SF(s) for Harry Potter [All Pair] #ฟิคสั้นHP

ตอนที่ 11 : 7th story - LM/SS [Part 2 | End of the 2nd couple] | Right Here Waiting - Richard Marx

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 624
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    3 ก.ย. 62


               ผ่านมาเป็นเดือนแล้ว นับจากวันที่บุตรชายของหัวหน้าเผ่าแวมไพร์ได้ถือกำเนิดขึ้น

               เซเวอร์รัส มัลฟอย-สเนปยังคงทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลตามปกติ จนตอนนี้ได้เวลาเลิกเวรแล้ว ถึงเวลาที่เขาต้องพาร่างใหญ่ๆ ของตัวเองกลับบ้านสักที 

               ไม่สิ เรียกว่าคฤหาสน์น่าจะเหมาะกว่า

               คฤหาสน์ที่ว่าเป็นคฤหาสน์ของหัวหน้าเผ่าแวมไพร์ มีสมาชิกอยู่หกคน แต่ตอนนี้เพิ่มเป็นเจ็ดแล้ว และกำลังจะกลายเป็นแปดหรือเก้าในไม่ช้า

               เอ๊ะ หรือสิบ?

               เอาเถอะ จะกี่คนก็ช่าง ตอนนี้คุณหมอแวมไพร์ขับรถกลับมาถึงแล้ว หลังจากสั่งให้คนเอารถไปเก็บ เขาก็พาร่างอุ้ยอ้ายใหญ่โตของตัวเองเดินเข้าบ้าน 

               นาฬิกาบอกเวลาห้าทุ่มครึ่ง แม้คุณหมอที่รับฝากครรภ์เขาจะบอกว่าไม่ควรนอนดึก เพื่อให้ลูกออกมาร่างกายแข็งแรง แต่เฮ้ เขาเป็นหมอนะ มันมีตารางเวรของมัน ไม่ใช่พนักงานประจำที่เข้างานแปดโมงเลิกงานห้าโมงครึ่งสักหน่อย

               แล้วไม่ใช่เขาคนเดียวสักหน่อย สามีของเขาก็ด้วย ป่านนี้ยังไม่ถึงบ้านเลย

               อ้อ อีกอย่าง หยุดคิดด้วยว่าเขาจะสามารถจำตารางเวรของอีกฝ่ายได้ แค่ของตัวเองยังต้องเปิดโทรศัพท์เช็คตารางทุกวันเลย แล้วเขาจะไปจำของพ่อบุรุษพยาบาลนั่นได้ยังไงกันล่ะ

               ขาเรียวพาตัวเองขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมเข้านอน เซเวอร์รัสเอนร่างของตัวเองลงพิงหมอน ก่อนจะกดโทรศัพท์หาสามีทางนิตินัยและพฤตินัยของตัวเอง

               รออยู่ครู่หนึ่ง เจ้าของเบอร์ก็รับสาย


               "ไงที่รัก เป็นไงบ้าง ถึงบ้านหรือยัง"

               "ถึงแล้ว นายล่ะ? วันนี้ยังไม่ออกเวรอีกเหรอ นายเข้าเวรติดกันมาสองวันแล้วนะ"

               "ยังเลย เพื่อนมาขอแลกเวรน่ะ เลยอยู่ยาวเลย คิดว่าคงออกเวรพรุ่งนี้แหละ"

               "พรุ่งนี้เช้า?"

               "พรุ่งนี้ตอนเที่ยงคืน"


               เซเวอร์รัสขำพรืด ทั้งตลกทั้งสงสาร


               "แล้วเจ้าตัวเล็กเป็นไงบ้างล่ะ ลูกดิ้นไหม"

               "นิดหน่อยน่ะ ไม่เยอะหรอก"

               "ฉันว่านายควรลางานได้แล้วนะ เกิดปวดท้องคลอดขึ้นมาจะทำยังไง"

               "นี่เพิ่งจะเข้าเดือนที่เจ็ดเองนะ อีกอย่างฉันเป็นหมอ ถ้าเกิดปวดท้องก็เข้าห้องคลอดได้เลยไง ง่ายๆ"

               "ไม่สิเซฟ ฉันอยากให้นาย..."

               "ถ้าฉันลา นายจะลามาอยู่ดูแลฉันไหมล่ะ"

               "..."

               "ก็ไม่ แล้วจะให้ฉันลาเพื่ออะไร อย่างน้อยเวลาอยู่ที่นั่น ฉันกับนายก็อยู่ใกล้กันมากกว่าบ้านกับโรงพยาบาลนะ"


               เสียงติดน้อยใจเล็กๆ ของคุณภรรยาทำเอาลูเซียส มัลฟอยกังวลไม่น้อย ตัวเขาเองอยากลาหยุดใจจะขาด แต่เพื่อนบุรุษพยาบาลด้วยกันก็ลางานไปแล้วคนหนึ่งเพราะแม่ป่วย ในแผนกก็เลยเหลือบุรุษพยาบาลแค่สามคน เพราะที่เหลือต่างก็ไปกับบริษัทน้ำมันกลางทะเลกันทั้งนั้น

               แหงสิ ไปทำงานตรงนั้นกลับมาอีกทีก็รวยเละ

               อ้อ ยังไม่นับที่หมดเวรไปแล้วหนึ่งด้วยนะ

               ที่สำคัญ เขาที่เป็นหนึ่งในตระกูลมัลฟอยที่ (โคตร) ร่ำรวย แถมยังเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทของหัวหน้าเผ่า จะต้องสนเรื่องเงินเรื่องทองไปทำไมกัน

               ทุกวันนี้ก็มีเยอะจนแทบจะท่วมหัวอยู่แล้ว เลี้ยงลูกไปจนตาย(?)โดยที่ลูกไม่ต้องทำมาหากินยังได้

               ยังไงก็ตาม คนในแผนกเหลือน้อยขนาดนี้ แล้วจะให้เขาเห็นแก่ตัวลาหยุดอีกคนหรือ พวกที่เหลือคงวุ่นวายกันตายแน่ๆ


               "ก็ได้ๆ งั้นฉันให้นายนอนพักดีกว่านะ ลูกคงง่วงแล้ว"

               "หมดเวลาพักแล้วเหรอ"

               "ครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เที่ยงจะโทรไปนะ"

               "ทำไมโทรมาเที่ยงล่ะ โทรมาตอนเช้าก็ได้นี่"

               "พรุ่งนี้นายเข้าเวรบ่าย จะได้นอนพักเยอะๆ ไง"

               "นาย...จำได้?" 

               "จำได้สิ เรื่องของนายทำไมฉันจะจำไม่ได้ล่ะ"

               "..."


               เสียงที่เงียบไปของเซเวอร์รัสทำให้เขารู้ว่าอีกคนคงคิดมากอีกแล้ว ที่เขาจำตารางงานของเจ้าตัวได้ แต่ตัวเองดันจำของเขาไม่ได้

               เขาไม่โกรธอะไรในเรื่องนี้เลย เซเวอร์รัสเป็นหมอ งานหนักกว่าพยาบาลอย่างเขาอยู่แล้ว จำเรื่องจุกจิกพวกนี้ไม่ได้ไม่เห็นแปลก 

               ถ้าจำได้สิแปลก

               ลูเซียสระบายยิ้มบางๆ ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววอ่อนโยนและขบขันเมื่อรู้ถึงความคิดของคนรัก


               "ไม่คิดมากนะเซฟ งานนายหนักกว่าฉัน จำไม่ได้ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย"

               "ทีนายยังจำของฉันได้เลย.." เสียงอ่อยๆ ยิ่งทำให้คนฟังเอ็นดู

               "ไม่เอานะครับคุณแม่คนเก่ง เดี๋ยวพ่อจะไปทำงานแล้วนะ ฝันดีนะครับ"

               "อือ.. สู้ๆ นะ"

               "ครับ :)"


               แล้วสายก็ตัดไป 


               Oceans apart day after day
And I slowly go insane
I hear your voice on the line
But it doesn't stop the pain


               ทางฝั่งของเซเวอร์รัส ว่าที่คุณแม่ปิดโคมไฟหัวเตียง ก่อนจะปิดเปลือกตาลงอย่างอ่อนล้า ความเหนื่อยที่สะสมมาทำให้เขาหลับสนิทไปอย่างง่ายดาย

               หากไม่ใช่กับบุรุษพยาบาลหนุ่ม

               เขายังมีงานต้องทำ แต่กระนั้นความคิดถึงจนแทบบ้ากลับทำให้หลายครั้งเขาสงบสติอารมณ์ได้ไม่ดีพอ รู้สึกเหมือนใกล้จะบ้าเข้าไปทุกวัน

               หลายครั้งที่เขากลับไปหาภรรยา ได้ใช้เวลาด้วยกันแค่ช่วงสั้นๆ ตอนมื้อเย็นและเข้านอน เช้าวันต่อมาต่างคนต่างก็ต้องแยกย้ายกันไปทำงาน

               หากวันไหนโชคดีหน่อย ได้เวรบ่ายทั้งคู่ ก็มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น

               โชคร้ายที่หาโอกาสดีๆ แบบนั้นได้น้อยมาก

               แม้ว่าจะทำงานที่เดียวกัน แต่พวกเขาอยู่กันคนละแผนก เป็นไปได้ยากมากที่จะเวียนมาเจอกัน ทำให้การเห็นหน้าคนรักในแต่ละวันเป็นเรื่องที่แสนพิเศษ

               เสียงหวานของเซเวอร์รัสยังคงก้องอยู่ในหู ใครหลายคนอาจบรรเทาคิดถึงได้ แต่กับเขา มันทำให้เขาคิดถึงคุณหมอคนเก่งของเขายิ่งกว่าเดิม

               คิดถึง...จนเจ็บปวด


               If I see you next to never
How can we say forever


               ลูเซียสกลัว...กลัวว่าวันหนึ่งมันจะไม่พิเศษ และกลายเป็นความชินชาไปในที่สุด 

               เขายังอยากรักษารักนิรันดร์ของเขาให้คงอยู่ไปตลอดกาล ไม่ใช่พังเพียงเพราะเราไม่มีเวลาให้กันแบบนี้

               เพียงแค่คิด หัวใจก็เต้นรัวและบีบรัดด้วยความหวาดกลัว

               ไม่... เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด




               Wherever you go
Whatever you do
I will be right here waiting for you
Whatever it takes
Or how my heart breaks
I will be right here waiting for you


               ทั้งที่บอกว่าจะกลับมาวันนี้ตอนเที่ยงคืน แต่สุดท้ายลูเซียสก็โผล่หน้ามาตอนเจ็ดโมงเช้าวันถัดมา

               เซเวอร์รัสรอไปจนราวๆ ตีหนึ่งครึ่ง เมื่อเห็นว่าคนเป็นสามียังไม่มา เลยง่วงหลับไปเอง

               ชายหนุ่มได้รับสายจากคนรักตอนตีห้าว่ามีผู้ป่วยหนักเข้ามากลางดึก ทำให้วุ่นวายกันไปหมด

               คุณหมอหนุ่มรับรู้อย่างไม่ถือโกรธ เขาเข้าใจว่าอาชีพอย่างพวกเขามันไม่มีเวลาตายตัว 

               เขารอได้ ไม่เป็นไร ยังไงเขาก็รอได้

               และแน่นอน วันนี้เซเวอร์รัสไม่มีเวร นั่นเป็นสาเหตุให้คุณหมอยังไม่ตื่น เก็บเกี่ยวช่วงเวลานอนไปเรื่อยๆ

               ตัดภาพมาที่ลูเซียส

               ว่าที่คุณพ่อเดินเข้ามาด้วยสภาพสะโหลสะเหลเพราะไม่ได้นอนมาหลายวัน ขอบตาดำคล้ำจนนึกว่าเป็นน้องของหมีแพนด้า ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับไปฟัดกับหมามา 

               ทอมที่นั่งอยู่ในห้องเล่นกับลูกชายในอ้อมแขนทักขึ้นอย่างตกใจ


               "นี่นายไปทำอะไรมาเนี่ย!"


               ลูเซียสปรายตาไปมองก่อนจะลากสังขารตัวเองขึ้นห้อง ไม่สนใจกลิ่นหอมของอาหารเช้าที่ภรรยาของหัวหน้าเผ่ากำลังทำอยู่ แต่ขึ้นบันไดไปไม่กี่ก้าวก็ร่วงโครมคาตีนบันได

               "เฮ้ย!!"


               ทอมมองผู้เป็นเพื่อนที่น็อกสนิทไปแล้วอย่างตกใจ ก่อนจะตะโกนเรียกลูกน้องให้เข้ามาพาตัวไปที่ห้อง ตัวเขาเองก็เรียกแฮร์รี่ให้ตามไปดูด้วยกัน ส่วนรีมัสกับซิเรียสยังไม่ตื่น เพราะเมื่อคืนรีมัสแพ้ท้องหนัก


               "อือ.. อะไรเนี่ย.."


               เซเวอร์รัสถามอย่างงัวเงีย แต่เมื่อเห็นร่างข้างตัวก็รีบพยุงตัวเองลุกขึ้นมา


               "ลูเซียสเป็นอะไร..!"

               "ใจเย็นเซฟ ฉันว่าเขาเป็นลมเพราะนอนไม่พอน่ะ ดูสภาพสิ ยังกับศพ" ทอมตอบ


               มือเรียววัดชีพจรผู้เป็นสามีช้าๆ ก่อนจะเลิกเปลือกตาดู เมื่อเห็นว่าเป็นตามข้อสันนิษฐานจึงร้องขอ


               "แฮร์รี่ หยิบกล่องปฐมพยาบาลฉุกเฉินให้ฉันหน่อย ... นั่นแหละ ขอบใจมาก"


               คุณหมอหนุ่มทำหน้าที่ของตัวเองอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง


               "ทอม ขอผ้าชุบน้ำด้วย"


               หลังจัดการลูเซียสให้อยู่ในสภาพที่สบายตัวแล้ว เซเวอร์รัสก็ส่งสายตาไล่สองสามีภรรยาพร้อมเด็กน้อยให้ออกไปจากห้อง ล้มตัวลงกอดคนรักเอาไว้ หัววางบนอกหนา


               "รอนายอยู่นะลูเซียส รีบๆ ตื่นขึ้นมานะ ฉันคิดถึงนายมากเลย.."


               บอกแล้วไง เป็นตายยังไงเขาก็รอได้




               เวลาผ่านไปไวราวกับโกหก

               ตอนนี้ถึงกำหนดคลอดของเซเวอร์รัสแล้ว ทุกคนยืนออกันอยู่หน้าแผนกคลอด โดยเฉพาะลูเซียสที่เครียดจนแทบจะถล่มทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง

               ก่อนหน้านี้ พยาบาลออกมาบอกข่าวร้ายกับเขา ว่าเซเวอร์รัสคลอดเองไม่ไหว เพราะร่างกายที่แข็งแรงไม่พอ เซเวอร์รัสจึงสลบไปก่อน ความปลอดภัยเริ่มมีเปอร์เซนต์น้อยลง

               ลูเซียสรู้สึกเหมือนโลกถล่มลงมาต่อหน้าต่อตา


               I took for granted, all the time
That I thought would last somehow
I hear the laughter, I taste the tears
But I can't get near you now


               เขาวาดฝันมาตลอดว่าหลังจากเซเวอร์รัสคลอด เขาจะใช้เวลาอยู่กับครอบครัวให้มากขึ้น เพื่อนบุรุษพยาบาลของเขากลับมาแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องอยู่เวรอดหลับอดนอนให้เซเวอร์รัสเป็นห่วง

               คิดมาตลอดว่าทุกอย่างจะไม่เปลี่ยนแปลง ข้างกายเขาจะมีเซเวอร์รัสไปชั่วนิรันดร์

               แต่นี่...

               มือหนาต่อยกำแพงซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อระบายความเจ็บปวด ผมยาวสีทองสะบัดไปมาตามอารมณ์ที่ไม่คงที่ 

               เสียงโห่ร้องและหัวเราะอย่างยินดีที่ดังออกมาจากห้องคลอดด้านในทำให้ลูเซียสร้าวรานอย่างที่สุด อยากมีโอกาสแบบนั้นบ้าง ได้ยืนอยู่ข้างเซเวอร์รัส อยู่ด้วยกันตอนเด็กน้อยลืมตาดูโลก

               แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขามันช่าง...

               ลูเซียสหัวเราะดังลั่นราวกับคนเสียสติ หัวเราะเพื่อเย้ยหยันทุกสิ่งบนโลกใบนี้

               หากน้ำตากลับไหลบ่าลงมาไม่ขาดสาย


               Oh, can't you see it baby
You've got me going crazy


               ใช่ เขารู้ตัวดี 

               เขากำลังเป็นบ้า

               บ้าเต็มขั้นเลยด้วย




               "ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูกนะครับ ตอนนี้อยู่ในห้องพักฟื้นแล้ว"


               เสียงเปิดประตูพร้อมข่าวดีทำเอาลูเซียสแทบทรุด เขาถามต่อ


               "ผู้หญิงหรือผู้ชายครับ?"

               "ผู้ชายครับ"


               ทุกคนหันมายิ้มให้กันอย่างตื่นเต้น


               "แล้วเขาจะฟื้นเมื่อไหร่ครับ"

               "หมอเองก็บอกไม่ได้นะครับ แต่ถ้าร่างกายฟื้นตัวเต็มที่เมื่อไหร่ เดี๋ยวเขาก็ฟื้นเองครับ"


               เมื่อได้รับคำตอบ ทั้งหมดก็รีบไปหาเซเวอร์รัสที่ห้องพักฟื้นทันที


               "เซฟ.."


               ใบหน้าขาวซีดของคนรักทำให้ลูเซียสใจเสียได้ไม่ยากเลย

               ลูกชายของพวกเขาคงอยู่ที่ห้องเด็ก ตอนนี้ลูกปลอดภัย เพราะฉะนั้นเขาขอเป็นห่วงคุณแม่ก่อนดีกว่า


               "เดี๋ยวเซฟก็ฟื้นฮะ" แฮร์รี่ปลอบ

               "นั่นสิ ใจเย็นๆ เถอะลูเซียส เขาต้องไม่เป็นไร" รีมัสสำทับ


               ลูเซียสพยักหน้ารับ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง รอให้คนรักฟื้นขึ้นมาสักที

               รอแล้ว...รอเล่า..

               รอไปเรื่อยๆ..

               รอจนเข้าวันที่สองแล้ว เซเวอร์รัสก็ยังคงหลับสนิท


               Wherever you go 
Whatever you do
I will be right here waiting for you
Whatever it takes 
Or how my heart breaks
I will be right here waiting for you



               "ฉันรอนายอยู่นะที่รัก ฉันรออยู่นะ.."

               "..."

               "ฉันสัญญา ฉันจะให้เวลานายมากขึ้นนะ รีบฟื้นขึ้นมาสิ"

               "..."

               "ฮึก.."


               แล้วผู้ชายที่แสนเข้มแข็งอย่างลูเซียสก็หลั่งน้ำตาในที่สุด แผ่นหลังกว้างสั่นสะท้าน

               ไม่ชอบเลย ไม่ชอบเห็นเซเวอร์รัสเป็นแบบนี้เลย

               เขาเฝ้ารอด้วยความหวังมาตลอดสองวัน อาจดูเป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ สำหรับใครหลายคน แต่สำหรับคนรอ เวลาที่ผ่านไปแต่ละวินาทีช่างยาวนานยิ่งนัก

               ยาวนานราวกับไม่มีที่สิ้นสุด

               เขานึกภาพชีวิตต่อจากนี้ที่ไม่มีคุณหมอคนเก่งของเขาไม่ออกเลย

               มันคง...ทรมาน...เหมือนตายทั้งเป็น

               แต่ไม่ว่าเซเวอร์รัสจะหลับไปอีกนานแค่ไหน เขาก็จะรออยู่ตรงนี้เสมอ ไม่ห่างไปไหนเด็ดขาด ชดเชยเวลาในห้องคลอดที่เขาไม่อาจเข้าไปอยู่กับคนตัวเล็กได้

               น่าสมเพชเหลือเกิน ช่วงเวลาที่เซเวอร์รัสทรมานเจียนตาย เขากลับทำอะไรไม่ได้นอกจากรอ

               รอ

               เขาทั้งเกลียดและคาดหวังกับคำคำนี้ไปพร้อมกัน..
               .
               .
               .
               .
               .
               .
               .
               .
               .
               .
               .
               .
               .
               .
               .     
               .
               .
               .
               .
               .
               "อือ.."

               "เซฟ!"


               ภาพของคนรักที่ลืมตาขึ้นช้าๆ เป็นภาพที่สวยงามที่สุดในชีวิตของเขาเลยทีเดียว หลังจากที่รอมาเกือบสามวันแล้ว


               "ลูกล่ะ? ลูก..."

               "ลูกปลอดภัยแล้วที่รัก ลูกปลอดภัยแล้ว.."


               เซเวอร์รัสยิ้มกว้าง รอยยิ้มสว่างไสวซะจนลูเซียสยิ้มตาม


               "นายกลับมาหาฉันแล้วเซฟ ฉันแทบขาดใจแน่ะนายรู้ไหม"

               "ขอบคุณที่รอนะ.."

               "เพื่อนาย ต่อให้ต้องรอทั้งชีวิตฉันก็จะทำ.."


               ..I will be right here waiting for you..

               TBC. [End of the 2nd couple]




___________________________________
               จุดพลุ!!

               คำบอกรักที่ไม่มีคำว่ารักมากเวอร์ ฮืออออออออ ใจบางงงง

               ไม่เวิ่นเว้อเยอะเนอะ ตอนหน้าเป็นตอนสุดท้ายของ 7th แล้วนะครับ คู่ไหนก็น่าจะรู้ๆ กันอยู่ หึๆๆ

               กติกาเดิม ไม่เม้นไม่อัพ!!


               @Me The Ripper
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

63 ความคิดเห็น

  1. #43 love-novel-pp (@love-novel-pp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 16:17

    รอต่อค่าาา
    #43
    0
  2. #42 Jya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 15:07

    น่ารัก อบอุ่นจังไรท์

    "ฉันรออยู่นะ"

    #42
    0
  3. #41 I Ange I (@Kettipa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 13:17
    อยากอ่านLM/HPด้วยอะไรท์
    Plzzzzzz. +^+
    #41
    0
  4. #39 Noella Arwyn (@toonplay9999) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 09:52

    ซึ้งใจยิ่งนักhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-10.png

    #39
    0
  5. #33 I Ange I (@Kettipa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 11:05

    รอนะคะ~ :3
    #33
    0
  6. #32 Alisona Janes Curse (@gif05-hime) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 05:16
    น่าตื่นเต้นมากค่ะ จะอ่านแน่นอนเพราะปีหน้าเราก็จะไปเช่นกัล
    #32
    0