Fanfic KNB || Best Part [ Kuroko × OC ] 《 END

ตอนที่ 42 : Q39

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 819
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    30 เม.ย. 63






Q39






    ราคุซันขอเวลานอก



    ความผิดของมายุสุมิคือการปล่อยให้เท็ตสึยะกลับมาจืดจางได้ ถ้าเป็นเธอ เธอก็คงจะตัดสินใจเอาพี่ปีสามคนนั้นออกจากสนาม คงไม่ปล่อยให้เขายังเล่นอยู่หรอก



    แต่ก็รู้สึกผิดคาดอยู่เหมือนกันที่เขายังกลับลงสู่สนาม



    "น่าแปลกเนอะ ว่าไหม?"



    "คิดเหมือนกันเลย"



    เป็นทีมไหน ถ้าเจอแบบนี้ ก็คงถอดมายุสึมิออกน่ะแหละ แต่ว่าตอนดูระหว่างพัก เธอก็เห็นสองพี่น้องอาคาชิคู่นั้นดูเถียงอะไรกันก่อนจะหมดเวลาด้วย…



    เป็นไปได้ไหมนะที่อาคาชิ B2 เถียงว่ามายุสึมิไม่ควรจะลงต่อ แต่อาคาชิ B1 ที่เป็นคนที่ต้องการให้มายุสึมิลงต่อ ก็น่าจะมีผลเพราะ… สาวผมแดงที่ม้านั่งดูทำหน้าปลงๆเนือยๆหลังเริ่มเกม



    แล้วถ้าเป็นแบบนั้น มีเหตุผลอะไรที่จะให้ปีสามคนนั้นอยู่ในสนามแข่งอีก อาคาชิ B1 กำลังคิดอะไรอยู่?



    และคำตอบก็ถูกไขออกมาได้



    ตอนแรกอายากะคิดว่าอาจเป็นเพราะมายุสึมิอาจใช้โอเวอร์โฟล์วแบบเท็ตสึยะ แต่เปล่าเลย ไม่ใช่เลยสักนิด ไม่ใช่เลย แต่มันเป็นเพราะมายุสึมิยังเป็นประโยชน์ในฐานะเหยื่อล่อต่างหาก



    ...โหดร้ายมากเลยนะเว้ย



    "โหดร้ายชะมัดเลย หมอนั้น…"



    หนุ่มผมสีน้ำตาลพูดออกมา



    จะว่าไป...ก็เพราะมีอดีตกับคนในสนามด้วยสินะ



    ตอนนี้มายุสึมิถูกใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่ อายากะแอบสงสารเงาของราคุซันน้อยถึงปานกลาง เพราะงานของเขาก็แค่การไปยืนในเป้าสายตาของคางามิเท่านั้นเอง



    "ถ้าเป็นฉัน ฉันคงสติแตกไปแล้วแน่ๆเลยค่ะ"อายากะว่า "ฉันนับถือเขานะ...ที่เขายังมีความรับผิดชอบในฐานะนักกีฬาเหลืออยู่"



    คำว่าหน้าที่



    ความรับผิดชอบ



    อายากะมองดูเกมของเซย์รินที่กำลังตามราคุซันยี่สิบแต้ม ถ้ายังหยุดเกมบุกของราคุซันไม่ได้ ก็คงหวังที่จะยังชนะไม่ได้ ถ้าเราอยากจะตีตื้นขึ้นมา เราก็ต้องชนะให้ได้เท่านั้นแหละ



    ตอนนี้ฮายามะมาประจันกับรุ่นพี่อิสึกิ



    และอายากะก็รู้สึกเอ๋อออกมา



    เอ่อ…



    พ่อหนุ่มผมทองคะ นายขำอะไรของนายกัน!? ละ แล้วทำไมถึงขำแบบจริงจังขนาดนั้น?!



    หรือว่า...มุกของพี่อิสึกิเหรอคะ?



    แต่ว่าเธอก็เห็นว่าราชันย์ไร้มงกุฎคนนั้นไวมากและผ่านรุ่นพี่อิสึกิไป แม้รุ่นพี่จะรู้อ่านการเคลื่อนไหวได้ แต่ว่าดูเหมือนจะยังไม่ทันซะเท่าไร



    แต่ท่าทางของพี่อิสึกิมันดูไม่ได้ยอมแพ้หรอก



    แสดงว่าต้องมีแผนอะไรแล้วแน่ๆ



    ฮายามะผ่านไปได้ในทุกครั้งที่มีการดวลกับรุ่นพี่



    "ดูเหมือนว่ารุ่นพี่ของเธอจะไม่ได้ใช้ความสามารถของตัวเองมองอ่านการเคลื่อนไหวที่ผ่านมาของฮายามะเลยนะ"



    "และก็ดูเหมือนจะหาทางหยุดได้แล้วด้วยค่ะ"



    อายากะคิดว่าจะมีทางไหนที่จะสามารถหยุดพ่อหนุ่มผมทองในสนามได้บ้าง เธอมองฮายามะที่ผ่านรุ่นพี่ไปได้ มีเท็ตสึยะมาดักรอเอาไว้



    และอีเกิ้ลสเปียร์ของรุ่นพี่อิสึกิ



    ต้องยอมรับเลยว่าฮายามะเร็วจริงๆ ทั้งๆที่รุ่นพี่อิสึกิสามารถอ่านเบื้องหลังออกไปได้หลายตลบแล้วแท้ๆ แต่ว่า...ตรงนั้นก็เป็นอาณาเขตของคางามิ



    เราสามารถหยุดการบุกของราคุซันได้



    อีเกิ้ลอายส์นอกจากจะใช้อ่านในเกมรับแล้ว ก็ใช้อ่านในเกมรุกได้นะ! ตอนนี้เราตามราคุซันอยู่สิบแปดแต้ม



    ตอนนี้ทุกคนในสนามถูกประกบ โดยบอลอยู่ในมือของฮายามะ และการตัดสินใจที่ผิดพลาดของหนุ่มผมทองก็คือการส่งบอลให้มายุสึมิ



    รู้ไหมว่าผิดพลาดยังไง?



    เพราะอายากะเห็นน่ะสิ ว่าใครที่กำลังประกบปีสามเพียงคนเดียวในสนามคนนั้นอยู่



    พูดแค่นี้...คงจะเดาออกแล้วใช่ไหม?



    ก็คือเท็ตสึยะที่ตัดลูกแล้วส่งให้เซย์รินทำแต้ม



    อายากะสังเกตเห็นความโกรธของเขา แต่ว่าหนุ่มผมทองก็จะตัดสินใจถอยในการทำแต้มแล้ว



    แต่จะว่าไป...แต้มเราก็ยังห่าง ระยะห่างของแต้มมันดูมากเกินไป ยังไง ก็ต้องการสามแต้มจากรุ่นพี่ฮิวงะอยู่ดี เพื่อลดระยะห่างของแต้ม



    ยิ่งถ้าราคุซันคิดจะตอกฝาโลงเราด้วยสามแต้มก็…



    แต่รุ่นพี่โคงะมีปฏิกิริยาตอบสนองไวมาก เขามีเซ้นส์ทางกีฬาดีเลย ทั้งๆที่เขาเริ่มเล่นบาสตอนปีหนึ่ง ประสบการณ์ของเขาน้อยมากถ้าเทียบกับทุกคนในสนามตอนนี้



    แต่ก็มีสัญชาตญาณสัตว์ป่านะ แต่ว่า….เป็นแมว



    และดูเหมือนรุ่นพี่โคงะจะดูออกว่ามิบุจิจะใช้ท่าชู้ตแบบไหน ตอนนี้การเล่นเกมของเซย์รินดูอึดอัด อาจเพราะว่าเราเสียเปรียบอยู่มาก ถ้าเทียบกัน เพราะอาณาเขตการทำแต้มของเราน้อยมากตอนนี้



    รุ่นพี่โคงะกับมิบุจิ เรโอะ เจอกันอีกครั้งนึง และ ท่าที่มิบุจิเลือกใช้ก็คือสุญญากาศ



    ท่าที่ทำให้เราไม่สามารถขยับตัวได้



    ซึ่งสิ่งที่เกิดขึ้นคือการที่รุ่นพี่กระโดดขึ้นไปได้ แม้จะกระโดดเอื้อมไม่ถึงก็ตาม แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม…



    "ตอนนี้พลาดโอกาสครั้งแรกและครั้งเดียวไปแล้วแหละ"



    "ใช่ค่ะ เพราะไม่ว่าจะเหตุผลอะไรที่ทำให้รุ่นพี่โคงะหลุดจากสุญญากาศได้ แต่มิบุจิน่าจะรู้แล้วว่ายังไงรุ่นพี่โคงะก็ไม่สามารถบล็อกได้ เพราะเหตุผลทางกายภาพ"



    เพราะรุ่นพี่โดดไม่สูง เอื้อมไม่ถึงมิบุจิ...และรอบต่อๆไปมิบุจิจะต้องใช้สุญญากาศเพื่อตอกฝาโลงของเราแน่ๆ



    "แต่ดูเหมือนมือชู้ตคนเก่งของทีมเธอจะดูออกแล้วนะ"



    อายากะหันไปมองรุ่นพี่ที่ลุกขึ้นจากม้านั่ง



    ถึงรุ่นพี่ฮิวงะจะได้ไปตั้งสี่ฟาล์ว แต่เขาไม่ยอมแพ้หรอก ตอนนี้หมดเวลาพักทุกคนต่างลงสนามไปอีกครั้ง เธอดูพลังใจของพวกเขา ยิ้มออกมาบางๆ



    นี่เป็นควอเตอร์สุดท้าย



    ตราบใดที่ยังไม่ยอมแพ้ ก็ยังมีหนทางจะชนะ โดยพอมาถึงรุ่นพี่ฮิวงะก็เปิดเกมด้วยลูกชู้ตสามแต้ม เขาดูไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะทำแต้ม มันเร็วมาก



    ฟอร์มเฉียบคมมากค่ะ กัปตัน



    และก็เป็นการดวลกันของมือชู้ตทั้งสองทีม อายากะเห็นแล้วว่ารุ่นพี่ดูออกแล้วว่าท่าชู้ตทั้งสามแบบเป็นอย่างไร



    "ฟอร์มตอนตั้งท่าทั้งสามท่าจะเหมือนกันหมด มีจุดการทิ้งน้ำหนักที่ต่างกัน และการทิ้งน้ำหนักจะบอกได้ว่ามิบุจิจะเลือกท่าไหน"



    เธอพยักหน้าฟังโองิวาระที่อธิบาย ก่อนจะเม้มปากมองรุ่นพี่เทปเปย์ที่ทุ่มพลังสุดตัวในการหยุดเนบุยะเซ็นเตอร์ฝ่ายตรงข้าม…



    และก็ทำได้สำเร็จ



    แต่ถึงมิบุจิจะดูหงุดหงิดแต่ไม่ได้ฟิวส์ขาดอะไร



    และเป็นศึกของมือชู้ตอีกครั้ง อายากะเชื่อเลยว่าคราวนี้มิบุจิจะต้องใช้ท่าชู้ตของสุญญากาศ และ ตอนนี้รุ่นพี่ฮิวงะก็ดูออกหมดแล้วถึงความลับของสุญญากาศ



    อายากะแทบจะกรี๊ดตอนรุ่นพี่ฮิวงะกระโดดขึ้นไปปัดลูกชู้ตได้



    เราฝ่าแนวรับเจาะเข้าตรงกลางได้แล้ว รุ่นพี่คิโยชิฝ่าเข้าไป เมื่อถูกขวางก็ส่งกลับไปหารุ่นพี่ฮิวงะที่ไร้คนประกบ



    แค่สีหน้า จังหวะ การปล่อยลูก



    ก็พนันได้เลยว่าลูกนี้ต้องลง



    แต่อาคาชิ B1 ก็ยังนิ่ง…



    ไม่พูดอะไร ไม่บุกเข้าไป… เพราะอาณาเขตโซนของคางามิที่หนุ่มผมแดง ตาสองสียังเจาะเข้าไปไม่ได้



    แต่ว่า...ไม่มีทางเลยที่ราคุซันจะจบลงแค่นี้



    ตอนนี้เซย์รินตามอยู่สิบแต้ม



    "บรรยากาศของราคุซันดูแปลกตาไปนะ"



    "อาคาชิต่างหากที่แปลกไป…"



    เธอตอบตามที่ตัวเองคิด



    อาคาชิ B1 หยุดการบุกของคางามิ และเขาก็เข้าโซนไปแล้ว...ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก อาคาชิ B1 เข้าโซนค่ะ ทุกคน แถมบุกไม่หยุดด้วย



    บุกเข้าไปจนทำแต้มได้



    "ขนาดไม่พึ่งพา เพื่อนร่วมทีม…"



    "หรือไม่ก็เล่นคนเดียวอาจแข็งแกร่งกว่าก็ได้…"



    จากนั้นทีมของเธอก็ขอเวลานอกพัก



    อายากะมองไปที่ม้านั่งของทีมอีกครั้ง ดูจากความรู้สึกที่ส่งผ่านออกมา ดูไม่น่าเป็นห่วงเลย เมื่อเห็นทุกคนใช้หมัดแตะตามตัวที่เอสของเซย์ริน



    ถ้าจะให้พูดตามตรง ยอมรับเลยว่าตอนนี้ดูยังไงก็เป็นศึกของเอสราคุซันและเอสของเซย์รินที่ต้องสู้กันไปข้าง



    เราตามทางนั้นอยู่สิบสองแต้ม



    อายากะหรี่ตาลงเมื่อเห็นว่ากัปตันของราคุซันนั้นเล่นคนเดียวทั้งเกมรุกและเกมรับ คนๆนั้นเติมทรูมารึเปล่าเนี่ย...ทำแต้มลงไปได้อีก



    แต่ว่าเล่นคนเดียวแบบนี้…



    อืม



    สถานการณ์ตอนนี้ขึ้นอยู่กับการดวลในฐานะเอสที่ใช้โซนเหมือนกัน ก็เหมือนตอนแมตช์ของโทโอ แต่ตอนนั้นมันสูสีกันมาก แต่ตอนนี้...ที่ดูต่างกันเพราะอาคาชิมีดวงตานั้น



    และคางามิตอนนี้ก็ดูกดดันตัวเองเอามากๆ จนรู้สึกสงสารเลย



    มันจะมีทางเป็นไปได้บ้างไหมนะ?



    แต่ว่า



    อย่างที่เธอเคยบอกไปว่าเธอจะเชื่อ เพราะทีมนี้มีหมอนั้น มีเงาที่ไม่เคยคิดจะยอมแพ้



    มันจะต้องมีทางที่จะชนะสิ



    และอายากะก็เห็นทางนั้นเมื่ออาคาชิบุกเข้าไป คางามิเข้ามาขวางอยู่ข้างหน้าและเท็ตสึยะที่อยู่ด้านหลัง



    หรือว่า…



    ใช่ ใช่จริงๆด้วย



    เท็ตสึยะไม่ได้มองอาคาชิ แต่มองไปที่คางามิ คาดเดาการเคลื่อนไหวของเพื่อนคู่หู และไปดักในทางตรงข้าม



    คาดเดาอนาคตของเพื่อนร่วมทีมผ่านดวงตาสีฟ้าสวยของเขาที่มักจะมีแต่ความมุ่งมั่นที่จะชนะ เป็นคนที่ทำให้ทึ่งได้ตลอดเลยจริงๆ



    เขาปัดลูกของกัปตันราคุซันได้สำเร็จ เซย์รินบุกเข้าไปอย่างรวดเร็ว อายากะสัมผัสได้ถึงความช็อคของหนุ่มผมแดงในสนาม



    แต่เขาก็ตามกลับไปด้วยความเร็ว



    ซึ่งอายากะมั่นใจว่าการบุกของเซย์รินในคราวนี้ อาคาชิ B1 ก็คงจะหยุดไม่ได้



    เพราะอาคาชิ B2 ที่ไม่ได้มีทีท่าสงบ เธอเข้าไปคุยกับโค้ชของทีมตัวเอง…



    ความพยายามของอดีตกัปตันรุ่นปาฏิหาริย์ดูไม่ได้ผล เซย์รินได้แต้มแล้ว



    และอายากะก็เห็นความเปราะบางของหนุ่มผมสีแดงที่ช็อคจนเล่นอะไรก็ดูเป็นไปไม่ได้ดั่งใจ…



    "นักกีฬาที่ชนะมาตลอด...พอถึงจุดที่แพ้ก็จะช็อคน่าดูเลยนะ" หนุ่มผมน้ำตาลค่อยๆพูด



    เพราะมันคือความพ่ายแพ้ครั้งแรกของจักรพรรดิ์ เขาดูช็อค สับสน อายากะยิ่งเห็นผู้จัดการสาวผมแดงที่กำลังโวยวายเขย่าตัวโค้ชของราคุซันที่ยังไม่ยอมขอเวลานอก



    อายากะมองแต้มที่ตามไม่มาก



    เราหายใจรดต้นคอของราคุซันแล้ว



    ตามแค่ลูกเดียวเท่านั้น ลูกเดียวที่เหลือเวลาเพียงห้านาที



    เซ็นเตอร์ของราคุซันกระชากคอเสื้อของกัปตันทีมโวยวาย ก่อนเสียงสัญญาณขอเวลานอกจะดังขึ้นมา



    เธอมองไปที่ม้านั่งของราคุซัน สาวผมแดงที่หน้าตาคล้ายคลึงกับพี่ชายฝาแฝดที่เดินเข้าไปกอดพี่ชายของตัวเองลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆก่อนจะพาไปที่ม้านั่ง ปล่อยให้อาคาชิ เซย์จูโร่ได้ใช้เวลาคิดกับตัวเอง



    ถึงจะแสดงท่าทางออกมาว่าไม่ชอบกัน ไปถึงขั้นทะเลาะกัน แต่ดูๆแล้ว ฝาแฝดคู่นี้ไม่ได้เกลียดกัน อายากะแค่มองก็รู้ รู้ตั้งแต่ตอนที่สาวผมแดงแสดงท่าทีโวยวายกับโค้ชมาตั้งแต่ก่อนพี่ชายจะช็อคขนาดนี้



    อายากะเห็นมายุสึมิเข้าไปพูดอะไรสักอย่าง เธอละสายตาเปลี่ยนกลับมาดูม้านั่งของทีมตัวเอง



    "มันจะโค้งสุดท้ายแล้วจริงๆเหรอ?"



    เธอรำพึงตอนมองที่สกอร์สลับกับม้านั่งของทั้งสองทีม



    จะว่าไปตอนหาข้อมูลมาเมื่อคืน… สองฝาแฝดเกิดมาในตระกูลดัง ยืนอยู่เหนือคนอื่นมาตั้งแต่เด็ก สิ่งที่ยึดเหนี่ยวหัวใจของเด็กสองคนได้ก็คือแม่ แต่เมื่อแม่ของทั้งคู่เสีย ก็ไม่ได้รับเวลาเพื่อเยียวยาจิตใจกันทั้งคู่ สิ่งที่ทั้งสองคนได้รับจากแม่ก็คือบาสเก็ตบอล



    ดังนั้นตอนที่เขากอดกัน อายากะก็เข้าใจ



    แต่ว่าถึงจะน่าสงสารขนาดไหน



    ถึงเธอจะเห็นใจ ฝาแฝดอาคาชิ



    แต่เธอไม่ยอมหรอก…



    ไม่ยอมที่จะเห็นเซย์รินแพ้เลยสักนิด



    "นี่ ฉันถามอะไรหน่อยได้ไหม?"



    "ว่าไง?"



    "เธอกับคุโรโกะเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆเหรอ?"



    คำถามยอดฮิตรึไงวะ…



    "เป็นคนคุยเหรอ? หรือ แฟน?"



    ยัง ยัง ไม่หยุด



    "ถ้าสมมุติว่าคุโรโกะชนะนัดนี้ เธอก็จะได้แฟนเป็นแชมป์วินเทอร์คัพรึเปล่า?"



    "สมมุติอะไรเล่า ต้องชนะสิ!"



    "ไม่เถียงเรื่องชอบกันด้วย"



    โอ๊ยยย 



    โองิวาระ ชิเงฮิโระ ทำเธอสมาธิแตกกระเจิงแล้วนะ!



    อายากะไม่อยากจะเถียงอะไรต่อ พอกลับมามองที่สนาม บรรยากาศของอาคาชิ B1 ก็ดูเปลี่ยนไปแล้ว



    ราวกลับว่า...เขาได้เปลี่ยนไปเป็นอีกคน



    อ่า ไม่ใช่สิ



    กลับไปเป็นคนก่อนหน้านี้ต่างหาก



    กลับไปเป็นตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง



    และยิ่งน้องสาวฝาแฝดที่เข้าไปกอดอีกครั้งแล้วผละออกเร็วๆ ยิ่งทำให้อายากะรู้สึกมั่นใจ



    แม้ตอนนี้ทางเซย์รินจะยังไม่ได้สังเกตเห็นก็ตาม






|||||


แมตช์ราคุซันยาวมากค่ะ 55555 จากใจยัยมาววเลย

แต่ตอนนี้ Q39 ถึง Ss.3 จบตอนที่ 23 ค่ะ 

และพรุ่งนี้จบแมตช์ราคุซันแน่นอน 55555 คิดดูแล้วกันนะคะ

ใช้เวลาเกือบอาทิตย์นึงคือแมตช์ราคุซันยังเขียนไม่จบ 55555


พูดถึงตอนนี้แอบสอดแทรกเรื่องของสองพี่น้องฝาแฝด

(ซึ่งรายละเอียดเจาะลึกจะอยู่ในเรื่องของคางามิที่ผ่านมุมมองแฝดน้องค่ะ เป็นกำลังใจให้ยัยมาววขยันกันนะคะ5555)


พอถึงตรงนี้ก็เริ่มพูดอะไรไม่ออกเท่าไรเลยค่า 55555

แต่เขียนแมตช์ราคุซันด้วยความให้ยัยหนูได้พูดคุยกับโองิวาระ

จริงๆเพราะยังไม่ได้สนิทอะไรกันมากมาย ก็เลยพูดกันพอเป็นพิธีนิดหน่อยค่ะ แต่อาจเป็นเพราะจิตวิญญาณของชาวเรือ (?) ที่ทำให้ชิเงะคุงแอบแซวๆน้องอยู่บ้างนิดนึง แฮร่


ถ้าถามมาววนะ นัดนี้น่ะ มาววเชียร์ทั้งสองทีม เลือกไม่ได้

ราคุซันเขามีศักดิ์ศรีของความเป็นที่หนึ่ง ปล่อยของเต็มที่แล้วด้วย

ส่วนเซย์รินก็ตามมาตลอดแต่ต้น ถ้าจะต้องเห็นทีมนี้แพ้ใจก็หวิวนะคะ มันเลยสองจิตสองใจ แง

#มาววรักสองทีม


มาจนถึงจุดสุดท้ายแล้ว ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีให้มาววเขียนมาจนถึงตรงนี้ได้นะคะ แล้วเจอกันอีกที ตอนหน้าค่า รักทุกคนแบบทุกวันที่ผ่านมาเสมอค่า ❤






TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

604 ความคิดเห็น

  1. #416 Violet.M (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 09:30
    กำลังซึ้งๆกับแฝดอาคาชิ น้ำตาจะไหล แต่พอพี่แกแซวเท่านั้นล่ะ ยิ้มพร้อมกับมีน้ำตาคลออยู่ที่ตา จนคนที่บ้านถามว่าเป็นอะไร เราเขาใจเลยว่าเวลาที่ชนะตลอด มีโอกาึมากกว่าอีกคน แล้วอยู่เกมส์ผลิก จำได้ว่าตอนนั้นแข่งวอลเลย์บอลงานกีฬาสีรอบชิง แล้วทีมฝั่งตรงข้ามมีโอกาสชนะมากกว่า แล้วทีนี้ทีมเราชนะ ทีมฝั่งตรงข้ามร้องไห้เลย โดยในทีมมีเพื่อนเรา เราก็เข้าใจ แต่ที่ทีมเราชนะน่าจะเป็นเพราะเชื่อใจกันมากกว่าอีกทีม ยังไงก็สู้ๆนะคะคุณมาวว จบเรื่องนี้ยังเหลืออีก7
    #416
    1
    • #416-1 มาวว(จากตอนที่ 42)
      1 พฤษภาคม 2563 / 10:37
      ฝาแฝดนี่ดึงซีนให้มันซึ้งได้จริงๆค่ะ คิดว่าไม่ต้องรู้รายละเอียดมาก แต่แค่เห็นกอดกันก็เข้าใจได้แล้ว แง มะร้องนะคะ!
      มาววเข้าใจตอนดูเมะมากเลยค่ะ เราคุมเกม เราจะชนะ เรามีแผนสำรอง มีไพ่ตายใบสุดท้าย แต่ไพ่ใบสุดท้ายที่มีไว้ต่อกรก็ถูกทำลาย มันเลยยิ่งเฟลลงไป
      ค่ะ มาววสู้ค่ะ5555
      แล้วก็จบเรื่องนี้ยังเหลืออีก 7
      จบแต่ไม่จบ - getsunova
      #416-1
  2. #415 Kurokiko L. (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 06:01
    ฝาแฝดแบบบบ เค้ากอดกัน เป็นอะไรที่ดูอบอุ่นดีนะคะ
    #415
    1
    • #415-1 มาวว(จากตอนที่ 42)
      1 พฤษภาคม 2563 / 10:33
      เป็นซีนครอบครังที่อบอุ่น ปุ้กปิ้กค่ะ 555
      #415-1
  3. #414 ภจญภัยกับท่านจี้♡ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 03:23
    แงงงง ฉากที่เจ้าอาคาชิB2เขย่าตัวโค้ช ทั้งตอนเดินเข้าไปกอดคืออบอุ่นหัวใจมาก ทะเลาะกันหนักหรือไม่ถูกกันมากแค่ไหนยังไงก็คือพี่น้องกันรักกันอยู่ดีแหละเนอะ กอดโอ๋โอ๋นะคะเด็กๆㅠㅠ ส่วนตอนท้ายนี่แอบปิดปากขำความร้อนรนของยัยหนู อีกนิดเดียวที่น้องครกขอไว้ก็จะใกล้เข้ามาแล้วน้าอายะจัง //ไม่ได้เม้นตั้งหลายตอนพึ่งกลับเข้าเด็กดีวันนี้เพระติดหนังกราบขอโทษที่อกไรท์งามๆเลยนะคะ อุแง้ ยังไม่ได้ลืมนะคะ!
    #414
    1
    • #414-1 มาวว(จากตอนที่ 42)
      1 พฤษภาคม 2563 / 10:33
      ฉากนั้นมาววยกให้เป็นฉากของครอบครัวค่ะ ยังไง ก็เป็นสองพี่น้องที่ช่วยกันยึดเหนี่ยวจิตใจอีกคนมาตลอด ฮึบ ตอนท้ายมีคนลนหนึ่งอัตราค่ะ 555 นิดเดียวเท่านั้นค่ะ นิดเดียวจริงๆ !
      ไม่เป็นไรค่า มาววเข้าใจๆๆ ดีใจที่ยังไม่ลืมกันนะคะ แง
      #414-1
  4. #413 91250 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 23:53
    เป็นฝาแฝดที่น่ารักดีนะคะฮุๆ แต่ว่ายอมรับใช่มั๊ยค่ะว่าเป็นแฟนของแชมป์วินเทอคัพน่ะค่ะ
    #413
    1
    • #413-1 มาวว(จากตอนที่ 42)
      1 พฤษภาคม 2563 / 10:30
      น่ารักเพราะจริงๆไม่ได้เกลียดกันเนี่ยแหละค่า 5555
      ขนาดนี้ยังจะให้ยอมรับอีกเหรอคะ--//ผิด
      #413-1
  5. #412 bitong3113 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 23:16

    วันนี้อัพตั้ง2ตอนน สุดยอดดด แมตช์นี้เป็นแมตช์ที่ลุ้นจนเหนื่อยเลยค่ะ555 แมตช์โปรดเราเลย

    #412
    1
    • #412-1 มาวว(จากตอนที่ 42)
      1 พฤษภาคม 2563 / 10:29
      ตอนแรกที่อัพ อัพผิดเวลาค่า แต่ตอนนี้มาตามเวลา 555
      #412-1
  6. #411 I need มาม่า!! (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 23:04
    อะเฮือก--- เลื่อนอ่านไปคือใจมันลุ้นระทึกเหมือนตอนดูในอนิเมะเลยจริงๆค่ะ กดดันมาก หายใจไม่ทั่วคอเลยค่ะ

    เชียร์ทั้งสองทีมนะคะ แต่ในเมื่อพระเอกอยู่ทีมไหนแล้วต่อให้เป็นลาสบอสก็ตามสกิลพระเอกย่อมทำงานค่ะ!!

    สงสารพี่มายุในตอนนั้นเลยค่ะที่ถูกใช้เป็นเหยื่อเบนความสนใจไป ถึงพี่แกจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรก็ตามแต่สาวกเจ็บแทนนะคะ! รู้มั้ย!!

    มาหวีดช่วงเจ้เรโอะจำได้ว่าช็อตมองสัญชาตญาณสัตว์ป่าของโคงะเซมไปคือขำลั่นค่ะ ฮายามะเป็นเสือดาว คางามิเป็นเสือ อาโฮ่เป็นเสือดำ ตัดมาทางนี้ อือฮือ5555 แมวป่า

    ช่วงตัดไปอดีตนายน้อยเป็นอะไรที่เจ็บปวดมากจะร้อง ตอนอ่านมังงะคือน้ำตาซึม แต่พอเป็นเมะคือน้ำตาร่วงค่ะ โอ๋ๆทั้งB1 B2น่าค่า เดี๋ยวมีคนมาดามใจทั้งคู่หลังจากแพ้ไปนะ

    เม้นยาวไปหน่อยแต่ก็คุ้มสำหรับที่นีดนั่งจ้องโทรศัพท์รอคูมมาววมาอัพพอดีเลยค่ะ สู้ๆต่อไปนะคะ!! เป็นกำลังใจให้ตลอดค่ะ!!!
    #411
    1
    • #411-1 มาวว(จากตอนที่ 42)
      1 พฤษภาคม 2563 / 10:28
      สารภาพว่ามาววนั่งกรอวนดูอนิเมะซ้ำ แล้วแกะออกมา ตอนแกะคือระทึกเอง
      แกะไปดูไป คือ ดูเพลินกว่าแกะฉากออกมาเขียนอีกค่า 55555

      ค่ะ สกิลพระเอกเปิดใช้งาน 555
      สาวกพี่มายุแบบมาววฉากนั้นคืออยากจะร้องไห้มากๆเลยค่ะ 55555
      ส่วนซีนเจ๊เรโอะคือเท่มาก แต่ฉากสัญชาตญาณคือขำไม่ไหว

      ซีนตัดไปอดีตนี่เจ็บค่ะ รู้สึกสงสาร แง

      แง ขอบคุณสำหรับเม้นยาวๆนะคะ คุณนีด มาววขอบคุณสำหรับกำลังใจและการติดตามมากๆเลยนะคะ
      #411-1
  7. #410 LucyTaylor (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 22:57
    ได้เห็นโมเม้นพี่น้องกอดกันแล้วค่ะ ฮื่อ ชิเงะคุงไม่แซะยัยน้องสิ5555 น้องมองบนแล้วว
    อีกไม่กี่ตอนก็ใกล้จบแล้วสินะคะ แง ถึงจะจบแต่เราจะติดตามไปเสมอเลยนะคะ! จะตามอ่านทุกเรื่องเลยนะคะ!!TT

    รักคุณมาวค่ะ!
    #410
    1
    • #410-1 มาวว(จากตอนที่ 42)
      1 พฤษภาคม 2563 / 10:25
      โมเม้นกอดกันนี่ทำให้รู้ว่าต่อให้ทะเลาะกันแค่ไหนก็รักกันนะคะ 555
      ยัยหนูมองบนจริงค่ะ 555
      จากที่คาดๆ ก็น่าจะใกล้จบแล้วค่ะ !
      รักเช่นกันนะคะ
      #410-1