My Man [Harry Potter :: HP/SS | DM/LM] #ผู้ชายของผม

ตอนที่ 1 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 144 ครั้ง
    1 มิ.ย. 62


               สงครามจบสิ้นแล้ว โลกเวทมนตร์กลับมาสงบสุขอีกครั้ง

               แฮร์รี่ พอตเตอร์กำลังนั่งทานอาหารเช้าอยู่ในห้องโถงกับผองเพื่อน ใบหน้าหล่อเหลาแลดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด สาเหตุมาจากการที่เขาไปฝึกงานกับกระทรวงเวทมนตร์เพื่อเป็นมือปราบมารในอนาคต เมื่อเขาเรียนจบ เขาสามารถเข้าทำงานได้ทันที


               "ไงไอ้แว่น" คำทักทายนี้จะเป็นของใครไปไม่ได้ -- เดรโก มัลฟอย

               "ให้ตายเถอะเดรโก เรียกฉันดีๆ สักวันมันจะตายหรือไง"


               ความสัมพันธ์ของเด็กหนุ่มต่างบ้านทั้งสองเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้า ด้วยความที่แฮร์รี่ช่วยให้การศาลจนเป็นผลให้พ่อลูกมัลฟอยรอดคุก ทำให้ทั้งคู่กล่าวขอบคุณเขายกใหญ่ (นาร์ซิสซา มัลฟอยตัดสินใจฆ่าตัวตายเพื่อหนีความอับอายไปเรียบร้อยแล้ว) ส่วนลูเซียส มัลฟอยก็เห็นเขาเป็นคนสำคัญของตระกูลคนหนึ่ง  เชิญเขาไปทานอาหารค่ำแทบทุกเย็น 


               "สภาพนายเหมือนอินเฟอไรเลยแฮะ เพิ่งจะเปิดเทอมวันแรกเองนา ไปทำอะไรมาเนี่ย"

               "ได้ข่าวว่านายก็ฝึกงานอยู่กับฉันนะ ไม่น่าถาม"


               ใช่แล้ว เดรโกตัดสินใจเข้าฝึกงานเป็นมือปราบมาร อยู่ทีมเดียวกับรอน เชมัส ดีน เนวิลล์ และแฮร์รี่ พวกเขาสนิทกันมาก เล่นหัวกันจนเป็นเรื่องปกติ สงครามครั้งล่าสุดเปลี่ยนตัวตนของเดรโกไปโดยสิ้นเชิง และทั้งหกคนก็เพิ่งมาถึงโรงเรียนเมื่อเช้านี้ด้วยผงฟลู


               "ใครมันจะไปหน้าเนียนใสตลอดเวลาเหมือนนายล่ะครับคุณชาย" เชมัสล้อ

               "ก็ฉันดูแลตัวเองดี" ยกยิ้มด้วยความภูมิใจในขณะที่นั่งลงที่โต๊ะของกริฟฟินดอร์พร้อมกับคว้าขนมปังมายัดเข้าปาก

               "ไหนว่ามัลฟอยต้องดูดีตลอดเวลาไง นายกินซะเหมือนไปตายอดตายอยากมาจากไหนงั้นแหละ" ดีนกัดเข้าให้

               "ถ้าอย่างฉันเรียกตายอดตายอยาก แล้วไอ้ที่นั่งสวาปามไม่สนใจแฟนอยู่ตรงนั้นล่ะ?"


               ทั้งห้าคนพร้อมใจกันหันไปมองรอน เห็นเฮอร์ไมโอนี่นั่งมองคนรักอย่างเอือมระอาแล้วก็หัวเราะกันอย่างขบขัน


               "แล้วทำไมไม่ไปนั่งโต๊ะตัวเองล่ะ เนคไทเขียวอยู่คนเดียวนี่มันเด่นมากเลยนะ" แฮร์รี่ถาม

               "ไม่ละ ขี้เกียจ"

               "เอาเลยครับคุณมัลฟอย" เนวิลล์ว่าขำๆ

               "แฮร์รี่ คาบเช้าฉันว่าง กินเสร็จแล้วไปเดินเล่นกัน ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย" เดรโกกระซิบพอให้ได้ยินกันสองคน

               "เอาสิ" แฮร์รี่ตอบรับสั้นๆ นึกสงสัยว่าเพื่อนคนนี้มีอะไรจะคุยกับเขา




               "ฉันอยากขอคำปรึกษานายหน่อย" เดรโกเริ่มต้นเมื่อเดินมาถึงริมทะเลสาบ

               "เรื่อง?"

               "เอางี้ก่อน ถ้าฉันบอกอะไรนายแล้วอย่าตกใจนะ"

               "แล้วทำไมฉันต้องตกใจด้วย"

               "เถอะน่า! รับปากมาก่อน"

               "ก็ได้ มีอะไร"

               "ฉันรักพ่อ"

               "แล้วมาบอกฉันทำไม เป็นลูกก็ต้องรักพ่ออยู่แล้วนี่"

               "มันไม่ใช่แบบนั้น!"


               บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแฮร์รี่จะทำหน้าตกใจราวกับเห็นผีเมื่อเข้าใจความหมายของเพื่อนรัก


               "นายล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย!"

               "เบาหน่อยสิ! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าตกใจ!"

               "เบาบ้านนายสิ! นายประสาทกลับหรือไง! นั่นพ่อนายนะ!"

               "ฉันรู้ แต่..."

               "เฮ้อ..! แม่นายยังตายไม่ถึงปีเลยนะ คิดดีแล้วเหรอ.." แฮร์รี่ถามอย่างหนักใจ ความตกใจเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น

               "ฉันแอบรักพ่อมาตั้งนานแล้ว สำหรับฉัน พ่อสวยกว่าผู้หญิงคนไหนที่ฉันเคยรู้จัก ฉันรู้สึกแย่ทุกครั้งที่เห็นพ่อกับแม่จูบกัน มันเจ็บไปหมด พ่อไม่เคยรู้หรอกว่าฉันแอบร้องไห้เรื่องเขาบ่อยแค่ไหน..." เสียงเริ่มสั่นอย่างคุมไม่อยู่ น้ำตารินลงมาช้าๆ  "...เพราะยังไงมันก็เป็นไปไม่ได้"


               แฮร์รี่ดึงตัวอีกฝ่ายมากอดไว้ ลูบไหล่ลูบหลังด้วยความสงสาร เขารู้ดีว่าการแอบรักคนที่ไม่สมควรรักมันเป็นยังไง เจ็บปวดแค่ไหน ทุกข์ทรมานเพียงใด..

               กว่าเขาจะรู้ตัว เขาก็เกือบจะสูญเสียคนที่เขารักสุดหัวใจให้กับความตายแล้ว เด็กหนุ่มยังจำได้ว่าคำชมที่ออกมาจากปากของคนปากหนักมันมีค่าแค่ไหน..


               'เธอได้ดวงตาของแม่เธอ'


               ในตอนนั้น แฮร์รี่ภาวนากับพระเจ้า ขอความช่วยเหลือกับอะไรก็ไม่รู้ และในนาทีนั้นเอง ฟอกส์บินมาหาเขา หยดน้ำตาหนึ่งหยดลงบนปากแผลของอีกคน เขารู้ซึ้งถึงคำคำนี้ในที่สุด..


               'ความช่วยเหลือจะมาหาผู้ที่ร้องขอเสมอ'


               เขาขอร้องให้คนคนนี้หนีไปซ่อนตัว ส่วนตัวเขาก็มุ่งหน้าไปหาความเจ็บปวดกับความจริงทั้งหมด คนคนนั้นรักแม่ของเขามาตลอด คนคนนั้น...เซเวอร์รัส สเนป

               ตั้งแต่จบสงคราม แฮร์รี่ก็ไม่ได้เจอศาสตราจารย์หน้าหวานผู้ที่ขโมยหัวใจเขาไปอีกเลย แต่ยังไงซะ คาบก่อนพักเที่ยงก็ต้องเจอกันสองชั่วโมงติดอยู่แล้ว


               "ถ้านายรักพ่อของนาย...ก็จีบเขาสิ"

               "แต่..." เดรโกเงยหน้าขึ้นจากบ่าของเพื่อนสนิท น้ำตาอาบแก้ม

               "ถ้านายเชื่อมั่นในความรักของนาย เชื่อมั่นในหัวใจของนาย นายก็แค่จีบเขา"

               "..."

               "ความรักมันไม่มีถูกมีผิดหรอก ทำตามเสียงหัวใจของนายเถอะเพื่อน"

               "ขอบคุณมากนะ แต่นายควรใช้มันกับตัวเองด้วยนะ"

               "นายหมายความว่าไง" แฮร์รี่แกล้งทำเป็นไขสือ

               "ไม่ต้องมาแกล้งโง่น่า นายรู้อยู่แก่ใจว่าฉันหมายถึงเรื่องอะไร"

               "เขาเกลียดฉันนะเดรโก แล้วเขาก็รักแม่ของฉันด้วย มันเป็นไปไม่ได้"

               "ถ้ารักเขาก็แค่จีบ เพราะถ้านายไม่รีบ เดี๋ยวมีคนตัดหน้าไปไม่รู้ด้วยนะ" เดรโกทำลอยหน้าลอยตา

               "ใคร.." แฮร์รี่กดเสียงต่ำ ความหึงหวงทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

               "ฉันก็ไม่รู้ แต่เมื่อสองวันก่อน เซฟเล่าให้ฟังว่ามีผู้ชายสองสามคนที่ตรอกไดแอกอนแล้วก็ที่กระทรวงส่งสายตาแปลกๆ มาให้ แต่ก็ไม่แปลกหรอก เซฟหน้าหวานซะขนาดนั้น อายุขนาดนี้แล้วยังมีคนตามจีบอยู่เลย"


               เดรโกยิ้มกริ่มเมื่อเห็นเพื่อนตัวเองหน้าแดงแจ๋ด้วยความโกรธจัด


               ผมไม่ยอมให้คุณไปเป็นของคนอื่นหรอก!




               @คุกใต้ดิน

               แฮร์รี่พยายามอย่างมากที่จะทำสมาธิเพื่อปรุงน้ำยาสันติให้ได้ แต่สุดท้ายเขาก็ใส่ส่วนผสมผิด ทำให้สีของน้ำยาไม่เป็นไปตามตำรา นั่นทำให้...


               "กักบริเวณคุณพอตเตอร์เย็นนี้"


               เด็กหนุ่มหลับตาลงเพื่อระงับความโกรธที่ยังสุมอกอยู่ ไม่ใช่ไม่ดีใจที่จะมีโอกาสทำคะแนน แต่คำพูดของเดรโกเพื่อนยากกลับยังฝังอยู่ในหัวเขาจนไม่เป็นอันทำอะไร


               '...แต่ก็ไม่แปลกหรอก เซฟหน้าหวานซะขนาดนั้น อายุขนาดนี้แล้วยังมีคนตามจีบอยู่เลย'


               เซเวอร์รัสสังเกตเด็กหนุ่มอยู่เงียบๆ คิ้วเรียวย่นลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย


               เป็นอะไรของมัน..


               TBC.




_____________________________________________
               มาแล้วครับสำหรับตอนแรก มาอ่านกันเยอะๆ นะครับ นี่ไรต์ตั้งใจกับเรื่องนี้มากเลยนาาาา


               @Me The Ripper


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 144 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #102 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:46

    หึงไงง หึงสเนปอะ

    #102
    0
  2. #71 22KN (@22KN) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 09:02
    อูยยยย คำว่าศีลธรรมคืออะไร ถ้าอ่านขำๆก็โอเคอยู่นะ 555
    #71
    0
  3. #58 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 06:46
    หึงนายไงสเนป
    #58
    0
  4. #28 Akasora genri (@cerchaya45) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 13:29

    อยากจะบอกว่า ลูเซียส ฉบับอนิเมะนี่ควรเคะมาก

    #28
    0
  5. #8 miyuukiMF (@T--T) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 09:54
    #8
    0