Vampire Princess อัศวินแห่งฟาร์มารีน&เจ้าหญิงแวมไพร์จอมแก่น

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 ดีแลน คลีฟ จอมงี่เง่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 พ.ค. 62


บทที่ 1 ดีแลน คลีฟ จอมงี่เง่า

 

ปึง ปึง ปึง!

ด้วยความดีอกดีใจหลังจากที่ได้อ่านประกาศเกี่ยวกับงานเลี้ยงแฟนซีของตระกูลคลีฟที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า ฉันจึงรีบวิ่งตรงขึ้นไปชั้นบน มุ่งหน้าไปที่ห้องของดีแลนด้วยความเร็วสูง รู้สึกตื่นเต้นจนแทบจะเก็บอาการไม่ไหวเมื่อมาถึงบานประตูห้องเขา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ผ่าง!

“วาเลนเซีย” ดีแลนเอี้ยวตัวกลับมามองหน้าฉันพลางส่ายหัวด้วยท่าทีเอือมระอา เขาไม่ค่อยชอบใจเท่าไรนักกับการปรากฏตัวแบบสายฟ้าแลบชนิดไม่รอคำอนุญาตจากเขาก่อนฉันจะเข้ามาในห้อง

“ถ้าฉันไม่ได้อารมณ์ดีอยู่ล่ะก็ หากขึ้นมาเห็นหน้านายแบบนี้ฉันคงจะเชิดหน้าหนีไปแล้ว” ฉันบอกอย่างเอาแต่ใจ

“มีอะไร” ดีแลนถอนหายใจออกมาเบาๆ

หมับ โคร่ม!

ฉันก็ถลาเข้าใส่ดีแลน กระโดดกอดคอเขาอย่างเต็มรัก อันที่จริงจะบอกว่ารักก็คงไม่ได้ เอาเป็นว่าที่ฉันกระโดดใส่เนี่ย เต็มแรงอ้อนจนเราทั้งคู่หงายหลังล้มลงไปกองอยู่กับพื้นเลยก็แล้วกัน

“ไปงานแฟนซีด้วยกันนะ”

“วาเลน...เซีย” มือหนาวางลงบนแผ่นหลังฉันอย่างอ่อนโยน ดีแลนที่พยายามจะโงหัวขึ้นจำเป็นต้องทิ้งหัวลงบนพื้นอีกตามเคย เจ้าตัวคงจะระบมไปหมด โดยที่ฉันไม่เป็นอะไรเลยเพราะมีตัวเขาคอยรองรับอยู่ ทั้งยังสามารถนอนมองดูเขาด้วยหูตาเป็นประกายอย่างรอลุ้นว่าดีแลนจะมีปฏิกิริยาใดๆ โต้ตอบกลับมาบ้าง นอกจากแสดงความเจ็บปวดผ่านสีหน้าจนดูน่าสงสาร  

“ตอบสักทีสิ ว่าจะไปงานแฟนซีในคืนจันทราสีเงินด้วยกันน่ะ” ฉันคะยั้นคะยอ อยากจะรู้คำตอบจนกระวนกระวายจะแย่ การต้องรอคำตอบแต่ละอย่างจากดีแลนให้ความรู้สึกเหมือนการเดินหาจุดหมายที่สิ้นสุดอยู่บนทางช้างเผือก ซึ่งต้องใช้ระยะเวลายาวนานเกินกว่าคนที่มีความอดทนต่ำอย่างฉันจะสามารถอดรนทนได้ไหว ทั้งสิ่งนี้ยังสามารถทรมานใจฉันได้เป็นอย่างดีอีกด้วย บอกได้เลยว่าถ้าหากเขายังชักช้าอยู่อย่างนี้ อีกไม่นานฉันอาจจะระเบิดตัวเองให้กลายเป็นเศษฝุ่นเศษผงอีกก็ได้

“แต่งานนั้นมันศักดิ์สิทธิ์เกินไปนะ มันเสี่ยงต่อการมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้น” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่หลุดลอยออกมาจากปากของดีแลนอธิบายอย่างอ่อนโยน แต่คำพูดของเขากลับทำให้ฉันรู้สึกหัวเสียและโกรธจนสุดขีดไปเลย

“คนอย่างนายนี่เคยเอาตัวเข้าไปเสี่ยงทำอะไรบ้างไหม งี่เง่าจริงๆ”

ฉันลุกออกจากตัวดีแลน ปัดเสื้อผ้าพร้อมแสดงท่าทีรังเกียจเขาอย่างจงใจประชด ก่อนจะเอามือกอดอกพร้อมเชิดหน้าใส่เหมือนไม่ใยดี ทั้งที่แท้จริงแล้วลึกๆ ฉันก็กำลังคาดหวังให้เขาตามใจฉันอยู่บ้าง เพราะเขาคือหนึ่งเดียวในบ้านหลังนี้ที่ฉันกล้าใส่อารมณ์หรือแม้แต่แสดงท่าทีเอาแต่ใจ อันเป็นธาตุแท้ของฉันใส่ได้อย่างเต็มที่ เนื่องจากว่าเรามีอายุเท่ากัน ส่วนคนอื่นๆ ฉันจะให้ความเคารพมากกว่า เพราะพวกเขามีอายุมากกว่าพวกเราสองคน

และตาผู้ชายที่ชอบทำหน้าตายใส่ฉันตรงหน้านี้มีชื่อเต็มๆ ว่า ดีแลน คลีฟ เขาเป็นลูกชายคนเล็กสุดของครอบครัวพ่อมดแม่มดที่ฉันอาศัยอยู่ด้วย ซึ่งเป็นทายาทของคลีฟจูเนียร์ที่สามที่เคยต้องคำสาปจนกลายเป็นแวมไพร์ทั้งตระกูล จะมีก็เพียงทายาทที่เกิดมาผู้หญิงเท่านั้นที่จะไม่เป็นแวมไพร์แต่กำเนิด และเมื่อสามปีก่อน ตอนที่ท่านเซอร์คัส คลีฟ พี่ชายคนโตสุดของเขาได้ถอนคำสาปให้กับทายาทแห่งคลีฟทั้งตระกูลสำเร็จ มีเพียงท่านลูคัส คลีฟ พี่ชายคนที่สองของเขาเท่านั้นที่ต้องติดอยู่ในคำสาปต่ออีกจนเกือบสองปี หลังจากนั้นก็ได้เลดี้อลิซาเบธ แฟนของท่านมาช่วยถอนคำสาปให้จนได้สำเร็จ ตอนนี้สมาชิกแห่งคลีฟจึงกลายเป็นมนุษย์อย่างสมบูรณ์แบบแล้วทุกคน แต่ดีแลนก็ยังไม่เคยเลิกล้มคิดที่จะหวาดระแวงเรื่องคำสาปต่างๆ นานา และเขาก็มักจะระมัดระวังตัวจนในบางครั้งฉันก็นึกรำคาญเขาเหมือนกัน

ฉันชื่อวาเลนเซีย คลีฟ เป็นลูกสาวที่ครอบครัวของดีแลนได้อุปถัมภ์รับเลี้ยงเอาไว้ตั้งแต่ฉันเป็นเด็ก ซึ่งฉันไม่ใช่สายเลือดของพวกเขาโดยตรง แต่ไม่มีใครรู้ว่าฉันเกิดมาจากที่ไหน เพราะพวกเขาเก็บฉันได้ที่หน้าหมู่บ้านต้องคำสาป ฟังดูแล้วน่าน้อยใจโชคชะตาชีวิตดีไหมล่ะ ฉันเลยต้องอาศัยอยู่ในบ้านเด็กกำพร้าภายใต้การดูแลของพวกเขาจนกระทั่งปีที่สมาชิกแห่งคลีฟส่วนใหญ่ได้หลุดพ้นจากคำสาป มิสเตอร์คลีฟหรือท่านพ่อจึงได้นำฉันเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์รังรักแห่งคลีฟหลังนี้ ฉันรู้จักกับดีแลนและสมาชิกคนอื่นๆ เป็นอย่างดี เพราะว่าเราได้เรียนที่โรงเรียนเดียวกันมาก่อนแล้ว แต่เมื่อสามปีมานี้ ฉันถึงได้รู้เรียนรู้จักคำว่าครอบครัวอย่างแท้จริง ดีแลนจึงเปรียบเสมือนเพื่อนและพี่ชายของฉันในเวลาเดียวกัน เช่นเดียวกับลูกคนอื่นๆ ของมิสเตอร์และมิสซิสคลีฟ แต่ว่าครั้งหนึ่งฉันเองก็เคยหลงรักท่านลูคัส ลูกชายคนที่สองของบ้านเกินกว่าคำว่าพี่ชายเหมือนกัน ทว่าความรู้สึกเหล่านั้นได้จางหายไปตามกาลเวลา ซึ่งฉันคิดว่ามันน่าจะเป็นโรคของเด็กผู้หญิงที่อยู่ในวัยเริ่มก้าวเข้าสู่วัยรุ่น ตอนนี้ในหัวของฉันก็มีแต่เรื่องวุ่นๆ ที่เกี่ยวข้องพัวพันกับดีแลน คลีฟ ไปเรื่อยเปลือยแทบไม่เว้นแต่ละวัน

“ฉันยังมีอะไรต้องทำอีกเยอะ ปีหน้าเราก็ต้องไปเรียนมหาวิทยาลัยกันแล้ว เธอเองก็น่าจะเตรียมตัวเอาไว้บ้างนะ วาเลนเซีย” ดีแลนลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าสุขุม แต่ฉันรู้ว่าเขาน่ะมันจอมเก๊ก น้อยครั้งนักจะได้เห็นว่าเขาแสดงสีหน้าเหมือนกับว่าเขาเป็นคนและมีความรู้สึก และไอ้นิสัยแบบนี้นี่ละ ที่ทำให้ฉันรู้สึกติดจะหมั่นไส้เขาอยู่เป็นประจำ

“แต่งานแฟนซีในคืนจันทราสีเงินไม่ได้จัดขึ้นทุกปี เราก็ควรจะไปร่วมงานด้วยไม่ใช่รึไง นายก็เอาแต่เรียนๆ เครียดจนผมจะร่วงหมดหัวอยู่แล้ว หัดรู้จักออกไปเปิดหูเปิดตาหาความสุขใส่ตัวเสียบ้างตาแก่”

ดีแลนส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอาความไม่น่ารักของฉัน (ฉันรู้น่าว่าตัวเองไม่น่ารัก แต่ฉันไม่สามารถทำตัวน่ารักไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว)

“ฉันก็อายุสิบแปดเท่ากับเธอ ถ้าอย่างนั้นเธอก็เป็นยัยแก่เหมือนกันล่ะสิ” เขาย้อนกลับมาหน้านิ่ง ทำตัวสงบท่าทางไร้พิษสง แต่ในใจฉันกลับคิดว่าเขาช่างปากร้ายชะมัดยาด

“ดีแลน นายว่าฉันเป็นยัยแก่รึไง” ฉันกอดอกแน่นเพ่งสายตามุ่งร้ายไปที่หน้าของเขาด้วยท่าทางฮึดฮัดอยากจะหาเรื่องเต็มทน ก่อนจะกระทืบเท้าปึงปังเอาแต่ใจ เขาทำให้ฉันหัวเสียจนไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้ว

“ฮ่าๆๆๆ”

ชะงัก!

เสียงหัวเราะหยุดพฤติกรรมอันเลวร้ายของฉันเอาไว้ได้ ที่น่าแปลกใจก็คือดีแลนกำลังหัวเราะจนตัวขดตัวงอ ใบหน้าที่เคยนิ่งขรึมทำให้ฉันถึงกับตกตะลึง ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นได้สักพักราวกับถูกตรึงด้วยเส้นด้ายหรือไม่ก็เวทมนตร์ จนกระทั่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองต้องการจะบอกกล่าวอะไร

“นอกจากจะไม่ยอมง้อฉันแล้วยังมาหัวเราะเยาะอีก” ฉันตัดพ้อ ดีแลนเลยหยุดหัวเราะทันทีก่อนจะมองฉันกลับมาสีหน้านิ่งเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วพูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า...

“ฉันไปร่วมงานไม่ได้”

“นายก็เป็นแบบนี้ทุกที ไม่เคยทำอะไรร่วมกับฉันได้สักอย่าง” ฉันหมดความอดทน หันหลังให้เขาแล้วเดินออกจากห้องมาก่อนจะปิดประตูตามหลัง

ปัง!

“คนงี่เง่า”

ฉันเดินกระทืบเท้าลงบันไดมาเหมือนคนบ้า โมโหจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่แล้ว บางครั้งฉันก็หงุดหงิดเข้าขั้นต้องร้องไห้ออกมาเลยด้วยซ้ำ แย่ชะมัด...ตาดีแลนบ้า แล้วอย่างนี้ฉันจะไปงานกับใครล่ะ ก็ในเมื่อพี่ชายคนอื่นๆ เขามีคู่กันหมดแล้ว

“ทำไงดี...ฉันอยากไปงานแฟนซีในคืนจันทราสีเงินจะแย่อยู่แล้วฮื้อ” ฉันครางแล้วทิ้งตัวลงนั่งอยู่ที่ขั้นบันไดอย่างสิ้นหวัง จนต้องร้องไห้ออกมา

 

หมับ!

สัมผัสจากมือหนึ่งลูบหัวฉันอย่างแผ่วเบา ฉันเงยหน้าขึ้นมองเห็นหญิงสาวท่าทางอ่อนโยนกำลังส่งยิ้มหวานมาให้อย่างเอ็นดู เธอคือลูกคนที่สามของครอบครัว เป็นพี่ฉันสองปี ชื่อว่าลิลี่ คลีฟ ส่วนลูกคนที่สี่คือดันแคน คลีฟ อายุมากกว่าฉันหนึ่งปี แต่ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นี่

“ถูกดีแลนขัดใจอีกแล้วสินะ” ลิลี่ย่อเข่าลงมานั่งข้างๆ ฉันก่อนจะเอาผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาให้ “อย่าร้องไห้ไปเลย เอาไว้ให้เขาจัดการเรื่องเรียนเสร็จแล้วเราค่อยไปถามใหม่ก็ได้”

“ถามอีกก็โดนปฏิเสธอีกอยู่ดี”

“เดี๋ยวฉันให้ยืมแดเนียลควงไปงานก็ได้” ลิลี่กล่าวน้ำเสียงสดใสกึ่งเล่น ฉันถึงกับหัวเราะออกมา แต่ถึงอย่างนั้นก็อดฉงนสงสัยในข้อเสนอของลิลี่ไม่ได้อยู่ดี

“ลิลี่นี่ก็แปลก มีอย่างที่ไหนมายกแฟนให้คนอื่นเอาไปควงสุ่มสี่สุ่มห้า”

“คนอื่นที่ไหนกันละ ให้น้องสาวยืมควงต่างหาก” เธอกล่าวอย่างทะเล้นพลางกลอกตาขึ้นมองเพดาน ลิลี่เป็นหญิงสาวที่มีโครงหน้าสวยหวาน ไม่ว่าเธอจะแสดงปฏิกิริยาอะไรก็ดูน่ารักไปเสียหมด

“แดเนียลเขาจะอยากไปกับฉันหรือ” ฉันกอดเข่าอย่างรู้สึกเศร้า

“เอาไว้เดี๋ยวจะลองถามเขาให้ เพราะแดเนียลก็เพิ่งจะโดนฉันปฏิเสธไปเหมือนกัน” เธออธิบายพลางยิ้มกว้าง ดวงตาเปี่ยมไปด้วยกำลังใจและความหวังที่มอบให้ฉันแต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ต้องร้องเสียงหลงอยู่ดี

“ลิลี่ แบบนั้นเขาคงอยากไปกับฉันหรอก”

“แดเนียลเขากำลังหาคู่อยู่ แต่ว่าฉันไม่อยากไปที่นั่นเลย”

“ทำไมล่ะ”

“ไม่รู้สิ...ความรู้สึกมันบอกว่าไม่อยากให้ไปร่วมงานนี้เท่าไหร่ ฉันคิดว่าดีแลนก็คงจะรู้สึกในแบบเดียวกัน” ท่าทางของลิลี่แสดงถึงความรู้สึกไม่อยากไปจริงๆ เหมือนกับว่าเธอมีความกลัวอะไรบางอย่างซึ่งแตกต่างจากดีแลนที่แสดงปฏิกิริยาออกมาได้อย่างน่าโมโหฉุนเฉียว

“แล้วอย่างนี้จะมีใครในครอบครัวเราไปร่วมงานบ้างล่ะ ขนาดลิลี่ยังไม่อยากไปร่วมเลย”

“พี่เซอร์คัสกับนิชาก็ไปนะ รู้สึกว่าพี่ลูคัสก็จะไปกับอลิซาเบธเช่นกัน แต่ดันแคนนี่ไม่รู้ว่าจะกลับมาทันงานไหม” ลิลี่แสดงสีหน้าใช้ความคิดทันใดนั้นเสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

ติ้งน่อง!

“ไม่รู้ว่าเป็นดันแคนรึเปล่า เดี๋ยวฉันลงไปดูก่อนแล้วกัน และถ้าหากเธอยังไม่รู้ว่าจะสวมชุดอะไรไปร่วมงาน เดี๋ยวขึ้นไปรอฉันที่ห้องก่อน หลังจากนี้ฉันจะตามไป” ลิลี่วิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็วก่อนจะหายวับไปในวินาทีต่อมา

ฉันตัดสินใจลุกขึ้น เช็ดคราบน้ำตาที่แห้งกรังอยู่ข้างแก้มออก ความหงุดหงิดได้จางหายไปบ้างแล้วในบางส่วน ฉันจึงเดินย้อนกลับไปที่ห้องแล้วก็ต้องผ่านห้องตาดีแลนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ปัง!

ฉันใช้เท้าเตะบานประตูของเขาแล้วเดินจากมา รู้นะว่าตัวเองนิสัยไม่ดีเอาเสียเลยแต่ก็ทำเพราะมันอดไม่ได้ จากนั้นเสียงประตูห้องเขาเปิดออกก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าและจังหวะก้าวเดินอันแสนคุ้นเคยที่ขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฉันรู้ทันทีว่าเป็นเขา พยายามจะจ้ำหนีให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ มันตื่นเต้นกว่าการจินตนาการไปว่ากำลังวิ่งหนีสัตว์ร้ายเสียอีก ทว่าที่ฉันหนีไม่ใช่เพราะกลัวอันตราย แค่ไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้าดีแลนหลังจากถูกเขาปฏิเสธออกไปอย่างนั้น แต่ก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

หมับ!

ข้อมือฉันถูกคว้าเอาไว้ก่อนจะทันได้เดินถึงหน้าห้องเสียอีก ก็ตาคนนี้ทั้งโตทั้งขายาวเป็นบ้าเลย สองก้าวฉันยังไม่เท่าก้าวเดียวของเขาด้วยซ้ำ

“ทำไมถึงต้องทำแบบนี้” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่านั่นไม่ได้ทำให้รู้สึกใจอ่อนหรือแม้แต่อ่อนใจให้เขาเลยสักนิด

“ทำแบบไหนกัน” ฉันหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา

“เคาะประตูห้องแล้วเดินหนีมา” ดีแลนขยายความ

“อยากให้ฉันพังประตูเข้าไปหาอีกหรือ ฉันคงไม่ทำแบบนั้นแล้วละ เพราะวันนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีกแล้ว” ฉันกระแทกเสียงใส่ด้วยท่าทางเอาแต่ใจพร้อมสะบัดมือดีแลนออกแต่มันไม่หลุด ฉันเลยถอนหายใจออกมาพร้อมก้มมองดูมือตุ๊กแกของเขาอย่างไม่ย่อท้อที่จะพยายามให้ตัวเองหลุดออกมาจากการจับกุมในครั้งนี้ได้

“แค่วันนี้ใช่ไหม” เขายิ้มที่มุมปากเหมือนดีใจอะไร ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังตีหน้านิ่งอยู่เลย “หากเธอไม่อยากเห็นหน้าฉันแค่วันนี้ก็ไม่เป็นไร ฉันอนุญาต”

“ตั้งแต่วันนี้ และตลอดไป” ฉันประชด “ที่สำคัญนายไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวฉันมากพอที่จะมาออกคำสั่งได้ว่า นายจะอนุญาตฉันให้ทำหรือไม่ทำอะไร”

รอยยิ้มที่ไม่ค่อยได้ผุดขึ้นมาบ่อยนักจากใบหน้าคมคายของดีแลนจางหายไปเลยทันที แล้วฉันก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แต่ดีแลนกลับยื่นถุงอะไรบางอย่างมาให้ฉัน

“ฉันให้เธอ แต่เก็บไว้ใช้ในโอกาสอื่นเถอะนะ อย่าไปงานแฟนซีในคืนจันทราสีเงินเลย”

ปกติแล้วฉันคงจะเอื้อมมือไปรับอย่างไม่รีรอ แต่พอได้ยินเขาสั่งห้ามไปงานก็ทำให้ใบหน้าฉันบูดบึ้งทันทีด้วยความรู้สึกเหมือนถูกขัดใจ

“ฉันไม่รับอะไรจากนายทั้งนั้น” ฉันสะบัดแขนออกจากมือของดีแลน รีบวิ่งเข้าห้องตัวเองแล้วปิดประตูลงทันที แล้วเดินไปฟุบตัวลงนอนบนเตียง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูทำให้ฉันสะดุ้งโหยง ฉันมองดูบานประตูอย่างหงุดหงิดอีกครั้ง อยากจะยกมือขึ้นมาปิดหูเอาไว้แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะส่วนหนึ่งในใจลึกๆ แล้วก็อยากจะรู้ว่าเขาพูดอะไรบ้าง

“เธอจะไม่ทำแบบนั้นใช่ไหม ที่บอกว่าไม่อยากเห็นหน้าฉันตลอดไป เพราะถ้าหากเธอทำแบบนั้น ฉันอาจจะ...”

ถ้อยคำสุดท้ายจางหายไป ฉันพยายามตั้งใจฟังเท่าไหร่กลับไม่เป็นผล และเมื่อฉันวิ่งตรงย้อนกลับไปที่นั่นเพื่อเปิดประตูออกดีแลนได้หายไปจากตรงนั้นแล้ว แต่สิ่งของที่เขาต้องการจะมอบให้กลับวางอยู่หน้าประตูห้อง ฉันยืนมองอยู่หลายนาทีก่อนจะตัดสินใจหยิบกล่องที่อยู่ในถุงของขวัญมาดู ด้านในมีชุดเจ้าหญิงสีอ่อนหวานที่ฉันเคยบ่นว่าอยากได้พับอยู่อย่างเป็นระเบียบ ความสวยงามของมันทำให้ฉันไม่สามารถมองดูมันเฉยโดยปราศจากความอยากที่จะครอบครองได้เลยเมื่อครั้งที่ฉันและดีแลนเดินไปเจอมันโดยบังเอิญที่ร้านขายเสื้อผ้าสำหรับงานราตรีหรืองานเลี้ยงในหมู่บ้าน  และฉันก็จำได้คร่าวๆ ว่าฉันเคยเปรยขึ้นมาว่าอยากได้ แต่ตอนนั้นไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักเพราะฉันไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อชุดนี้ได้ ดีแลนสามารถซื้อชุดนี้ได้อย่างไม่มีปัญหาในตอนนั้น ทว่าเขาไม่ได้ทำและยังวางตัวเงียบสงบเหมือนไม่ใส่ใจ ส่วนฉันที่ไม่ได้เห็นว่ามันมีความจำเป็นอะไรหรือแม้แต่จะมองเห็นโอกาสได้สวมใส จึงพยายามตัดใจจากมันได้อย่างไม่ยากลำบากเท่าไหร่นัก

“ถ้าหากไม่อยากให้ไปแล้วเอาชุดนี้มาให้ทำไมกัน”

ปากก็บ่นพึมพำไปอย่างนั้นด้วยความฉงนสงสัยอยู่ในใจลึกๆ แต่สุดท้ายแล้วฉันก็ปฏิเสธของขวัญจากเขาไม่ได้ จึงรีบวิ่งเข้าห้องไปแล้วจัดการลองสวมมันเล่นทันที ซึ่งมันทำให้ฉันได้รู้สึกเหมือนกับตัวเองเป็นเจ้าหญิงจริงๆ เสียด้วยสิ



 



 

:::เจ้าชายอัศวิน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

691 ความคิดเห็น

  1. #551 +++bor_beer+++ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2553 / 14:49
    อุ๊ย! ผู้ชายอบอุ่นแบบดีแลนก็น่ารักดีนะเนี่ย
    #551
    0
  2. #496 ob9ik (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2553 / 15:37
    ///// ~!!!
    #496
    0
  3. #478 percy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2553 / 14:11
    สเปคเลยค่ะ ดีแลนน่ารักจัง XD
    #478
    0
  4. #344 กาแฟ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2552 / 21:07
    กริ๊ดๆๆ >/////////< รักอีกค่ะ เทพบุตรดีแลน ถ้าให้กาแฟจะเอาทีเลยค่ะ >/////////< รอเอาไว้ใส่คู่กัน^^~ อิอิๆ
    #344
    0
  5. #147 -.........- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2552 / 12:53

    ละลายแล้วค่ะ  
    ๕๕๕๕


    น่ารักได้อีก  > <

    #147
    0
  6. #97 JeW ^O^ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2552 / 17:43

    หนุกๆๆอ้ะ >O<

    #97
    0
  7. #57 ยมฑูตน้อย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2552 / 22:45

    หนุกมากค่ะ

    #57
    0
  8. #50 พัต (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2552 / 20:39
    ว้าวดีแลนน่ารักจัง



    วาเลนเซียรีบๆรู้ตัวสักทีสิ



    อย่าลืมอัพนะคะ



    จะอ่านดันแคนรอก่อน



    ทางนั้นก็สนุก



    สู้ๆคะรักษาสุขภาพด้วย
    #50
    0
  9. #37 boongkee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2552 / 00:27

    กรี๊ดดดดดดดดดดด ดีแลนน่ารัก >O< 

    วาเลนเซียออกแนวเอาแต่ใจตัวเอง = =

    วันจัทราสีเงินนี่มันอะไรเนี่ย ถึงไม่อยากให้ไปกัน = =

    #37
    0
  10. #32 พัต (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2552 / 19:25
    ดีแลนน่ารักมากกกกกก



    #32
    0
  11. #30 fene_sun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2552 / 23:34
    ดีแลน ^________________________^

    ยืนยันคำเดิม ลูกท้องเดียวจริงเหรอ????

    เซอร์ คนโต -- เจ้าเสน่ห์ (+ แอบหลงตัวเองนิดๆ)
    ลูค คนรอง -- โรแมนติก (+ เถื่อน - -")
    ลิลี่ (อันนี้ยังไม่คอมเม้น เพราะยังไม่รู้นิสัยตอนโตเท่าไหร่)
    ดัน คนที่ 4 -- ฮาได้อีก (+ ลื่นเหลือเกินพ่อคุณ)
    ดีแลน สุดท้าย -- น่ารัก (+ ขรึมได้ใจ)

    พี่นาตยืนยันว่าท้องเดียวกันใช่มั้ยคะ - -?
    #30
    0
  12. #29 I'm happy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2552 / 22:28
    โอ  หนุ่มน้อยของเราช่างน่ารักน่าหยิกซะไม่มี   ว่าแต่ใครมาบ้านเนี่ย
    #29
    0
  13. #27 เด็กเลวที่มีน้ามตา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2552 / 20:44

    สงสารดีแลน.ง่ะ..วาเลนเซียช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย..

    #27
    0
  14. #26 พัต (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2552 / 20:28
    หนุกกกก



    หนุกกกกกกก



    ทุกเรื่องเลยคะพี่นาต



    สู้ๆนะคะ
    #26
    0
  15. #25 !! :. KwaN .: !! (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2552 / 19:40
    ดีแลนมีมุมน่ารักน่ะเนี่ยเห็นขรึมๆอย่างนั้นอะ
    #25
    0
  16. #24 ขนมจีบ+ซาลาเปา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2552 / 09:21

    ดีแลนน่ารักจัง
    แต่วาเลนเซียเอาแต่ใจจังเลยอ่ะ

    #24
    0
  17. #23 แมวเหมียว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2552 / 08:23
    ดีแลนเนี่ยคงจะออกแนวหวาน สุภาพ นะเนี่ย กีซซ สเปคเลยค่ะพี่นาต

    เตยขอหมั้นลูคชายพี่ทุกคนเลยนะ

    อ่า...ขอลิลี่เป็นน้องสาวด้วยละกัน อ๊ากกกก ปลื้มๆๆๆ
    #23
    0