SF(s) for Harry Potter [All Pair] #ฟิคสั้นHP

ตอนที่ 6 : 4th story - TMR/LM [Part 2] | Thinking Out Loud - Ed Sheeran

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 814
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    3 ก.ย. 62


              
               ทั้งชีวิตของการเป็นจอมมารและผู้นำ ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาจะพ่ายแพ้ขนาดนี้มาก่อน

               ใช่ เขาไม่เคยแพ้ในฐานะทั้งสองที่กล่าวมา แต่ไม่ใช่ในฐานะของ...สามี

               บัดนี้ชายหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าแห่งศาสตร์มืดที่ใครหลายๆ คนเกรงขามกำลังยืนมองเอลฟ์ประจำบ้านปูผ้าลงบนพื้นข้างเตียงตาละห้อยในขณะที่ลูเซียสมองอย่างขบขันปนสะใจ ช่วยไม่ได้ ไม่รอบคอบเองนี่นา แถมยังไม่รู้จักอดกลั้นอีก เขาไม่แบนสักปีก็ดีเท่าไหร่แล้ว

               "ลูเซียส คืนนี้จะให้ฉันนอนพื้นจริงๆ เหรอ.." ทอมถามเสียงอ่อน

               "ครับ ไม่งั้นผมจะให้พีทมาปูที่นอนให้คุณทำไมล่ะ"


               จบคำ เจ้าเอลฟ์ประจำบ้านที่ชื่อพีทก็ปูผ้าเสร็จพอดีก่อนจะเดินออกไป ทอมมองที่นอนใหม่ตลอดหนึ่งเดือนที่เหลือของเขาอย่างปวดใจ ทำไมภรรยาที่รักของเขาถึงไม่ใจอ่อนให้เขาบ้างเลยนะ


               "ไม่ต้องมามองหน้าผมแบบนั้นเลยนะทอม คุณทำตัวเองทั้งนั้น ดีแค่ไหนที่คราวนี้เป็นลูกกับแฮร์รี่ที่ได้ยิน ถ้าคราวหลังเป็นพวกผู้เสพความตายคนอื่นล่ะ? คุณคิดว่าผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน" ลูเซียสบ่นยาวเหยียดเมื่ออีกฝ่ายมองเขาอย่างตัดพ้อ

               "ถ้าเป็นพวกนั้นจริงเดี๋ยวฉันตัดหูพวกมันทิ้งเอง"

               "จะบ้าหรือไง! เอะอะก็เอาแต่ใช้ความรุนแรงตลอด เดี๋ยวผมแบนสักปีหนึ่งเลยดีไหม"

               "โธ่... ที่รัก.."

               "ไม่ต้องเลยครับ ไม่ใช่ความผิดผมสักหน่อย"

               "ทำแบบนี้ให้ฉันไปนอนโซฟานอกห้องเถอะ ได้แต่มองแต่แตะต้องไม่ได้มันทรมานนะ"


               ทอมอดบ่อนไม่ได้ เขาไม่มีทางทนไหวแน่ที่เห็นคนรักอยู่ในสายตาแต่กลับไม่สามารถทำอะไรได้ ทำแบบนั้นให้เขาไปให้พ้นหูพ้นตาซะยังดีกว่า...


               "เอางั้นไหมล่ะครับ ผมจะได้เรียกพีทให้มาเก็บผ้า"

               "ไม่ๆๆ! ฉันล้อเล่นน่า.." ...แต่อยู่ใกล้ๆ น่าจะดีกว่า..

               "งั้นนอนได้แล้วครับ ผมง่วงแล้ว"


               ยังไม่ทันที่ทอมจะได้ขยับตัวไปไหน ลูเซียสก็ดับไฟในห้องทันที ชายหนุ่มผมบลอนด์พลิกตัวตะแคงข้างไปอีกทางแล้วเอาผ้าห่มคลุมตัว ปิดเปลือกตาลงเตรียมเข้าสู่ห้วงนิทรา


               "ฝันดีครับทอม"


               สรุปยังไงคืนนี้เขาก็ต้องนอนพื้นใช่ไหมเนี่ย!




               เช้าวันถัดมา


               กร๊อบ!


               "โอ๊ย!"


               เสียงร้องโหยหวนนี้จะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจากทอม ชายหนุ่มตื่นมาตอนเช้าแล้วมองขึ้นไปบนเตียง แต่กลับไม่พบใครนอกจากเตียงที่ถูกเก็บจนเรียบร้อย เขาพอเดาออกว่าลูเซียสน่าจะตื่นได้สักพักแล้ว ตอนนี้คงเตรียมมื้อเช้าอยู่

               อันที่จริงทอมเคยบอกหลายครั้งแล้วว่าให้เจ้าพีททำแทนก็ได้ แต่เจ้าตัวไม่ยอม บอกอยากทำเองมากกว่า และเขาก็ไม่ผิดหวัง ฝีมือทำอาหารของลูเซียสเยี่ยมมากจริงๆ

               ดาร์คลอร์ดค่อยๆ พยุงตัวขึ้นช้าๆ ความรู้สึกปวดแล่นไปตามไหล่และหลัง แหงละ ที่ที่เขานอนไม่มีแม้แต่ฟูกด้วยซ้ำ ไม่เป็นอะไรเลยสิแปลก

               ทอมเดินออกจากห้องนอนตรงไปยังห้องครัวขนาดใหญ่ เฝ้ามองเรือนร่างเพรียวบางขยับไปมาอยู่หน้าเตาอย่างเพลินตา ลูเซียสของเขาช่างเหมาะสมกับงานบ้านงานครัวเช่นนี้จริงๆ


               "ตื่นแล้วเหรอครับ"


               ลูเซียสทักเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงกอดจากด้านหลัง อมยิ้มแล้วย่นคอหนีเล็กน้อยเมื่อทอมหอมแก้มเขา


               "อื้ม วันนี้มีอะไรกินเหรอ"

               "ก็เบรคฟาสต์ตามปกตินั่นแหละครับ แต่วันนี้ผมทำแพนเค้กไซรัปกับสตรอว์เบอร์รี่ราดครีมด้วย"

               "เดรโกขอมาเหรอ"

               "เปล่าครับ ผมแค่อยากทำให้ลูกกินเฉยๆ"

               "อาทิตย์ที่แล้วเธอก็เพิ่งทำไป" จมูกโด่งเริ่มอยู่ไม่สุข

               "นั่นมันวาฟเฟิลต่างหาก คุณโดนแบนอยู่นะ!" ลูเซียสปรามขึ้นเสียงดัง


               ก็จะไม่ให้เขาเสียงดังได้ยังไงล่ะ ในเมื่อทอมเริ่มเอาจมูกมาไซร้ซอกคอเขาแล้ว แถมมือยังเลื้อยเข้าไปในเสื้อที่เขาใส่อยู่อีก ซึ่งไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่เขามักจะใส่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่โคร่งกับบอกเซอร์เวลานอนเท่านั้น เพราะมันไม่อึดอัดในเวลานอน

               แต่ท่าทางจะส่งผลเสียซะแล้วสิ!


               "โธ่... ที่รัก.. ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ" ปากก็ว่าไป แต่มือยังคงวนเวียนอยู่ที่หน้าท้องขาว

               "เอามือออกเลยนะทอม ไม่งั้นผมแบนคุณเพิ่มนะ"

               "ลูเซียส..."

               "จะกอดก็กอดครับ แต่ต้องไม่มากไปกว่านั้น" ลูเซียสพูดเสียงอ่อน

               "งั้นถ้าจูบล่ะ?"

               "ยังไม่ใช่ตอนนี้ครับ"

               "ก็ได้.."


               ลูเซียสขยับริมฝีปากยิ้มน้อยๆ อย่างเอ็นดูเมื่อคนตัวโตเลิกลวนลามเขาแล้วเอาคางมาเกยไหล่แทน มือเรียวยังคงหยิบจับเครื่องครัวทุกชิ้นอย่างคล่องแคล่ว หยิบนั่นผสมนี่ราวกับเป็นเรื่องปกติโดยมีสายตาของทอมจับจ้องอยู่ตลอดเวลา

               ไม่อยากจะปล่อยให้คนคนนี้ออกห่างตัวเลยจริงๆ ออกจากบ้านทีไรมีแต่หนุ่มๆ มาขายขนมจีบตลอด รู้ทั้งรู้ว่าลูเซียสเป็นคนรักของเขาก็ยังหน้าด้านอยู่ได้ ถ้าไม่ติดว่าลูเซียสขอไว้นะ ป่านนี้พวกมันหายไปจากโลกนี้ตั้งนานแล้ว

               ดาร์คลอร์ดจับจ้องเจ้าของร่างเพรียวนี้หยิบจับเครื่องครัวอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวหยิบนั่นผสมนี่อย่างชำนาญ เสน่ห์ปลายจวักของลูเซียสดูถูกไม่ได้เลยจริงๆ


               "พีท มายกไปตั้งโต๊ะเลย"


               เสียงของคนในอ้อมกอดเรียกให้ทอมรู้สึกตัว เขาจมอยู่กับทุกอย่างที่เป็นลูเซียสนานเกินไปแล้ว


               "ทอมครับ ปล่อยผมได้แล้ว"


               ไม่พูดเปล่า ลูเซียสขยับตัวดิ้นยุกยิกเป็นนัยให้คนตัวโตกว่าปล่อยได้แล้ว

               ทอมปล่อยตัวลูเซียสอย่างอ้อยอิ่ง หากกระนั้นคนมือปลาหมึกก็ยังคงเป็นคนมือปลาหมึกอยู่วันยังค่ำ มือของทอมไม่ทันละออกจากเอวของลูเซียสดี ชายหนุ่มก็คว้าเอวคอดของอีกฝ่ายมาแนบกายแล้วเดินเคียงกายไปที่โต๊ะอาหารทันที

               อาหารมื้อแรกของวันเริ่มต้นด้วยเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยอย่างสนุกสนาน ประเด็นหลักก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...

               ...ลูเซียสเนี่ยแหละ


               เริ่มต้นบทสนทนาโดยนาร์ซิสซา ผสมโรงคลุกเคล้าไปมาโดยเดรโกและแฮร์รี่ ก่อนจะตักเสิร์ฟถึงปากทันทีโดยจอมมารผู้หล่อเหลา ไปๆ มาๆ ลูเซียสก็โดนรุมจนไปไม่เป็น นั่งหน้าแดงอยู่ข้างคนรักอย่างทำอะไรไม่ได้

               จบมื้อเช้า ต่างคนต่างก็แยกย้ายไปทำธุระส่วนตัว หลังจากนั้นแฮร์รี่และทอมก็ดิ่งเข้าห้องทำงานของตัวเอง เคลียร์เอกสารงานบริษัทต่างๆ ที่ลงทุนในโลกมักเกิ้ลชนิดที่เรียกได้ว่าหัวหมุนเอาเรื่อง

               หลังจบสงครามเพียงไม่นาน ทอมก็ตัดสินใจลงทุนธุรกิจในด้านการผลิตอุปกรณ์การแพทย์ ใช้เวลาอยู่สองสามปีกว่าจะอยู่ตัว ประจวบเหมาะกับที่แฮร์รี่คบกับเดรโกพอดี ทอมจึงไม่รอช้าลากคนรักของลูกชายมาช่วยงานทันที ให้เหตุผลว่ายังไงแฮร์รี่ก็ต้องรับช่วงต่อจากเขาอยู่แล้ว

               เดรโกเคยค้านว่าเขาอยากดูแลบริษัทของพ่อแทนมากกว่า แต่ด้วยความที่แฮร์รี่ไม่อยากให้คนรักต้องเหนื่อยมากเลยไม่ยอม 

               ลูเซียสก็เหมือนกัน ร่ำๆ จะเข้ามาช่วยดูแลกิจการ  แต่ทอมสั่งห้ามเด็ดขาด เขาอยากให้คนรักได้พักอย่างจริงๆ จังๆ สักทีหลังจากเจอเรื่องหนักๆ มามาก

               เขายอมได้ทุกอย่าง แต่ไม่รวมเรื่องอะไรก็ตามที่จะส่งผลเสียต่อลูเซียส แม้สักนิดก็ไม่ยอม

               เมื่อสามีของสองแม่ลูกหายเข้าไปหลังบานประตูห้องทำงานแล้ว สองหนุ่มก็พากันเข้าครัว คิดสูตรทำขนมนั่นนี่อย่างเพลิดเพลินโดยมีนาร์ซิสซาและพีทเป็นลูกมือ ช่วงเวลาแห่งความสุขสันต์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีทั้งคู่ก็ทำมื้อกลางวันเสร็จแล้ว


               Knock Knock


               "เข้ามา"


               ทอมร้องบอกใครสักคนที่เคาะห้องเขาเมื่อครู่ ก่อนจะได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา และคนเปิดจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากภรรยาที่รักของเขานั่นเอง


               "หอมจัง" ทอมพูดพลางยิ้มเต็มแก้ม

               "ก็มีแต่ของโปรดคุณทั้งนั้นนี่นา กินให้หมดด้วยนะครับ"

               "ครับผม!" ทอมขานรับเสียงดัง


               ลูเซียสหัวเราะอย่างขบขันก่อนจะทิ้งให้คนตัวโตจัดการมื้อกลางวันเพียงลำพัง ชายหนุ่มเห็นเดรโกนอนอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟา เอ... เขาจะทำอะไรดีนะ

               สุดท้ายเขาก็คิดไม่ออกอยู่ดีว่าอยากทำอะไร จึงทิ้งตัวลงที่โซฟาแล้วหยิบหนังสือพิมพ์มาอ่านแทน แต่อ่านได้เพียงไม่นานเขาก็ผล็อยหลับไป ตื่นมาอีกทีก็เย็นแล้ว ชายหนุ่มจึงพาตัวเองเข้าห้องครัวทันที

               วันนี้ทอมจะต้องได้รับบทลงโทษอย่างที่สองแล้ว..




               กลิ่นอาหารอันแสนยวนใจดึงให้ทอมเงยหน้าขึ้นมาจากงานบนโต๊ะแล้วเดินลงไปข้างล่าง

               ตามสเต็ปเดิม ลูเซียสอยู่ในห้องครัว ปล่อยให้เขาแทะโลมได้นิดหน่อยแต่ต้องไม่เกินที่ตกลงกันไว้ ก่อนสมาชิกทั้งห้าคนจะมานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารพร้อมกัน


               "แล้วของฉันล่ะ?" ทอมถามอย่างสงสัย


               ก็จะไม่ให้เขาสงสัยได้ยังไง ในเมื่อที่ประจำของเขากลับไม่มีจานสเต็กเนื้อแกะฝีมือคนรักวางอยู่อย่างที่คิด ต่างจากคนอื่นที่มีจานวางอยู่ครบหมดแล้ว


               "พีท ไปเอามาเลย" ลูเซียสอออกคำสั่งกับเอลฟ์ประจำบ้าน


               ทอมมองตามสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ เดินจากไปอย่างฉงนสนเท่ห์เต็มที หันมามองคนข้างกายอีกฝ่ายก็เพียงนั่งทานมื้อเย็นต่อไปราวกับต้องการเมินสายตาของเขาซะยังงั้น

               ครู่ต่อมา พีทก็วางจานอาหารใบสุดท้ายลงบนโต๊ะที่หน้าดาร์คลอร์ดผู้ยิ่งใหญ่ เปิดฝาสีเงินแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ทอมนั่งตัวแข็งทื่อและเบิกตากว้างตะลึงค้างกับมื้อเย็นของตนอยู่แบบนั้น

               ในจานใบสวยบรรจุอะไรสักอย่างที่คล้ายกับเบคบีนผสมกับไข่ดิบ แต่สิ่งที่ยิ่งกว่าเลวร้ายคือแตงกวาดองจำนวนมากที่ถูกคลุกรวมกันอยู่ในนั้น หน้าตาโดยรวมของมันแล้วดูไม่เหมือนอาหารที่คนจะกินได้เลย มันดูคล้ายกับอาหารหมูมากกว่า แถมยังส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวคล้ายกับจะเน่าอยู่ตลอดเวลา

               และที่สำคัญ ทอมเกลียดแตงกวาดอง

               ท่านจอมมารผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกเวทมนตร์เกลียดแตงกวาดองเข้าไส้ เรื่องนี้ลูเซียสคือคนที่รู้ดีที่สุด แต่ก็นั่นแหละ เพราะเหตุนี้เขาถึงได้ทำอาหารจานพิเศษให้คนรักในคืนนี้


               "ทานให้หมดนะครับทอม ไม่งั้นจากหนึ่งเดือนจะกลายเป็นหนึ่งปี" ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเป็นคนพูดประโยคนี้

               "แต่ฉันเกลียดแตงกวาดอง นายก็รู้นี่"

               "ครับ เพราะถ้าคุณไม่เกลียดมันผมก็ไม่เอามาให้คุณกินหรอก"

               "แต่..."

               "หนึ่งปีนะครับทอม"

               "งั้นฉันกินก็ได้.."


               ทอมมองสิ่งที่ภรรยาที่รักเตรียมให้เป็นมื้อเย็นอย่างอดสู จำใจหยิบช้อนขึ้นมาตักเข้าปากไปหนึ่งคำ เพียงเท่านั้นก็มากพอที่จะให้ทอมทำหน้าพะอืดพะอมพร้อมขย้อนสิ่งที่อยู่ในปากออกมาแล้ว


               "ห้ามคายนะครับ ห้ามอ้วกออกมาด้วย ไม่งั้นผมจะให้คุณเก็บเข้าไปกินใหม่"


               ทอมมองลูเซียสอย่างเว้าวอน แต่ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายเปลี่ยนใจแต่อย่างใด

               สรุปเขาต้องกินให้หมดจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย!

               TBC.




________________________________________
               สงสารป๋าแฮะ แต่สะใจมากกว่า ฮ่าๆๆๆ!

               ช่วงนี้ไรต์ต้องเตรียมตัวบินเด้อ อยากให้มาอัพตอนต่อไปก็รู้ๆ กันนะครับ กติกาเดิม ไม่เม้นไม่อัพ!!


               @Me The Ripper
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

63 ความคิดเห็น

  1. #20 จิมินี (@natthas) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 23:29
    หมด1เดือนโดนหนักแน่ลูเซียส
    #20
    0
  2. #18 Chulity (@Chulity) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 07:01
    ทอมรั่วเวอร์~•~•~
    #18
    0
  3. #17 I Petite Ange I (@Kettipa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 00:35
    น่าสงสารแต่...สะใจ 555555555
    #17
    0