SF(s) for Harry Potter [All Pair] #ฟิคสั้นHP

ตอนที่ 15 : 9th story - TMR/HP [Old Plot - End] | Sad Song - We The Kings ; Elena Coats

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 319
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    27 เม.ย. 62




               ชายหนุ่มลืมตาขึ้นจากความมืดมิด เขาปรับโฟกัสแล้วจึงมองไปที่ข้างเตียง เห็นชายสี่คนยืนอยู่ ทุกคนส่งยิ้มให้เขา...อย่างฝืดฝืนเต็มที


               "ทอมล่ะฮะ?" คนป่วยถาม


               ทั้งหมดมองหน้ากันอย่างอึกอัก ตอบคำถามอะไรไม่ถูก


               "มีอะไรหรือเปล่าฮะ เกิดอะไรขึ้น" เขาถามอีกครั้ง เสียงสั่นน้อยๆ ด้วยความกังวล

               "แฮร์รี่.." เซเวอร์รัสหลับตา ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา "ตอนนี้ทอมอยู่ในห้องไอซียู โดนรถชนน่ะ อาการสาหัสมาก"


               แฮร์รี่เบิกตาค้างด้วยความตกใจ ในนาทีที่เขาคิดว่าทอมไม่ได้เป็นห่วงเขาแล้ว แต่คนรักของเขากลับประสบอุบัติเหตุร้ายแรงหรือ..


               "กลับจากสนามบินมันก็ขับรถกลับบ้านตรงไปหานายเลย ออกไปได้สักสองชั่วโมงเขาก็โทรมาบอกว่านายโดนรถชน แล้วแถวบ้านก็ดันรถติดอย่างกับมีใครตาย..." เดรโกพูด พยายามให้ฟังดูขบขัน "...นายก็รู้ว่ามันลุงทอมใจร้อนขนาดไหน โดยเฉพาะเรื่องของนาย แล้วสิบนาทีต่อมาโรงพยาบาลก็โทรมาบอกพวกเราว่าลุงทอมโดนรถชน อาการหนักมาก เห็นว่าอวัยวะภายในช้ำหมด ซี่โครงหักแทงปอดยับ แถมตับยังเละแทบไม่เหลือ ต้องรอคนบริจาคอวัยวะให้อย่างเดียวเลย"  เดรโกจบคำด้วยน้ำเสียงสั่นน้อยๆ แบบเดียวกับแฮร์รี่


               ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ทุกคนต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง

               ทอม ริดเดิ้ล เซเวอร์รัส สนป ซิเรียส แบล็ก เดรโก มัลฟอย และลูเซียส มัลฟอย เป็นนักทำสารคดีที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก ไม่มีใครที่ไม่รู้จักพวกเขา ทั้งห้าต้องเดินทางไปในป่า ขั้วโลก หรือต่างประเทศเพื่อทำสารคดีตามที่ต้นสังกัดของพวกเขาสั่งมา งานทุกงานล้วนเป็นความเสี่ยงทั้งสิ้น

               เพื่อนร่วมทีมของทอมต่างโชคดี  เพราะคนรักได้เดินทางไปทำในสิ่งที่รักด้วยกันเสมอ ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขผจญภัยกันมาตลอด แม้ว่าช่วงแรกที่ซิเรียสคบกับเซเวอร์รัสนั้น ร่างสูงจะไม่ยอมให้ซิเรียสตามไปด้วยเพราะกลัวจะเป็นอันตรายก็ตาม แต่สุดท้ายก็ต้องยอม ลูเซียสเองก็เช่นกัน เขาทั้งขอร้องทั้งอ้อนวอนให้เดรโก ลูกชาย(?)สุดที่รักอยู่บ้าน แต่พอเดรโกพูดขึ้นว่าซิเรียสยังไปได้ ลูเซียสจึงแพ้อย่างหมดรูป

               ถึงแม้ว่าทอมจะไม่ได้มีคนรักร่วมเดินทางไปด้วย แต่ทุกครั้งที่เขาต้องไปทำสารคดีนานๆ เขากับแฮร์รี่มักจะติดต่อกันตลอด ทั้งส่งข้อความ โทรหา หรือวีดิโอคอล เพื่อไม่ให้ระยะทางเป็นปัญหาแต่อย่างใด

               ส่วนแฮร์รี่หรือ แฮร์รี่ พอตเตอร์ นั้นเป็นนักบินของสายการบินนานาชาติประเทศอังกฤษ ชายหนุ่มเองก็ต้องเดินทางตลอดเช่นกัน หากเขาก็รู้สึกเสมอว่าทอมอยู่กับเขาทุกที่ เป็นกำลังใจให้เขามาตลอด

               จนเมื่อไม่นานมานี้ แฮร์รี่เพิ่งกลับจากไฟลท์บินล่าสุด  เขาเฝ้ารอให้คนรักของเขากลับมาหา จนเลยเวลาไปสักชั่วโมงได้ เขาจึงเริ่มทนไม่ไหว ความน้อยใจเข้ากัดกินจิตใจเขาไปหมด สุดท้ายจึงออกไปขับรถเล่นเพื่อระบายอารมณ์ แต่ก็ดันมาเจออุบัติเหตุรถชน รู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ตรงนี้แล้ว


               "ผมขอไปหาทอมได้ไหม.."




               แฮร์รี่ออกจากโรงพยาบาลในอีกสามวันถัดมา

               อันที่จริงเขาแค่แขนหักกับหัวแตกเท่านั้น กลับกันกับทอม ที่ยิ่งเห็นสภาพ เขายิ่งรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างที่สำคัญค่อยๆ หายไป

               แฮร์รี่มาหาทอมที่โรงพยาบาลทุกวัน หวังทุกวันให้อีกฝ่ายลืมตาขึ้นมา พูดคุยกันอีกครั้ง เล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ฟัง โอบกอดเขา ยิ้มให้เขา จูบเขาอีกครั้ง..

               หากใครเลยจะรู้ว่าสิ่งที่เขาหวังเป็นเพียงแค่ฝันลมๆ แล้งๆ..

               ในวันหนึ่ง แฮร์รี่มาหาทอมเหมือนทุกที แต่ครั้งนี้เขากลับรู้สึกต่างออกไป มันไม่ใช่แค่ส่วนสำคัญที่ค่อยๆ หายไป แต่เขารู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ เหมือนเขาจะเสียคนตรงหน้าไปตลอดกาล

               นักบินหนุ่มนั่งมองหน้าคนรักของตนอยู่สักพัก ก่อนเสียงๆ หนึ่งจะดังแหวกความเงียบขึ้นมา


               ตี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


               แฮร์รี่เงยหน้าขึ้นในทันใด เส้นสีเขียวทั้งสามเส้นที่เคยเคลื่อนตัวอยู่สม่ำเสมอนั้น..

               ...นิ่งสนิท


               นักบินหนุ่มตัวแข็งทื่อ สารพัดอารมณ์โถมเข้าหาเขาอย่างไม่หยุดยั้งจนเขาสับสนไปหมด หากความรู้สึกหนึ่งกลับชัดเจน

               จนแล้วจนรอด...

               ...เขาก็เสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป...

               ...เขาเสียทอมไปแล้ว...

               ...ตลอดกาล




               สามเดือนผ่านไป

               ดูเหมือนสถานที่แห่งนี้จะดูดเอาสีสันและความรื่นเริงไปซะหมด..

               แฮร์รี่ยืนอยู่หน้าสุสานหินอ่อนสีขาว ในมือเต็มไปด้วยช่อดอกไม้และขนมต่างๆ อันเป็นที่โปรดปรานของคนรัก 


               "หวัดดีฮะทอม เป็นไงบ้างฮะ คิดถึงผมไหม"


               คำถามเดิม ประโยคเดิม ความรัก ความคิดถึง และความอาวรณ์เดิมๆ ที่ไม่เคยจากไปไหน สถานที่แห่งนี้กลายเป็นที่ที่เขามาเป็นประจำทุกวันเพื่อเยี่ยมเยียนคนรักของเขาที่ไม่เคยหายไปไหน ส่วนหนึ่งของทอมอยู่กับเขา ความรักและความผูกพันที่ทั้งคู่มีให้กันจะติดตรึงอยู่ในใจของเขาไปอีกนานแสนนาน


               "รู้ไหมฮะว่าวันนี้เป็นวันอะไร"


               ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาในความเงียบ มือบางจัดขนมมากมายและดอกไม้ช่อสวยวางไว้หน้าหลุมศพ


               "..." และแน่นอน ความเงียบไม่เคยให้คำตอบเขาสักครั้ง

               "วันนี้เป็นวันเกิดของคุณ..." ชายหนุ่มพูดต่อไป ความพยายามที่จะกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลค่อยๆ พังทลาย

               "...และเป็นวันครบรอบของเราไง" พูดจบ น้ำใสๆ ก็ร่วงรินออกมาจากดวงตาสีเฮเซลคู่สวย


               ชายหนุ่มนั่งสะอื้นไห้อยู่ตรงนั้น ความทรงจำดีๆ มากมายระหว่างเขากับทอมกำลังแข่งกันวิ่งผ่านสมองของเขาไปมาราวกับไม่มีที่สิ้นสุด

               แล้วเสียงนุ่มๆ ของนักบินหนุ่มก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ เสียงที่ฟังแล้วราวกับใจจะขาด..


               "Without you, I feel broke
Like I’m half of a whole
Without you, I’ve got no hand to hold
Without you, I feel torn
Like a sail in a storm
Without you, I’m just a sad song
I’m just a sad song"




               เวลาล่วงผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ แฮร์รี่นั่งอยู่หน้าหลุมศพทั้งวัน พูดอะไรก็ตามที่เขานึกออก ทั้งหัวเราะและร้องไห้ไปพร้อมกัน

               หลายคนอาจคิดว่าเขาบ้าที่มัวยึดติดอยู่กับอดีต เสียเวลาเป็นวันๆ ไปกับเรื่องพวกนี้

               ถ้าเขายอมแต่งงานและเลือกที่จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับทอมได้ แค่นั่งหน้าหลุมศพเพื่ออยู่กับคนรักทั้งวัน ทำไมเขาจะทำไม่ได้

               คนพวกนั้นไม่ได้เป็นเขา คนพวกนั้นไม่มีทางรู้..


               "ผมไปก่อนนะฮะ พรุ่งจะมาหาใหม่" แฮร์รี่กล่าว เอามือของตนแตะที่ริมฝีปาก แล้วไปแตะที่ชื่อของทอม ก่อนจะลุกขึ้นยืน

               วูบหนึ่ง เขารู้สึกถึงสายลมอบอุ่นที่พัดมาทั้งที่เป็นหน้าหนาว และถ้าหากจมูกของเขาไม่ได้เพี้ยนเพราะอากาศเย็นจัด เขาว่าเขาได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของทอม..

               แฮร์รี่อมยิ้มอย่างเจ็บปวด น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาจากดวงตา ก่อนเขาจะหันหลัง แล้วเดินจากไป


               ..Without you, I'm just a sad song..




__________________________________________
               อย่าเผาบ้านไรต์นะครับบบบบบบบบ!! ._.

               ตอนนี้เป็นรีเควสต์ของคุณโลลิค่อนครับผม คือมันเป็นพล็อตเก่าอันสุดท้ายที่ไรต์จะลงแล้ว ต่อจากนี้คือแต่งเองยาวๆ เลย ก็เลย...เอามาม่ามาเสิร์ฟทุกคนครับ เผื่อหิวกัน เหอๆ

               เอาน่าาาาาาาา ชีวิตก็งี้เหละเนอะ มีสุขมีเศร้าเป็นเรื่องธรรมดา อ่านเรื่องนี้ไปเผื่อจะปลง(?)กันได้บ้าง แหะๆ

               สำหรับเรื่องถัดไปไรต์ขอเก็บไว้เป็นเซอร์ไพรส์แล้วกันครับ คาดว่าถ้าไม่แต่งเป็นตอนเดียวจบสองเรื่องซ้อนก็น่าจะเป็นเรื่องเดียวแต่สองสามตอนไปเลย (อาจจะมากกว่านั้นนิดหน่อย) เอาให้จุใจ เอาให้อิ่มแปล้กันไปข้าง เพราะคงหาได้ยากยิ่งที่ไรต์จะแต่งแบดเอนแบบนี้อีก 

               อยากได้คู่ไหนกันอีกรีเควสต์กันเข้ามาได้เลยครับ แต่ไม่เอา fem นาาาาาาา อันนี้ไม่ไหวจริงๆ หรือจะรีเควสต์เพลงกันเข้ามาด้วยก็ได้ หรือจะไม่มีเพลงก็ได้ (เอ้า!) เอาเป็นว่าอะไรก็ได้ครับ แค่ไม่เอา fem แค่นั้นแหละ

               เอาละ กติกาเดิม ไม่เม้นไม่อัพ!!


               @Me The Ripper

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

63 ความคิดเห็น

  1. #61 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 02:20
    อือออ เพลงเก่าอยู่เหมือนกัน... โธ่น้อง ชาตินี้ตายจาก ชาติหน้าเอาใหม่เด้อ
    #61
    0
  2. #57 JomKwan2882 (@JomKwan2882) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 12:56
    แง้~ พี่ทอมมมมมม ฮือออ
    #57
    0
  3. #56 J'name Rbt (@pawidporn-name) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 09:12
    เจ็บปวดจิตใจ ร้องมากค่ะ แงงงง้
    #56
    0
  4. #55 Boonyisa Rodpat (@lkppim) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 22:53
    ฮืออออพี่ทอมมมมม ก็ต้องมีเศร้ามีสุขสลับๆไปสินะ...
    #55
    0
  5. วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 22:51
    น้ำตามันไหลแล้วนะ T^T มันเศร้าอ่ะ
    #54
    0