ภาคพิเศษ เจ้าหญิงกับขอทาน

....นำเสนอและแต่งโดย...
       : : : : : : : : :  มายา เซอร์เซนเรีย นักเรียนปี 2หัวหน้าป้อมอัศวิน   : : :: : :

ภาคพิเศษ  เจ้าหญิงกับขอทาน

            ณ.... เจมิไน

วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่เด็กหญิงวัย 10 ขวบเดินเล่นอย่างอารมณ์ดีแม้ใบหน้าน่ารักๆจะไร้อารมณ์ก็เถอะนะ เรือนผมสีน้ำเงินอมม่วงถูกถักเปียและม้วนเก็บไว้อย่างประณีตและเรียบร้อย การแต่งกายบ่งบอกถึงผู้ดีมีเงิน ชุดที่ใส่เหมือนตุ๊กตาน้อยน่ารักหากแต่เจ้าตัวเบ้แอบสถบอยู่ในใจ

                “ งี่เง่าชุดซังก่ะบ๋วย”  เจ้าตัวทนไม่ไหวจึงสถบออมาดังๆสายตาสีเหลือบไปเห็นสิ่งที่มีชีวิตที่เรียกว่าขอทาน เด็กชายวัย10ขวบที่มีกะลาทองคำอยู่ในมือ

                “เออช่วยทำบุญหน่อยเถอะนะคุณหนู” เด็กชายร้องขอพลางยื่นมือที่สกปรกเข้ามาหาซึ่งเด็กสาวไม่สนเรื่องนั้นแม้แต่น้อย

                “อื้อ” เด็กหญิงส่งถุงเงินและขนมที่ซื้อจากตลาดมาให้เด็กชายทั้งหมดและคิดหาอะไรทำแบบสนุกสนาน

                “นายชื่ออะไร” เด็กสาวถามเสียงเย็นเล็กน้อย

                “โรเฟลครับคุณหนู”

                “ฉันชื่อ มายา เซอร์เวนเรีย” มายาและโรเฟลต่างพากันแนะนำตัว

                ‘ไม่คิดเลยว่าจะเธอมายา’ เด็กหนุ่มคิดในใจและส่งรอยยิ้มเป็นมิตรไปให้

                “ฉันขอชุดเสื้อผ้าขอทานของนาย”

                “อะไรนะ”

                “ขอชุดขอทานของนาย”  อึ้งทึ่งในเมื่อเด็กสาวใจบุญของเสื้อผ้าจากขอทาน

                “เอาไปทำไรอ่าเจ้าหญิง” โรเฟลถามอย่างนึกในใจว่าอย่าได้เป็นอย่างที่คิด

                มายารู้สึกแปลกใจเล็กกับการที่มีคนเรียกเธอว่าเจ้าหญิงเพราะเธอคือ มายา ฮาเวิร์ด เจ้าหญิงแห่งเจมิไนลูกของมหาราชโรเวนที่เกิดมาด้วยไม่ธรรมดาทำให้เธอเป็นเด็ก10ขวบได้รวดเร็วเพียงเพราะกาลเวลาไม่กี่วัน

                “ใส่และอยากเป็นขอทาน” กระชับง่ายๆสรุปเจ้าหญิงอยากเป็นขอทาน

                “เออตามใจ” เด็กชายคว้าถุงผ้าส่งให้เด็กสาวและบอกที่ทางเปลี่ยนเสื้อผ้า

ผ่านไป10นาที

                เจ้าหญิงแสนงามอยู่ในชุดม่อซอขอทานและถือลูกกะลาทองคำเหมือนนายขอทานโรเฟลไม่ผิดเพี้ยน

                เจ้าหญิงแสนซนได้ทำการเรียนรู้ชีวิตของขอทานอย่างสนุกสนานและวิ่งขโมยขนมในตลาดบ้างพร้อมๆกับเพื่อนใหม่นายขอทาน

                “ลาก่อนได้เวลาที่ฉันต้องไปแล้ว” เจ้าหญิงเอยคำอำลาด้วยน้ำเสียงผิดหวังเล็กน้อยแต่ฟังยังไงก็กระดากอยู่ดี

                “เช่นกันโอกาสหน้าเจอกันอีก” ขอทานอำลาเจ้าหญิงและยิ้มให้อย่าเป็นมิตรทุกครั้งที่เคยทำตอนสมัยเป็นเด็ก

                “เหอะๆโรซินแคร์ โบแด๋งเจ้าหญิงแห่งเวนอลแล้วเจอกันใหม่” คำอำลาประโยคสุดท้ายทำให้เด็กชายถึงกับสถบออกมาเพราะถูกจับได้แล้วว่าเป็นใครหน่อยยัยมายาตัวร้าย นางมาร

เด็กหญิงพาตัวเองหายลับไปแล้วเหลือทิ้งไว้กับความอบอุ่นที่เพื่อนมีต่อกัน โรเฟลยืนยิ้มให้กับตัวเองและดีใจที่เพื่อนสนิทคนแรกไม่ลืมกัน สักวันหนึ่งเราจะเจอกันต่อให้เธอเกลียดเวนอลมากแค่ไหนก็ตาม