ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

สีพื้นหลัง

ระยะห่างบรรทัด

คืนค่า

Fanfic Boku No Hero Academia / BNHA || Only U [ Midoriya x OC ]

ตอนที่ 20 : ARC X :: X1. [ I just wanna.... {Ver.INVERTED} ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 12 ก.ย. 64


 


o n l y  u | fanfic bnha

midoriya izuku x shiori sachita (oc)

note - คาร์แรคเตอร์ของตัวละครเป็นแบบ inverted ver. ยกตัวอย่างเช่น เดกุมีผมสีม่วง ตาสีม่วง นิสัยเอื่อยเฉื่อย เบื่อหน่ายง่าย เรียบนิ่ง เฉยชา และ ซัจจังมีผมสีเทา ตาสีแดง นิสัยไม่ได้ดุเป็นแม่ มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า สดใส เข้าถึงง่าย ดังนั้นจะเรียกว่า OOC ได้ก็คงไม่ผิด (ตัวละครอยู่ปีสองนะคะ)



ARC X :: X1. [ I just wanna… {Ver.INVERTED} ] || เนื่องในโอกาสฟิคครบรอบ 1 ปี




"เจ็บ"


เธอมุ่ยหน้าหลังได้ยินคำสั้นๆจากคนหน้าปลาตายตรงหน้าที่กำลังนั่งอยู่ด้วยกันบนเตียงคนผู้ป่วยของห้องพยาบาล เด็กสาวผมสีเทาเข้มเกือบดำมุ่ยหน้าของตัวเองลงเมื่อได้ยินคำนั้นออกมาจากอีกฝ่าย


"มิโดริยะคุง"


เธอไม่พอใจเลย ทั้งๆที่ตัวเองก็กำลังเป็นห่วงใบหน้าราบเรียบที่บาดเจ็บอยู่แท้ๆ แต่เขากลับไม่ได้สนใจความเป็นห่วงกลับกันยังมาพูดให้เธอรู้สึกเสียน้ำใจที่กำลังตั้งใจทำแผลให้เขาอีก

หากแต่เจ้าของเรือนผมสีม่วงไวโอเล็ตและนัยน์ตาสีอเมทิตย์ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมาแตกต่างจากเดิม เขาไม่ยอมพูดอะไรต่อ - เป็นความรู้สึกที่ทำให้ซาจิที่มักจะร่าเริงและมีรอยยิ้มรู้สึกอึดอัด


อึดอัดจนไม่อยากทำแผลให้ต่อ


"โอเค ถ้าเธอบอกว่ามือหนักนัก งั้นเธอก็เชิญทำแผลไปคนเดียวเลย มิโดริยะคุง ฉันไม่ทำให้เธอแล้ว"


ซาจิตะปิดกล่องปฐมพยาบาลที่ตนเองถืออยู่ เด็กสาวผมสั้นหยักศกสีเข้มลุกคล้ายจะเดินหนีออกไป หากแต่เพื่อนร่วมห้องของแผนกฮีโร่กลับคว้าข้อมือเอาไว้ เด็กสาวหน้ามุ่ยที่มักมีรอยยิ้มประดับหันมองใบหน้าเรียบนิ่งของเจ้าของแววตาที่ไร้ชีวิตชีวา


"ซาจิ"


เขาเรียกชื่อเล่นเธออย่างถือวิสาสะพลางถอนหายใจ "เธอลืมไปรึไง ว่าตัวเองใช้อัตลักษณ์ของเธอกับฉันได้" มิโดริยะพูดด้วยท่าทีเบื่อหน่ายที่จะต้องออกแรงอธิบาย


ใบหน้าของเด็กสาวขึ้นสีระเรื่อเพราะอายที่ตนลืมไปว่าตนเองไม่เห็นจำเป็นจะต้องยกกล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้เขาแบบนี้เลย ในเมื่ออัตลักษณ์ของเธอสามารถช่วยเขาได้เพียงแค่สัมผัส

อาจเพราะเธอนิ่งค้างนานไปหน่อย ทำให้คนเจ็บเอ่ยย้ำ


"ทีนี้ก็นั่งลงแล้ว ใช้อัตลักษณ์ของเธอ"


เสียงเนิบบอก ซาจิตะเบะปากน้อยๆคล้ายไม่พอใจ เธอขยับฝ่ามือของตนเข้าไปใกล้ - ยังไม่ทันจะสัมผัส อิซึคุก็รวบข้อมือข้างที่เธอถนัด ให้เธอวางฝ่ามือลงแนบแก้มของเด็กหนุ่มใบหน้ากระที่มีเรื่องวิวาทชกต่อยกับคิริชิมะในห้อง


"มิโดริยะคุง!"


เธอส่งเสียง


"หนวกหูน่า"


น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยพูดอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว พร้อมกระชับมือเธอให้แน่นขึ้น นัยน์ตาสีไวโอเล็ตสบกับนัยน์ตาสีแดงเข้มอีกครั้ง คราวนี้หัวใจของซาจิกระตุกยามที่เจ้าคนหน้าปลาตายตรงหน้าพ่นลมหายใจรดลงบนฝ่ามือของเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบชวนให้ท้องของเธอ - เหมือนมีผีเสื้อกระพือปีกบินว่อนท้อง


"หยุดพูดแล้วทำให้ฉันสักที ซาจิ"











ทุกคนมักบอกว่าอิซึคุกับซาจิตะ

เป็นเสมือนขั้วแม่เหล็กที่ตรงกันข้ามกัน


อีกคนเฉยชากับแทบทุกสิ่ง ขณะเดียวกันเด็กสาวผมสั้นสีเทาเข้มคนนั้นกลับกระตือรือร้นและมีทีท่าสดใส เข้าถึงง่ายและมีแต่คนล้อมรอบตัวเธอ


อิซึคุมองภาพตรงหน้าอีกครั้ง

เด็กหนุ่มไม่เคยรู้สึกชอบใจกับเรื่องนี้เลยสักครั้งเดียว

เขาไม่ชอบ


เวลาที่ทุกคนสนใจเธอจนเกินไป


"เห… มิโดริยะคุง"


เสียงลากยาวกวนประสาทดังออกมาจากเพื่อนสนิทในกลุ่ม เจ้าของผมสองสีดำและน้ำเงินกำลังเท้าคางมองมาที่เขา ใบหน้านั้นประดับรอยยิ้มสนุกสนานคล้ายกำลังสนุกอยู่ "แอบมองเธออีกแล้วนะ"


"ยุ่ง"


"เย็นชาจังเลยน้าา"


ลูกชายของอันดับหนึ่งเท้าคางมองเพื่อนร่วมห้องพร้อมยังส่งยิ้มที่ชวนให้รู้สึกหงุดหงิด อิซึคุถอนหายใจ ไม่ทันที่เขาจะโต้ตอบอะไรกลับไป อีกฝ่ายก็เอ่ยปาก


"เอาเข้าจริง ถ้ายังทำตัวเฉื่อยชากับเธอมากๆ ระวังเธอจะไม่ชอบเอานะ พ่อคนนิสัยเสีย"


เขาไม่ได้สนใจ

ไม่ได้สนใจในคำพูดของโทโดโรกิ

แต่

รู้อีกที ขาทั้งสองข้างก็พาตัวเองลุกจากเก้าอี้ตรงไปหาเด็กสาวผมสีเทาเข้มสั้นหยักศกที่กำลังพูดคุยกับคนอื่นอยู่ - รู้อีกทีตาสีแดงเข้มที่ตอนแรกหันมองคนอื่นก็หันมาสบตากับเขา


อิซึคุไม่ชอบความรู้สึกที่เกิดขึ้นเวลาสบตาเธอ - ความรู้สึกที่เหมือนโลกของเขากำลังสั่นคลอนเพราะหัวใจที่เต้นแรง ไม่ชอบความรู้สึกเหมือนอะไรสักอย่างที่บอกว่าเขาเจอใครบางคนที่ตัวเองตามหามาตลอด


เขาชอบที่ตัวเองเฉยชากับทุกสิ่ง - และเพราะแบบนั้นลูกสาวบุญธรรมของอาจารย์ไอซาวะตรงหน้าเขาจึงเป็นอุปสรรคใหญ่ที่ตัวเขาต้องจัดการให้ได้


ยอมรับเลย ชิโอริ ซาจิตะ คนนั้นทำให้เขารู้สึกปั่นป่วน แม้ว่าเธอจะแค่ทำตัวปกติของเธอ


"มิโดริยะคุง?"


เธอเป็นฝ่ายเปิดปากถามเขาก่อนว่าจุดประสงค์ในการตรงเข้าไปหาเธอคืออะไร อิซึคุไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกไปมากนัก และเพียงคำพูดที่เล็ดลอดออกจากปากของตัวเอง ก็ทำให้หนังสือที่อยู่ในมือของเด็กสาวผมสั้นร่วงลงกับพื้น - หรือทุกคนที่อยู่ด้วยกันก็เผลอค้างนิ่งชะงักขึ้นมาทันตาเห็น

คงจะมีเพียงแต่โทโดโรกิ โชโตะที่หลุดยิ้มบนใบหน้าหลังได้ยินคำพูดหนักแน่นที่สวนทางกับน้ำเสียงเรียบเนิบนาบที่บ่งบอกถึงอารมณ์เบื่อหน่ายของเขา


"มาเป็นแฟนฉัน ซาจิ"








ซาจิตะตาเบิกกว้างหลังคำขอแสนขวานผ่าซาก ไม่มีความโรแมนติกชวนให้รู้สึกว่าคนพูดขอไปทีหลุดออกมาจากปากของอีกฝ่าย - ยิ่งหลังพูดจบ เจ้าของผมสีไวโอเล็ตก็หันหลังให้หล่อน และ เดินกลับไป ทิ้งหล่อนกับกลุ่มเพื่อนที่อึ้งค้างทำตัวอะไรไม่ถูก - ซาจิไล่สายตามองไปยังคนอื่นคล้ายขอความช่วยเหลือเธอที่กำลังอ้ำอึ้ง


"อ่า...แล้วยังไงต่อนะ?"


เด็กสาวผมสีอีกาขยับมือจับเส้นผมทัดหูของตัวเองและเอ่ยด้วยท่าทางสงบ ซาจิหัวเราะแห้งกับการช่วยแก้สถานการณ์ของโคซากุระเพื่อนร่วมห้อง


มิโดริยะคุง คนบ้า


เธอก่นด่าในใจ - ไม่เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายเล่นอะไรของเขาอยู่

อะไรคือการขอเป็นแฟนแบบที่เธอไม่ทันตั้งตัวเลย!

ไหนจะคำพูดคำจาเหมือนถูกบังคับให้มาพูดแบบนั้นอีก!

เล่นบ้าอะไรของเขากัน


คนบ้า! คนบ้า! บ้าที่สุดเลย!


บ้า


บ้าที่สุด - บ้าที่เธอดันเขินกับการล้อเล่นแปลกๆแบบนั้น


เอาน่า ไม่มีทางซะหรอก ไม่มีทาง


ซาจิสะบัดหัวของตัวเอง เธอตั้งใจเรียนในคาบบ่ายไป แม้ว่าในความคิดจะออกสับสน เวลาค่อยๆขยับล่วงเลยไป เด็กสาวเลขที่สิบสองของห้อง 2-A แผนกฮีโร่ได้แต่พยายามรวบรวมสมาธิและมีสติที่สุดเท่าที่จะทำได้


เธอบอกตัวเองแบบนั้น ปลอบตัวเองแบบนั้น

เพื่อค้นพบว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเลย

เมื่อเวลาเรียนหมดลง


"กลับบ้านกัน ซาจิ"


เจ้าคนที่ทำให้ความคิดของเธอปั่นป่วนมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะและมองตรงมายังเธอ - ทำให้เธอที่กำลังจะเก็บของผงะลง เมื่อสายตาของเพื่อนร่วมชั้นต่างมองมารวมกัน ซาจิตะอ้าปากพะงาบ เสมือนร่างกายลืมวิธีที่จะปิดปากไปชั่วคราว


"เร็ว"


เขาเร่งเธอ


ซาจิตะสะดุ้งโหยง เธอร้อนรนแบบทุกครั้งเวลาถูกจี้ เด็กสาวที่มักเป็นมิตรกับคนอื่นๆรู้สึกได้เลยว่าในตอนนี้สายตาของทั้งห้องต่างจับจ้องมองมาคล้ายอยากรู้

ถ ถ้ารู้ว่าจะถูกมองขนาดนี้ก็ไม่เมคเฟรนด์ไปทั่วแต่แรกหรอก!


"อ อื้อ เข้าใจแล้ว มิโดริยะคุง"


อิซึคุตวัดตามองเธอ นัยน์ตาเอื่อยเฉื่อยที่เธอไม่ชิน จ้องเธอแบบทุกครั้ง เป็นสายตาที่ซาจิตะพออ่านออกได้ว่าหมายถึงไม่พอใจ


"ซาจิ"


"ว่า...ว่าไง?"


"อาจารย์ไอซาวะเขาไม่ได้สอนเธอเหรอว่าคนเป็นแฟนกัน เขาไม่เรียกนามสกุลกัน"


มันจะห้าวเท้าพ่อเธอมากเกินไปแล้วนะ

อย่าหาว่าไม่เตือนนะ มิโดริยะ อิซึคุ!

อีกอย่างนะ

เธอยังไม่ได้ตกลงเลยสักนิด คิดเองเออเองแล้ว

ไม่ได้อยากเป็นแฟนของอีกฝ่ายซะหน่อย!


ไอ้คนเอาแต่ใจ!









อิซึคุค้นพบว่าการเป็นแฟนทำให้ความรู้สึกของเขาสงบลง

เวลาเห็นใครมาวุ่นวายกับเพื่อนร่วมห้องผมสีเทาเข้ม อาจเพราะสถานะที่แปะไปเลยทำให้ตัวเองรู้สึกสบายใจ

ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ปฏิเสธอะไร เขาก็จะถือว่าตกลง


"ซาจิ"


เขาเอ่ยเรียกเธอหลังจากที่เพื่อนสักคนในห้องที่เขาไม่ได้ใส่ใจจำชื่อเดินออกไปแล้ว เจ้าของตาสีแดงเข้มหันมามองเขา ใบหน้าที่มักร่าเริงมีรอยยิ้ม มุ่ยหน้าอีกครั้ง


ก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอก

แต่หล่อนจะทำหน้าให้เขาอยากหยิกแก้มของหล่อนเพื่ออะไรกัน


"อะไรกัน มิ --"


"เคยสอนว่าอะไร"


เขานิ่งพูด เธอชะงัก แฟนสาวของเขาหน้าขึ้นสี เธอกัดฟัน


"อิซึคุคุง"


"เก่งมาก"


เขาเอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมนุ่มสีเทาเข้ม เธอสะบัดหัวหนี "ไม่ใช่หมานะ!"


"แล้วเป็นหมามันไม่ดีตรงไหน?"


เขาถามเรียบๆต่อล้อต่อเถียง สาวเจ้าฮึดฮัด มือกำหมัดแน่นคล้ายอยากจะชกเขาสักทีให้คลายความรู้สึกหงุดหงิดปนหมั่นไส้


"ไม่คุยด้วยแล้ว"


เขายักไหล่กลับไปอย่างไม่ยี่หระอะไร - มองเธอที่ดูหัวเสีย


พอเห็นแบบนั้นก็


"น่ารักเนอะ"


"โทโดโรกิ"


"ครับ ว่าไงครับบบ?"


"เอนดิเวอร์ไม่เคยสอนเรื่องอย่ายุ่งเรื่องชาวบ้านเหรอ?"


"แหม ดุจัง"


เขาถอนหายใจ รู้สึกเซ็งเสียเต็มประดา


"นี่ มิโดริยะคุง"


"ไรอีก"


"ดูมีชีวิตชีวาขึ้นผิดหูผิดตามากเลยนะ - คนมีความรักมันก็เป็นแบบนี้ทุกคนเลยรึเปล่าน้าาา"


โทโดโรกิชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านมากจนน่าหงุดหงิด

เขาตัดสินปล่อยเบลอไป

ขณะที่ยกมือที่ขยุ้มเส้นผมสีเทาเข้ม


กลิ่นแชมพูอ่อนๆ - ที่ไม่ใช่กลิ่นยาฆ่าเชื้อชวนหงุดหงิด

รู้สึกดี


จนอายขึ้นมา - จนเขาต้องยกมือขึ้นมาจับหัวตัวเองเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนขึ้นมา


หัวใจเจ้ากรรมกลับมาเต้นแรง สั่นไหว จนน่าหงุดหงิดแบบก่อนหน้านี้อีกแล้ว


เออ เต้นให้พอเลยนะ

เต้นกับคนนี้ให้พอเลยนะ ไอ้หัวใจเฮงซวย









แฟนกันเขาทำอะไรบ้าง เธอไม่รู้เลยสักนิด

ชีวิตของเธอหลังจากที่ถูกมัดมือชกให้เป็นแฟนน่ะ มันไม่ต่างอะไรจากเดิมเท่าไรหรอก เพิ่มเติมก็แค่รู้สึกว่าตัวเองถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลาจากสายตาของคนขี้เบื่อคนนั้น

บางทีมันอาจเป็นวิธีคลายเบื่อของมิโดริยะ อิซึคุ


เพราะแบบนั้นเธอจะรอ

รอวันที่เขาเบื่อเธอ


มันควรจะเป็นแบบนั้น…

ถ้าหากว่า


"ซาจิ"


"อะไรเหรอ?"


"เสาร์นี้ ไปเดทกัน"


เธอค้างอีกครั้ง ไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร

อีกอย่างคบกันมาตั้งเดือนกว่า พี่งจะพูดถึงเรื่องเดทงั้นเหรอ


แต่สุดท้าย เธอก็มาตามนัด


"ก้มหน้าทำไม?"


เขาถาม


"อ่า...แค่ไม่ชินนิดหน่อย"


"เหรอ?"


เขาตอบรับเนือยๆ


"ก็เห็นออกมาเที่ยวกับพวกผู้หญิงในห้องบ่อย"


"มันเหมือนกันที่ไหนเล่า!"


จากเดิมที่ก้มหน้าประหม่า ซาจิตะเงยขึ้นมาโวยใส่ คนถูกโวยถอนหายใจใบหน้าออกไปทางเซ็งๆไม่น้อย - เขาคว้าข้อมือของแฟนสาวอย่างเอาแต่ใจแล้วลากพาเดินไป


เกเร โคตรเกเรเลย

ซาจิตะไม่ชอบคนแบบนี้เลยสักนิด


เป็นการเดทที่ไม่เห็นจะสนุกอะไรเลยสักนิด

ไม่มีความสนุกใดๆเลย


"นี่"


"อะไรอีก?"


"น่าเบื่อ"


เขาพูดหลังจากที่พาเธอไปเล่นเครื่องเล่นโลดโผนและผ่านเข้าบ้านผีสิง ก่อนจะมานั่งสงบๆกันในคาเฟ่


"นายก็เบื่อทุกอย่างไม่ใช่หรือไง?"


"ไม่"


"ถามจริง" ซาจิตะถอนหายใจ "มีอะไรที่นายไม่เบื่อบ้าง ถ้าคิดดีๆก็คงจะตอบได้แค่ว่าเบื่อทุกๆอย่างน่ะแหละ--"


"ฉันเบื่อทุกอย่างจริงๆ"


มนุษย์ขี้เบื่อบอกเธอแบบนั้นก่อนจะเท้าคางมองจ้องมาอีกครั้ง ก่อนที่นิ้วมือนั้นจะดีดลงมาบนหน้าผากของซาจิที่นั่งตรงข้าม เธอยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเอง ปากขยับคล้ายจะแยกเขี้ยวใส่


"ที่ไม่เบื่อก็มี"


"เมื่อกี้บอกทุกอย่าง"


"อันนี้เป็นข้อยกเว้น"


เจ้าของผมสีไวโอเล็ตบอก


"แฟนฉัน - ทำไมฉันจะต้องเบื่อแฟนตัวเอง?"


ซาจิตะสำลักน้ำที่กำลังดื่ม


"อะไรนะ?"


"เข้าใจอะไรยากจริง"


คนตรงหน้าบ่น


"ก็บอกว่ามีเธอที่ฉันไม่เบื่อไง"


ซาจิตะอ้าปากพะงาบ รู้สึกเหลือเชื่อที่ได้ยินถ้อยคำแบบนั้น เด็กสาวผมสีเทาเข้มไม่รู้จะทำตัวยังไงต่อ ตาสีแดงเข้มหลุบลง กำลังมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น


ไอ้ที่หมอนี่ทำมาตลอด

มันชอบเราจริงเหรอ -- บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว


"อ่า...ถามจริงนะ ต้องการอะไรเนี่ย?"


คราวนี้มิโดริยะแสดงท่าทางไม่พอใจ


"ต้องการเอามั้ง"


"หยาบคาย!"


ทางนั้นส่ายหัวบ่งบอกถึงความเอือมระอาไม่น้อย


"เอาเป็นว่าต้องการเป็นแฟนต่อ"


"หา?"


"ก็ตามนั้น"


ทางนั้นยักไหล่ไม่ยี่หระ


"แค่อยากจะรักคนที่ตัวเองคิดว่าไม่มีทางเบื่อแค่นั้น พอใจรึยัง?"


บอกเลยนะ

ชิโอริ ซาจิตะ

อยากจะกำหมัดต่อยหน้าคน


"จะกลับแล้ว"


เธอบอก รู้สึกหงุดหงิดจนโมโหขึ้นมา มือวางเงินไว้บนโต๊ะในส่วนของตัวเอง ตัวก็เดินออกจากร้าน รู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่ไม่น่ามาเลย - ไม่น่าเลยสักนิด


ซาจิตะกอดอกตรงป้ายรถเมล์ เธอยืนรอรถด้วยความรู้สึกโมโหขึ้นมา เด็กสาวปีสองของแผนกยูเอย์หงุดหงิดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด หมอนั่นก็เป็นแบบนี้ เป็นตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน ตั้งแต่วันที่เธอเปิดประตูห้องเข้าไปตอนปีหนึ่ง ทั้งๆที่ยิ้มให้แต่ก็ถูกโต้กลับมาว่า ยิ้มเพื่อไร เป็นสถานการณ์ที่ทำให้รู้สึกกำหมัดกับความปากสุนัขขวานผ่าซากของอีกคน


ระหว่างที่กำลังรอรถเมล์ ฝนก็ตกขึ้นมา


วันซวยจริงๆเลย


"จะกลับไหม?"


เธอสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงกระซิบข้างหูจากด้านหลัง คนที่เธอทิ้งไว้ที่ร้านตามมาพลางทำหน้าไม่ทุกข์ร้อนอะไร ในมือของเขามีร่มหนึ่งคัน


"จะกลับไหม?"


ถามเธอย้ำอีกครั้ง


ซาจิตะไม่ตอบ


"ถ้าไม่กลับ จะคิดว่ามีใจให้ กลัวหวั่นไหว"


"อยากกลับเดี๋ยวนี้เลย"


เธอรีบตอบ เขาถอนหายใจก่อนจะแบ่งที่ในร่มให้เธอ เด็กสาวไล่สายตาสีแดงเข้มของตัวเองมองน้ำฝนผ่านสายตาของตน ก่อนจะเซเมื่อรู้สึกถึงแรงผลักจากด้านหลัง ทำให้เซออกมาจากร่มที่หลบฝน


"ทำอะไรเนี่ย?!"


"หมั่นไส้"

"มันใช่เหตุผลเหรอ?!"


คนทำหน้าปลาตายไม่ตอบอะไร เพียงแต่พูดด้วยน้ำเสียงเอื่อย


"อยากเห็นคนเปียก"


มันต้องสักหมัดแล้วไหม ขนาดนี้

เธอผลักอีกคนบ้าง เขาเซตามแรงผลักจนปล่อยร่มหลุดจากมือ


"ทำอะไร?"


"หมั่นไส้เหมือนกัน"


เธอแลบลิ้นใส่


มันงี่เง่าชะมัด

ที่เล่นน้ำฝนไป จนไม่กลัวเลยที่จะเป็นหวัด

มันงี่เง่า

ที่คนที่เธอเล่นด้วคืออีกฝ่าย


"เป็นไงล่ะ โดนซะบ้าง"


"เหรอ?"


เขาออกแรงยีหัวซาจิตะท่ามกลางฝนที่ตก เธอพยายามสะบัดหัวหนี - และจังหวะที่ช้อนตามองอีกคนขึ้นไปด้วยรอยยิ้ม อิซึคุก็ค้างนิ่งไป


จนต้องปล่อยมือออกมาเอง

และหยิบร่ม


"กลับได้แล้ว"


"ไม่เล่นต่อรึไง?"


"อือ"ทางนั้นตอบสั้นๆ


ซาจิตะถอนหายใจ


โดยที่เธอไม่รู้เลย - ว่าคนที่กางร่มพาเธอกลับบ้าน

ถ้าเธอยิ้มแบบนั้นล่ะก็

คงไม่มีวันเบื่อจริงๆ





||||


Talk with มาวว ♡

เป็นเพียงตอนพิเศษ ไม่มีผลต่อเรื่องหลักนะคะ

เหตุเกิดจากกรีดร้องกับเดกุคุงเวอร์ชั่นนี้มากๆเลยกาวฟิคออกมาครับ ;_____;

บอกเลยนะว่าเป็นอะไรที่ไม่คีพคาร์เลยค่ะ คาร์ตัวละครหลุดรุ่ยมาก แง 5555555

หวังว่าทุกคนจะอ่านแล้วชอบและรู้สึกว่ามันเพลินดีนะคะ

รักทุกคน ขอบคุณมากๆเลยค่ะ

ฝันดีและอรุณสวัสดิ์นะคะ! ❤



TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

611 ความคิดเห็น

×