Fanfic KNB || Best Part [ Kuroko × OC ] 《 END

ตอนที่ 6 : Q6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,991
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 232 ครั้ง
    19 มี.ค. 63






Q6







     "หยุดนี้ก็ไม่ว่างเหมือนเดิมเหรอ?"



     "ครับ"คนถูกถามตอบอย่างยืนยันคำตอบในสิ่งที่เธอเข้าใจไม่มีทีท่าแย้งแต่อย่างใดเลยสักนิด "โค้ชบอกว่าผมกับคางามิคุงต้องฝึกซ้อมเพิ่มขึ้นน่ะครับ ซึ่งก็รวมถึงวันหยุดก็ต้องถูกเอาไปใช้ซ้อมด้วย"



     พวกวัยรุ่นไฟแรงนี่ดีจังนะ



     "ต้องขอโทษด้วยนะครับ"เท็ตสึยะหยุดเดินกะทันหันแล้วก้มหัวคล้ายสำนึกผิดใส่อายากะ เธอทำหน้าเหวอคล้ายตกใจกับท่าทางของเพื่อนตัวเอง "ผมผิดนัดคุณฮิโรโตะหลายรอบเลยครับ"



     "เอาน่า"อายากะว่าแบบไม่คิดอะไร เธอเองก็ไม่ได้จริงจังเรื่องนัดขนาดนั้น อย่างน้อยหมอนี้ก็บอกก่อนล่วงหน้าไม่ให้รอเก้อนี่นา "ไว้ว่างเมื่อไร ค่อยไปด้วยกันก็ได้ สนามเด็กเล่นมันไม่หายไปไหนหรอกนะ"



     "คุณฮิโรโตะนี่ใจดีจังนะครับ"



     แน่นอนสิ พ่อแม่เลี้ยงมาดี หน้าตาดี ทุกอย่างดี เหลือแค่ความรักดีๆเนี่ยแหละ อุอิ



     "ทำหน้าแบบนั้น ผมขอถอนคำพูดดีกว่าครับ"



     "โห ไรเนี่ย!?"เธอโวยออกไป "ว่าแต่แข่งรอบแรกวันไหน?"



     "ถ้าบอกไปจะมาได้เหรอครับ?"



     "อายากะซะอย่าง นี่ดูถูกกันเหรอ?"



     "เปล่านี่ครับ แค่จะบอกว่าไม่มีคิเสะคุงให้ดูนะครับ"



     ทำมารู้ทันอีก คนบ้า



     "โหหห อายากะคนนี้ไม่ได้บ้าผู้ชายขนาดนั้นหรอกนะ ดูถูกกันอ่ะ เท็ตสึยะ"เธอทำโวยวายไปคล้ายงอน แต่จริงๆก็ไม่ได้งอนอะไรหรอก "ว่าแต่แข่งวันไหน เอาดีๆคราวนี้จะได้ไปดูนายกับทีมแข่งจริงๆแล้วไง"



     "วันที่สิบหกครับ ก็ประมาณอีกสามอาทิตย์"



     นานเหมือนกันแหะ แล้วก็ไม่ใช่ว่าแข่งรอบเดียวจบด้วย แต่ต้องแข่งไปอีกหลายๆรอบเลย



     นอกซะจากว่าเพื่อนของเธอจะตกรอบแรกเลยน่ะแหละ



     อ้าว ไหงกลายเป็นแช่งเพื่อนเฉยเลยวะ อายากะ



     "แล้วก็...ผมมีเรื่องอยากจะขอร้องคุณฮิโรโตะด้วยครับ"คนที่เดินอยู่ข้างๆเปิดบทสนทนาขึ้นมาอีกครั้งหลังเธอเงียบไปนานพอสมควร อายากะหันไปกระพริบตาถี่ใส่ ทำหน้าเป็นเชิงถามว่ามีอะไร ให้อีกคนพูดออกมา



     "ผมอยากจะขอให้วันหยุด ถ้าไม่เป็นการรบกวนอะไร คุณฮิโรโตะช่วยทำข้าวกล่องให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?"



     "แล้วทำไม ไม่ทำเองเล่า!"เธอส่งเสียงโวยวายออกไปอีกครั้ง หมอนี้นี่ คุโรโกะทำสีหน้าเรียบๆไม่ได้ตอบโต้ตอนเธอเดือด และเขาก็พูดต่อมา



     "ผมไม่อยากรบกวนคุณแม่ครับ แล้วก็อีกอย่างถ้าผมทำเองคงได้กินแต่ไข่ต้มทุกวันแน่…"



     โอโห้...หนักหนาสาหัส



     แล้วทำไมถึงต้องทำหน้าสิ้นหวัง ดูน่าสงสารขนาดนั้นด้วยเนี่ย บ้าบอที่สุดเลย เจ้านี้ แต่มันก็น่าสงสารจริงๆแหละ อายากะยกมือขึ้นมาจับขมับคิด "เออๆ ทำให้ก็ได้ๆ แต่ต้องมาเอาตอนเช้าเองนะ ฉันยังไม่อยากทำตัวเป็นแอพส่งข้าวส่งน้ำหรอก"



     "ขอบคุณมากครับ"



     "ถือว่าตอบแทนเรื่องขนมปัง"อายากะว่าแล้วนึกถึงขนมปังเมื่อตอนมื้อกลางวัน "ขนมปังอร่อยเนอะ"พูดออกไปเหมือนชวนหาเรื่องคุยเพราะเธอเองก็ไม่รู้จะคุยอะไรต่อ



     "คนที่ไปซื้อให้ก็อร่อยนะครับ"



     และเท็ตสึยะก็ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆของตนเอง



     แต่เดี๋ยวนะ เหมือนเธอหูฝาด เมื่อกี้เพื่อนสนิทในวัยเด็กของเธอพูดว่าอะไรนะ?



     "ถึงบ้านแล้วนะครับ อย่าลืมข้าวกล่องของผมนะ คุณฮิโรโตะ ผมคงต้องรีบกลับไปพักก่อนแล้ว สวัสดีนะครับ"



     เธอคิดอยากจะห้ามเจ้าคนที่หายตัวเหมือนผีคนนี้ แต่เขาก็หายไปไวกว่าคำพูดที่เธอกำลังจะพูดซะอีก สงสัยคงหูฝาดไปจริงๆแหละ เธอคงจะเบลอๆไปหน่อย



     เพราะมุกเมื่อกี้มัน…



     ยังกะพระเอกนิยายแจ่มใสเลย









     "เท็ตสึยะะะ ลองชิมอันนี้หน่อยยยย"



     น้ำเสียงร่าเริงของเด็กหญิงวัยห้าขวบพูด พร้อมกับใช้ตะเกียบคีบเนื้อไก่ทอดชุบเกล็ดทอดไปให้ คนถูกลองบอกให้ชิมคีบมันขึ้นมาดู เห็นมีรอยไหม้อยู่บนเกล็ดของเนื้อไก่ทอด ยังไม่ทันที่จะได้ถามอะไรไป เด็กหญิงนัยน์ตาสีทับทิมก็มองมาที่เขาด้วยแววตามีความหวัง "เรารีบตื่นมาช่วยมะหม้าทำเลยนะ ไม่รู้จะอร่อยไหม แต่เราอยากให้เท็ตสึยะได้กินฝีมือเราจริงๆ"



     เด็กชายปฏิเสธเด็กหญิงไม่ได้



     เขาคีบมันใส่ปาก รสชาติของมันไม่ได้แย่ มันขมส่วนที่ไหม้เล็กน้อย แต่จริงๆรสชาติมันก็อร่อยอยู่เหมือนกัน หรืออาจเป็นเพราะคำพูดก่อนหน้านี้ก็เป็นได้ที่ทำให้เท็ตสึยะคิดว่ามันอร่อย



     "อร่อยครับ อายะจัง"



     "มีอย่างอื่นให้ลองอีกนะๆ!"



     แล้วอายากะก็คีบของตัวเองมาให้เขาได้ลองชิมเยอะแยะจนเต็มกล่องของตัวเอง









     เด็กสาววัยรุ่นตื่นมาตามนาฬิกาปลุก พระอาทิตย์ยังไม่ทันจะขึ้นเลย เธอบิดขี้เกียจตัวเอง ก่อนจะเดินลงไปที่ครัว แล้วทำกับข้าวทั้งๆที่อยู่ในชุดนอน มองของในตู้เย็นดูว่าพอมีอะไรมาให้ทำบ้าง



     ของในตู้เย็นค่อนข้างจะเยอะ แม่ของเธอชอบทำกับข้าวเลยซื้อวัตถุดิบไว้มากมาย อายากะเลือกที่จะหุงข้าวก่อนทำอย่างอื่น หลังซาวข้าวและใส่น้ำเธอก็จัดการเสียบปลั๊กไฟหุง แล้วหันมากหยิยของในตู้ออกมาทำกับข้าวใส่กล่องให้



     เท็ตสึยะนะ เท็ตสึยะ กล่องข้าวก็ไม่ให้มา ก็ต้องมาเอากล่องข้าวของตัวเองให้น่ะสิ แบบนี้



     ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยบอกทีหลังก็ได้



     ใช้เวลาสักพักก่อนที่กับข้าวจะเสร็จเรียบร้อย อายากะจัดการตกแต่งจัดสรรอาหารใส่ลงตามช่องของกล่องให้ดูสวยงาม จัดแจงใส่ข้าว ผักดอง เนื้อไก่ทอดชุบเกล็ดที่สุกกรอบเป็นสีทอง ทำแค่นี้แล้วกัน ไม่ต้องเยอะหรอก



     อายากะปิดฝาข้าวกล่องให้เรียบร้อย ก่อนจะมัดด้วยผ้าไว้อย่างดี แล้วตักข้าวกินข้าวของตัวเองบ้าง ใช่ ต้องเหลือให้แม่ด้วย แม่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาทำกับข้าวตอนเช้า พอเริ่มลงมือกิน เสียงฝีเท้าจากด้านบนก็ดังเป็นการบ่งบอกว่าแม่ของเธอกำลังลงมาหา "อรุณสวัสดิ์ ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจัง หือ?"



     "เท็ตสึยะบอกให้ทำข้าวกล่องเป็นข้าวกลางวันให้อ่ะ ก็เลยตื่นมาทำให้"



     "เหมือนพ่อกับแม่ตอนจีบกันอีกแล้วนะ เรา"



     "แม่เลิกชงเลย เพื่อนก็คือเพื่อนอ่ะ"เธอเถียงออกไปอย่างงอแง ทำไมทุกคนจะต้องชงให้เธอกับเพื่อนสนิทตัวเองได้กันอยู่ได้



     "เพื่อนหลายคนของแม่ก็แต่งงานกันเองหลายคู่นะ"



     "ไปอาบน้ำ แล้วมาๆกินข้าวเลยนะ ไม่ต้องล้อแล้ว ไปเลย!"



     ไม่วายทำท่าทางล้อเลียนเธอทิ้งท้ายไว้อีก เด็กสาววัยรุ่นใช้ตะเกียบคีบของที่ตัวเองทำใส่ปากกินข้าวต่อ ผ่านไปสองสามคำก็ได้ยินเสียงกดกริ่งของบ้านดังขึ้นมา เธอลุกจากเก้าอี้ หยิบข้าวกล่องที่วางบนโต๊ะเดินตรงออกไปที่รั้วบ้าน



     "ขอบคุณมากนะครับ ผมนึกว่าจะลืมแล้วซะอีก"



     "อื้อ ไม่เป็นไรหรอก"อายากะบอกเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร "แล้วกล่องในมือ…"



     "ก็ผมไม่ได้เอากล่องมาให้ ก็เลยถือติดมือมาเผื่อยังไม่ได้ใส่ข้าวให้ครับ แต่ยังไงคุณฮิโรโตะเอากล่องของผมไปใช้ก่อนก็ได้"



     "โอเค แต้งกิ้ว"อายากะยิ้มออกมา "วันนี้ก็สู้ๆกับการซ้อมนะ อย่าทำให้พวกรุ่นพี่และคนอื่นๆในทีมผิดหวัง เข้าใจไหม?"



     "ครับ เรื่องนั้นผมรู้อยู่แล้ว"เจ้าของดวงตาสีฟ้าว่า "แล้วก็เดี๋ยวกล่องข้าว ผมเอาไปล้างให้ แล้วเอามาคืนพรุ่งนี้นะครับ"



     "ได้สิๆ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ ฉันเอาข้าวใส่กล่องของนาย นายก็มารับแบบนี้แล้วกันนะ เท็ตสึยะ"



      พูดตอบรับไป คราวนี้เท็ตสึยะยังไม่ไปไหน แต่ทิ้งช่วงคำพูดไว้นานจนเหมือนเกิดเดดแอร์



     "ทำไมยังไม่ไป?"



     "พรุ่งนี้ถ้ายังไม่อาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย"เท็ตสึยะเว้นเสียงไปครู่นึง เขาหน้าขึ้นสี เม้มปากของตัวเองขึ้นมา แล้วก้มสายตามองมาที่เธอ ทำท่าทำทางเลิ่กลั่ก พยายามเบนสายตาไม่มองมาที่อายากะตรงๆ 



     "ทำไม?"



     "คุณฮิโรโตะหาเสื้อคลุมทับด้วยนะครับ"



     อายากะก้มลงมองที่อกของตัวเอง ก่อนจะรู้สึกถึงอุณหภูมิที่เพิ่มสูงขึ้นบนใบหน้าตัวเอง หน้าที่ตอนแรกปกติเห่อร้อนขึ้นมาหลังเพียงคำพูดนั้นจบ



     เสื้อชุดนอนที่บางแสนบาง…



     "เออ! รู้แล้วน่า! รีบๆไปเลยเท็ตสึยะ!"



     เธอโวยวายออกมาให้ได้ยิน คนที่ทักรีบเดินหนีไปแทบจะในทันที



     หลังพ้นหลังของเพื่อนสมัยเด็ก เธอแทบจะกรีดร้องออกมาเป็นภาษาโปรตุเกส ติดอย่างเดียวคือ เธอพูดภาษาโปรตุเกสไม่ได้



     แงงงงงง คิเสะคุงคะ! ฉันยังรักคุณนะคะ! 



     ตะ แต่ว่าฉันแค่ลืมระมัดระวังตัวไปเท่านั้นเอง



     อภัยให้อายากะคนนี้ด้วยนะคะ!









     วันที่ 16 อายากะมาหยุดอยู่ที่หน้าทางเข้าของสนาม จริงๆก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกันที่ตัวเองติดสอยห้อยตามพวกรุ่นพี่ในชมรมบาสมาพร้อมเท็ตสึยะ คางามิ และปีหนึ่งคนอื่นๆ เข้าสนามมาได้



     อ้อ...ระหว่างทางมา รุ่นพี่ริโกะแอบมากระซิบว่าให้เธอทำตัวเนียนๆเป็นผู้จัดการทีมก็เลยเนียนมาด้วยได้ ได้อภิสิทธิ์เหนือคนอื่นไปอีก เจ๋งจริง ยัยอายากะ



     จะว่าไปตั้งแต่วันที่ได้นิตยสารบาสมา เธอก็สนใจมากเลย ก็อ่านจบไปสองสามรอบแล้วเปิดเน็ตหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับทีมปาฏิหาริย์คนอื่นๆ



      

     "คุณพ่อยังไม่มาอีกแหะ"รุ่นพี่สาวที่นั่งค้างๆพูดให้อายากะฟัง 



     "หมายถึงคุณพ่อของรุ่นพี่เหรอคะ?"



     "เปล่าๆไม่ใช่ๆ"สาวผมสีน้ำตาลซอยสั้นว่าแล้วปัดมือกับอากาศ "พอดีทีมคู่แข่งมีนักกีฬาต่างชาติ ชื่อปาปาอะไรสักอย่าง เราก็เลยเรียกคุณพ่อเพื่อให้ง่ายๆน่ะ"



     "แบบนี้นี่เอง"



     อายากะทำท่าทางเข้าใจ แล้วมองดูการวอร์มอัพของคนในชมรมบาส ฟังเสียงจากในสนามที่พูดคุยกัน ก่อนจะหันเมื่อได้ยินเสียงดังเสียงหนึ่งขึ้นมา "อะ โอ๊ย เจ็บจังเลย!"



     ทุกสายตาต่างหันไปมองคนมาใหม่ ชายหนุ่มผิวสีตัวสูงที่ถูกปิดหน้าไปครึ่ง ก้มลงแล้วพูดบ่น "ญี่ปุ่นนี่เตี้ยจังเลย"



     เตี้ยก็เตะตัดขาได้อ่ะ เอาดิ้



     "ทุกอย่างก็เตี้ยหมดเลย"ขนาดเดินออกมาแล้วก็ยังบ่นเรื่องเตี้ย



     จ้ะ พ่อคนสูง สูงมากกกกก



     "ให้ตายสิ มัวทำอะไรอยู่?"โค้ชของฝ่ายนั้นบ่นพร้อมกอดอกว่าเจ้าคนตัวสูงที่พึ่งมาใหม่ 


 

     "ขอโทษครับที่ผมมาสาย"




     "ทำไมถึงพูดคล่องเฉพาะคำนั้นเล่า"



     ลูกบาสกลิ้งไปแตะที่ปลายเท้าคนที่พูด รุ่นพี่ฮิวงะชูมือขึ้นเป็นเชิงบอกว่าเป็นลูกของเขาให้กัปตันทีมอีกฝั่งรู้ตัว พร้อมเอ่ยขอโทษอย่างสุภาพ "ขอโทษครับ"



     "จะว่าไปแล้วพวกคุณน่ะ เอาชนะไคโจได้จริงๆเหรอ?"กัปตันของอีกฝ่ายถามหลังรุ่นพี่ฮิวงะเข้าไปเก็บบอลอย่างสงสัย 



     "อ้อ เป็นแค่การซ้อมแข่งครับ"



     "โธ่เอ้ย กระจอกกว่าที่คิดเอาไว้ซะอีกนะ รุ่นปาฏิหาริย์เนี่ย"



     ปากเวรจังนะคะ! อย่ามาว่าทีมของคิเสะคุงนะ! ทีมำหนมีคอเสะคุงคนหล่อ ทีมนั้นก็ดีหมด เข้าใจไหม!? 



     คีพเมนแล้ว ต้องคีพวงด้วย



     เขาว่าไคโจกระจอก = ว่าคิเสะคุง! จรัม!



     "รุ่นปาฏิหาริย์น่ะเหรอ แพ้ ฉันถูกเรียกมาเพื่อเอาชนะพวกนั้นแท้ๆเลย อ่อนแอขนาดนี้เชียว ผิดหวังจริง"



     ขอให้หวังเหรอ



     ไม่ได้เก่งแต่เกิด แต่พ่อสอนให้เปิดแต่เด็กนะ เห็นงี้ หงุดหงิดจริงจัง 



     เจ้าคนตัวสูงนั้นเดินจะผ่านคางามิ แต่ก็ต้องชะงักหยุด เจ้าตัวมองไปรอบๆ ก่อนจะมองเห็นเท็ตสึยะที่ตัวเล็กกว่าตัวเอง เจ้าหมอนั้นยกเพื่อนสมัยเด็กของเธอลอยเหนือพื้น "โอโห้ นี่ไซซ์มินิเลยนะเนี่ย ไม่ได้นะ หนูน้อย เด็กห้ามเข้ามาในสนามนะรู้ไหม?"



     คำก็เด็ก สองคำก็เด็ก เด็กแล้วไง เดี๋ยวก็โตถีบปากได้แล้วมะ



     "ไม่อยากจะเชื่อ เป็นนักกีฬาซะด้วย"จบคำพูดก็วางเพื่อนของเธอลงพื้น ก่อนจะเดินห่างออกไปพร้อมคำดูถูก "แพ้ทีมที่มีเด็กแบบนี้ very sad เลยนะเนี่ย รุ่นปาฏิหาริย์นี่เป็นเด็กทุกคนเลย"



     จบคำพูดนั้น อายากะรู้สึกอยากต่อยคนมาก แต่พวกในทีมคนอื่นก็ดูหัวเราะสนุกสนานดี



     "บอกตรงๆชักหงุดหงิดขึ้นมาแล้วครับ"



     เพียงแค่นั้นเสียงของคนที่หัวเราะทุกคนต่างเงียบลงไป



     คางามิที่กำลังกลั้นขำ ลุกจากพื้นมาพูดต่อ "เกลียดความพ่ายแพ้เข้ากระดูกเลยสินะ นาย"



     ก่อนจะถอดเสื้อที่ทับชุดแข่งของตัวเอง "งั้นก็ไปสั่งสอนพวกคุณพ่อให้รู้กันซะหน่อยเถอะ ว่าถ้าเด็กโกรธแล้วมันน่ากลัวแค่ไหน"



     นี่ก็อีกคน คำก็เด็ก สองคำก็เด็ก เด็กก็รักเป็นไหมพี่!?



     เมื่อถึงเวลาแข่งขัน กรรมการต่างเรียกให้พวกตัวจริงลงสนามไปเข้าแถว ทั้งสองทีมเผชิญหน้ากัน อายากะที่นั่งข้างรุ่นพี่ริโกะ มองไปยังสนามที่กรรมการกำลังทำหน้าที่ของตน



     "จากนี้ไปจะเป็นการแข่งขันระหว่างโรงเรียนเซย์ริน กับ โรงเรียนชินเคียวครับ"



     "ช่วยชี้แนะด้วยนะครับ!!!"


 

     เสียงของทั้งสองทีมดังลั่นสนามบาสเป็นการบ่งบอกถึงการแข่งขันที่เริ่มขึ้น



     สกอร์ของทั้งสองทีมต่างเริ่มที่ศูนย์ เวลาสิบนาทีในควอเตอร์ที่หนึ่ง



     เพียงมันถอยหลังเปลี่ยนจากสิบเป็นเลขอื่น นกหวีดดังพร้อมลูกบาสแตะจุดสูงสุด



     และคางามิกับคุณพ่อก็กระโดดเพื่อแย่งลูก



     จะได้ดูแล้วสินะ การเล่นบาสของเท็ตสึยะ!







|||||


จบไปอีกตอนแล้วค่ะ ทุกคน !

ตอนนี้ถ้าเทียบในอนิเมะก็ท้ายตอนที่ 6 แล้วค่ะ

ยัยหนูอายากะเลยดีดน้อยลงมาหน่อย 55555

ทั้งนี้ทั้งนั้นคนเขียนอาจบรรยายข้ามๆฉากแข่งบาสนะคะ

มันเขียนยากพอสมควรเลย แง 5555

ยังไงก็ขอบคุณนักอ่านใจดีที่ช่วยติดตามฟิคเล็กๆของเรานะคะ

รักทุกคนค่ะ ❤






TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 232 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

603 ความคิดเห็น

  1. #113 ข้าคือคนเด๋อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 00:21
    ปกติที่อ่านฟิคเรื่องอื่นๆมาถ้าเจอฉากที่นางเอกใส่เสื้อบางๆแล้วพระเอกทักมันต้องแบบ "ตาบ้า" อะไรอย่างนี้แต่พอเป็นเรื่องนี้คือ...น้องงงงงใจเย็นๆนั้นพระเอกหนูนะลูก!! ครก.ก็อ่อยแรง(มากกกกกก)ซะขนาดนี้ น้องต้องรู้ตัวได้แล้วล่ะจังหวะ
    #113
    1
    • #113-1 มาวว(จากตอนที่ 6)
      29 มีนาคม 2563 / 10:00
      น้องช่างไม่รู้อดไรบ้างเลยค่า 555
      #113-1
  2. #35 Vrissa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 22:16
    ขำความขายอ้อยสไตล์น้องครก คือรุนแรงมาก หมายถึงดาเมจอ่ะค่ะ รุนแรงงง 5555
    #35
    1
    • #35-1 มาวว(จากตอนที่ 6)
      22 มีนาคม 2563 / 00:56
      ขายอ้อยแบบหยอดหน่อยๆ 55
      #35-1
  3. #22 pitchypai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 00:09

    รอต่อนะฮ้าบบ

    #22
    1
    • #22-1 มาวว(จากตอนที่ 6)
      20 มีนาคม 2563 / 00:25
      ขอบคุณนะคะ!
      #22-1
  4. #21 มนุษย์ลุง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 00:09

    เคมีโบ๊ะบ๊ะของคู่นี้น่ารักมากค่ะคุณ แง /-\

    ตั้งรับมุกอร่อยของคุโรโกะคุงไม่ทัน เอื้อออ

    ส่วนคุณแม่ก็คือหัวเรือแน่นอนค่ะ นักชงมืออาชีพ!

    และวิญญาณแฟนเกิร์ลคีจังของอายากะจังนั้น 55555555

    #21
    1
    • #21-1 มาวว(จากตอนที่ 6)
      20 มีนาคม 2563 / 00:25
      ดีใจที่ชอบเคมีของคู่นี้นะคะ ////
      มุกนั้นอยู่ดีๆเจ้าตัวก็เล่นขึ้นมาดื้อๆเฉยเลยค่า 555
      ความแฟนเกิร์ล คีพเมน แล้วต้องคีพวงด้วยค่ะ คนนี้ 5555
      #21-1
  5. #20 LucyTaylor (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 23:54
    น้องงงเล่นมุกอ่อยด้วยยย สู้เค้า! ทำคะแนนเข้าไว้นะ!
    #20
    1
    • #20-1 มาวว(จากตอนที่ 6)
      20 มีนาคม 2563 / 00:23
      เป็นกำลังใจให้คนอ่อยอย่างน้องครก.กันด้วยนะคะ!
      #20-1
  6. #19 91250 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 23:17
    เข้าใจนะคะว่ามันยอมไม่ได้ต้องทำคะแนน ดังนั้นเลยต้องอ่อยแรงๆเข้าไว้นะคะ ถ้าแบบนี้ทำแต้มได้เยอะแน่ๆค่ะ แต่มีการหึงหวงที่แสดงออกมาให้เห็นได้อย่างชัดเจนบางก็ดีนะคะคุโรโกะคุง
    #19
    1
    • #19-1 มาวว(จากตอนที่ 6)
      20 มีนาคม 2563 / 00:23
      บางครั้งทุกอย่างก็ต้องอาศัยเวลานะคะ 55
      #19-1
  7. #18 Kurokiko L. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 22:55
    น้องครก...โอ้หมายก้อดดดด น้องอ่อยแรงมาก กี้ดดดดดด / น้องอายะกะของเราก็ยังคงหวีดคิเสะ 55555 ถ้าน้องเจออาคาชิน้องจะไม่หนักกว่านี้หรอคะไรท์!!
    #18
    1
    • #18-1 มาวว(จากตอนที่ 6)
      20 มีนาคม 2563 / 00:23
      อยากทำแต้มก็ต้องอ่อยเป็นเรื่องปกตินะคะะะะ
      เรื่องนั้นให้เป็นเรื่องของอนาคตนะคะ 555
      #18-1