SF(s) for Harry Potter [All Pair] #ฟิคสั้นHP

ตอนที่ 3 : 3rd story - CD/HP [End] | My Heart Will Go On - Céline Dion

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    3 ก.ย. 62



               "บัตเตอร์เบียร์สองขวดครับ"


               เจ้าของเสียงทุ้มหวานสั่งมาดามโรสเมอร์ทา มาดามสาวหายไปหลังร้านก่อนจะกลับมาภายในชั่วเวลาไม่นาน เมื่อได้ของที่ต้องการแล้ว ชายหนุ่มจึงจ่ายเงินพร้อมรับของที่สั่ง เดินออกมา มุ่งหน้าไปร้านขนมหวานฮันนี่ดุกส์ สั่งขนมหวานจำนวนมากอันเป็นของโปรดของคนรัก จ่ายเงิน รับของ และเดินออกมาอีกครั้ง

               เมื่อได้ของที่ต้องการครบแล้ว เจ้าของร่างโปร่งจึงหมุนตัวแล้วหายตัวไปยังที่ที่หนึ่ง...

               ...ที่ที่เขานัดคนของเขาเอาไว้



               แปดปีที่แล้ว

               แฮรรี่ พอตเตอร์ เด็กชายผู้โดดเดี่ยวนั่งอยู่เพียงลำพังใต้ต้นบีชริมทะเลสาบ นับตั้งแต่เขาได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนการประลองเวทไตรภาคีคนที่สี่ นักเรียนทั้งโรงเรียนก็พากันซุบซิบและแสดงท่าทางรังเกียจเขาเมื่อเดินผ่าน

               โชคยังเข้าข้างที่เขายังมีเฮอร์ไมโอนี่เป็นเพื่อน เจ้าหล่อนเข้าใจเขาอย่างที่เพื่อนสนิทพึงกระทำ เธอมักจะไปไหนมาไหนกับเขาอยู่เสมอเพื่อไม่ให้เขารู้สึกอ้างว้างเกินไปนัก เพราะรอน เพื่อนสนิทอีกคนของเขาไม่พูดกับเขาแล้ว ด้วยสาเหตุเดียวกันกับที่คนทั้งโรงเรียนเกลียดเขานั่นแหละ ตอนแรกเขาคิดว่าเพื่อนชายคนนี้จะเข้าใจเขาบ้าง แต่เปล่าเลย ในสายตาของเด็กหนุ่มผมแดงเต็มไปด้วยความโกรธและรังเกียจ ซึ่งพอแฮร์รี่มารู้ทีหลังว่าเป็นเพราะรอนอิจฉาเขานั้น เขาก็แทบจะวิ่งไปต่อยหน้าไอ้เพื่อนเวรให้หายบ้า ไม่รู้ว่าเพื่อนเขาคนนี้คิดยังไงที่อิจฉาเขา แค่เพียงความรู้ของเด็กปีสี่ไม่เพียงพอต่อการเข้าประลองสักหน่อย เรื่องอะไรเขาจะหาเรื่องฆ่าตัวตายกัน

               ตอนนี้เป็นเวลาหลังอาหารเย็นแล้ว ไม่ค่อยมีคนมากนักและยังไม่มืด นักเรียนส่วนใหญ่มักจะเข้าไปในห้องนั่งเล่นรวมเพื่อหาความอบอุ่นมากกว่าจะมานั่งตากลมเย็นอยู่แบบนี้ เพราะถึงจะพ้นหน้าร้อนมาไม่นานแต่อากาศก็หนาวเย็นพอสมควร

               แฮร์รี่นั่งหลับตาเพื่อดื่มด่ำกับบรรยากาศอันเงียบสงบเพียงลำพัง เขารู้สึกว่าดีแล้วที่แถวนี้ไม่มีคน ไม่งั้นเขาคงต้องมานั่งทนกับสายตาของพวกนักเรียนที่มองมาทางเขาอย่างไม่สนมารยาทใดๆ ทั้งสิ้น

               หลับตาอยู่ครู่ใหญ่ พลันแฮร์รี่ก็รู้สึกถึงร่างใหญ่ของใครคนหนึ่งที่ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขา เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นมาแทบจะในทันที และเมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย เขาก็ขมวดคิ้วและหรี่ตาลงด้วยความแปลกใจ


               "นายมาทำอะไรที่นี่"

               "ก็เห็นนายนั่งอยู่คนเดียว เลยคิดว่านายคงต้องการเพื่อน"

               "เฮอะ! ถ้าเพื่อนนายมาเห็นนายอยู่กับฉัน ฉันคงโดนยับกว่านี้" แฮร์รี่พ่นลมออกทางจมูกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

               "ฉันไม่ได้ชอบในสิ่งที่เพื่อนฉันทำหรอกนะ" ผู้มาใหม่บอกเรียบๆ

               "ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนายนี่ แต่เอาเถอะ ฉันทนมาได้เป็นเดือนแล้ว ทนต่อไปอีกหน่อยคงไม่ตายหรอก"

               "ถ้านายตายจริงฉันคงเสียใจน่าดู"

               "ฮะ?"


               เด็กหนุ่มอีกคนหันมามองหน้าแฮร์รี่ตรงๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีเขียวใส ส่งผ่านความรู้สึกห่วงใยไปให้อีกคนที่กำลังจมอยู่ในความทุกข์ ปลายผ้าพันคอสีเหลืองดำอันเป็นสัญลักษณ์ของบ้านฮัฟเฟิลพัฟที่เขาพันอยู่ถูกยกขึ้นมาพาดบนบ่าเล็กของแฮร์รี่

               ใช่แล้ว เด็กหนุ่มคนนี้คือเซดริก ดิกกอรี่ หนุ่มหล่อประจำบ้านฮัฟเฟิลพัฟ เรียกได้ว่าเขาเป็นดาวเด่นของบ้านนี้เลยก็ว่าได้ เขาคนนี้เป็นคนนำความรุ่งโรจน์มาสู่ฮัฟเฟิลพัฟ ร่างสูงนี่เป็นทั้งกัปตันทีมควิดดิชที่ควบตำแหน่งซีกเกอร์ ผลการเรียนดี แล้วนี่ยังได้เป็นตัวแทนการประลองเวทไตรภาคีอีก เมื่อแฮร์รี่ได้เข้าร่วมการแข่งขันด้วยจึงโดนเขม่นเป็นพิเศษ เพราะส่วนใหญ่ก็คิดว่าแฮร์รี่หาเรื่องทำให้ตัวเองมีชื่อเสียงทั้งนั้น ทั้งที่ความจริงนั้นตรงกันข้าม

               เขายังจำสายตาของแฮร์รี่ได้ดี ตอนนั้นเจ้าของใบหน้าหวานช็อกสุดขีด ท่าทางดูค้างเติ่ง มึนงง ตกใจ และสารพัดความรู้สึกที่ปนเปกันไปหมด และที่แน่ๆ เขาเห็นความหวาดกลัวของแฮร์รี่ แหงละ ถ้าเป็นเขา เขาก็กลัวเหมือนกัน


               "นายไม่คิดว่าฉันจะเสียใจบ้างเหรอ ถ้านายตายไปฉันคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต"


               สายตาเว้าวอนถูกส่งมาให้แฮร์รี่จนเด็กหนุ่มใจสั่น ใบหน้าเนียนขึ้นสีนิดๆ อย่างเขินอาย รอยยิ้มที่มุมปากผุดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว อย่างน้อย... อย่างน้อยก็ยังมีใครสักคนที่ห่วงใยเขา

               หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ทั้งสองก็พูดคุยกันบ่อยขึ้น เสียงหัวเราะและรอยยิ้มมักปรากฏขึ้นเสมอเมื่อทั้งคู่พบกัน เซดริกห่างจากเพื่อนของเขาไปเล็กน้อยเพื่อมาหาแฮร์รี่ แล้วความรู้สึก ความผูกพัน และความความสัมพันธ์ของสองหนุ่มก็ก่อตัวขึ้นเงียบๆ

               แล้วภารกิจที่หนึ่งก็มาถึง เด็กหนุ่มฮัฟเฟิลพัฟมั่นใจว่าถ้าแฮร์รี่ไม่บอกเขาก่อนเรื่องมังกร เขาคงเป็นลมล้มพับไปตั้งแต่ตอนที่ได้รู้ภารกิจแล้ว ถึงแม้สภาพเขาตอนนี้จะเหงื่อตก แต่ก็ดีกว่าสองหนุ่มสาวจากเดิร์มสแตรงก์และโบซ์บาตงมากนัก เรียกได้ว่าในด้านภาพลักษณ์นั้น เขานำอยู่หลายขุม

               แต่พอแฮร์รี่เดินเข้ามาเท่านั้นแหละ ใบหน้าหวานซีดเผือด ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ริมฝีปากบางเม้มแน่นตลอดเวลา แต่เมื่อหันมาเห็นหน้าเขา แฮร์รี่ก็ยังมีแก่ใจหันมายิ้มให้เขา แม้จะฝืดฝืนเพียงใดก็ตาม

               เมื่อภารกิจแรกจบลง ทั้งเซดริกและแฮร์รี่บาดเจ็บทั้งคู่ เซดริกนั้นโดนไฟลวกเข้าที่หน้า ส่วนแฮร์รี่โดนหางของเจ้าฮังการีหางนามฟาดเข้าให้อย่างจัง ทำให้ปรากฏรอยบาดค่อนข้างลึกที่ไหล่ขวา แต่บาดเจ็บครั้งนี้ก็คุ้มค่า เพราะเด็กหนุ่มผมแดงที่เคยมึนตึงใส่แฮร์รี่ก็กลับมาขอคืนดีด้วย เพียงเท่านั้น รอยยิ้มของเด็กชายผู้รอดชีวิตก็กลับมา และรอยยิ้มของเซดริกก็สว่างไสวมากกว่าเดิม

               เพราะความสุขของแฮร์รี่ก็คือความสุขของเขาเช่นกัน..

               ยิ่งนานวัน ความรู้สึกของคนสองคนก็ยิ่งชัดเจนมากยิ่งขึ้น แม้ในงานเต้นรำคริสต์มาสคู่เต้นของเซดริกจะเป็นโช แชงและคู่เต้นของแฮร์รี่จะเป็นปาราวตี พาติล แต่ทั้งสองรู้ดีว่าเพื่อนกับอะไรที่มากกว่านั้นมันต่างกันมากนัก

               ในวันที่ภารกิจที่สองมาถึง แฮร์รี่เกือบไปไม่ทันเพราะตื่นสาย แต่ท่ามกลางสายตาที่แสดงความตำหนิต่อความไม่ตรงต่อเวลาของเขานั้น เซดริกกลับยิ้มให้อย่างให้กำลังใจและอ่อนโยน ที่สำคัญ ที่เขาไขปริศนาไข่ทองคำได้ก็เพราะเด็กหนุ่มในสังกัดบ้านฮัฟเฟิลพัฟเนี่ยแหละ

               ในภารกิจนี้ ผู้เข้าประลองทุกคนต้องเอาของที่ชาวเงือกขโมยไปกลับคืนมา ตัวประกันของแฮร์รี่คือรอน ส่วนตัวประกันของเซดริกคือโช เพื่อนสาวคนสนิทแห่งบ้านเรเวนคลอ แฮร์รี่ยอมรับเลยว่าตอนที่เห็นตัวประกันของเซดริกนั้น เขาอดหงุดหงิดไม่ได้ถึงจะรู้ว่าเด็กสาวคนนั้นเป็นเพื่อน แต่พอเห็นสาวเจ้าเข้าเขาก็อารมณ์เสียอยู่ดี

               เซดริกก็เช่นกัน ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ารอนสนิทกับเด็กชายคนดังแค่ไหน ถึงจะคงสถานะเพื่อนไว้ แต่ใจลึกๆ เขากลับหงุดหงิดงุ่นง่าน เพราะเหมือนไอ้หัวแดงวีสลีย์นั่นจะเข้าใกล้แฮร์รี่มากซะจนน่าหมั่นไส้สุดๆ ในสายตาเขา เห็นหมอนั่นเอาแขนพาดไหล่เล็กๆ ของแฮร์รี่ทีไรเขามักรู้สึกว่าเท้าตัวเองกระตุกทุกที อยากจะประเคนฝ่าเท้าใส่ใบหน้านั้นนักแต่ก็ต้องห้ามใจไว้ ยิ่งพอเห็นแฮร์รี่ว่ายน้ำวนอยู่ที่ตัวประกันทั้งหลายโดยเฉพาะรอน เขาก็ยิ่งหงุดหงิด อยากให้ไอ้ภารกิจบ้าๆ นี่จบลงเร็วๆ สักที

               เซดริกตรงเข้าไปช่วยตัวประกันของเขาก่อน แต่ก็ยังไม่วายหันไปบอกแฮร์รี่ให้ดูเวลา เด็กหนุ่มหันมาพยักหน้าตอบรับ เมื่อเห็นดังนั้นเซดริกจึงวางใจ พาโชกลับขึ้นมา

               กว่าแฮร์รี่จะพารอนและน้องสาวของเฟลอร์ขึ้นมาได้ก็เลยกำหนดเวลาหนึ่งชั่วโมงไปนานโข แถมฤทธิ์ของหญ้าเหงือกปลาที่ด๊อบบี้ขโมยมาให้ยังหมดลงแล้วด้วย เด็กชายจึงเหนื่อยมากกว่าที่คิด เขาสำลักน้ำออกมาเป็นการใหญ่เมื่อขึ้นถึงฝั่ง เซดริกส่งยิ้มให้แฮร์รี่อย่างอ่อนล้า เด็กหนุ่มถูกมาดามพอมฟรีย์จับพันตัวด้วยผ้าห่มหลายผืนเพื่อให้ความอบอุ่น แล้วตามมาด้วยน้ำยาอะไรสักอย่างที่ทำให้เขาร้อนจนควันออกหู สุดท้ายภารกิจนี้จึงจบลงด้วยการที่เซดริกได้คะแนนเป็นอันดับหนึ่ง และแฮร์รี่ได้คะแนนเป็นอันดับสอง ส่งผลให้คะแนนรวมของทั้งคู่เท่ากัน อยู่ในอันดับหนึ่งเหมือนกัน

               หลังจากที่แฮร์รี่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ก็ต้องประหลาดใจเมื่อรอนบอกว่าเซดริกรอเขาอยู่หน้าหอ


               "เฮ้! ทำไมนายไม่ไปพักล่ะเซด"

               "ฉะ..ฉันมีเรื่องจะคุยกับนายน่ะ" เซดริกตอบด้วยน้ำเสียงสั่นนิดๆ เพราะความหนาว

               "แล้วทำไมไม่ไปอาบน้ำก่อนล่ะ เดี๋ยวก็ปอดบวมตายหรอก"

               "ก็ฉันไม่อยากคลาดกับนาย กลัวนายไปทำอย่างอื่นแล้วหามะ..ไม่เจอ"

               "เรื่องอะไรมันจะสำคัญขนาดทำให้นายไม่ยอมดูแลตัวเองล่ะเซด เฮ้อ! นายนี่จริงๆ เล้ยยย"

               "ไปเถอะ เราต้องการพื้นที่ที่เป็นส่วนตัวกว่านี้"


               พูดจบ เด็กหนุ่มฮัฟเฟิลพัฟก็จูงมือแฮร์รี่พาไปยังห้องน้ำพรีเฟ็ค ร่างสูงเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่มีไว้บริการเด็กนักเรียนมาพันรอบตัวลวกๆ ก่อนจะถอดเสื้อผ้าออกจนหมดแล้วหย่อนตัวลงในน้ำ ผ้าขนหนูถูกวางไว้ที่ขอบสระอย่างเรียบร้อยโดยที่แฮร์รี่ไม่ภาพที่ไม่ควรเห็นเลย


               "ลงมาด้วยกันสิ"

               "แต่ฉันอาบน้ำแล้วนะ"

               "เถอะน่า ฉันอยากคุยกับนาย"

               "คุยตรงนี้ก็ได้นี่"

               "น แฮร์รี่.."


               เมื่อทนลูกอ้อนประหนึ่งลูกหมาร้องขอขนมจากเจ้านายไม่ไหว สุดท้ายเขาก็ลงมาอยู่ในสระน้ำขนาดใหญ่เช่นกัน ร่างกายขาวผ่องเปลือยเปล่าเป็นที่ล่อตาล่อใจเซดริกเป็นอย่างมาก แต่เขาต้องอดทน เขาต้องพูดเรื่องสำคัญกับแฮร์รี่ก่อน


               "มีอะไรก็ว่ามา"

               "นายมีคนที่ชอบอยู่หรือเปล่า" เด็กหนุ่มตัดสินใจเข้าเรื่องโดยไม่อ้อมค้อม

               "เอ่อ... ก็มี" แฮร์รี่ตอบด้วยใบหน้าขึ้นสีนิดๆ

               "บอกฉันได้ไหมว่าใคร"

               "ฉันยังไม่มั่นใจเท่าไหร่น่ะ ถ้าความรู้สึกของเขาไม่ตรงกับฉัน ฉันคง..."

               "เฮ้... ไม่เป็นไรน่า นายยังมีฉันอยู่นะ" แม้จะเจ็บที่แฮร์รี่มีคนที่อยู่ในใจอยู่แล้ว แต่ความรู้สึกของร่างเล็กตอนนี้สำคัญกว่า

               "เขาเข้ามาในชีวิตฉันในวันที่ฉันอ่อนแอ เข้ามาปลอบใจและพูดคุยกับฉัน แต่เขาป๊อปมาก เขาอาจจะมีคนที่ชอบอยู่แล้วก็ได้"

               "ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคนคนนั้นของนายเป็นใคร แต่ได้โปรดเถอะ ให้โอกาสฉันได้ไหม"

               "นะ..นายหมายความว่าไง"

               "ฉันรักนาย"

               "!!!"


               รอบกายของทั้งสองเงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำที่กระทบกับขอบสระอย่างแผ่วเบา เสียงลมหายใจของฝ่ายตรงข้ามเหมือนดังก้องอยู่ในหัว แฮร์รี่หน้าแดงสลับขาวซีดราวกับคนปรับอารมณ์ไม่ทันเพราะคำสารภาพรักที่แสนทื่อของคนตรงหน้า เหลือเชื่อ! เซดริกความรู้สึกตรงกับเขาหรือนี่!

               เซดริกมองปฎิกิริยาของคนตัวเล็กอย่างเงียบงัน ใบหน้าแดงสลับขาวแบบนั้นทำให้เขารู้สึกเอ็นดู แต่อารมณ์หลักๆ ของเขาตอนนี้คือความเครียดและความหวาดกลัว เขาอยากให้แฮร์รี่ตอบรับเขา เพราะเขาพร้อมที่จะดูแลคนคนนี้ไปจนตราบวินาทีสุดท้ายของชีวิต ที่เขามั่นใจมากขนาดนี้เพราะอารมณ์ที่แสนหงุดหงิดของตัวเองตอนที่อยู่ก้นทะเลสาบ เขาหลบฉากจากกองทัพฝูงชนทั้งหลายที่เข้ามาแสดงความยินดีไปเดินเล่นคนเดียวที่ชายป่าต้องห้าม ทบทวนความรู้สึกตนเองซ้ำๆ เพื่อให้แน่ใจ ก่อนจะตัดสินใจทำตามที่เสียงหัวใจเรียกร้อง เขายอมทุกอย่างเพื่อให้ได้ดูแลแฮร์รี่ ยอมทุกอย่างจริงๆ..

               แฮร์รี่สงบสติตัวเองอยู่พักใหญ่ ก่อนจะหันมาสบตากับเซดริกที่ดูเหมือนจะมองเขาอยู่นานแล้ว


               "นายไม่อยากรู้เหรอว่าคนนั้นของฉันเป็นใคร"

               "อยากสิ แต่ฉันไม่อยากทำให้นายอึดอัด"

               "ฉันไม่ได้พูดเลยว่าฉันอึดอัด"

               "งั้นคนนั้นของนายน่ะ... ใครเหรอ"


               แฮร์รี่เอามือเท้าขอบสระด้านหลังเซดริก ยันตัวขึ้นเพื่อให้อยู่ในระดับเดียวกับคนตัวสูง กระซิบข้างแผ่วเบาด้วยท่าทางเย้ายวน


               "นายไง"


               เป็นเซดริกบ้างที่หน้าแดงราวกับมะเขือเทศสุก เมื่อได้สติก็คว้าคนตัวเล็กกว่ามาประทับริมฝีปากลงไปทันที รสชาติอันหอมหวานอบอวลไปทั่ว บรรยากาศสบายๆ แลดูเร่าร้อนขึ้นมาทันตา

               ...คงอีกนานกว่าจะได้ออกจากห้องน้ำ




               เย็นวันนั้น

               เซดริกประคองแฮร์รี่ออกจากห้องน้ำด้วยท่าทางทะนุถนอม เพราะดูเหมือนว่าแฮร์รี่จะเดินไม่ค่อยถนัด ความใกล้ชิดของคนทั้งสองเรียกสายตาของนักเรียนตามระเบียงทางเดินจนถึงห้องโถงใหญ่ได้เป็นอย่างดี

               แม้วันนี้ภารกิจที่สองจะเสร็จสิ้นไปแล้ว แต่ภารกิจสุดท้ายยังรอพวกเขาอยู่ เพียงแค่นึกถึง คู่รักข้าวใหม่ปลามันก็อดไม่ได้ที่จะหน้าซีด สองภารกิจที่ผ่านมาลดความมั่นใจของพวกเขาไปจนแทบไม่เหลือดี เชื่อว่าระดับความอันตรายมันจะต้องเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และภารกิจที่สามนี่แหละที่จะทดสอบพวกเขา

               วันเวลาผันผ่าน ดูเหมือนว่าภารกิจที่สามจะมาถึงเร็วเหลือเกิน ความรักของเด็กหนุ่มต่างบ้านเป็นที่กล่าวขานไปทั่ว เด็กสาวทั้งหลายต่างพากันใจสลายไปหมดเมื่อคนดังสองคนของฮอกวอตส์ดันมารักกันเอง แต่ความเสียอกเสียใจนี้ก็อยู่เพียงชั่วครู่เท่านั้น ผ่านไปไม่นาน คนทั้งโรงเรียนก็หันมาจับจ้องพวกเขาด้วยความสนใจแทน


               "คุณพอตเตอร์ ถึงเวลาแล้ว" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเรียก


               แฮร์รี่ผุดลุกขึ้นยืนทันที บอกตามตรงคือเขายังไม่พร้อม ไม่พร้อมที่จะเดินเข้าสู่แดนประหาร ไม่พร้อมที่จะแข่งกับคนรักของตัวเอง...

               ...แต่ทุกอย่างต้องดำเนินต่อไป


               กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีเขาก็มายืนอยู่หน้าเขาวงกตแล้ว เขาจำอะไรไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นสายตาของคุณนายวีสลีย์และบิลที่มองมาอย่างห่วงใย ความรู้สึกหนักๆ ที่ไหล่เพราะรอนตบบ่าเพื่อให้กำลังใจเขา และเฮอร์ไมโอนี่ที่โผเข้ากอดเขาเต็มแรง สิ่งที่เขาจำได้และทำให้เขารู้สึกตัวคือสายตาของเซดริกที่มองมาด้วยความรัก ความห่วงใย และ...

               ...ความเจ็บปวด


               เซดริกรู้สึกไม่ต่างจากเขาเลย..

               ท่ามกลางสายตาของคนนับร้อยที่มองมา แฮร์รี่พุ่งเข้ากอดคนรักอย่างโหยหา น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทำไมเขาต้องมาแข่งกับคนรักของตัวเองด้วย..

               เซดริกกระชับเอวบางแน่น รู้สึกได้ถึงแรงสะอื้นของคนในอ้อมแขน เด็กหนุ่มลูบหัวทุยสวยเบาๆ อย่างปลอบโยน กระซิบเบาๆ ที่ข้างหู


               "อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดนะแฮร์รี่ ฉันสัญญาว่าเราจะรอดกลับมาพบกัน ฉันสัญญาที่รัก ฉันสัญญา"

               "ห้ามผิดสัญญานะ" เสียงอู้อี้บอกกับเขาเบาๆ


               นายดิกกอรี่เดินเข้ามาคว้าลูกชายเข้าไปกอดแน่นเมื่อเขาผละออกจากแฮร์รี่แล้ว ลูบหัวลูบหน้าบุตรชายอยู่นาน สั่งเสียอย่างดีจนกระทั่งเสียงปืนใหญ่ดังขึ้นจึงยอมปล่อยออกมา หลังจากนั้นแฮร์รี่และเซดริกจึงจับมือกันเดินเข้าไปในเขาวงกตในฐานะตัวแทนการประลองที่มีคะแนนเป็นอันดับหนึ่งเท่ากัน ทั้งสองแยกกันเมื่อถึงทางแยก ยอมปล่อยมือออกจากกันทั้งที่ไม่เต็มใจนัก

               แฮร์รี่ฝ่าด่านทั้งหลายทั้งแหล่ที่อยู่ในเขาวงกตอยู่พักใหญ่ จึงเดินไปเจอเฟลอร์ที่กำลังถูกเถาวัลย์ริมกำแพงกลืนเข้าไปช้าๆ  เด็กหนุ่มส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือให้ก่อนจะวิ่งไปอีกทางจนไปเจอครัมที่โดนคำสาปสะกดใจ นักควิดดิชหนุ่มเดินมาเจอแฮร์รี่และเดินจากไปอย่างเลื่อนลอย

               เด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์นิ่งค้างอยู่เพียงไม่นานก็ต้องวิ่งสุดชีวิต เพราะกำแพงต้นไม้ค่อยๆ ไล่หลังปิดทางมาอย่างรวดเร็ว แฮร์รี่หลับหูหลับตาวิ่งจนกระทั่งมาชนกับคนรักของตนเข้า


               "แฮร์รี่! นายเป็นไงบ้าง! ฉันเป็นห่วงแทบแย่แน่ะ!"

               "ไม่ๆ ฉันโอเค นายล่ะ?"

               "เหมือนกัน เราวิ่งมาไกลขนาดนี้แล้ว ถ้วยรางวัลคงอยู่ไม่ไกลแล้วละ"

               "ฉันก็ว่างั้น เราไปตามทางอีกไม่เท่าไหร่คงจะ...เซด! ระวัง!"


               แฮร์รี่ร้องออกมาเสียงดังลั่น ลากแขนคนรักวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ทำไมน่ะหรือ ก็เพราะครัมกำลังตามมาติดๆ น่ะสิ! ต้องมีใครเล่นสกปรกแน่ ถ้าเป้าหมายของครัมไม่ใช่เขา ก็ต้องเป็นเด็กหนุ่มบ้านฮัฟเฟิลพัฟที่เขากำลังลากอยู่เนี่ยแหละ!

               พากันฉุดกระชากลากถูกันอยู่สักพัก ด้วยความที่สติสตังเตลิดเต็มที สุดท้ายจึงพากันไปจบที่ทางตัน แถมพวกเขาก็หนีไปไหนไม่ได้แล้วด้วย หันมาอีกทีก็เจอซีกเกอร์มือหนึ่งของบัลแกเรียยืนแสยะยิ้มรออยู่แล้วด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

               ไม่จำเป็นต้องเอ่ยปาก ทั้งสองหันไปสาดคาถาใส่ครัมไม่ยั้งทันที พวกเขาใช้ตั้งแต่คาถาปีหนึ่งและทุกอย่างเท่าที่จะคิดออก แต่เหมือนครัมจะถึกกว่าที่คิด เซดริกจึงพลาดท่า โดนแรงคาถากระเด็นไปโดนกำแพงต้นไม้ เถาวัลย์ทั้งหลายค่อยๆ กลืนคนรักของแฮร์รี่อย่างช้าๆ 


               "แฮร์รี่! หนีไป! อึก...! หนี...! แฮร์รี่!" เซดริกออกปากไล่แฮร์รี่


               แฮร์รี่หันซ้ายหันขวา มองอยู่นานก่อนจะกระโดดถีบกลางหลังของครัมเต็มแรง ยังผลให้อีกฝ่ายหน้าคว่ำหมดสติไปในทันที เด็กหนุ่มไม่รอช้า หันมาลากคนรักออกจากเถาวัลย์อย่างทุลักทุเล กว่าจะหลุดก็เล่นเอาคนทั้งคู่หมดแรง

               ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรกัน สายตาของตัวแทนทั้งสองก็หันไปเห็นถ้วยรางวัลที่ตั้งอยู่สุดทางเดินอีกฝั่ง มือเล็กและมือใหญ่จับกันแน่นโดยสัญชาตญาณ ออกวิ่งด้วยความเร็วเท่าที่จะทำได้ เสียงฝีเท้าดังก้องไปทั่วโสตประสาท อีกเพียงไม่กี่เมตรก็จะถึงแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะจบแล้ว..

               หากพอเมื่อไปถึง เด็กหนุ่มต่างบ้านกลับเกี่ยงกันที่จะแตะถ้วยรางวัล สุดท้ายจึงตัดสินใจแตะพร้อมกัน แล้วแรงดูดอันมหาศาลก็พาพวกเขาไปยังสถานที่แห่งใหม่ สถานที่ที่จะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล...




               @สุสาน


               You’re here, there’s nothing I fear,


               "นายโอเคนะ?" เซดริกถามขึ้น

               "อือ นายล่ะ?"

               "ฉันไม่เป็นไร"

               "นี่มันอะไรกัน" แฮร์รี่ถามตนเองเบาๆ

               "นี่เป็นส่วนหนึ่งของภารกิจหรือเปล่า ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่าถ้วยเป็นกุญแจนำทาง"

               "ฉันเคยเห็นที่นี่...ในฝัน" แฮร์รี่บอกหลังจากเดินสำรวจจนทั่วแล้ว ท้ายเสียงแผ่วลงคล้ายบอกกับตนเอง

               "เอาไงต่อดีล่ะ"

               "ไม่รู้สิ แต่ไปจากนี่น่าจะดีกว่ามั้ง"

               "นั่นใครน่ะ!" เซดริกร้องถามเมื่อเห็นชายร่างเตี้ยเดินออกมา

               "หะ..หางหนอน" แฮร์รี่รำพันออกมาด้วยความรู้สึกหวั่นๆ แต่ดูเหมือนเซดริกจะไม่ได้ยิน

               "ฉันถามว่าใคร!"

               "ฆ่ามัน" เสียงแหบห้วนสั้นดังมาจากที่ไหนสักแห่ง


               ชายคนนั้นยิ้มแสยะ มือสั้นป้อมชี้ไม้กายสิทธิ์มาทางเซดริกที่ยืนขวางแฮร์รี่ไว้ ก่อนจะเอ่ยคำสาปพิฆาตที่ปลิดชีวิตใครต่อใครมานักต่อนักแล้ว


               "อะวาดา เคดาฟ-รา!"

               "เฮือก!"


               เด็กหนุ่มบ้านฮัฟเฟิลพัฟกระตุกหายใจเฮือก ร่างถูกแรงกระแทกจนกระเด็นไปด้านหลัง ดวงตาเบิกกว้าง มือหนายังคงกำไม้กายสิทธิ์คู่กายไว้แน่น ร่างทั้งร่างแน่นิ่ง และ...

               ...ตายสนิท


               "ม่ายยยยยยยยยยย!!!"


               แฮร์รี่กรีดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินราวกับเขื่อนแตก ร่างเล็กปราดเข้าไปดูคนรักอย่างรวดเร็ว แต่เหมือนทุกอย่างจะสายเกินไปแล้ว สิ่งสุดท้ายที่เด็กหนุ่มได้ทำคือการปกป้องคนที่เขารักด้วยชีวิต


               And I know that my heart will go on

               มือบางลูบหน้าคนรักอย่างโหยหา ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยบัดนี้ไร้แววใดๆ ไม่มีภาพของแฮร์รี่สะท้อนอยู่ในนั้นอีกแล้ว และคงจะไม่มีอีกเลยชั่วชีวิต..


               We’ll stay forever this way
You are safe in my heart 
And my heart will go on and on


               "ฉันจะออกไปจากที่นี่ให้ได้ ให้สมกับที่นายเอาชีวิตของนายมาปกป้องฉัน ฉะ..ฉันสัญญา นายจะอยู่ในใจของฉันเสมอนะเซด ฉันรักนายนะ.."


               ถ้อยประโยคสุดท้ายที่เอ่ยกับคนรัก ตามมาด้วยจูบสัมผัสแผ่วเบา จูบที่เป็นดั่งคำมั่นสัญญาว่าเขาจะอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน ไม่มีใครใหม่ มีเพียงคนคนนี้เท่านั้นตราบจนสิ้นลมหายใจสุดท้าย..




               วันต่อมา

               ดูเหมือนเหตุการณ์ทั้งหลายที่เกิดขึ้นจะผ่านมาแล้วสักชาติเศษ แต่แฮร์รี่กลับรู้สึกว่าเซดริกเพิ่งจะจากเขาไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว อันที่จริงเขารู้สึกว่าความรู้สึกนี้เกิดขึ้นกับเขาทุกห้านาทีเลยทีเดียว

               วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่เขาจะอยู่ที่โรงเรียน เนื่องจากไม่มีการเรียนการสอนแล้ว เขาจึงขออนุญาตอาจารย์ใหญ่ไปจัดการกับศพของคนรักกับครอบครัวดิกกอรี่ พ่อแม่ของเซดริกรู้ดีว่าแฮร์รี่เป็นอะไรกับลูกชายของพวกเขา จึงไม่คิดขัดข้องแต่อย่างใด ดูเหมือนจะดีใจซะด้วยซ้ำที่ลูกชายอีกคนของบ้านมาช่วยแบ่งเบาเรื่องนี้

               แฮร์รี่เดินไปที่หอฮัฟเฟิลพัฟ เขาถามทางและวิธีการเข้ามาจากศาสตราจารย์สเปราต์เรียบร้อยแล้ว เขาต้องการจะไปเก็บข้าวของของคนรักส่งคืนครอบครัว เมื่อถึงหน้าทางเข้าที่ถูกปกปิดไว้ด้วยถังมากมายตรงซอกหลืบทางขวาของโรงครัว เด็กหนุ่มเคาะถังที่สองนับจากล่างและตรงกลางของแถวที่สองเป็นจังหวะคำว่า 'เฮลก้า ฮัฟเฟิลพัฟ' หลังจากนั้นแฮร์รี่จึงเปิดถังเบียร์ และคลานผ่านเส้นทางที่อยู่เบื้องหลัง แล้วเขาก็มาโผล่ที่ห้องนั่งเล่นรวมโดยมิได้เตรียมใจมารับสภาพของชาวแบดเจอร์ทั้งหลายเลยแม้แต่น้อย เมื่อได้เห็น หัวใจที่เจ็บปวดอยู่แล้วก็ยิ่งบีบรัดแน่นเข้าไปอีก

               ภายในห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยเด็กนักเรียนตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีเจ็ดที่ยืนล้อมรอบรูปของเซดริกที่ถูกเสกให้ลอยกลางอากาศ ทุกคนยืนสงบนิ่งให้คนรักของแฮร์รี่ ใบหน้าของพวกเด็กผู้หญิงต่างก็เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตากันทั้งสิ้น และเมื่อหันมาเห็นแฮร์รี่ พวกเธอก็โผเข้ากอดเขาพร้อมสะอื้นไห้ เด็กหนุ่มหมดแรงที่จะโต้ตอบใดๆ ปล่อยน้ำตาให้ร่วงรินลงมาตามใบหน้าเนียน ริมฝีปากบางกัดแน่นอย่างคนที่พยายามอดกลั้น

               กว่าจะสงบสติอารมณ์กันได้ก็กินเวลาไปไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง หนุ่มน้อยปีสามคนหนึ่งอาสาพาเขาไปที่เตียงของเซดริก ก่อนจะปล่อยเขาไว้ในนั้นตามลำพังกับสมบัติของคนรักที่จากไป

               แฮร์รี่ลงมือเก็บข้าวของต่างๆ ลงหีบช้าๆ  ไม่เกินชั่วโมงสิ่งของทุกอย่างก็ลงไปอยู่ในหีบอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ในขณะที่กำลังจะปิดฝาหีบ สายตาของเขาก็เหลือบไปมองหมอนใบนุ่มที่วางอยู่ที่หัวเตียง ไม่รู้อะไรดลใจให้เด็กหนุ่มยกมันขึ้นมา แล้วเขาก็พบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งอยู่ใต้นั้น หน้าปกหนังสลักถ้อยคำบางอย่างไว้

               Cedric Amos Diggory  &  Harry James Potter  Forever

               จากที่หยุดร้องไห้ไปแล้ว น้ำใสๆ เอ่อขึ้นที่ดวงตาสีมรกตทันที มือบางพลิกหน้ากระดาษเปิดอ่านไปเรื่อยๆ เสียงหัวเราะและเสียงสะอื้นปนเปกันไปหมด เด็กหนุ่มเปิดมาจนถึงหน้าล่าสุดที่มีการบันทึกไว้ แล้วความเจ็บปวดก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง


               xx/xx/xxxx

               วันนี้เป็นวันที่แข่งภารกิจที่สาม ฉันรู้ว่ามันผิดที่พูดแบบนี้ แต่ฉันไม่อยากให้วันนี้มาถึงเลย! มีใครที่ไหนบ้างล่ะที่อยากแข่งกับคนรักของตัวเองน่ะ ไม่รู้ว่าแฮร์รี่จะเป็นยังไงบ้าง เพราะขนาดฉันยังอยากถอดใจตั้งแต่ภารกิจแรกเลย แล้วแฮร์รี่ล่ะ? รู้หรอกว่าเขาน่ะแข็งแกร่ง แต่ยังไงเขาก็เป็นแค่เด็กปีสี่อยู่ดีนั่นแหละ แถมภารกิจวันนี้ยังนับได้ว่าเป็นภารกิจที่หินที่สุดในภารกิจทั้งหมดด้วย ฉันละโคตรเป็นห่วงเขาเลย เฮ้อ! ยังไงก็เถอะ เราทั้งคู่ต้องรอดกลับมาให้ได้ ฉันยังอยากใช้ชีวิตร่วมกับแฮร์รี่ไปนานๆ นี่เนอะ ฮะๆ

               เจอกันพรุ่งนี้

               Cedric Diggory


               นายผิดสัญญาเซด..

               ไหนว่าเราจะรอดกลับมาด้วยกันไง..

               ไหนว่านายจะกลับมาใช้ชีวิตกับฉันให้นานกว่านี้ไง..

               ทำไม...

               ...ทำไมนายถึงทิ้งฉันไป




               ปัจจุบัน 

               @Godric's Hollow


               แปดปีแล้วสินะ..


               แฮร์รี่เงยหน้าสูดอากาศบริสุทธิ์ แม้จะสายมากแล้ว แต่กลับไม่มีแดดอย่างที่ควรเป็น ร่างสูงโปร่งรำพึงในใจ หวนนึกย้อนไปถึงเรื่องราวต่างๆ ในวันวาน ความเจ็บปวดยังตราตรึงอยู่ในหัวใจของเขาอย่างไม่รู้ลืม

               มือบางสองข้างถือถุงขนมจำนวนมากและบัตเตอร์เบียร์สองขวดไว้ในมือ แฮร์รี่จัดการวางขนมต่างๆ ไว้หน้าสุสานหินอ่อนสีขาวอันสลักชื่อของคนคนหนึ่งเอาไว้

               Cedric Amos Diggory

               เจ้าของมือนุ่มยื่นมือไปลูบไล้ไปที่ชื่อของคนรักอย่างทะนุถนอม ทั้งรัก ทั้งคิดถึง แม้เวลาจะผ่านมานานมากมายขนาดนี้แล้ว แต่ความรู้สึกทั้งหลายยังคงอยู่เสมอ และจะไม่มีวันหายไปไหน

               ชายหนุ่มคว้าขวดบัตเตอร์เบียร์มาเปิดทั้งสองขวด ขวดแรกวางไว้ข้างหน้า อีกขวดยกกระดกขึ้นดื่ม ความรู้สึกอุ่นๆ หมุนวนอยู่ภายในร่างกาย เขาหยิบช็อคโกแลตไส้ครีมชิ้นใหญ่มากัดกิน ปล่อยจิตใจให้ล่องลอยไปกับอดีตกาลอีกครั้ง

               ราวกับช่วงเวลาเหล่านั้นเพิ่งผ่านมาไม่นาน แฮร์รี่ยังคงโหยหาความทรงจำเหล่านั้นอยู่เสมอ แม้จะมีใครต่อใครพยายามเข้าหา แต่ไม่มีเลยสักครั้งที่แฮร์รี่จะตอบรับและสนองความต้องการของคนพวกนั้น แม้จะโดนด่าโดนว่าว่าจมอยู่กับอดีต แต่ทำไมเขาต้องสนล่ะ ในเมื่อเซดริกคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของเขาทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต


               Every night in my dreams
I see you, I feel you
That is how I know you go on
Far across the distance
And spaces between us
You have come to show you go on

               แฮร์รี่ฝันถึงเซดริกทุกคืน ช่วงแรกๆ เขาร้องไห้ทุกครั้ง รู้สึกขมในอกไปหมด เหมือนเขาจมอยู่ในวังวนเดิมๆ ไม่จบสิ้น จมอยู่ในน้ำลึกที่ไม่สามารถตะเกียกตะกายขึ้นมาได้ ช่องว่างระหว่างความเป็นความตายมันเยอะเกินไป เซดริกไกลออกไปเรื่อยๆ สำหรับเขา


               Near, far, wherever you are
I believe that the heart does go on

               แต่ไม่ว่าจะใกล้หรือไกลแค่ไหน หัวใจของเขายังคงอยู่ที่เซดริกเสมอ ในขณะเดียวกัน หัวใจของเซดริกก็ยังคงอยู่ที่เขา...ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เขาเชื่อว่าหัวใจของเขาจะไปหาเซดริกในสักวันหนึ่ง


               Once more you open the door
And you’re here in my heart
And my heart will go on and on

               เมื่อถึงเวลาที่เขาต้องจากไป เขาเชื่อว่าคนรักของเขาจะต้องเปิดประตูต้อนรับเขาให้ได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งเหมือนเก่าก่อน แล้วหัวใจของเขากับเซดริกจะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง...

               ...ชั่วนิรันดร์


               THE END.




______________________________________________
               ปิดฉากลงเรียบร้อยสำหรับเรื่องนี้ ไรต์แต่งเองยังรู้สึกหน่วงๆ เลย ไม่รู้ว่ารีดเดอร์ที่น่ารักจะรู้สึกยังไงอ่านะ ตอนแรกว่าจะไม่แต่งแบดเอนละ แต่เพลงมันพาไป ฮ่าๆๆๆ เอาละ เจอกันครั้งหน้า จะเป็นคู่ไหน ติดตามกันด้วยน้าา

               สุดท้ายนี้ มาตราการใหม่เด้อ ไรต์ใจดีมานาน เพราะฉะนั้น ไม่เม้นไม่อัพ!!


               @Me The Ripper 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

63 ความคิดเห็น

  1. #58 Lily for Lisa (@lenglengney) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 07:29

    แงงง ขอให้เจอกันนะ;^;
    #58
    0
  2. #48 JomKwan2882 (@JomKwan2882) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:41
    "นายผิดสัญญา เซด"

    ตรงนี้คือน้ำตาไหลเลยอ่ะ T-T
    #48
    0
  3. #37 จิโกคุบานะ (@plaphornphi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 01:00
    อ่านไปร้องไห้ไปเลยอ่ะT^T
    #37
    0
  4. #36 Alisona Janes Curse (@gif05-hime) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 21:42
    น้ำตานองหน้า
    #36
    0
  5. #22 I Ange I (@Kettipa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 07:55

    ทั้งยิ้มทั้งน้ำตาไหล ร้องไห้ไม่ได้ เพราะ...นั่งอ่านอยู่ในแถว น้ำตาไหลเงียบๆ ถถถถถถ
    #22
    0
  6. #9 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 19:19
    <p>สู้ๆค่ะไรท์ <a><img alt="https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png" src="https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png"> </a>เนื้อสนุกมาก ภาษาดี แต่สั้นไปนิ๊ดนุงขอยาวๆได้ไหมอะ&gt;&lt;</p>
    #9
    0
  7. #8 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 19:15
    <p>อยากจะแหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม</p><p>ให้ถึงดาวอังคาร ชอบมากๆค่ะ พอถึงบทจูบเนี่ยยยยยยย</p><p>เขินแรงมากอะ <a><img alt="https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png" src="https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png"> </a>ชอบคู่เจมส์กะน้องเนปสุดๆอะ แต่งคู่นี้เยอะเลยนะคะ</p><p>ฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน</p>
    #8
    0
  8. #7 Chulity (@Chulity) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 21:41
    อ่านแล้วรู้สึกดีเนอะ ยิ่งเพลงนี้ยิ่งเป็นเพลงโปรดเราแล้วก็ยิ่งอินเลยล่ะค่ะ
    #7
    0