[kookmin]PARTNER เนื้อคู่ [Rerun]

ตอนที่ 6 : PARTNER เกือบพลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    5 ก.ย. 62




"อะไรนะคะคุณพ่อ"


ฮีจินขึ้นเสียงใส่บุคคลซึ่งเป็นบิดาอย่างหัวเสีย


"จองอึนมันโทรมาบอกกับพ่อว่าจะขอยกเลิกงานหมั้น"


"ฮีจินไม่ยอมนะคะ"


"ก็จองกุกเค้ามีแฟนอยู่แล้ว แกจะยังอยากได้เค้าอยู่อีกหรอ"


"ฮีจินอยากได้ค่ะ ฮีจินจะได้หมั้นกับพี่กุกอยู่แล้วเชียว ทำไมคุณพ่อถึงยอมง่ายๆแบบนี้ละคะ"


"นี่! ฮีจิน ทำตัวมีศักดิ์ศรีหน่อยสิลูก ก็เห็นอยู่ว่าจองกุกเค้าไม่ได้ชอบแกเลยแม้แต่น้อย"


"ไม่ชอบก็ทำให้ชอบได้นี่คะ"


"แกจะทำอะไร"


"หนูจะยอมเป็นของพี่กุก ดูสิว่าเค้ายังจะกล้าปฏิเสธหนูอีกหรือเปล่า"


ฮีจินคิดแผนการร้ายด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้ เธออุตส่าห์ขจัดจีมินออกไปได้แล้วแล้วเรื่องอะไรเธอจะยอมให้จองกุกกลับไปมีความสุขกับจีมินได้อีกล่ะ ครั้งนี้ถึงกับต้องแลกด้วยตัวเธอก็ยอม คนแบบเธอถ้าคิดจะเอาอะไรแล้วมันก็ต้องได้
















"ไอ้แทบอกกูได้ไหมว่าจีมินไปอยู่ที่ไหน"


"ก็อยู่อเมริกาไง จีมินก็บอกมึงอยู่ไม่ใช่หรอ"


"กูรู้ว่าจีมินอยู่อเมริกาแต่อยู่ส่วนไหนของอเมริกาล่ะวะ"


"กูไม่รู้จีมินไม่ได้บอกกับกู"


"แต่จีมินต้องบอกกับยุนกิอยู่แล้วไหม"


"บอกแล้วไง ก็ถ้ายุนกิไม่บอกกู กูจะไปบีบคอให้เค้าบอกกูหรอ"


"มึงเป็นแฟนกันประสาอะไรวะ มึงหลอกถามให้กูหน่อยไม่ได้หรอ"


จองกุกหน้าเศร้าลงอย่างกับหมาหงอยจนเพื่อนอย่างแทฮยองอดที่จะสงสารเพื่อนคนนี้ไม่ได้


"เออๆ กูจะลองถามยุนกิดูละกัน"


"เย้!"


จองกุกร้องดีใจเป็นเด็กจนแทฮยองอดยิ้มไม่ได้กับอาการเด๋อด๋าของเพื่อนรัก


"แล้วไอ้โฮปมันไปไหนวะ กูไม่เห็นมันตั้งหลายวันละ"


"ช่วงนี้มันติดสัตว์เอ้ย!ติดสาว"


"สาวที่ไหนวะ


"น้องคนที่ชื่อโอลิเวียที่เป็นเพื่อนกับคู่หมั้นมึงไง"


"ปากวอนตีนไหมล่ะไอ้แท กูบอกว่ากูไม่ต้องหมั้นกับฮีจินแล้วไงและมึงคอยดูกูจะไปตามจีมินกลับมาให้ได้"


"แล้วพ่อมึงยอมหรอ"


"ยอมสิ ตั้งแต่โดนคุณน้าแจวอนจัดชุดใหญ่ไปก็ไม่กล้าขัดใจกูเลย"


"พ่อมึงกลัวเมียนี่หว่า"


"ก็เหมือนที่มึงกลัวยุนกินั่นแหละ"


"ใครบอกว่ากูกลัววะ กูแค่เกรงใจเอง"


"นั่นแหละเค้าเรียกว่ากลัว"


"กูจะบอกให้นะว่าถึงพ่อมึงจะไม่บังคับมึงแล้ว แต่ความรู้สึกที่จีมินมีต่อพ่อของมึงคงจะไม่เหมือนเดิมแล้วละ พ่อมึงทั้งว่าทั้งดูถูกจีมิน"


"แล้วกูจะทำยังไงดีวะ"


"มึงต้องทำไงหรอกและไม่ต้องกลัวไปเพราะจีมินเป็นคนจิตใจดี กูเชื่อว่าจีมินคงจะเข้าใจในเหตุผลของพ่อมึง"






















จีมินไปอยู่อเมริกาได้1อาทิตย์แล้วแต่เค้ายังลืมจองกุกไม่ได้เลยเค้าคิดถึงจองกุกมากๆจนต้องโทรไปหายุนกิเพื่อถามไถ่ถึงจองกุกและนี่คือทางเดียวที่เค้าพอจะทำได้



จีมินหายไป1อาทิตย์โดยที่ไม่ติดต่อกับใครเลยส่วนยุนกิหลังจากโทรหาจีมินไม่ติดเค้าก็ติดต่อผ่านช่องทางออนไลน์ทุกช่องทางแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจีมินตอบกลับและเค้าก็พึ่งรู้จากจีมินว่าจีมินเปลี่ยนเบอร์และนั่นก็ทำให้เค้าไม่สามารถติดต่อจีมินได้ สาเหตุที่จีมินทำแบบนั้นเพราะต้องการสงบจิตสงบใจเพื่อที่จะลืมคนรักให้ได้แต่เปล่าเลยยิ่งนานวันเค้ากลับยิ่งคิดถึงมากเลยเป็นเหตุให้ต้องโทรหายุนกินั่นเอง


"ไอ้กิ ทำอะไรอยู่วะ"


"โห ไอ้จีมมึงยังไม่ตายหรอ หายไปเป็นอาทิตย์พึ่งจะติดต่อกูมาเนี่ยนะ"


"กูยังอยู่ดี กูสบายดี"


"ร่างกายมึงสบายดี แล้วจิตใจมึงละคิดว่ากูเดาไม่ออกหรอวะ"


"จองกุกเป็นยังไงบ้าง"จีมินเปลี่ยนเรื่องคุยทันที


"อ๋อ ที่ติดต่อกลับมานี่ก็เพราะทนคิดถึงจองกุกไม่ไหวใช่มะ"


ยุนกิก็ยังไม่วายที่จะพูดจาประชดแดกดันเพื่อนของเขาก็เพราะเขาเป็นห่วงจีมินมากๆไง นี่ เล่นหายไปเป็นอาทิตย์


"จะว่าสบายก็สบายจะว่าไม่สบายก็ไม่สบาย"


"อะไรของมึงวะพูดกำกวมชิปหาย"


"ก็บางทีก็เห็นมันยิ้มบางทีก็เห็นมันนั่งเศร้า กูก็เลยไม่เลยไม่รู้ว่ามันปกติดีหรือยังแต่กูคิดว่าจองกุกมันต้องเป็นบ้าไปแล้ว บ้าเพราะรักมึงไง"


"แล้วจองกุกจะหมั้นเมื่อไหร่"


"ไงละ อยากไม่ติดต่อกูมาเอง มึงเลยไม่รู้สินะว่าจองกุกมันไม่หมั้นแล้ว"


"ห๊ะ!"


"ไม่ต้องห๊ะ มันไม่หมั้นแล้ว แม่ของพี่นัมจุนเค้าไปช่วยคุยให้"


"แล้วมึงจะเอายังไงกูจะได้บอกจองกุกว่ามึงอยู่ที่ไหน กูรำคาญจะแย่อยู่แล้วเล่นมาถามกูอยู่ทุกวี่ทุกวันว่ามึงอยู่ที่ไหน"


"ไม่ต้องบอกหรอก เวลา2ปีกูอาจจะทำใจลืมจองกุกได้เพราะถึงยังไงกูก็ไม่คู่ควรกับจองกุกอยู่ดี"


"แล้วแต่มึงละกันกูก็คงได้แต่รับฟังมึง จะให้กูแนะนำอะไรมึงคงไม่ได้เพราะมึงมันรั้นอยู่แล้วด้วย"


"เข้าใจกูสิเพื่อน กูเพื่อนมึงนะ"


"เออๆ"















กริ้ง กริ้ง


เสียงโทรศัพท์ดังมายังปลายสายของจองกุกซึ่งเป็นเบอร์ของฮีจิน ทีแรกจองกุกก็ไม่อยากจะรับสายหรอกแต่เค้าคิดว่าคุยๆกันให้มันจบๆไปจะดีกว่า


"พี่กุกคะ"


"ว่าไงฮีจิน"


"น้องรู้เรื่องแล้วนะคะ ว่าระหว่างเราจะไม่มีงานหมั้นเกิดขึ้น"


"พี่ขอโทษนะ"


"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ น้องก็ไม่อยากจะหมั้นกับคนที่ไม่ได้รักน้องหรอก"


"ขอบคุณนะที่เข้าใจพี่"


"แต่ก่อนที่เรื่องระหว่างเราจะจบลงพี่กุกช่วยมาดื่มเป็นเพื่อนน้องสักครั้งได้ไหมคะวันนี้น้องอยากดื่มมากๆ"


จองกุกคิดไตร่ตรองว่าเค้าจะไปดีไหมแล้วก็จบลงที่...


"ได้ครับ ไปร้านไหนดีละ"
















Castle Bar


สาวสวยผิวพรรณดีในชุดเดรสสีแดงทาปากแดงเป็นที่ดึงดูดแก่สายตาชายที่เดินผ่านไปผ่านมายิ่งนักแต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เพราะเธอมีบอดี้การ์ดชุดดำยืนประกบอยู่ไม่ห่าง ดูก็รู้ว่าเธอเป็นลูกของผู้มีอิทธิพล 


จองกุกเดินมาถึงทางเข้าบาร์และในนั้นมีหญิงสาวรออยู่เมื่อบอดี้การ์ดเห็นว่าคนที่คุณหนูฮีจินนัดไว้มาถึงเค้าจึงเดินออกไปรับ


"เชิญครับคุณจองกุก"


"ครับ"









"หวัดดีฮีจิน"


"ค่ะ นั่งก่อนสิคะ"


"พวกนายออกไปก่อน ถ้าฉันจะกลับเดี๋ยวฉันเรียก"


"ครับ ครับ"บอดี้การ์ดสองคนเดินออกไปตามคำสั่งของคุณหนู


"พี่จีมินกลับมาหรือยังคะพี่กุก"


"พี่ยังไม่รู้เลยว่าจีมินอยู่ที่ไหน"


พอจองกุกพูดถึงจีมินใจเค้าก็เจ็บเหลือเกินเค้าไม่สามารถรู้ได้เลยว่าคนรักของเค้าอยู่ที่ไหน จองกุกไปหายุนกิทุกวันเพื่อถามว่าจีมินอยู่ที่ไหนแต่ก็ได้คำตอบกลับมาว่าไม่รู้เพราะจีมินไม่ได้ติดต่อกลับมา เค้าจึงอยากดื่มดื่มให้ลืมจีมินดื่มให้ลืมความเจ็บปวดชั่วขณะก็ยังดีและเมื่อฮีจินเห็นแววตาเศร้าสร้อยของจองกุกเค้าก็รู้ทันทีว่าเวลานี้นี่แหละที่เหมาะแก่การทำตามแผนที่ตัวเองวางไว้ ฮีจินชวนจองกุกชนเอาชนเอาจนไม่ให้จองกุกได้พัก ส่วนเธอเองไม่ได้เมาเพราะเธอดื่มแค่วายส่วนจองกุกซัดเตกีล่าไปเป็น10แก้วแล้ว จองกุกที่เริ่มควบคุมสติไม่ได้ถูกฮีจินยื่นแก้วเตกีล่าส่งให้ดื่มอีกแก้วก่อนที่จองกุกจะหมดสติคาโต๊ะไปในทันที เมื่อเห็นจองกุกหมดสติไปแล้วฮีจินจึงเรียกบอดี้การ์ดสองคนให้มาหิ้วจองกุกขึ้นห้อง









มือเรียวลูบไล้ไปยังใบหน้าที่ตอนนี้แดงเป็นเลือดฝาดเพราะผลมาจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ เธอคิดว่าเธอรักจองกุกมากมากถึงขนาดยอมทำเรื่องแบบนี้กับจองกุกและเธอจะไม่ยอมเสียจองกุกไปให้ใคร จองกุกจะต้องเป็นของเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นและตอนนี้เธอก็ต้องการจองกุกมาก


"พี่กุก ฮีจินรักพี่กุกนะคะ"


"อื้อ!..จีม จีมมาหาจองกุกแล้วใช่มั้ย"


สรรพนามที่เค้าใช้เรียกคนรักเปล่งออกมาจากปากจองกุกและตอนนี้เค้าก็เมามากจนเห็นฮีจินเป็นจีมิน แล้วฮีจินก็เล่นบทตามน้ำไปและสวมบทบาทเป็นจีมิน


"จีมกลับมาแล้ว จีมสัญญาว่าจะไม่หนีจองกุกไปไหนอีกแล้ว"





เธอพูดจบก็ขึ้นคร่อมร่างหนาทันที มือเรียวค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของร่างหนาออกทีละเม็ดจนหมดแล้วเธอก็ถอดเสื้อของจองกุกออก มือเรียวลูบไล้ไปที่แผงอกที่มีมัดกล้ามเรียงสวยแบบสุขภาพดี เธอไม่เคยเห็นผู้ชายที่ไหนเซ็กซี่แบบนี้มาก่อน ปากบางก้มลงไปประกบจูบร่างหนาที่นอนอยู่ใต้ร่างของเธอ

เรียวลิ้นน้อยสอดเข้าไปตวัดกับลิ้นหนาของจองกุกอย่างเชี่ยวชาญแล้วจองกุกก็โต้ตอบเพราะเค้าคิดว่าเป็นจีมิน ทั้งสองผลัดกับแลกจูบอยู่หลายนาทีจนอารมณ์ของจองกุกเริ่มประทุเพราะเค้าคิดถึงจีมินมากๆเค้าจึงจับฮีจินพลิกตัวลงไปนอนใต้ร่างของเค้าแล้วค่อยๆถอดชุดเดรสสีแดงนั้นออกจนเห็นเนินอกขาวเนียน 


"นี่ไม่ใช่จีมิน" 


จองกุกที่สติเริ่มกลับมาและเริ่มส่างเมื่อรู้ว่าคนที่อยู่ใต้ร่างนี้ไม่ใช่จีมิน เค้าจึงลุกขึ้นทันทีพร้อมกลับสะบัดหัวไปมาด้วยความมึนงงเค้ากำลังไล่ความเมาออกจากตัวแล้วสติก็กลับมา


"พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"


"น้องพาพี่ขึ้นมาเอง พี่เมามากแล้วพี่นอนที่นี่เถอะนะ"


"ไม่ พี่จะกลับแล้ว"


จองกุกมองไปที่ร่างของหญิงสาวที่ตอนนี้เหลือเพียงเสื้อผ้าน้อยชิ้นและเค้าก็รู้ทันทีว่าตัวเองเกือบจะทำไม่ดีกับฮีจิน


"พี่ขอโทษที่ทำไม่ดีกับฮีจินนะ"


"ไม่ ไม่ ฮีจินไม่โกรธฮีจินยอม ยอมให้พี่กุกทำทุกอย่างเลย ยอมให้พี่กุกทำได้เท่ากับที่พี่ทำกับพี่จีมินเลย ขอแค่พี่กุกอย่าทิ้งฮีจินไป ฮีจินรักพี่กุก"


ฮีจินปากพร่ำบอกแทบไม่เป็นภาษาก่อนจะเดินเข้าไปกอดจองกุกจากด้านหลังพร้อมกับอ้อนวอนขอร้องทั้งน้ำตาเพื่อไม่ให้จองกุกไปแต่แล้วจองกุกก็แกะมือของฮีจินออกพร้อมกับพูดกับฮีจินที่ตอนนี้กำลังร้องไห้คร่ำครวญเจียนจะขาดใจ


"พี่ขอโทษนะ ที่พี่ไม่สามารถรักฮีจินได้ พี่รักจีมินมากใจทั้งใจพี่ให้จีมินไปหมดแล้ว พี่คิดกับเราแค่น้องสาว ฮีจินยังมีโอกาสเจอคนอื่นอีกมากมายนะ อย่ามารักพี่เลยฮีจิน"


จองกุกปฏิเสธความรักของฮีจินอย่างละมุนละม่อมก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่หล่นอยู่ข้างเตียงมาใส่ก่อนจะเดินออกไปโดยไม่สนใจว่าฮีจินจะร้องไห้มากมายขนาดไหน เค้าเกือบจะพลาดไปแล้วเพราะความเมาแล้วถ้าเค้าไม่ได้สติกลับมาก็ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้างเค้าคงไม่ให้อภัยตัวเอง




















แทฮยองมาหาจองกุกที่บ้านดูท่าแล้วว่าเจ้าของบ้านคงจะยังไม่ตื่น


"ไอ้กุก ไอ้กุก"


แทฮยองเขย่าตัวเพื่อนของเค้าให้ตื่นจากภวังค์


"อะไรของมึงวะ ปลุกกูแต่เช้า"


"อื้อหือ เมื่อคืนมึงไปแดกเหล้ามาหรอวะ กลิ่นอึบเลย"


"เออ กินนิดหน่อย"


"ไม่หน่อยหรอกมั้ง กลิ่นหึ่งซะขนาดนี้"


"แล้วมึงมีอะไรมาปลุกกูแต่เช้า"


"กูรู้แล้วว่าจีมินอยู่ที่ไหน"


"ห๊ะ!"


"กูแอบดูโทรศัพท์ยุนกิจนรู้แล้วว่าจีมินอยู่ที่ไหน"


แทฮยองทำตัวเป็นพ่อบ้านใจกล้าแอบดูโทรศัพท์ของยุนกิตอนที่เธอหลับและถ้าเค้าไม่รักเพื่อนมากเค้าคงไม่กล้าเสี่ยงตายทำอะไรแบบนี้หรอก


"จีมินอยู่ที่ไหน รีบบอกกูมา"


"มึงใจเย็นๆก่อนได้ไหม กูบอกมึงอยู่แล้วแหละ"


แทฮยองบอกจองกุกที่ตอนนี้กำลังเขย่าตัวเค้าจนหัวสั่นหัวคลอน


"โอเครๆว่ามา"


"จีมินอยู่วอชิงตัน คอนโดโนเบิล สเตท ชั้น24 ห้อง2419"แทฮยองบอกที่อยู่ให้กับจองกุกละเอียดยิบ


"โอเคร ขอบใจมึงมากเพื่อน"


จองกุกพูดจบก็ลุกไปคว้าผ้าขนหนูเตรียมตัวจะเข้าห้องน้ำ


"แล้วมึงจะรีบไปไหนเนี้ย"


"ไปจองไฟท์บิน"


"ตอนนี้เนี่ยนะ"


"เออ กูรอจีมินมาเป็นเดือนแล้วและกูจะไม่รอจีมินไปตลอดชีวิตหรอก"









TALK:เกือบพลาดแล้วไหมละนกุก ฟิคเรื่องนี้เรื่องแรกของไรท์เลย เราอยากให้ผู้อ่านทุกคนอ่านแล้วสนุกไปกับมัน มาคอมเมนท์กันบ้างนะ ให้ไรท์เตอร์อย่างเราได้มีแรงที่จะเขียนต่อ กำลังใจจากคนอ่านสำคัญที่สุดFighting




สปอย ตอนหน้าจองกุกจะไปตามจีมินที่อเมริกาด้วยละ


ฝากสกรีมฟิค #kookminpartner

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

1 ความคิดเห็น