Fanfic KNB || Best Part [ Kuroko × OC ] 《 END

ตอนที่ 49 : Q special #7 "From now...forever"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    9 พ.ค. 63







Q special #7 "From now...forever"

*สำหรับคนที่อ่านในหน้าเว็บสามารถกดเล่น/หยุดเพลงได้นะคะ*








    ตอนนี้อายากะสูดลมหายใจเข้าออกถี่ มือที่วางบนโต๊ะกำแน่น หัวใจในอกซ้ายเต้นโครมครามจนเหมือนแผ่นดินไหว…



    เมื่อคืนพ่อของอายากะบินกลับมาจากอังกฤษ เขายิ้มให้เธอและกอดเธอแน่น พร้อมบอกเธอให้หลับพักผ่อนเพื่องานในวันนี้



    "ถึงพ่อจะไม่ชอบหมอนั้น แต่มันเป็นวันสำคัญของลูกนะ อายะ"



    แค่นั้น อายากะก็ร้องไห้ เธอในวัยยี่สิบห้าตอนนั้นได้รับคำพูดที่ดีที่สุดในคืนก่อนแต่งงาน จนร้องไห้ออกมา สัมผัสจากมือหยาบกร้านที่เสื่อมลงตามกาลเวลา ตลอดมาที่คอยดูแลตั้งแต่วันแรกที่ลืมตาขึ้นมาบนโลก



    อ้อมกอดของแม่ที่กอดตอนเธอร้องไห้เพราะคำพูดของพ่อเมื่อคืน พวกเขาปลอบโยนอย่างอบอุ่น และ เธอก็พูดคุยกับพวกเขาพร้อมจิบนมอุ่นๆด้วยกันในห้องนั่งเล่นของบ้านจวบจนเข็มนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนกว่า



    "พี่อายะ ตื่นเต้นเหรอคะ?"



    เสียงของชินัทสุดังขึ้นมา สาวผมทองจับมือของเธอที่กำแน่นขึ้น ท่าทางดูตกใจ "พี่อายะ หยุดเลย หยุดกำมือเดี๋ยวนี้นะ เดี๋ยวก็เป็นรอยหมดพอดี!"ฮาจิเครุ ชินัทสุ พูดด้วยน้ำเสียงตกใจ อายากะหัวเราะแห้งๆตอบกลับไป



    "ใจเย็นๆ อ่านนิยายก่อนไหม?"



    "ก...ก็ดี"



    ใช่ ตอนนี้สิ่งที่ควรทำที่สุดก็คือการสงบจิตใจของตัวเอง ดังนั้นเจ้าสาวของงานจึงพยักหน้ารับไป มานามิหยิบหนังสือนิยายเล่มหนาประมาณสองร้อยถึงสามร้อยหน้าขึ้นมาจากกระเป๋า ปกหนังสือเป็นสีแดงขลิบทองสวย ดูหรูหรามากพอสมควร ตาสีทับทิมมองที่ชื่อของผู้แต่ง Juromi ที่เป็นฟ้อนต์หวัดๆสวยงาม



    "โห ควรดีใจใช่ไหมที่คุณ Juromi นักเขียนขวัญใจในอินเทอร์เน็ตให้หนังสืออ่านฟรีแบบนี้"อายากะแซวเพื่อนเจ้าสาวของงานไป มานามิเบะปากออกมาเบาๆพลางส่ายหัวอย่างเอือมๆ



    ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเราสนิทกันถึงขั้นให้เป็นเพื่อนเจ้าสาวกันได้ตั้งแต่เมื่อไร… รู้แค่หลังจากจบม.ปลาย เธอกับสาวเจ้าก็สอบได้ในมหาลัยเดียวกัน คณะเดียวกันจนรู้อีกที เราก็กลายเป็นเพื่อนกันอย่างไม่น่าเชื่อ



    หลายปีที่ผ่านมา พวกเราต่างโตขึ้นกันมากในหลายๆความหมาย มานามิกลายเป็นนักเขียนชื่อดังที่งานเขียนนั้นมักจะเป็น Bestseller ในทุกครั้งที่ได้ตีพิมพ์ และ...เธอก็ไม่ใช่อากิฮิโระ มานามิ เธอคือ อาคาชิ มานามิ… อายากะไม่อยากจะเม้าท์หรอก แต่ว่าคู่นี้จดทะเบียนกันตั้งแต่พึ่งยี่สิบกันระหว่างช่วงเรียนมหาลัย...พอเรียนจบก็จัดงานแต่งกันไป จนดูเหมือนรีบกว่าชาวบ้าน



    "หัวหน้าฉันว่าจะกำลังจะติดต่องานเขียนของพี่มามิไปทำซีรี่ย์ด้วยแหละค่ะ" เสียงหัวเราะสดใสจากคนอายุน้อยกว่าบอก ชินัทสุยังคบหากับอาโอมิเนะที่เป็นนายตำรวจ เด็กสาวที่ดูแก่แดดเดินสายงานเบื้องหลังในวงการบันเทิง



    เสียงเคาะประตูดังขึ้น ประตูของห้องถูกเปิดจากมือของสาวตาสีอเมทิตย์สวยเหมือนดวงดาว เธอยิ้มน้อยๆดูอ่อนหวาน ในมือถือกล้องประจำตัว มิซึกิยิ้มทักทาย "สวัสดีค่ะ อายากะจัง วันนี้สวยมากๆเลยนะคะ"



    อายากะยิ้มตอบไป มิซึกิยังคงสวยหวานเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยสักนิด นอกจากนี้อีกฝ่ายยังคงมีเสน่ห์แบบเดิมทุกครั้งที่อยู่กับกล้อง สาวช่างกล้องจับเธอลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่



    สาวผมดำที่จากผมดำยาวตรงถูกดัดทรงเป็นลอนเล็กน้อย ชุดแต่งงานสีขาวยาวปกคลุมรองเท้าส้นสูงที่สวมใส่ เป็นชุดแต่งงานเปิดไหล่… ส่วนบนตกแต่งด้วยลูกไม้เป็นระบาย ลวดลายของชุดแม้จะสีขาวแต่ก็เป็นลายฉลุ



    "ไหนๆก็ถ่ายรูปก่อนดีกว่านะคะ"



    เธอมองกล้องและยิ้มออกไปให้คนที่เล็งกล้องมา มิซึกิถ่ายสามสาวที่อยู่ด้วยกัน ก่อนจะคุยต่อ "อาหารในงานน่าอร่อยมากเลยค่ะ หิวมาก" 



    "พี่ฟุยุมิ เขามาช่วยทำค่ะ เซ็ตสึเขาแนะนำมา"อายากะตอบไป "เห็นเซ็ตสึบอกว่าพี่ฟุยุมิเองก็ช่วยในงานของมานามิจังเขาด้วยแหละ"



    คนถูกกล่าวอ้างทำหน้าเนือยเล็กน้อย



    มิซึกิหัวเราะเสียงเบา "ว่าแต่เซย์จิคุง ไม่มาด้วยเหรอคะ?"



    "ไม่สบายน่ะ…"มานามิตอบเมื่อถูกถามถึงลูกชายของตนเอง อายากะพยายามกลั้นขำ จนไหล่สั่น ก่อนจะถูกดวงตาสีอำพันปรายตามอง "ขำแบบนี้แสดงว่าหายเครียดแล้ว?"



    "ก็ขำคนแถวนี้ จำได้ว่าแซะสามีตัวเองมากขนาดไหน แต่ดันจดทะเบียนสมรสกันตั้งแต่ยังไม่จบเลยนี่ คุณนักเขียน Juromi !"



    หลังความหัวเราะสนุกสนาน พวกเราก็เริ่มๆ เงียบลง


    "เดี๋ยวฉันไปตามถ่ายรูปในงานก่อนนะคะ"



    "อะ...อื้อ"



    "เดี๋ยวฉันขอไปดูในงานด้วยดีกว่าค่ะ"ชินัทสุเองก็บอก ทั้งสองสาวต่างอายุ ต่างเปิดประตูออกไปแล้ว ความเงียบเข้าปกคลุมในห้อง มานามิมองหน้าของอายากะ เธอมองเจ้าของผมสีน้ำตาลกลับ



    "มานามิ"



    "ว่า?"



    "ชีวิตครอบครัวมันยากไหม…?"



   คนถูกถามไม่ได้ตอบคำถามของเจ้าสาวในทันที มานามิในวัยยี่สิบห้าที่มีครอบครัวค่อนข้างเร็วนั้นเองก็ต้องใช้ความคิดในการตอบคำถาม "ยาก"



    และคำตอบของสาวนักเขียนก็ทำให้คนเป็นเจ้าสาวหงอยขึ้นถนัดตา



    "แต่ว่านะ มันก็สนุกดี เวลาที่ได้ทุ่มเททุกอย่างเต็มที่" ตอบด้วยใบหน้าที่ผ่อนคลาย "ฉันมีความสุขที่มีเขา จริงๆตอนแรกมันเป็นอะไรที่ทำให้ร้องไห้มากๆ ฉันกับหมอนั้นคิดจะเลิกกันหลายครั้งด้วยซ้ำ เรามีอะไรที่เข้ากันไม่ได้หลายเรื่อง"ตาสีอำพันสั่นไหว "แต่ก็ผ่านมาได้นะ เราคิดถึงตอนแรกที่เราตัดสินใจแต่งงานกัน คิดถึงวันที่ยังไม่ได้มาถึงจุดนี้ และ ก็ต้องปรับตัวเข้ากัน ฉันว่าสิ่งนั้นแหละ คือ สิ่งสำคัญที่สุดของชีวิตคู่"



    คำพูดยาวเหยียดถูกส่งผ่านออกมาพร้อมแรงบีบที่มือของกันและกัน อายากะหลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆอีกครั้ง เสมือนความกังวลทั้งหมดได้มลายหายไปในทันที



    "สู้ๆ อย่าร้องไห้นะ มาสคาร่ามันไม่กันน้ำ"



    สาวผมน้ำตาลบอกก่อนจะขอตัวออกไปดูงานข้างนอกบ้าง อายากะมองตัวเองที่หน้ากระจก มีความรู้สึกนึงอัดแน่นเอาไว้ในอก รู้สึกเหมือนจะร้องไห้ แต่ก็พยายามฮึบไว้เพราะยัยเพื่อนสาวนักเขียนเตือนขึ้นมาแบบนั้นก่อนออกจากห้องไปน่ะแหละ



    มันเร็วไปรึเปล่านะ...มันเร็วไปรึเปล่า ? ในการแต่งงานครั้งนี้ ?



    เสียงเคาะประตูดังอีกครั้ง



    "อายะ แม่เข้าไปในลูก"



    "ค่ะ โอเคค่ะ!"



    เป็นอีกครั้งที่ประตูเปิดออก ถึงแม้เมื่อคืน เธอและแม่จะได้เปิดใจอะไรมากมายไปแล้ว แต่พอเห็นอีกฝ่าย...อายากะก็ยังรู้สึกอยากจะร้องไห้ซ้ำอีกอยู่ดี



    "เจ้าสาวต้องยิ้มเยอะๆนะ วันนี้"คนเป็นแม่เปิดประโยคสนทนาและยิ้มออกมาเป็นตัวอย่าง "มีอะไรอยากจะพูดกับแม่รึเปล่า?"



    "แม่…"



    "หือ?"



    "หนูไม่แต่งแล้วได้ไหม...หนูล่มงานแต่งได้เลยรึเปล่า?"



    "พ่อเราคงได้ปิดซอยฉลอง"



    อายากะเงียบลง มือของแม่ค่อยๆจัดผมของลูกสาวเบาๆ "อายะ...วันนี้ลูกสวยที่สุดแล้วนะ" เธอเอ่ยชมลูกสาว "ลูกกลัวเหรอ…?"



    "อื้อ…"



    "เพราะแม่กับพ่อเลิกกันรึเปล่า?"



    "เปล่าค่ะ เปล่า!"



    คนที่เป็นแม่ยิ้มบางให้กำลังใจ "เราโตแล้ว ไม่ว่าเราจะตัดสินใจยังไง แม่ก็จะอยู่ข้างเรา ถ้าเราบอกว่าจะไม่แต่งแล้ว แม่ก็จะเดินออกไปบอกทุกคนเอง แม่จะไม่ว่าอะไร แม้ว่าเราจะใช้เวลาเตรียมงานมาหลายเดือนก็ตาม เพราะแม่จะอยู่ข้างเราเสมอ ไม่ว่าเราจะตัดสินใจยังไง"



    เธอนิ่งฟังแม่ "พ่อเขาทำใจได้แล้วนะ ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าอายะไม่ไหว อายะจะมาหาแม่ที่บ้านก็ได้ แม่รอลูกกลับบ้านอยู่เสมอเลยนะ"



    มีคนรอเธอกลับบ้านอยู่เสมอ…



    "เมื่อคืนหลังจากลูกหลับ พ่อเขามาพูดกับแม่ด้วยนะ"คนเป็นแม่เล่าความลับให้ฟัง "เขาบอกกับแม่ว่าเมื่อไรที่ลูกไม่อยากอยู่กับเท็ตสึยะอีกต่อไป ตอนไหนที่ลูกมีปัญหากัน พ่อเขาพร้อมจะบินกลับมาเพื่อกอดลูกเสมอนะ"



    อายากะเม้มปาก พยายามไม่ร้องไห้



    ก่อนจะพุ่งเข้ากอดคนเป็นแม่



    "ขอบคุณนะคะ…ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเลยค่ะ"



    พยายามอย่างมากที่จะไม่ให้น้ำตามันไหลออกมา



    "รักพ่อกับแม่มากๆนะคะ"



    "แม่กับพ่อก็รักอายะค่ะ"



    คำบอกรักถูกบอกผ่านทั้งริมฝีปากและอ้อมกอด



    "แม่ขอให้เจ้าสาวที่สวยที่สุดที่แม่เคยเห็น มีความสุขมากๆไปกับคนที่ลูกเลือกไปทุกวันนะคะ"
















    "ลูกพร้อมนะ"



    อายากะยิ้มกว้างออกไปให้คนเป็นพ่อที่ถามออกมา "พ่อคะ…"



    "ว่าไง ลูก?"



    "อายะรักพ่อนะ"



    น้ำตาของเขาไหลออกมาหลังลูกสาวคำสั้นๆคำนั้นออกมา ตาที่บวมจากการร้องไห้เมื่อคืนคือสิ่งที่ลูกสาวสัมผัสได้ เธออ้าแขนกอดเขานานนับนาทีก่อนจะผละออก "พ่อก็รักลูกมากนะ อายะ"



    "แต่วันนี้พ่ออยากเห็นลูกมีความสุขมากกว่าจะร้องไห้"



    อายากะพยักหน้ารับ



    "พ่ออาจไม่พอใจเท็ตสึยะ แต่ว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นขอให้นึกถึงวันแรกที่ลูกรักกันแบบนี้นะ"



    จากนั้นเธอยิ้มออกไปให้เขาเห็น ใช้มือจับแขนของผู้เป็นพ่อเบาๆ ควงแขนให้ผู้เป็นพ่อพาไป…



    เราผ่านประตูโบสถ์



    รอบข้างมีผู้คนจำนวนไม่มากไม่น้อย… ล้วนเป็นคนที่รู้จักและสนิท ทั้งพวกรุ่นพี่จากเซย์รินที่คอยมองการเติบโตของทั้งเธอและเท็ตสึยะ ทั้งเพื่อนๆที่รู้จัก ไม่ว่าจะแก๊งสามช่า จะรุ่นปาฏิหาริย์ที่สละเวลา มาพร้อมกับคนรักของตัวเอง



    เสียงของเปียโนดัง เธอเลื่อนสายตาไป เป็นสาวผมแดงที่คุ้นเคยกำลังขยับมือบรรเลงดนตรี เป็นท่วงทำนองของเพลงอังกฤษชื่อดังที่เธอชอบ



    คางามิ เซ็ตสึโกะ คือชื่อของเธอ… ใช่ คุณฟังไม่ผิดหรอก คางามิ เซ็ตสึโกะ...ตั้งแต่วันที่ทั้งสองจากกันไป คางามิไปเป็นผู้เล่นบาส NBA เซ็ตสึโกะก็อยู่ที่ญี่ปุ่นเรียนบริหาร ได้เกียรตินิยมคู่กับพี่ชาย



    พอหมดฤดูการแข่งขันหลังจากที่ทั้งสองพร้อม



   เจ้าบ้าบาสก็มาฉุดสาวเจ้าไป...จดทะเบียนสมรสที่อเมริกา



   อายากะเคลื่อนไหวอย่างช้าๆมองไปที่เจ้าบ่าวที่รอเธออยู่



   และความคิดมากมายก็เข้ามาในหัวของเธอ ขณะที่ขาสองข้างกำลังเดินเข้าไปหาเขา



   "เราคิดถึงตอนแรกที่เราตัดสินใจแต่งงานกัน คิดถึงวันที่ยังไม่ได้มาถึงจุดนี้"



    "พ่ออาจไม่พอใจเท็ตสึยะ แต่ว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นขอให้นึกถึงวันแรกที่ลูกรักกันแบบนี้นะ"




    วันแรก…



    ที่อายากะรู้จักเขา มือเล็กที่ไม่ใหญ่หนาเหมือนมือของคนอื่นๆ แสนอบอุ่นที่ผลักดันให้ชิงช้านั้นแกว่งไกวไปในยามเย็น



   หรือจะเป็นวันแรกที่เซย์รินที่เธอวิ่งไล่ตามแผ่นหลังของเขา



   หรือจะเป็นคนบ้าที่เข้ามาช่วยเธอตอนมีเหตุทะเลาะกับอันธพาลที่สนามบาส



   หรือจะเป็นวันที่เธอกอดเขาในวันที่เขาร้องไห้ในวินเทอร์คัพรอบแรกเพราะการถูกบอกว่าไร้ค่า



   "ขอจับมือหน่อยครับ"



    วันที่นอนค้างด้วยกันครั้งแรกและครั้งเดียวที่ผ่านมาที่เราจับมือกันไว้



    วันที่เขาให้กำลังใจเธอในรอบรองชนะเลิศของวินเทอร์คัพในฐานะของผู้จัดการที่ดีในแบบที่เป็นตัวของเธอเอง



    "ผมรู้นะครับว่ามันดูน่าอายและดูไม่ให้เกียรติ แต่ว่า...ผมขอมัดจำ ผมขอกำลังใจก่อนได้ไหมครับ?"



    วันที่เราจูบกันครั้งแรก…



    อายากะเดินเข้าไปใกล้เข้ามากขึ้น ขณะที่ควงแขนพ่อตัวเอง



    ยิ่งมองหน้าเขาที่รออยู่ เหตุการณ์ต่างๆก็ขึ้นมา



    วันที่เธอทุ่มเททุกๆอย่างในรอบชิงชนะเลิศวิ่งตามหาแสงแรกของเขา



    "ทุกตอนที่มีอายะจังแบบนี้ มันก็เป็น Best Part ของผมมาตั้งแต่แรกแล้วครับ"



    ตอนนั้นเขาบอกเธอแบบนั้น ในวันเกิดของเขา



    "ความจริง...ถ้าเพื่ออายะจัง เสียผ้าเช็ดหน้าไปอีกกี่ผืนมันก็คุ้มค่าครับ"



    วันที่เธอบาดเจ็บที่ผับตอนนั้น…



    อายากะถูกส่งตัวถึงมือของเขาแล้ว เธอมองใบหน้าของเขาที่มองเธอมาตาไม่กระพริบแม้แต่น้อย มือของอายากะยังถือช่อดอกไม้แบบโนสเกย์ไว้ในมือ



    เจ้าบ่าวของเธอยิ้มให้



    "แต่งงานกันนะครับ"



    ผู้ชายตรงหน้าเธอ...เจ้าบ่าวของเธอที่ขอเธอมาเมื่อหลายเดือนก่อนที่โรงเรียนอนุบาลขอเธอออกมาในวันนั้นที่เธอเข้าไปหาเขาที่อยู่กับเด็กๆ ผู้ชายเจ้าเล่ห์ที่ให้เด็กๆช่วยเชียร์เธอตอบรับคำแต่งงานในวันนั้น เขามันเป็นคนร้ายกาจ…



    "ผมรักอายะจังนะครับ"



    "แต่งงานกันนะ"



    "ถ้าปฏิเสธ...เด็กๆจะเสียใจนะครับ"



    และวันนั้นเธอก็ตอบไปว่า…



    "ผม...คุโรโกะ เท็ตสึยะ ขอรับคุณฮิโรโตะ อายากะ เป็นภรรยา และขอสัญญาว่าจะถือสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุข และ ยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่…"



    "ฉัน...ฮิโรโตะ อายากะ ขอรับคุณคุโรโกะ เท็ตสึยะ เป็นสามีและขอสัญญาว่าจะถือสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุข และ ยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่…"



    คำตอบของอายากะคือตกลง



    คำตกลงที่ทำให้เธอมาพูดคำสัตย์สาบานกับเขา



    ซึ่งระหว่างที่เราพูด แหวนก็ค่อยๆสวมใส่ในนิ้วนางข้างซ้ายของเราทั้งคู่



    เมื่อเสร็จสิ้นพิธีแล้ว เจ้าบ่าวในชุดสูทก็พาเธอควงแขนเดินผ่านกลีบดอกไม้ที่ถูกโปรยลงมาออกไปนอกโบสถ์



    ได้ยินเสียงฝีเท้าของบรรดาคนที่ตามมา



    เธอหลับตาลงก่อนจะส่งแรงโยนช่อดอกไม้ช่อนี้ออกไป



    เสียงกรี๊ดของคนอื่นๆดังออกมา



    "โอโห้...ไม่น่าเชื่อเลยครับ"



    เจ้าบ่าวแซวออกมาขำๆแม้จะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ อายากะหันมามองตาม ก่อนจะหัวเราะ เมื่อช่อดอกไม้โนสเกย์นั้นตกใส่ในมือของรุ่นพี่สาวที่อายุมากกว่าหนึ่งปีอย่างวาตานาเบะ ยูคาริ



    สัตวแพทย์สาว...แฟนของคุณหมอมิโดริมะ ชินทาโร่



    "ยูคาริ…"



    "หือ?"


  

    "เธอก็รู้.."



    พูดอะไรกันเป็นความนัยสองคน...



    "โห เจ้ามิโดริมะจะได้แต่งงานต่อเลยเหรอเนี่ย?"



    "รอบหน้า ฉันจะไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวแล้วนะคะ เขาบอกว่าถ้าไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวสามครั้งจะไม่ได้แต่งนี่นา!"ชินัทสุโวยพร้อมกอดแขนของตำรวจหนุ่ม มองจ้องไปที่หนุ่มผมสีชาเขียวที่ดันแว่นขึ้นเล็กน้อย



    "นี่นายคิดจะแต่งด้วยรึไง อาโอมิเนะ?"



    "ฉันไม่ได้เหมือนแกนะ เจ้าบ้าคางามิที่มาฉุดสาวไปจดทะเบียนที่เมกา"



    "งี่เง่ากันจริงๆเลย"



    เซ็ตสึพูดพร้อมส่ายหัว อายากะมองที่รุ่นพี่ยูคาริที่ยิ้มออกมาน้อยๆเมื่อได้ช่อดอกไม้ไปครอง



    "คุโรโกะ ยินดีด้วยนะ"อาคาชิเดินเข้ามาแสดงความยินดี เขามองมาที่เธอสลับกับเจ้าบ่าว "รีบๆมีน้องมาเล่นกับเซย์จิด้วยแล้วกัน"



    ดะ เดี๋ยวสิ!



    คุณอดีตอาคาชิ B1 ( เพราะตอนนี้อาคาชิอีกคนหนีไปใช้นามสกุลคางามิแล้ว--)



    และดู ดูเจ้าบ่าวของเธอที่เอาแต่ยิ้ม



    "คุโรโกจจิ ยินดีด้วยนะฮะ!"



    วันนี้คิเสะคุงหล่อเหมือนเดิมเลยนะคะ รักเสมอ



    "ไว้ผมกับมิซึกิจจิจะรีบตามไปนะฮะ!"



    "คิเสะคุงจะช้ากว่าชาวบ้านก็ได้นะครับ"



    "คุโรโกจจิอ่า!"



    "ยังไงก็ยินดีด้วยนะ คุโรจิน"



    "ขอบคุณมากเลยครับ มุราซากิบาระคุง"



    "ฉันหิวแล้ว...รีบไปกินของที่ฟุยุจินทำไว้ดีกว่า"



    สุดจริงๆ ผู้ชายคนนี้



    แต่ว่า



    ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ



    ฉันฮิโรโต-- ไม่สิ



    คุโรโกะ  อายากะ ค่ะ
















    สิ่งที่น่ากลัวที่สุด…  



    ผ่านพ้นไปแล้ว



    แต่มันก็ยังมีอีกอย่างสิ่ง



    ที่เจ้าสาวแบบเธอก็กลัว



    เข้าหอ



    อายากะในชุดเจ้าสาวกับเขาในชุดเจ้าบ่าว กำลังนั่งด้วยกันที่ปลายเตียง



    …..



   สูดลมหายใจไว้...อายากะ



   "เริ่มกันเลยไหมครับ?"



   เท็ตสึยะถามและเพียงพริบตาเขาก็พาเธอขึ้นไปบนเตียงและคร่อมลงมา อายากะกระพริบตาถี่มองเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าที่จ้องมาที่ตาสีทับทิมของเธอ



    "ดะ...เดี๋ยว!"



    "กลัวเหรอครับ?"



    เจ้าบ่าวก้มหน้าลงมา ลมหายใจของเขารดกับแก้มของเธอ



    "ก็...อื้อ…"



    มือของเขาซุกซน ขยับ...ค่อยๆพยายามถอดชุดเจ้าสาวของเธอออก อายากะยกมือขึ้นไปทุบไหล่ของสามี



    "อย่า อย่าพึ่งสิ…!"



    "ผมจะไปแบบช้าๆครับ"



    "มันไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย!"



    คนเป็นภรรยาเถียงออกไป หน้าของเธอแดงแจ๋



    "อายะจัง…"



    …..พอเลยนะ



    พอเลย!



   "อายะจัง...ผมขอทำได้ไหมครับ?"



   เธอเม้มปากเป็นเส้นตรง…



   "ผมจะไม่เอาแต่ใจนะครับ"เขาบอกสัญญา "ผมจะพยายามทำให้อายะจังรู้สึกดี ถึงจะศึกษามาแล้ว แต่ก็ยากอยู่ดี...ถ้าอายะจังไม่ชอบ บอกให้หยุดได้ตลอดเลยนะครับ"



    "เดี๋ยว นายศึกษาจากอะไร!?"



    "ก็กระทู้ที่พวกผู้หญิงมาพูดๆกันครับ…"สามีตอบตามความจริง "ผมไม่อยากศึกษาตามหนังที่ได้แค่ท่าทาง… ผมอยากรู้ความรู้สึกตอนทำมากกว่าน่ะครับ"



    เธอนิ่ง



    "ดังนั้น...ผมขออนุญาตถอดชุดสวยๆออก และ ขอมีความสุข...ไปด้วยกันนะครับ?"



    เอ่อ…



   อายากะตามใจเขาแล้ว…



   ปล่อยให้เขาพาเธอไป….



   เสื้อผ้าที่ถูกถอดออก



   ริมฝีปาก สัมผัสต่างๆ



   และคำพูดที่คอยไถ่ถามตลอดทั้งคืน



   "ผมชอบนะครับ...อายะจังรู้สึกดีรึเปล่า?"



   ถ้าไม่รู้สึกดี



   ก็บ้าแล้ว







   สองร่างของสามีภรรยา ค่อยๆเป็นค่อยๆไปอย่างเชื่องช้า…



   ฝ่ามือของเขาประคองเอวของเธอ



   ค่อยๆถนอมไป….



   ริมฝีปากที่ประกบกันแลกเปลี่ยนความหวานล้ำ



    มือซ้ายข้างที่ว่าง…ของเจ้าบ่าว



   จับกุมกับเจ้าสาว



   ให้แหวนของทั้งคู่...กระทบสัมผัสกัน



   ไปตลอดคืน



   ตลอดคืนที่เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด เช่นเดียวกับทุกๆครั้งที่ทั้งคู่มีกันและกัน








||||||


อัพเช้าใช่ตื่นเช้า ตั้งเวลาอัพไว้ค่ะ ทุกคน…

สำหรับตอนนี้มาววอยากให้อ่านแบบช้าๆค่อยเป็นค่อยๆไปมากๆค่ะ 55555 มันเป็นตอนที่มาววเขินมากๆในหลายๆความหมาย


และอยากให้ระดับความรักมันไต่ขึ้นมาเรื่อยๆค่ะ (?)

สำหรับมาววนะคะ มาววอยากให้มันเป็นตอนพิเศษที่พิเศษกว่าตอนจบ 555555 อยากให้ทุกคนรู้สึกว่ามันยังสุดได้มากกว่าตอนจบ งงไหมคะ ค่ะ มาววก็งงตัวเองเหมือนกันค่ะ 5555 ไม่น่าเชื่อเลย


สารภาพว่าร้องไห้ระหว่างที่เขียน เขียนงานแต่งงานแต่ร้องไห้อ่ะ คิดดู ไม่เท่เลยเนอะ 5555555 ทั้งนี้เนื่องด้วยไม่มีประสบการณ์ ศึกษาฉากงานแต่งจากหนังอย่างเดียว หากมีอะไรผิดพลาดไป มาววขออภัยตรงนี้นะคะ ( เรฟชุดที่น้องอายะใส่ค่า -จิ้ม-)


ก่อนอื่นต้องขอแจ้งว่าจะเหลือ Q special อีกแค่สองตอนค่ะ

คือ Q special #8 ตอนพิเศษ / Q special #9 พูดคุยครั้งสุดท้ายนะคะ แจ้งให้ทราบล่วงหน้าไว้ก่อนเลย แง 555


ต่อมาท้ายที่สุดตรงนี้


มาววคงพาน้องอายะมาถึงวันแต่งงานไม่ได้ค่ะ ถ้าไม่มีทุกคน รักนะคะ สวัสดีวันเสาร์ค่ะ ❤


ปล. ใครมีความรู้ทางอิ้ง แนะนำมาววได้นะคะ ถ้ามาววตั้งชื่อตอนไวยากรณ์ผิด แง







TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

604 ความคิดเห็น

  1. #603 nongfaefae (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 เมษายน 2564 / 16:50

    คืออ..... จา ร้อง แล้วว

    ฮื่ออออออออ คุโรจี้!!!! หนู มัมหมีคนนี้มีความสุข งื่ออออ
    #603
    0
  2. #538 chu-harmony (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 11:00

    ประโยค "เริ่มกันเลยไหม" ฮือ เขิน~
    #538
    1
    • #538-1 มาวว(จากตอนที่ 49)
      13 พฤษภาคม 2563 / 12:54
      เป็นประโยคที่บ่งบอกอะไรหลายๆอย่างมากเลยค่ะ แง
      #538-1
  3. #512 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 01:53
    กรี๊ดเดดดดดดด เค้าเเต่งงานกันเเล้วค่ะกัปตัน!!!!! ลูกเรือรู้สึกคุ้มค่ากับกายพายเรือมากค่ะ!!!!!!! เเต่ยังไม่ถึงฝั่งหรอกนะ เพราะว่าๆๆๆๆๆๆๆๆ ยังไม่เห็นเพื่อนเล่นของเซย์จิเลยค่ะ!!! อย่าลืมนะคะเซย์คุงบอกให้มีเพื่อนให้เซย์จิไวๆ. ลูกเรือก่รออยู่ค่าาา


    เเง่งงบอกรักไรท์ รักนะคะ ขอบคุณมากที่เเต่งอะไรดีๆ เเบบนี้ให้อ่าน เเถมครบทุกคนดู อุเเง้ ขอยกฟิคนี้ขึ้นหึ้งเลยค่ะเเม่
    #512
    1
    • #512-1 มาวว(จากตอนที่ 49)
      10 พฤษภาคม 2563 / 11:17
      ใช่ค่ะ เขาแต่งงานกันแล้ว แง เหลืออีกมิชชั่นคือเด็กน้อยค่ะ!
      ลูกเรือรอเตรียมช่วยเลี้ยงหลานแล้ว!
      แง ขอบคุณสำหรับความรักมากๆเลยนะคะ ดีใจที่ฟิคเล็กๆของมาววได้รับความรักจากคนอ่านมากๆเลยนะคะ!
      #512-1
  4. #508 2547gril (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 15:55

    แม่!! เค้าแต่งงานกันแล้วแม่ กรี๊ดดดดด!!! OMG เขิน!! กัปตันคิเสะคะทำไมคุณได้แต่งงานทีหลังล่ะคะ555
    #508
    1
    • #508-1 มาวว(จากตอนที่ 49)
      9 พฤษภาคม 2563 / 17:05
      กัปตันรอเรือตัวเองขึ้นฝั่งค่ะ แง 555555
      #508-1
  5. #507 LucyTaylor (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 11:42
    เหมือนเติบโตไปพร้อมกัน จะร้องไห้เหมือนกันค่ะ! พอน้องได้แต่งงาน ดีใจด้วยนะอายะจัง ที่ได้แต่งงานกับคนที่เลือก มีความสุขมากๆนะคะ
    #507
    1
    • #507-1 มาวว(จากตอนที่ 49)
      9 พฤษภาคม 2563 / 17:05
      ดีใจกบัน้องมากๆดลยค่ะ อวยพรให้น้องมีความสุขมากๆ
      ทางนี้คือสวมวิญญาณคุณแม่แล้ว แง
      #507-1
  6. #506 คนหลับมืออาชีพ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 11:38
    ดีใจจริงๆในที่สุดน้องก็ได้เเต่งกับเขาเเล้ว ฮือ เหมือนได้ส่งลูกสาวยังไงก็ไม่รู้ เเต่น้องยังไม่ทิ้งลายเเฟนคลับคิเสะเลยนะ
    #506
    2
    • #506-1 มาวว(จากตอนที่ 49)
      9 พฤษภาคม 2563 / 17:01
      น้องได้แต่งแล้วค่ะ !555 แต่น้องก็ยังมองว่าคิเสะคุงหล่อเหมือนเดิมนะคะ!
      #506-1
  7. #505 91250 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 10:30

    ในที่สุดก็แต่งซักทีนะคะ แต่ไม่คิดว่าอีกสองคู่จะไวไฟไปไหนยิ่งของอาคาชิคนพี่นี่เอิ่ม... แต่ชั่งมันเถอะนะคะ ตอนหน้าคงมีการคลอดลูกด้วยสินะคะ
    #505
    1
    • #505-1 มาวว(จากตอนที่ 49)
      9 พฤษภาคม 2563 / 16:59
      สองคู่นั้นเขารีบค่ะ 555555
      ตอนหน้าจะเป็นยังไงก็มารอดูกันค่า
      #505-1
  8. #504 hayajihajime (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 09:52

    ปลื้มปิติมากที่น้องอายะมาได้ถึงจุดนี้ฮือออ มันอบอุ่นมากกก ทุกคนดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากเลยอ่ะแงงง มันดีอ่าาาา
    #504
    1
    • #504-1 มาวว(จากตอนที่ 49)
      9 พฤษภาคม 2563 / 16:58
      เหมือนส่งลูกสาวไปถึงฝั่งแล้วเลยค่ะ 5555
      เวลาก็ผ่านมาเกือบสิบปี มาววอยากให้ทุกคนดูโตขึ้นมากๆเลยค่ะ!
      #504-1
  9. #503 Violet.M (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 09:17
    งืออ~ รู้สึกปลื้มปิติ ยังที่เคยบอกว่ารู้สึกว่าทุกคนโตขึ้น ใช่ในวันนี้ทุกคนโตขึ้นจริงๆ ความคิดหลายๆอย่างดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น พูดแล้วจะร้องไห้ พวกเราทุกคนได้มาส่งยัยหนูอายะกับเท็ตสึยะเข้าเรือนหอแล้วนะ ได้เห็นมิตรภาพของรุ่นปาฏิหาริย์ รู้เลยว่าพวกเขาผูกพันกันจริง ซึ่งก็เหมือนกับเราตอนนี้ที่ผูกพันกับยัยหนูอายะ ดูแล้วเธอโตขึ้นจริงๆ คุณมาววคงดีใจที่ลูกสาวได้ถึงฝั่งฝากันแล้ว แต่เอาจริงตอนพิเศษตอนนี้แอบมีสปอยล์อยู่เบาๆ เนี่ย! อย่างนี้ก็ยิ่งอยากอ่าน แต่ดูแล้วคู่พี่ไฟกับนายน้อยนี่ไวไฟดีเนอะ คู่นายน้อยยังพอเข้าใจเพราะเป็นคู่หมั้น แต่พี่ไฟนี่ แรงมากจ้าาา ตอนนี้ขอแหมมมมมม~ให้ทุกคนก่อนนะ รักคุณมาววและทุกๆคนค่าาา
    #503
    1
    • #503-1 มาวว(จากตอนที่ 49)
      9 พฤษภาคม 2563 / 16:45
      สำหรับมาววทุกคนโตขึ้นมากแล้วค่ะ โดยเฉพาะอายะ แง 5555 เพราะยังไงเรื่องนี้ก็ผ่านมุมมองของเด็กสาวคนนี้มาโดยตลอด วันนี้เธอโตขึ้นแล้วนะคะ เข้าหอกับเท็ตสึยะแล้วด้วย! 5555
      ใช่ค่ะ ตอนพิเศษแอบสปอยล์อะไรเยอะอยู่นิดหน่อย พองาม (?) สองคนพี่สะใภ้กับน้องเขยนี่แรงคู่ค่ะ ไวคู่ 555
      ยังไงก็ตามรักทุกคนเหมือนเดิมเสมอค่ะ ขอบคุณกับความรักที่ให้มาววนะคะ
      #503-1
  10. #502 bitong3113 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 08:32

    ฮืออออ ร้องไห้เลย5555 อินโครตๆเลยครสนั้น

    #502
    1
    • #502-1 มาวว(จากตอนที่ 49)
      9 พฤษภาคม 2563 / 16:41
      มาววน้ำตาไหลเลยค่ะ อินมากเหมือนกัน 5555
      #502-1
  11. #501 Tatanabi (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 08:26
    อยากได้น้องครกเป็นของตัวเอง ไม่ไหวแล้วแม่
    #501
    1
    • #501-1 มาวว(จากตอนที่ 49)
      9 พฤษภาคม 2563 / 16:39
      มาววเองก็อยากได้เขาเช่นกันค่ะ แง 5555
      #501-1
  12. #500 JIBberellin (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 07:48

    อบอุ่นไปถึงขั้นหัวจัยย ฮืออออออมันดจีย์
    #500
    1
    • #500-1 มาวว(จากตอนที่ 49)
      9 พฤษภาคม 2563 / 16:39
      //โค้งรับใจๆนะคะ อุอิ
      ดีใจที่ชอบค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ!
      #500-1
  13. #499 Kurokiko L. (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 06:42
    ตอนนี้คืออบอุ่นมั่กเลยยย ครก.ผู้ชายอบอุ่นนน ในที่สุดก็แต่งงานกันแล้ววว
    #499
    1
    • #499-1 มาวว(จากตอนที่ 49)
      9 พฤษภาคม 2563 / 16:36
      หลังจากเชียร์กันมาหลายตอน พวกเขาก็ได้แต่งงานกันแล้วค่ะ!
      #499-1
  14. #498 jaomali (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 06:22
    อบอุ่นจังค่ะ T T
    #498
    3
    • #498-1 มาวว(จากตอนที่ 49)
      9 พฤษภาคม 2563 / 16:36
      มาววเป็นสายอบอุ่นค่า 5555
      #498-1
    • #498-3 มาวว(จากตอนที่ 49)
      9 พฤษภาคม 2563 / 16:37
      เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว
      #498-3
  15. #497 岭飞 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 06:09
    อบอุ่นมากกกกก อ้ากกก เขินนน
    #497
    1
    • #497-1 มาวว(จากตอนที่ 49)
      9 พฤษภาคม 2563 / 16:35
      ดีใจที่ชอบนะคะ มาววเองก็อยากให้บรรยากาศออกมาอบอุ่นประมาณนี้แหละค่ะ 555
      #497-1