัญของแฮร์รี่อย่างเขา เด็กหนุ่มก็ยังให้อภัยโดยไร้ข้อแม้

               ลูเซียสเดินไปก้มตัวลงกอดแฮร์รี่ แขนแกร่งกอดเขาตอบ


               "มีความสุขได้แล้วนะฮะ.."


               TBC.




______________________________
               สีสันของชีวิตอ่ะเนอะ แหะๆ

               ตอนหน้ากะว่าจะลงตอนพิเศษเกี่ยวกับคู่รักคู่หนึ่ง มีโมเม้นต์อยู่ในเรื่องด้วยนะ ลองหากันดู ใบ้ให้ว่าเป็นคู่ที่เจเคอยากให้คู่กันตอนภาคสี่ แต่กลัวแย่งซีนตัวละครอื่น ไรต์เลยอยากสนองนี้ดเจเคซะหน่อย ลองเดากันดูน้าาา (แต่แค่นี้คงรู้แล้วแหละมั้ง ฮ่าๆๆ)

               สำหรับตอนนี้ แต่งยากเหมือนกันแฮะ พยายามบิ้วท์อารมณ์ตัวละครเยอะมากๆ  จินตนาการตามสุดชีวิต ฮ่าๆๆๆ

               Whatever เนอะ กติกาเดิม เพิ่มเติมคือขี้เกียจย้ำแล้ว จะไปลงฟิคสั้นต่อ แฮ่!


               @Me The Ripper
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #83 Re_place (@Re_place) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 19:30

    รอนะค่าาา

    #83
    0
  2. #75 jasmine_tea2 (@Jasmine_Tea) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 00:48

    เดรกหายแล้ววววว ลูเซียสคนสวยจะได้มีความสุขจริงๆซักที~ รีบๆตื่นมาเต๊าะคุมพ่อต่อไวๆนะพ่อหนุ่มมม❤️


    ส่วนรี่ โอ๋เอ๋นะฮื่อออออ

    #75
    0
  3. #70 Jya (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 11:59

    โล่งไป 1 เหลืออีก 1 สู้นะค่าา

    #70
    0
  4. #69 yume4007 (@yume4007) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 08:46
    โอยยยย ลุ้นนนน
    #69
    0
  5. #68 Flutter (@Flutter) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 15:36

    รี่อย่าเป็นไรนะ

    #68
    0
  6. #60 I Ange I (@Kettipa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 12:56
    โอ๊ย! หน่วง T^T
    #60
    0
  7. #57 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 06:19
    เดรโกหายแล้ววว
    #57
    0