ตอนที่ 6 : 6 :: การทดสอบแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61


การทดสอบแรก


“นำมือออกมาวางข้างหน้าครับ” ผู้ชายผิวเข้มหน้าดุที่ทำหน้าที่ในการลงทะเบียนเข้ารับการทดสอบเอ่ยเสียงเข้ม ข้างหน้าฉันมีแผ่นสีฟ้าเรืองแสงส่องสว่างวางอยู่

ฉันเอื้อมมือทั้งสองข้างไปทาบลงบนแผ่นนั่นตามที่เขาบอก ทันใดนั้นแสงสีฟ้าก็ได้ลอยขึ้นแสดงภาพจำลองมือของฉันต่อหน้าฉันเอง จากนั้นมือจำลองก็ได้หมุนวนเข้ารวมกันกลายเป็นลูกกลมๆสีฟ้าที่มีเส้นโลหะติดอยู่ เดาว่ามันคงจะเป็นสร้อยคอที่ให้สวมระหว่างรับการทดสอบละนะ

ผู้ชายผิวเข้มคนนั้นเอื้อมมือมาสัมผัสที่ลูกกลมสีฟ้านั่น ดูเหมือนเขาจะใส่พลังเวทย์ลงไปเล็กน้อยก่อนที่มันจะเรืองแสงและปรากฏชาร์ตบางอย่างลอยขึ้นมา

‘เซย์ เพิร์ลวาเรียส ลำดับที่ 6138’

“นี่คือข้อมูลของเธอในตอนนี้ หลังจากนี้เธอจะได้รับการทดสอบความรู้ทั่วไป ทักษะการใช้อาวุธและทักษะการใช้เวทย์มนต์ หลังจากที่ผ่านการทดสอบทั้งสามคะแนนที่เธอได้รับจะปรากฏในหินเวทย์นี้ และมันจะบอกว่าเธอผ่านการทดสอบหรือไม่”

“อ่า ...”

“และที่สำคัญ หินเวทย์นี้จะทำการตรวจสอบว่าเธอมีการทุจริตในการทดสอบหรือไม่ ฉะนั้นจะทำอะไรกรุณาคิดให้ดี”

“ทราบแล้วค่ะ” 

“ขอให้โชคดีครับ” สิ้นคำนั้นฉันจึงหยิบสร้อยคอที่ร้อยติดกับหินเวทย์มาสวมที่คอหลังจากที่มันดับแสงและเดินออกมาจากจุดลงทะเบียนเพื่อนไปสมทบกับเพิร์ลที่รออยู่ก่อนหน้า 

เพราะจำนวนผู้สมัครรับการทดสอบมีเยอะมาก ดังนั้นจะใช้แค่บุคลากรในการควบคุมการทุจริตคงจะไม่พอสินะ ถึงต้องใช้อุปกรณ์ช่วยขนาดนี้

เป็นโรงเรียนที่รวยเสียจริงน้า

“อ๊ะ เซย์ เป็นไงบ้างคะ ได้คิวที่เท่าไหร่” เพิร์ลถามอย่างตื่นเต้น หินเวทย์ของเธอยังถูกเปิดเพื่อแสดงข้อมูลของเธอค้างไว้อยู่เลย

“6138 เธอละ”

“6135 ค่ะ ห่างกันตั้ง 3 คนแหนะ” อันที่จริงแล้วจุดลงทะเบียนเมื่อกี้ฉันยืนต่อจากเพิร์ลเลยล่ะ แสดงว่าในระหว่างที่เธอลงทะเบียนเสร็จแล้วตามด้วยฉัน มีคนลงทะเบียนสำเร็จระหว่างนั้นไปถึง 3 คนเลย

คนเยอะแบบวิต่อวิเลยสินะ

“อีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาเริ่มการทดสอบ เราไปหาอะไรทานกันไหมคะ” 

“อือ เอาสิ”

“เอ .. แถวนี้มีร้านอาหารไหมนะ” เพิร์ลมองไปรอบๆเหมือนจะหาเส้นทางที่สามารถพาเราไปยังร้านอาหารได้ แต่เชื่อเถอะว่ามันไม่มีประโยชน์ เพราะที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนจนบดบังวิสัยทัศน์หมดเลยนะสิ

“ฉันรู้ เดี๋ยวนำทางไปร้านอร่อยเอง”

“ว้าว จริงหรอคะ เยี่ยมไปเลย”

“แต่ฉันคิดค่านำทางนะ”

“ได้เลยค่ะ จะเท่าไหร่ฉันจ่าย ...”

“เปล่า ฉันไม่ได้คิดเป็นเงินสักหน่อย” ฉันพูดพร้อมกับยักคิ้วให้เธอไปครั้งหนึ่ง เพิร์ลทำหน้าสงสัย เธอเตรียมจะควักกระเป๋าเงินขึ้นมาแล้วแต่ฉันเบรกเธอเอาไว้ได้ทัน

“ถ้างั้นเซย์อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรอคะ”

“เธอจะต้องเลิกพูดสุภาพกับฉัน พูดปกติเหมือนตอนเธอคุยกับเพื่อนคนนั้นไง”

“อ๋าา ได้สิคะ ได้อยู่แล้ว”

“นั่น เธอยังพูดอยู่เลย” ฉันท้วงพร้อมกับทำหน้าตาขึงขังเหมือนครูดุนักเรียนอะไรทำนองนั้นใส่เธอ

“โอเคๆ เอาใหม่ ได้อยู่แล้วละเซย์ !”

“เก่งมากหนูน้อย มานี่มะ พี่จะพาไปกินร้านอร่อย” ฉันลูบหัวเธอเป็นรางวัลก่อนจะจูงมือเดินไปในทิศทางที่คุ้นเคย ในสถานที่ที่คนพลุกพล่านขนาดนี้ ถ้าไม่จับมือไว้มีสิทธิ์หลงแน่นอน



08.30

พวกเรากลับมาที่เดิมอีกครั้งหลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย เมื่อกี้ฉันพาเพิร์ลไปทานร้านอาหารที่ตลาดไม่ไกลจากโรงเรียนมากนัก เป็นที่ที่นักเรียนของโรงเรียนโรวเฟอร์เรียจะไปเยี่ยมชมอยู่เสมอ 

ถึงแม้จะไม่ได้เริศหรูเหมือนแหล่งขายของมีราคา แต่ก็เป็นที่ที่สินค้ามีคุณภาพและสะอาดปลอดภัยแน่นอน

“ใกล้จะถึงเวลาแล้วสินะ” เพิร์ลเอ่ยพร้อมกับมองไปรอบตัวๆ ผู้คนที่ว่ามีจำนวนเยอะแล้วเมื่อเช้า บัดนี้เหมือนจะเพิ่มกว่าเดิมเป็นเท่าตัว คนที่อยู่ที่นี่ทุกคนต่างมีเป้าหมายเดียวกันคือการเข้าศึกษาในสถานที่แห่งนี้ แต่แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะทำมันได้สำเร็จ

ปิ๊ง !

‘การทดสอบจะเริ่มขึ้นในอีก 30 นาที ขอให้ผู้เข้ารับการทดสอบทุกท่านไปประจำจุดที่กำหนดไว้ด้วยค่ะ
การทดสอบความรู้ทั่วไป ใช้เวลา 1 ชั่วโมง ณ หอประชุมรวมกลาง 1 2 และ 3 
การทดสอบทักษะการใช้อาวุธ ไม่จำกัดเวลา ณ ลานกว้างทางทิศตะวันตก
การทดสอบทักษะการใช้เวทย์ ไม่จำกัดเวลา ณ ลานกว้างทางทิศตะวันออก
ขอให้ทุกท่านเคร่งครัดต่อกฏกิติกาที่กำหนดไว้ หากตรวจพบการทุจริตจะถูกปรับตกทันทีค่ะ’

ชาร์ตบอกสถานที่การทดสอบแผ่นใหญ่ลอยกลางอากาศท่ามกลางผู้เข้ารับการทดสอบนับหมื่น มันกระจายกันไปตามระยะที่คิดว่าทุกคนจะสามารถมองเห็นได้ 

หลังจากรับรู้กำหนดการแล้วทุกคนที่นี่ซึ่งมีจุดมุ่งหมายเดียวกันคือหอประชุมรวมกลางก็เริ่มออกเคลื่อนตัว ฉันและเพิร์ลเองก็เดินตามคนอื่นๆไปเช่นกัน

‘หอประชุมรวมกลาง 1 ลำดับที่ 1 - 3500
หอประชุมรวมกลาง 2 ลำดับที่ 3501 - 7000
หอประชุมรวมกลาง 3 ลำดับที่ 7001 - 11518’

“ดูเหมือนเราจะอยู่หอประชุมรวมกลาง 2 สินะ” ฉันกระซิบกับเพิร์ล คนกำลังทยอยเดินเข้าหอประชุมทั้งสาม หากมองจากภายนอกแล้วหอประชุมก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมากนัก แต่ถ้าหากภายในสามารถจุคนปริมาณสามพันกว่าคนเข้าไปได้คงไม่พ้นลงเวทย์ขยายพื้นที่เอาไว้แน่ๆ 

“เราเข้าไปข้างในกันเถอะ ใกล้จะเริ่มแล้ว” คนข้างๆฉันพูดก่อนที่เราทั้งคู่จะเดินตามคนอื่นๆเข้าไปในหอประชุมรวมกลาง 2 

เป็นอย่างที่ฉันคิด ข้างในกว้างขวางกว่าที่เห็นภายนอกมาก พื้นที่ภายในหอประชุมเต็มไปด้วยโต๊ะและเก้าอี้ที่จัดไว้สำหรับทำการทดสอบความรู้ทั่วไป

คนเยอะขนาดนี้ จะหาที่นั่งตัวเองยังไงละเนี่ย

“อ๊ะ เซย์ สร้อยมันเรืองแสงหละ”

“จริงด้วย” ฉันก้มมองหินเวทย์ที่ห้อยอยู่ที่คอตามที่เพิร์ลบอก มันเรืองแสงขึ้นมานิดหน่อยจากปกติ พอลองเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาดูก็มีลูกศรชี้ไปทางซ้ายปรากฏอยู่ในหินเวทย์นั่น หมุนซ้ายหมุนขวามันก็ยังคงชี้ไปทิศทางเดิมอยู่ดี

“หรือว่ามันจะชี้ไปที่โต๊ะที่เราต้องนั่งสอบนะ”

“อือ คงเป็นงั้นแหละ ไปกันเถอะ” พวกเราเดินตามทิศทางที่หินเวทย์ชี้ โต๊ะเราสองคนอยู่ห่างกันไป 3 ช่วง ก็ตามหมายเลขลำดับละนะ

เหลือเวลาอีกประมาณ 2-3 นาทีจะถึงเวลาทดสอบ บนโต๊ะของฉันรวมถึงทุกคนตอนนี้ว่างเปล่า ไม่มีกระดาษหรือปากกาที่จะใช้สำหรับการทดสอบวางอยู่ รอบๆหอประชุมมีคนที่ใส่ชุดเหมือนผู้ชายที่รับลงทะเบียนคนนั้นยืนอยู่เต็มไปหมด ฉันเดาว่าพวกเขาคงจะเป็นคนที่คอยอำนวยความสะดวกในการทดสอบครั้งนี้

ไม่จำเป็นต้องเดินตรวจสอบตามแต่ละโต๊ะอย่างเคร่งครัด เพราะมีหินเวทย์นี่ที่จะคอยทำหน้าที่ของมันอยู่สินะ

ภายในหอประชุมเงียบสงัดแม้ว่าจะมีสิ่งมีชีวิตอยู่นับพัน ทุกคนล้วนตื่นเต้นกับการทดสอบที่กำลังจะเกิดขึ้น มันเป็นหนึ่งในสิ่งที่จะตัดสินชะตาชีวิตของแต่ละคนนับแต่นี้ไป

รวมถึงตัวฉันด้วยอะนะ

พรึบ !

‘เริ่มการทดสอบได้ค่ะ’

เสียงสัญญาณดังขึ้นพร้อมๆกับกระดาษปึกนึงและปากกาหนึ่งแท่งปรากฏขึ้นมาบนโต๊ะ เสียงพลิกหน้ากระดาษดังระงมขึ้นทันทีท่ามกลางหอประชุมที่เงียบสงัด

ฉันค่อยๆไล่อ่านหน้าปกของมันอย่างรอบคอบ ถึงอย่างนั้นมันก็มีแค่ประโยคที่เขียนว่า ‘ข้อสอบมีทั้งหมด 500 ข้อในเวลา 1 ชั่วโมง’

ถามจริงเหอะ ใครจะทำทันวะ

ฉันเปิดข้อสอบทั้งหมดดูอย่างรวดเร็วเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย เท่าที่มองผ่านๆคือข้อสอบจะถามเกี่ยวกับเวทย์มนต์ในชีวิตประจำวัน ขั้นตอนการใช้เวทย์อย่างมีประสิทธิภาพแล้วก็ความรู้เรื่องเวทย์แบบเพียวๆเลยละ มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะลึกซึ้งและอยู่ในระดับสูงมากทีเดียว ... โหดไปไหมเนี่ย

เมื่อไม่เห็นว่ามีอะไรผิดพลาดจึงเริ่มทำข้อสอบ มีทั้งแบบเลือกคำตอบที่กำหนดไว้และเขียนบรรยาย ระดับความยากของข้อสอบเองก็ค่อยๆไล่ไปเรื่อยๆตามหมายเลขข้อ

‘ลำดับ 6813 ถูกปรับตกค่ะ’

‘ลำดับ 4190 ถูกปรับตกค่ะ’

‘ลำดับ 4371 ถูกปรับตกค่ะ’

เสียงประกาศลอยแว่วเข้าหูฉันเบาๆก่อนจะมีคนถูกเชิญออกจากหอประชุม ดูเหมือนพวกเขาจะทำการทุจริตอะไรสักอย่างจึงทำให้ถูกปรับตก มีคนดูแลการทดสอบมาเชิญพวกเขาให้ลุกออกไปจากที่นั่ง คนพวกนั้นพยายามที่จะเว้อวอนและขอโอกาสแก้ตัวอีกครั้งหนึ่ง

ซึ่งแน่นอน ไม่มีโอกาสที่ 2 สำหรับคนที่ทำผิดพลาด

ฉันเลิกสนใจสิ่งรอบตัวและหันมาโฟกัสกับการทำข้อสอบตรงหน้า เพราะฉันเองก็ต้องเข้าเรียนให้สำเร็จเช่นกัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

0 ความคิดเห็น