Fanfic KNB || Best Part [ Kuroko × OC ] 《 END

ตอนที่ 5 : Q5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 255 ครั้ง
    18 มี.ค. 63






Q5








     สะ สุดยอด!!



     การเคลื่อนไหวแบบนี้ ดูยังไงๆก็เหนือกว่าชัดๆเลย!!!



     ทั้งคิเสะกับคางามิต่างรับลูกจากเท็ตสึยะแล้วทำแต้มได้ไม่ขาดสายเลยสักนิด เหนือชั้นกว่าคู่แข่งอย่างสิ้นเชิงเลย



     ใช้เวลาไม่นานห้าคนก็เละเป็นโจ๊กนอนแผ่ไปกับพื้นสนามบาส หมดสภาพอย่างแท้จริง



     "พวกคุณ ขอโทษเธอด้วยครับ"เจ้าเพื่อนสมัยเด็กบอก และเพียงแค่นั้นเจ้าพวกที่นอนเละก็ส่งเสียงขอโทษขอโพยเด็กสาววัยรุ่น แต่อายากะก็ไม่ได้สนใจอะไร เธอรีบตามอีกสามคนที่เดินออกจากสนามบาสไปให้เร็วที่สุดก็พอ



     "นี่นายคิดทำอะไรของนายกันแน่!? ถ้าเกิดมีเรื่องมีราวขึ้นมาคิดว่าจะเอาชนะเขาได้รึไง!?"คางามิพูดด้วยความเดือดดาลออกมาใส่เท็ตสึยะที่กำลังเผชิญหน้าเข้าหากัน



     อายากะเอาตัวของตัวเองขวางบังเพื่อนของตัวเองเอาไว้ "ใจเย็นๆสิ คางามิ ค่อยๆพูดจากันสิ ใจร้อนไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาซะหน่อย!"



     "เธอเองก็เหมือนกันน่ะแหละ! ทำไมต้องเอาตัวเองเข้าไปยุ่ง เกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไง!?"



     "ก็…"



     "ไม่หรอกครับ"คราวนี้เท็ตสึยะเป็นฝ่ายเถียงกลับไป เขาเปลี่ยนให้อายากะไปอยู่ข้างหลังของตัวเอง "คงโดนอัดจนน่วมร้อยเปอร์เซ็นต์"



     ชอบพูดอะไรที่ไม่เป็นพระเอกแบบนี้อีกแล้ว ให้ตายเถอะ



     แต่มันกลับเท่ เท่ซะงั้น



     เหมือนวินาทีที่จะตกหลุมรักในอนิเมะอีกแล้ว ยิ่งเธอมองเห็นแผ่นหลังของเพื่อนตัวเองแบบนี้ ยิ่งแบบ...ให้ตายเถอะ 



     แต่พอหันมาไป อุ้ย คิเสะคุงหล่อมากเลยค่ะ! เมื่อกี้ที่เล่นสุดยอดมาก!!



     "ยังจะ!"คางามิพูดคล้ายเหลืออด สัมผัสได้ว่าน้ำเสียงมีการกัดฟันคล้ายสะกดกลั้นอารมณ์โมโหไม่น้อย อายากะเห็นเพื่อนของเธอยกแขนขึ้นแล้วทำท่าคล้ายเบ่งกล้ามออกมา



     "ดูสิครับ กล้ามของผมน่ะ"



      ไม่เห็นจะมีเลย! ขี้โม้!!



      "มันมีที่ไหนเล่า!"



      พอได้ยินเสียงของคางามิพูดแบบนั้น สาวเจ้าก็หัวเราะออกมา ให้ตายเถอะ ตลกชะมัดเลย



     "คุโรโกจจินี่บางครั้งก็ยอดไปเลยนะ"



     "ยังไงผมก็คิดว่าคนพวกนั้นใจร้ายอยู่ดีครับ"คนที่เบ่งกล้ามโชว์เมื่อกี้ลดแขนของตัวเองลง เหลือบมองมาทางเจ้าของผมสีดำสนิทที่อยู่ด้านหลัง ทำเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างกับเธอ… "ก็เลยเข้าไปบอกเขา..ผมคิดว่าคุณฮิโรโตะก็เหมือนกัน"



      ...นั้นสินะ



      "อือ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"เธอเสริมออกไป



      "ก็บอกแล้วไงว่าให้คิดหน้าคิดหลังก่อน!"คนโวยวายพูดแล้วทำท่าทำทางประกอบด้วย



     "ผมลืมไปน่ะครับ"



     ตอบอย่างหน้าตาเฉยแบบนี้ก็ยิ่งหน้าหงุดหงิดไปอีก เธอก็ชักจะเข้าใจคางามิที่โวยวายแล้วแหละ "ยังจะมีหน้ามาบอกว่าลืมอีกเหรอ?!"



     จังหวะนั้นเธอหันไปมองหน้าของคิเสะที่ยังอยู่ด้วย ทำท่าทำทางเหมือนจะพูดอะไรออกมา



     "ขอโทษด้วยนะครับ"



     "ตัวเองก็พูดเองแท้ๆว่าโดนอัดร้อยเปอร์เซ็นต์แน่ๆ!"



     จากนั้นเธอเห็นคิเสะคุงยิ้ม 



     หล่อค่ะ หล่อมาก อยากได้คนนี้เป็นแฟน!



     เธอเห็นเขาหยิบสัมภาระของตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง จนต้องเป็นฝ่ายถามออกไปด้วยความอยากใส่ใจ อยากเผือกล้วนๆไม่มีมันผสมเลยสักนิด "จะไปแล้วเหรอ?"



     "ฉันคงต้องไปก่อนแล้วนะ!"เสียงร่าเริงตอบกลับมาก่อนจะสะบัดชุดคลุมของตัวเองพาด พร้อมรอยยิ้ม ไหนจะแสงของท้องฟ้ายามเย็นแบบนี้อีก



     บ้าเอ้ย รักนะคะ คนดีของอายากะ!!



     คิเสะคุงเดินออกไปจากเราประมาณสามสี่ห้าก้าวก่อนจะหันกลับมาหาพูดคุยด้วยน้ำเสียงสดใส "แล้วก็ไม่ลืมเรื่องล้างแค้นคางามิจจิด้วย! ส่วนฮิโรโตจจิไว้มีโอกาสมาดูฉันแข่งบาสด้วยนะ!"



     "โอเคเลย!"คนถูกชวนอย่างเธอก็ชูนิ้วโป้งเป็นการแปะโป้งสัญญาออกไป



     ส่วนอีกคนเหรอ โวยวายน่ะสิ



    "คางามิจจิเหรอ!?"



    "คิเสะคุงเวลานับถือใครจะเติมจิท้ายชื่อคนนั้นน่ะครับ ดีจังเลยนะ"



     "ไม่เอาด้วยหรอกเฟ้ย!"



     "แต่ฉันชอบนะ น่ารักออก"



     "ชอบก็ใช้ไปคนเดียวดิ!"



    แล้วก็อธิบายให้ฟังด้วยเสียงเรียบๆของเท็ตสึยะ ก่อนจะตามด้วยการเถียงกันของอายากะและคางามิ



    และตอนที่เราเถียงกันอยู่ คิเสะก็เดินห่างออกไปอีก พ่อหนุ่มผมสีทองส่งเสียงออกมาเป็นการเชียร์กลายๆ "อย่าแพ้ในรอบคัดเลือกนะ!"แล้วโบกไม้โบกมือลาไป



    อายากะยิ้มก่อนจะมาอีกสองคนที่เหลือ ไม่ทันไร เพื่อนสนิทในวัยเด็กก็ขอร้องออกมา "คุณฮิโรโตะครับ ผมขอเวลาคุยกับคางามิคุงก่อนได้ไหม?"



     "อ้อ ตามสบายๆ"



     อายากะปลีกตัวหลังจากตอบตกลง เธอห่างออกมาพอให้เขาสองคนที่คุยกัน คุยสะดวกขึ้น น่าจะเป็นเรื่องบาสน่ะแหละ








      "ขอรบกวนด้วยนะคะ รุ่นพี่ๆ!"อายากะโค้งเคารพพวกๆพี่ในชมรมบาสหลังเดินตามทั้งสองคนจนมาเจอรุ่นพี่ เธอปล่อยให้เท็ตสึยะถูกรุ่นพี่ริโกะลงโทษดัดหลัง อันที่จริงส่วนนึงก็เป็นเธอกับคิเสะคุงที่ลากเท็ตสึยะออกมา แต่ขอเอาตัวรอดไว้ก่อนเป็นยอดดี!



      "ตามสบายเลยนะ ไม่ต้องคิดมาก"



      "ไม่ต้องคิดมาก ก็ต้องยิ่งคิดๆให้มากๆ จะได้ดูเด็กตลอดเวลา"



       ……….ประทานโทษนะคะ มันดูแป้กๆนะ



      เธอเดินเกาะกลุ่มไปด้วยดีๆ รู้สึกได้ถึงแรงที่แตะจากด้านหลัง จริงๆก็พอเดาได้แล้วว่าใครเป็นเจ้าของแรง แต่...มันก็แค่ต่างจากทุกครั้งนิดหน่อย



      มันไม่ใช่เพียงแค่การแตะที่สะกิดเรียก



      มันคือการกอดคอจากด้านหลัง เท็ตสึยะวางคางของตัวเองไว้กับไหล่ของเธอพูดเสียงแผ่วเบาออกมาให้ได้ยินกันสองคน "ใจร้ายจังครับ เป็นคนทำผมโดนลงโทษแท้ๆ ไม่เห็นรับผิดชอบอะไรเลย แต่โค้ชกลับลงโทษผมไม่หยุดเลย"



      บ่นเหมือนน้อยใจ



      แต่สิ่งที่แปลกก็คืออายากะได้ยินเสียงของจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังกว่าปกติ… มันไม่ใช่แค่เสียงของหัวใจเธอคนเดียว มันเป็นเสียงของอีกฝ่ายด้วย 



      "หนักนะ เท็ตสึยะ"



      "ใจร้ายจริงๆด้วยครับ"



      คนที่เอาแต่บอกว่าอายากะใจร้ายยังคงกอดไว้สักพักก่อนจะปล่อยมา เป็นสิ่งที่พวกรุ่นพี่ และคางามิที่เดินนำหน้าไม่เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ 



      อายากะรู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อน หน้าร้อนมากๆ เหมือนจะระเบิดออกมา บ้า บ้าที่สุดเลย ไอ้หมอนี้ ไอ้เท็ตสึยะบ้าเอ้ย!!



      คิดว่าเป็นพระเอกนิยายมากนักเหรอ เออ! เมื่อกี้น่ะ โคตรฉากของพระเอกในนิยายเลยเว้ย!!



      เดินต่อกันมาสักพักก่อนที่พวกรุ่นพี่จะเป็นฝ่ายนำขึ้นรถก่อน เท็ตสึยะที่อยู่ข้างหน้า เปลี่ยนมาสลับให้อายากะเป็นฝ่ายขึ้นก่อน เธอขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจท่าทางของเพื่อนตัวเอง



      "ไม่ขึ้นรึไง?"



      "คุณขึ้นก่อนเลยครับ"



      ตามใจคุณเขาแล้วกัน ชอบทำอะไรตามใจตัวเองเก่งชะมัด อายากะขึ้นไปบนรถมองแต่ละที่ที่ถูกจับจองโดยพวกรุ่นพี่ ก่อนที่ตัวเองจะนั่งที่ที่ว่างๆแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ข้างๆก็ถูกนั่งโดยคนที่คุณก็รู้ว่าใคร จะเป็นใครไปได้นอกจากเท็ตสึยะ



      หัวของเพื่อนสมัยเด็กที่พันผ้าพันแผลเอาไว้ซบลงมากับไหล่หลังจากรถวิ่งไปตามถนน



      "เหนื่อยจังเลยครับ วันนี้"



     "ก็ทั้งเล่นแมตซ์อุ่นเครื่อง แถมยังจะไปเล่นที่สนามบาสอีก ไม่เหนื่อยสิแปลก"อายากะว่าแล้วส่งเสียงขำทำเหมือนที่ตัวเองพูดเป็นเพียงมุกตลกเท่านั้น "ว่าแต่ชนะสินะ ดีใจด้วย"



      "ว่าแต่ทำไมถึงมาได้กันครับ? คุณฮิโรโตะบอกมาไม่ได้นี่"


 

      "แม่มาส่ง"ตอบกลับไปพลางส่งเสียงขำเบาๆในลำคอ "แต่มาไม่ทัน ขอโทษทีนะ"ว่าแล้วขยับมือไปปัดเส้นผมสีฟ้าที่ปรกหน้าของคนที่ซบไหล่ออกเบาๆ อายากะไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าจังหวะนั้นดวงตาสีฟ้ากำลังมองมาที่เธอ



       "แล้วไปเที่ยวกับคิเสะคุงมาเหรอครับ?"



       "ก็ใช่"



      "สุดยอดเลย"



      แปลกแหะ ไม่เห็นเถียง ไม่พูดจาต่อปากต่อคำเหมือนทุกครั้งเลยวันนี้ ดูจากท่าทางคงจะเหนื่อยมากจริงๆสินะ และด้วยความปากเสียงของเธอ "วันนี้ไม่ต่อปากต่อคำเลยนะ เท็ตสึยะ หมดแรงแล้วเหรอ น้อง?"



      คนถูกกวนประสาทไม่ได้ตอบกลับในทันทีที่ถูกยียวน



      แต่ก็ใช่ว่าไม่ตอบ



      เท็ตสึยะ เงยมามองหน้าของเพื่อน สบตาสีทับทิมที่ดูตกใจที่อยู่ๆตัวเขาก็เงยขึ้นมามองและขยับหน้าเข้ามาใกล้ อายากะมีท่าทางลนลานอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ไม่ได้พุ่งเข้าหาอะไรไปมากกว่านั้น แล้วเลือกกลับไปซบลงกับไหล่ของเธอเหมือนเดิม



      "วันนี้เหนื่อยมากเลยครับ…"แล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ดูเป็นการบ่นเหมือนคนแก่ๆ "เราสงบศึกกันสักวันเถอะนะครับ แล้วก็ขอนอนซบอยู่แบบนี้ไปก่อนนะ"



      เมื่อได้ยินคำขอนั้น อายากะเงียบเสียงของตัวเองลงไม่กวนอะไรอีกฝ่ายอีก จนกระทั่งคุโรโกะหลับไปขณะที่หัวซบกับแขนของตัวเอง อายากะมองไปรอบๆรถ มองเห็นพวกรุ่นพี่หรือพวกเพื่อนในชมรมบาสต่างหลับกันด้วยความเหน็ดเหนื่อย



      เธอปัดเส้นผมสีฟ้าที่ปรกหน้าอีกคนอีกครั้งอย่างเนียนๆ มองผ้าพันแผลที่พันรอบศีรษะอีกคนด่วยความเป็นห่วง พอเห็นเท็ตสึยะเจ็บแบบนี้ก็นึกถึงตอนอนุบาลที่เล่นซนแล้วมีแผลติดตัว ตอนนั้นเท็ตสึยะ…



      ปิดเปลือกตา ก่อนที่จะอายากะเป่าลมผ่านริมฝีปากออกไปเบาๆ ใส่เจ้าผ้าพันแผล เธอส่งเสียงออกมาว่า "หายๆ เพี้ยง" เป็นน้ำเสียงหวานแผ่วคล้ายไม่ต้องการให้อีกคนที่หลับถูกรบกวน



      ก่อนจะหันไปมองทางที่กระจก โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าคนที่ตัวเองคิดว่าหลับไปแล้ว ยังไม่ได้หลับเสียหน่อย…








      ขณะที่กำลังเรียนตามบทเรียนในห้อง เธอได้ยินเสียงของเจ้าคางามิที่กำลังละเมอ… อายากะรู้ตัวดีว่าตัวเองพยายามกลั้นขำแค่ไหน ตอนได้ยินเสียงละเมอที่ทำให้อาจารย์ผู้สอนต้องละจากกระดานดำ เดินตรงไปถึงโต๊ะ



      "นายไม่มีโอกาสได้เอาคืนแล้วล่ะ เพราะว่าเกมมันจบแค่นี้แหละ!!"



     ไอ้บ้า ดูเขาสิ กวาดแขนแล้วตะโกนเสียงดัง แถมยังวางมือลงบนหัวของอาจารย์ผู้สอนอีกด้วย อายากะพยายามกลั้นขำจนเอาหน้าซุกกับหนังสือเรียน



     แล้วพอจับหัวอาจารย์แล้วพึ่งจะมาลืมตารู้สึกตัว เจ้าบ้างามิเอ้ย! แถมยังส่งเสียงงัวเงียออกมาอีก "หือ…?"



     "ไม่ต้องมาหือเลย"อาจารย์ผู้โชคร้ายหรือคางามิที่จะโชคร้ายกว่า อายากะก็ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าน่าจะเป็นอย่างหลักมากกว่าเมื่อได้ยินประโยคต่อไป "นี่เธอกล้าหลับในห้องเรียนเชียวเหรอ? หมดคาบแล้วมาที่ห้องพักครูด้วย"



      ไว้อาลัยสามวิ นมัสการแด่ผู้ที่รู้ว่าหลับในห้องเรียนแล้วเป็นยังไงก็ยังละเมอจับหัวจารย์ได้



     อายากะละสายตาจากคางามิ มองไปยังคนที่นั่งข้างหลังอีกฝ่ายที่หลับอย่างสบายๆ โดยที่ผู้เป็นอาจารย์ไม่ได้สังเกตเห็น สุดยอดเลย สกิลเทพมากๆ เติมทรูมาเท่าไรวะเนี่ยย



     เอาเป็นว่าจะไม่บอกอาจารย์ให้แล้วกัน



     เวลาล่วงเลยไปจนถึงพักเที่ยง เธอกำลังลุกจากเก้าอี้ของตัวเอง… จะว่าไปวันนี้วันที่…



     "คุณฮิโรโตะครับ"



     "เหวอ!"



     อายากะส่งเสียงร้องออกมาหลังคนที่หลับในคาบเมื่อกี้เข้ามาหาเธอจากด้านหลัง ในมือยื่นนิตยสารฉบับหนึ่งมาให้ สาวเจ้ารับมันมาถือก่อนจะเปิดมาดู พอแสดงท่าทีที่ดูสนใจของในมือ เพื่อนสมัยเด็กก็พูดอธิบาย



     "มันเป็นนิตยสารสัมภาษณ์ผู้เล่นของเทย์โค โรงเรียนที่ผมอยู่ตอนม.ต้นครับ"เสียงเนิบนาบบอกออกมา "มีสัมภาษณ์ของคิเสะคุง แล้วก็ไม่มีของผมหรอกนะครับ"



     "หืม?"



     "คนมาสัมภาษณ์ลืมผมครับ"



     สั้นๆง่ายๆได้ใจความ แต่เจ็บไม่น้อย



     "น่าสงสารสุดๆไปเลยนะ นายเนี่ย…"



     "งั้นผมไปก่อนนะครับ คุณฮิโรโตะ พอดีโค้ชกับพวกรุ่นพี่เรียก"



     "โอเคๆ ตามสบายๆ"



     พอเห็นเพื่อนออกไปแล้ว อายากะก็เก็บนิตยสารฉบับนี้ลงในลิ้นชักของตัวเอง จะว่าไปวันนี้ทำไมพวกคนในห้องดูรีบๆไปโรงอาหารกันนะ



     ระ โรงอาหาร?



    วันนี้วันที่...ยะ ยี่สิบเจ็ด!?



     ขนมปัง! ขะ ขนมปังแห่งการแย่งชิง!



     บ้าเอ้ย! เธอพลาดแล้วยัยอายากะ รีบ รีบเลย รีบสุดชีวิตของเธอเลยนะ!!



     ขนมปังมายาที่ขึ้นชื่อว่าถ้าใครได้กินจะมีชัยด้านความรัก



     เธอไม่ได้งมงายหรอกนะ!



     แต่ถ้าไม่ได้คิเสะคุงด้วยเล่ห์ก็ต้องได้ด้วยกลนี่นา!



     รีบ!!! อายากะ!! รีบ!!!









     บะ บ้าสุดๆ!



     คนเยอะของโคตรเยอะ



     ถ้าคุณรู้จักไทยมุง ขอให้รู้จักญี่ปุ่นมุงเข้าไปอีกตัวนึง อายากะเห็นผู้คนมากมายกำลังแย่งซื้อแทรกตัวซื้อขนมปัง รวมไปถึง...เสียงโหวกเหวกของหนุ่มๆปีหนึ่งในชมรมบาสด้วยที่พยายามหาทางแทรกเข้าไป



     อายากะเริ่มท้อแล้วนะ ขนาดเจ้าคางามิที่ตัวใหญ่กว่ายังแทรกเข้าไปไม่ได้เลย…



     "คุณฮิโรโตะอยากกินขนมปังเหรอครับ?"



     เท็ตสึยะถามออกมา เธอพยักหน้าตอบกลับไป อีกฝ่ายแบมือมาตรงหน้าของเธอ ทำหน้ามุ่งมั่นออกมาให้เห็น "ผมจะเข้าไปซื้อเองครับ ขอเงินด้วย"



     และพอเป็นแบบนั้น ไม่ทันได้คิดก็ส่งเงินให้



     เพื่อนของเธอแทรกเข้าไปในแถวแล้ว…



     เดี๋ยวนะ ขนาดเจ้าคางามิยังไม่รอดเลย! ละ แล้วหมอน้นมันจะรอดไหม!! บ้าเอ้ย บ้าที่สุดเลย ยัยฮิโรโตะ อายากะ!!!



     ยิ่งเห็นคางามิลอยออกมาจากฝูงชน เธอยิ่งสิ้นหวัง



     ไหล่ของเด็กสาววัยรุ่นห่อลงอยู่เล็กน้อย



     ก่อนที่เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยจะมาจากด้านหลัง แล้วจับเข้าที่มือของเจ้าของผิวสีไข่ไก่ เท็ตสึยะวางขนมปังที่เธอต้องการไว้อยู่ในมือ แล้วก็มองสบตาของเธอที่กำลังมองเขาด้วยแววตาอึ้งๆ



     "ทะ ทำได้ยังไง!?"



     "ก็แค่ค่อยๆไหลค่อยๆแทรกไปตามคนเองครับ"



      เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบยกมือจับหัวของเธอ แล้วลูบเบาๆ ก่อนจะละมือออกไป



     "กินให้อร่อยนะครับ"



     และเท็ตสึยะก็ทิ้งเธอก่อนจะเอาขนมปังที่ตัวเองได้มาเข้าไปหาเพื่อนๆในชมรมของตัวเอง อายากะกัดขนมปังของเจ้าของมืออุ่นๆที่วางลงบนหัวเธอเมื่อกี้



     ก็…



     ขอบคุณแล้วกันนะ เท็ตสึยะ





|||||


ตอนนี้คือหวานๆกันมาก พอสมควรเลยค่ะ55

เหนือสิ่งอื่นใดๆเลยคือตัวคนเขียนอยากขอบคุณทุกๆคนค่ะ

ที่รักและเอ็นดู ฮิโรโตะ อายากะ คนนี้ที่ดูชะลาล่าไปบ้าง..

ไม่น้อย จริงๆเราแอบกลัวว่าน้องจะทำให้คนอ่านรำคาญนิสัยของเธอรึเปล่า มากพอสมควรเลยค่ะ

แต่พอเห็นเม้น เห็นฟีดแบ็กที่ได้รับทำเอาดีใจมากๆ!

และก็ขอพูดเหมือนทุกๆครั้งค่ะ ว่า ขอบคุณทุกกำลังใจที่ให้มานะคะ มันสำคัญกับเรามากจริงๆ ขอบคุณเสมอค่ะ ! ❤





TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 255 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

603 ความคิดเห็น

  1. #601 Lys - noir (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2564 / 11:54

    ชอบนิสัยชาลาล่านางเอกก ตลกดีดูน่ารักด้วยย

    #601
    0
  2. #573 CUTE_VILLAIN (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 13:43
    เเรงดีไม่มีตกจริมๆ
    #573
    1
    • #573-1 มาวว(จากตอนที่ 5)
      25 มิถุนายน 2563 / 15:13
      แน่นอนค่าา
      #573-1
  3. #449 Arrz" (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 16:37
    ยังคงเหมือนตอนก่อนนี้ถึงขำกับเอเนอร์จี้หวีดของยัยน้องแกเหมือนเดิม แง ตัวเเทนหมู่บ้านของแท้เลยค่ะ 555555
    ตอนเถียงกับคางามิที่สนามบาสนี่ก็น่าร้าก อยู่สามหน่อเปงเซย์รินปีหนึ่งที่น่าเอ็นดูมั่ก
    คีจังจังหวะสะบัดเสื้อก็คือหล่อ หล่อมากค่ะเเม่ น้ำตาจะไหล *ซับ*
    แต่ค่ะแต่ ตาคนนั้น คนเนียนคนนั้นที่เดี๋ยวกอดเดี๋ยวซบเขาเต็มที่ ดิฉันล่ะอยากจะกรี๊ดเข้าให้ ---
    มันเป็นอะไรที่แบบอหหห.มากค่ะ รู้สึกตาเหลือกมาก เพื่อนกันเขาทำแบบนี้เหรอคะตาครก.คะ!

    แต่คือขำคางามิ ตาบ้านี่มัน 5555555 หลับไม่พอละเมอไปตะครุบหัวจารย์อีก ตาเสือว้อยย 555555
    แล้วคืออายะจังสู้เพื่อหนมปังมาก แต่ได้ครก.คุงช่วยแบบนี้ก็คือ ช่ายค่ะช่าย ช่วยเรื่องรักจริงแต่จะผูกไว้กับคนนี้นะคะ #เทพเจ้าหนมปังไม่ได้กล่าวไว้
    #449
    1
    • #449-1 มาวว(จากตอนที่ 5)
      5 พฤษภาคม 2563 / 19:32
      น้องจะเป็นตัวแทนคนรักคีจังค่ะ น้องจะเป็นตัวแทนประเทศ
      ก็คือเถียงกันน่ารักๆค่ะ เถียงเป็นเด็กเลย
      MVP ของตอนมาววยกให้คีจังสะบัดเสื้อค่ะ หล่อมาก หล่อจิงๆ หล่อสุดๆ แงงง

      ใช่ค่ะ คนเนียน เนียนมาก เนียนซบ เนียนกอด เพื่อนกันไม่ทำแบบนี้!

      ฉากคางามิในอนิเมะตอนดูคือขำกลิ้งเลยค่ะ ละเมอตะครุบหัวจารย์
      และใช่ค่ะ ขนมปังสื่อรักมาก (?)
      #449-1
  4. #112 ข้าคือคนเด๋อ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 00:09
    คู่นี้(ครก&น้อง)เริ่มมีโมเม้นกันแล้วแถมยังอบอุ่นอีกต่างหาก ดีใจ~ แต่อีกคู่(คิเสะ&น้อง)ก็มาแรงพอๆกันนะ(ส่วนมากเป็นน้องเองนี้แหลพที่ทำให้ฉันแอบจิ้น!!)
    #112
    1
    • #112-1 มาวว(จากตอนที่ 5)
      29 มีนาคม 2563 / 10:00
      คู่คิเสะน้องนี่เป็นคู่ที่น้องพยายามชงมาก 555
      #112-1
  5. #78 Faii26120 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 17:57
    นิสัยนางคุ้นๆนะ เหมือนใครสักคนใน kimetsu on yaiba
    #78
    6
    • #78-3 มาวว(จากตอนที่ 5)
      27 มีนาคม 2563 / 22:51
      แง ขอบคุณที่แก้ไขความเข้าใจผิดนะคะ 555 แล้วก็ขอบคุณที่ชอบน้องและให้ความสนใจมาอ่านฟิคเล็กๆของเรานะคะ ❤
      #78-3
    • #78-5 มาวว(จากตอนที่ 5)
      27 มีนาคม 2563 / 23:24
      ถือว่าเราเข้าใจกันแล้วนะคะ 5555 ดีกันๆๆ
      #78-5
  6. #34 Vrissa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 22:13
    น้องยังคงหวีดคีจังอยู่เหมือนเคย 5555 น้องครกก็อ้อนเก่งงง ชอบความหาย ๆ เพี้ยง น่ารักมากค่ะ เอ็นดู พฮือออ
    #34
    1
    • #34-1 มาวว(จากตอนที่ 5)
      22 มีนาคม 2563 / 00:56
      เป็นฉากมุ้งมิ่งเล็กๆของเรื่องเลยค่ะ ฉากนั้นนน
      #34-1
  7. #17 91250 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 09:31
    บทจะพระเอกก็พระเอกสุดเลยนะคะคุโรโกะคุง555
    #17
    1
    • #17-1 มาวว(จากตอนที่ 5)
      19 มีนาคม 2563 / 14:59
      พระเอกก็คือพระเอกค่ะ 55
      #17-1
  8. #16 LucyTaylor (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 23:08
    น้องยังคงหวีดคิเสะต่อไปปปป55555
    #16
    1
    • #16-1 มาวว(จากตอนที่ 5)
      19 มีนาคม 2563 / 00:25
      ใจน้องมันได้555
      #16-1
  9. #15 midnight summer (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 23:03
    เอ็นดูความให้หายๆ เพี้ยงของน้อนมาก ;____; ตอนนี้คุโรโกะรุกแรงมากค่ะ! งอแงน้อนเก่ง! อ้อนน้อนเก่ง! มันร้ายนะคะหัวหน้า!!!!!
    #15
    1
    • #15-1 มาวว(จากตอนที่ 5)
      19 มีนาคม 2563 / 00:25
      พระเอกของเรื่องต้องทวงบัลลังก์พระเอกแล้วว ต้องทำคะแนนนน
      #15-1
  10. #14 มนุษย์ลุง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 21:53

    เกือบจะโดขิโคขิอยู่แล้วเชียว หักมู้ดมาหวีดคีจังซะอย่างนั้น โธ่ 555555555

    ฉากแบคฮักแล้วกระซิบข้างหูก็คือ--กรีดร้องหนักมาก แง /หยิบหมอนมาทุบๆ ขา

    คุโรโกะคุงอ้อนใหญ่เลยค่ะ คิกคัก ใจเหลวเป็นน้ำหมดแล้ว หายๆ เพี้ยง!

    สุดท้ายนี้ขอบคุณมากนะคะสำหรับความห่วงใย นอนน้อย แต่นอนนะแน่นอนค่ะ :-)

    #14
    1
    • #14-1 มาวว(จากตอนที่ 5)
      19 มีนาคม 2563 / 00:24
      จุดขายของเรื่อง = หวีดคีจังค่ะ ของมันต้องมี 555
      ฉากนั้นคือฉากที่ชอบมากๆเลยค่ะ /////
      งั้นขอให้เวลานอน นอนได้เต็มอิ่มไปเลยนะคะ!
      #14-1