โรงเรียนเวทย์มนต์โรวเฟอร์เรีย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 324 Views

  • 0 Comments

  • 15 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    0

    Overall
    324

ตอนที่ 5 : 5 :: เพื่อนเก่า เพื่อนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61


เพื่อนเก่า เพื่อนใหม่


        “กรี๊ดดดดดดดด !!!!” จู่ๆคนรอบๆข้างก็กรี๊ดเสียงดังก่อนจะดีดดิ้นเหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉันมองภาพนั้นด้วยความสงสัย นั่นไม่ใช่อาการของคนโดนโจมตี ไม่มีกลิ่นอายเวทย์มนต์ร้ายแรง ไม่มีร่องรอยการใช้พิษ

ไอ้อาการแบบนี้มัน ...

“นั่นมัน !!!”

“แกดูนั่นดิ !!!”

“หรือว่าจะเป็น ..”

“ท่านเรียว !!!”

“ท่านฟรานด้วย !!”

“แกดูนั่น ! ท่านมาร์คัสนี่นา”

“โหดูนั่นสิแก ท่านจาฟาร์ทำไมเท่ขนาดนี้นะ โอ้ยยย”

“ไม่ไหวแล้วแม่ช่วยลูกด้วย หล่อลากไส้ !”

“เซย์คะ เกิดอะไรขึ้นหรอคะ” เพิร์ลที่คงงงสถานการณ์รอบตัวไม่ต่างจากฉันกระซิบถามก่อนจะมองไปรอบตัวเองด้วยความสงสัย คนอื่นๆไม่ได้สนใจการต่อแถวลงทะเบียนอีกต่อไป จุดสนใจของพวกเธออยู่ที่ชายหนุ่ม 4 คนที่พึ่งลงมาจากรถเวทย์มนต์คันหรูด้วยท่าทางดูดี ... ในสายตาคนอื่น

สำหรับฉันคือโคตรจะขี้เก๊กเลยพ่อคุณเอ๊ย

“นู้นไง คนดังละมั้ง” ฉันตอบเพิร์ลส่งๆ ถึงจะรู้ข้อมูลเกี่ยวกับเมืองและโรงเรียนนี้เป็นอย่างดี แต่บอกเลยว่าความรู้เรื่องผู้คนของฉันหนะ ติดลบ

“อ๋อ .. พวกนั้น”

“หืม เธอรู้จักหรอ” 

“พวกเขาเป็นลูกของขุนนางชั้นสูงในเมืองนี้ค่ะ”

“อ่า ...” เพิร์ลเองก็มีเชื้อสายขุนนาง คงไม่แปลกที่จะรู้จักงั้นสินะ

“ทั้งหน้าตาดี ความสามารถก็สูง ชนชั้นฐานะเลิศเลอ โปรไฟล์ดีขนาดนี้ สาวๆกรี๊ดกันเป็นเรื่องธรรมดาค่ะ” 

“หืมม บรรยายซะเห็นภาพ อย่าบอกนะว่าเธอก็ ...” ฉันเว้นจังหวะการพูดก่อนจะเหลือบตามองปฏิกิริยาเธอเล็กน้อย

“ปะ .. เปล่านะคะ ไม่ใช่อย่างที่เซย์คิดนะคะ !!” อย่างทีคิด เพิร์ลเลิ่กลักตอบทันทีพร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธ เห็นเธอตั้งหน้าตั้งตาสะบัดคอซะขนาดนั้นฉันก็ทำได้แค่ยักไหล่รับคำปฏิเสธของเธอละนะ

“พวกเค้าเดินมาทางนี้หรือเปล่านะ”

“จริงด้วย !! แก ฉันสวยพอยัง”

“สวยพอแล้วแก”

“กรี๊ดด งั้นเค้าต้องมองฉันแน่ !”

“ฉันหมายถึงพอได้แล้ว แกสวยสุดได้แค่นี้แหละ”

“นังเพื่อนเล๊ววววว”

“อ่า ต่อแถวตรงนี้สินะ” หนึ่งในสี่คนนั้นเดินมาหยุดที่แถวข้างๆพวกเรา ผู้หญิงที่อยู่รอบข้างลมจับกันไปเป็นแถบเพราะรอยยิ้มสดใสนั่นแจกจ่ายให้กับทุกคนที่เขาสบตาด้วยจนสายตานั่นมาหยุดอยู่ที่พวกฉัน

แน่นอนว่าเขาคนนั้นยกยิ้มให้ฉันเหมือนกับที่ทำให้คนอื่น ฉันยืนมองหมอนั่นด้วยสายตาเรียบเฉยไม่ได้ทักทายกลับไป แต่หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างฉันยกมือโบกทักทายพร้อมกับแจกรอยยิ้มสดใสคืนไป

รู้สึกเหมือนแถวนี้จะกลายเป็นทุ่งดอกไม้บานเลยแหะ

“ตรงนี้หรอวะ” สามคนที่เหลือเดินมาสมทบกับคนแรกยิ่งทำให้ออร่าของพวกเขาสว่างไสวมากกว่าเดิม ไม่ได้อยากจะยอมรับนักหรอก แต่พวกหน้าตาดีที่อยู่กันเป็นกลุ่มนี่มันเป้าสายตาชัดๆ

“ถามคนข้างหน้าดิ” คนที่สวมแว่นตาดูคงแก่เรียนเอ่ยบอกคนที่อยู่หน้าสุดในกลุ่ม เด็กหนุ่มที่ดูสดใสคนนั้นเลยสะกิดคนข้างหน้ากระซิบกระซาบอะไรสักอย่าง ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้เพื่อนตนเองว่าที่อยู่ตรงนี้นะถูกแล้ว

นั่น คนที่โดนสะกิดยิ้มหน้าบานไปแล้ว

“เสียงดังจังวะ” เป็นคนใส่แว่นคนเดิมพูดขึ้นด้วยสีหน้าติดรำคาญ คงเพราะตรงนี้คือบริเวณที่ต่อแถวรอลงทะเบียนเข้ารับการทดสอบ ดังนั้นแถวที่อยู่ข้างๆกันจึงห่างกันไม่มาก เด็กสาวที่กรี๊ดคนหน้าตาดีก็มีอยู่ไม่น้อย เด็กหนุ่มที่ชื่อชมหลงไหลในตัวพวกเขาเองก็มี หรือแม้แต่คนที่อิจฉาในความสมบูรณ์แบบนั่นก็มีอยู่เหมือนกัน

คนพวกนั้นแสดงมันออกมาทางสีหน้ากันตรงๆ ไม่รู้จักเก็บอาการเลยน้า

“สวัสดีคร้าบทุกคน” พ่อหนุ่มสดใสก็ยังทำตามคาแรคเตอร์ของตัวเองได้อย่างดี เขาโบกมือทักทายทุกคนอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้งอย่างสนุกสนาน

“กรี๊ดดดด !!”

“สะ .. สวัสดีค่ะ !!”

“สวัสดีครับสาวๆ :)” ชายหนุ่มอีกคนพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ล้นหลาม เขาแจกยิ้มที่จะทำให้หลงหัวปักหัวปำแก่ทุกคน คนดูยังไงก็โคตรเจ้าชู้คนนั้นรู้จักวิธีโปรยเสน่ห์ของตัวเองเป็นอย่างดี

“โอ้ยยย ฉันจะเป็นลมมม”

“รอยยิ้มนี้ !!!”

“แรงมากแม่ แรงมาก !!!”

“หืม .. นี่เธอ” เพราะมัวแต่แอบมองกลุ่มข้างๆมากเกินไป รู้ตัวอีกทีทั้งสี่คนก็หันหน้ามาทางพวกเราซะแล้ว คนที่ใส่แว่นคนนั้นพูดขึ้นก่อนจะชี้มาทางพวกเราพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเหมือนกำลังสับสนอะไรสักอย่าง

อันที่จริงแล้ว เขาชี้ไปที่คนข้างๆฉันต่างหาก

เพื่อเป็นการเบนสายตากลับมาอย่างแนบเนียน ฉันค่อยๆหมุนคออย่างช้าๆมาในทิศทางข้างหน้าที่กำลังต่อแถวอยู่ ทำให้เหมือนการบิดคอไปมาหลังจากเกิดอาการเมื่อยล้ามากที่สุด

“เอ่อ ... ไง” เพิร์ลส่งยิ้มแห้งกลับไปให้คนๆนั้นซึ่งมันห่างไกลจากรอยยิ้มดอกไม้บานที่เธอแลกกับพ่อหนุ่มคนก่อนหน้าอยู่มากโข

“เพิร์ล ?” 

“อือ ฉันเอง หวัดดีจาฟาร์”

“เพิร์ลเองหรอเนี่ย ! แหม เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ” 

“เราเคยรู้จักกัน ?” เพิร์ลเอียงคอถามอีกคนที่ขี้เล่นที่สุด ถ้าให้เดาเธอคงจะรู้จักแค่หนุ่มแว่นคนนั้นละมั้ง

“ไม่อ่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ”

“เธอเองก็สมัครเรียนที่นี่งั้นหรอ” คนที่ชื่อจาฟาร์คุยกับเพิร์ลโดยไม่สนใจใยดีเพื่อนที่พึ่งเล่นมุขไปเมื่อครู่แม้แต่น้อย

“อือ โรงเรียนอันดับหนึ่งเลยนี่น่า แค่ลองสมัครดูหนะ อย่างฉันอาจจะไม่ติดก็ได้” ท้ายเสียงหม่นลงเล็กน้อยพร้อมกับสายตาที่หลุบลงมองพื้น ตรงตามรูปแบบของคนที่ขาดความมั่นใจเลยละ

“ไม่หรอกน่า เธอทำได้” จาฟาร์พูดก่อนจะส่งรอยยิ้มอบอุ่นให้เพิร์ลเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมามอง น้ำเสียงที่พูดนั่นแตกต่างจากก่อนหน้านี่ลิบลับเลยทีเดียว

ออร่าสีชมพูนี่มันอะไรกัน !

“มั่นใจในตัวเองหน่อยสิครับคนสวย” คนที่ดูเจ้าชู้ที่สุดหันมาโปรยยิ้มให้พวกเรา “สวัสดีครับ ผมมาร์คัสนะ :)”

“เราฟราน ยินดีที่ได้รู้จักนะ !!” ฟรานพูดพร้อมกับรอยยิ้มสดใสของตัวเอง เป็นคนที่มีพลังบวกเยอะจริงๆเลยน้า

“เรียว” และคนสุดท้ายคือคนที่เงียบที่สุด ตั้งแต่มาหยุดอยู่ตรงนี้เขาไม่ได้พูดอะไรสักอย่าง ทำเพียงแค่มองสภาพแวดล้อมรอบตัว ไม่แม้แต่สบสายตาคนอื่นๆที่จ้องมองตัวเองอยู่ด้วยซ้ำ

“อื้อ สวัสดีทุกคน ฉันเพิร์ลนะ จริงๆฉันรู้จักทุกคนแหละ แหม คนดังตั้งขนาดนั้นเลยนี่น่า”

“อย่าไปรู้จักพวกมันเลยเพิร์ล รู้จักแค่ฉันก็พอ” จาฟาร์พูดขึ้นทันทีที่เพิร์ลพูดจบส่งผลให้เธองุนงงอยู่ไม่น้อย เธอเอียงคอมองอีกคนเหมือนจะส่งสารว่าหมายความว่าอย่างไร

“หูยยยย อะไรอ่าาา จาฟาร์ขี้งก !”

“ไม่เอาน่าเพื่อน รู้จักคนสวยต้องแบ่งปันสิวะ”

“เงียบไปมาร์คัส ไม่ใช่คนนี้” จาฟาร์เอ่ยก่อนจะจ้องไปที่เพื่อนจอมเจ้าชู้ด้วยสายตาจริงจัง มาร์คัสทำแค่เพียงส่งรอยยิ้มล้อเลียนกลับไปให้อีกคนเท่านั้น

“ทำไมวะ”เรียวเอ่ยถามอย่างนึกสนุก ดูเหมือนพวกเขาจะเข้ากันดีเสียเหลือเกินนะ

“นั่นสิๆๆ ทำไมน้าาา” ฟรานเองก็ไม่น้อยหน้า เขาทำหน้าทำตาเหมือนสงสัยเสียเต็มประดาไปให้เพื่อนขี้หวงอย่างจาฟาร์

“เอ่อ .. ใจเย็นนะทุกคน เหมือนจะทะเลาะกันเลย” เพิร์ลเอ่ยขัดบทสนทนาของทั้งสี่คนด้วยกลัวว่าพวกเขาจะมาทะเลาะที่นี่ตรงนี้ 

นี่เธอตามไม่ทันจริงๆหรอ ว่าพวกนั้นกำลังแซวตัวเองกันอย่างออกรสเนี่ย

“เปล่าหรอกเพิร์ล พวกเราแค่เล่นกันตามปกติหนะ” มาร์คัสเอ่ยตอบคนข้างๆฉันเมื่อเห็นว่าเธอดูกังวลใจเหมือนอย่างที่พูดออกมาจริงๆ “ยินดีที่ได้รู้จักกันอีกครั้งนะ”

“อื้อ .. จะว่าไป คนนี้เพื่อนฉัน เซย์” เพิร์ลพูดก่อนจะผายมือมาทางฉันที่เงียบอยู่นาน ฉันโบกมือทักทายโดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกไป ก็เพิร์ลบอกชื่อฉันไปแล้วนี่น่า คงไม่ต้องพูดอะไรอีกละมั้ง 

“ว้าววว คนสวยอีกแล้ว” มาร์คัสพูดพร้อมกับส่งสายตาเจ้าชู้มาหาฉัน ซึึ่งฉันบอกเลยว่าไอ้สายตาคมคายกับใบหน้าหล่อเหลานั่นล่อลวงฉันไม่ได้หรอกย่ะ

“สวัสดีค้าบบบ” ฟรานฉีกยิ้มกว้างโบกมือมาให้ฉันอย่างสดใส ไม่รู้ว่ารอยยิ้มของเขากับพระอาทิตย์ยามเช้าอะไรมันจะสดใสกว่ากันนะเนี่ย

“หวัดดี ขอบคุณที่เธอยอมเป็นเพื่อนกับเพิร์ลนะ” จาฟาร์พูดกับฉันซึ่งฉันก็พยักหน้ารับคำขอบคุณของเขาพอเป็นพิธี เพราะจริงๆ ฉันแทบไม่ได้จะทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

“นี่ !!! เพื่อนฉันเยอะแยะนะ” เพิร์ลรีบตอบกลับทันทีที่จาฟาร์พูดจบ

“แค่คนใช้ที่บ้านอะ ไม่นับนะ”

“อะ .. อะไรเล่า ฉันจะนับใครเป็นเพื่อนก็เรื่องของฉันสิ”

“หึ”

“นี่ ลงทะเบียนเสร็จพวกเธอจะไปไหนกันต่อหรอ” ฟรานเอ่ยถามขัดออร่าสีชมพูที่เริ่มจะฟุ้งขึ้นมาอีกรอบ

“ฉันอยากไปหาอะไรทานหนะ ท้องร้องแล้วเนี่ย” เพิร์ลพูดพร้อมกับเอามือลูบท้องเล็กๆนั่นไปมา จะว่าไปพวกเราก็ตื่นตั้งแต่เช้ามืด จนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว เธอจะหิวก็คงไม่แปลกละนะ

“อ้วน”

“นี่จาฟาร์ ! ไอ้คนเลว !”

“หูย ด่ายังน่ารัก”

“ไม่ต้องมาม่อใส่เลยมาร์คัส !” เพิร์ลตะโกนสวนมาร์คัสทันทีหลังจากด่าจาฟาร์ไป ฉันพึ่งรู้แฮะว่าถ้ามีคนบอกว่าเธออ้วนแล้วจะโมโหจนควบคุมตัวเองไม่ได้เหมือนเดิมแบบนี้

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ ไอ้มาร์คัสหน้าม่อ !!  ฮ่าๆๆๆๆๆ” 

“หยุดขำเลยฟราน เดี๋ยวได้เจอมาร์คัสคิ้ก !!!”

“พอแล้วพวกมึง เล่นกันเป็นเด็กๆไปได้” เป็นเรียวที่เอ่ยห้ามทัพเพื่อนๆที่ตั้งท่าจะยกเท้าเตะกันจริงๆโดนไม่เกรงใจภาพพจน์ก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย แต่ต่อให้พวกเขาทำท่าบ้าๆบอๆแค่ไหนคนก็ยังกรี๊ดกันอยู่เหมือนเดิมอะนะ เชื่อเค้าเลย

“ฮ่าๆๆๆ แล้วพวกนายจะไปไหนต่อละ” เพิร์ลถามกลับหลังจากเรียวสงบศึกเพื่อนรักได้สำเร็จ

“เราจะไปหาอะไรกิน ...” จาฟาร์ตอบกลับมาแต่ยังไม่ทันจะได้พูดจนจบประโยค ฟรานก็พูดสวนขึ้นมาเสียก่อน

“อ้าวไรอะจาฟาร์ คุณแม่ไอ้เรียวทำอาหารมาให้แล้วนี่ โอ้ย !!” ฟรานกุมหัวตัวเองทันทีหลังพูดเสร็จเพราะโดนฝ่ามือของจาฟาร์ฟาดเข้าเต็มๆ อะไรของพวกนี้กัน ไม่ได้นัดกันมาก่อนหรือไงนะ

“ยุงเกาะ” อีกคนตอบไปแค่นั้นก่อนจะลอยหน้าลอยตาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แหม .. ฉันพอจะเข้าใจแล้วละนะ

“ยุงอะไร ไม่เห็นรู้สึก”

“พอแล้วพวกมึง อายคนอื่นบ้าง” ยังเป็นเรียวเหมือนเดิมที่ทำหน้าที่ห้ามเพื่อนๆของเขา คนที่เหลือคงรู้ตัวว่าเล่นกันเยอะไปแล้วเลยยอมสงบศึกกันอย่างจริงๆจังๆ

“งั้นไว้เจอกันนะทุกคน บาย” เพิร์ลจบบทสนทนาเนื่องจากแถวลงทะเบียนที่พวกเราต่ออยู่นั้นเคลื่อนที่ได้เร็วกว่าแถวข้างๆ อีกไม่กี่คิวก็จะถึงพวกเราแล้วละนะ

“อื้อ เจอกัน”

“เจอกันครับคนสวย”

“บายน้าเพิร์ล”

“แล้วเจอกัน” ประโยคแรกที่ฉันพูดออกมาหลังจากเป็นผู้ฟังอยู่นานคือประโยคที่ใช้บอกลาคนอื่นๆ ฉันไม่อยากจะพูดอะไรด้วยมากกับคนไม่สนิทก็จริง แต่ก็ไม่อยากให้พวกเขาคิดว่าฉันเป็นใบ้หรอกนะ

เราสองคนขยับเข้ามาจนใกล้จุดลงทะเบียนมากขึ้น เพิร์ลชะโงกหน้าไปดูขั้นตอนการลงทะเบียนอย่างสนอกสนใจ ส่วนฉันนะหรอ ... ขี้เกียจอะ



อีกด้านหนึ่ง

“เชี่ย เมื่อกี้เสียงเซย์หรอวะ ยิ้มมุมปากด้วย เชี่ยยย ใจกู!!!” มาร์คัสทำท่าจับหัวใจตัวเองอย่างโอเวอร์แอคติ้ง เพื่อนๆที่มองได้แต่ส่ายหัวอย่างเอือมระอา

“เสียงเซย์ดูนิ่งจัง ดูน่ากลัวอ่าา” ฟรานพูด เขารู้สึกว่าเธอเป็นคนเงียบๆและโลกส่วนตัวสูงมากๆคนนึงเลยหละ

“น่ากลัวอะไร เสียงเพราะจะตาย ยิ้มนิดเดียวใจละลาย เช้านี้ดีจริงโว้ย เจอคนสวยตั้งสองคน”

“เวอร์จริงๆเลยพวกมึง” เรียวหมายถึงทั้งมาร์คัสและฟรานที่เวอร์ เพื่อนของเขาไม่มีความพอดีเลยสักคน

“แล้วมึงคิดว่าไงเรียว” จาฟาร์เอ่ยถาม เขารู้สึกได้ว่าหญิงสาวที่เป็นเพื่อนใหม่ของเพื่อนสมัยเด็กคนนั้นไม่ธรรมดา

“อืม .. ก็น่าสนใจดี”

“เหยยย คุณชายเรียวสนใจผู้หญิงด้วยหรอ !!” ฟรานตะโกนเสียงดังลั่นจนได้รับสายตาดุๆเหมือนคุณพ่อจากเรียว แต่เชื่อเถอะว่าคนอย่างฟรานหนะ ไม่มีคำว่าสะทกสะท้านหรอก

“โอ้โห โลกแตก ! แต่ไม่ได้นะเว้ยไอ้เรียว คนนี้กูชอบ”

“มึงก็ชอบทุกคนแหละมาร์คัส” จาฟาร์แซะเพื่อน ถึงจะรู้ว่ามันพูดไปงั้นๆแต่ก็หมันไส้มันอยู่ดี

“โหยไรอ่า”

“กูไม่ได้สนใจแบบนั้น กูหมายถึง ... ดูเก่งดี” เรียวพูดอย่างใช้ความคิด มีบางอย่างในตัวผู้หญิงคนนั้นที่ทำให้เขารู้สึกว่าเธอไม่เหมือนใครคนไหนที่เขาเคยเจอมา

“มึงนี่สนใจแต่คนเก่งจริงๆเลยโว้ะ”

“ก็นี่คุณชายเรียวนี่หว่า”

“พอเลยพวกมึง ฟราน เดินไปข้างหน้าได้แล้ว”

“โอ้ะ จริงด้วย รอผมด้วยค้าบบ”

นัยย์ตาของผู้หญิงคนนั้นดูลุ่มลึกและเฉียบขาดเมื่อมองคนรอบตัวที่ไม่ได้สนิท เธอดูเหมือนคนที่มีอะไรให้คิดอยู่ในหัวตลอดเวลา ... อยากจะเจออีกครั้งซะแล้วสิ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น