Fanfic KNB || Best Part [ Kuroko × OC ] 《 END

ตอนที่ 40 : Q37

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 812
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    28 เม.ย. 63







Q37







    อายากะติดต่อเบอร์เก่าของโองิวาระคุงไม่ได้ เธอพยายามไล่โทรหาเพื่อนคนอื่นๆในทีมที่อาจติดต่อกับเขาอยู่ตลอดคืน มีทั้งโดนด่าเพราะโทรมาหาตอนมืดค่ำ โดนหาว่าเป็นโรคจิต โดนปฏิเสธมากมายพอสมควรเลย



    เด็กสาวผมสีดำยกมือขึ้นขยี้หัวของตัวเองเล็กน้อย จริงๆก็ไม่เล็กหรอก เธอขยี้หัวตัวเองแรงพอสมควร และ ตอนนี้คงเป็นเบอร์สุดท้ายที่เธอจะติดต่อแล้ว อายากะมองเวลาบนหน้าปัดของนาฬิกาตั้งโต๊ะ ตั้งแต่กลับบ้านจนตอนนี้เวลาตีสองกว่าเธอก็ยังไม่ได้นอนเลย



    เธอพนมมือทั้งสองข้างหลับตา ก่อนจะตัดสินใจกดโทรไป คราวนี้ทางปลายสายไม่ได้รับสายในทันทีเป็นเวลาสักครู่อึดใจ เมื่อทางปลายสายรับโทรศัพท์ เด็กสาววัยสิบหกก็พยายามพูดคุยอย่างเป็นธรรมชาติ "สวัสดีค่ะ"



    อาจเป็นโชคดีหรือฟ้าเห็นใจที่เขาคนนั้นก็พูดคุยกับเธออย่างช้าๆไม่รีบร้อนอะไร อายากะค่อยๆเปิดประโยคสนทนาเรื่องที่ต้องการไป "คือรู้จักชิเงะคุงรึเปล่าคะ? คือฉันชื่อฮิโรโตะ อายากะค่ะ เป็นเพื่อนของคุโรโกะ...ที่เป็นเพื่อนของชิเงะคุง"



    [ คุโรโกะ…? เจ้าคนที่อยู่เทย์โค เพื่อนชิเงะน่ะเหรอ? ]



    "อ่า ใช่แล้วค่ะๆๆ!"อายากะเริ่มรู้สึกมีหวังขึ้นมา ทางปลายสายเงียบลง



    [ มีอะไรจะคุยกับชิเงะมันเหรอ? ]



    "มันเป็นเรื่องที่สำคัญมากๆค่ะ"เธอยืนยันออกไปด้วยเสียงหนักแน่นหวังให้ทางนั้นรับรู้ เขาเงียบไปครู่ก่อนจะตอบเธอ



    [ จดนะ เบอร์ใหม่ของเจ้าชิเงะน่ะ… ]



    ทางนั้นบอกเบอร์โทรใหม่ของโองิวาระ อายากะจดตามไป ทวนตัวเลขซ้ำๆก่อนจะกล่าวขอบคุณทางปลายสาย แต่คุยไปคุยมาได้ทั้งที่อยู่ปัจจุบัน อีเมล์ติดต่อปัจจุบันอีกด้วย



    ซึ่งอายากะเองก็ดีใจนะที่สามารถหาทางติดต่อกับทางโองิวาระคุงได้ หลังจากวางสายจากคนใจดีทางปลายสายเธอมองเวลาบนหน้าปัดอีกครั้ง  ตอนนี้เป็นเวลาตีสามครึ่ง เธอคิดว่าการโทรไปหาตอนนี้คงเป็นการที่จะรบกวนเอาเสียมากๆ เด็กสาวตัดสินใจเขียนเมล์ส่งหาโองิวาระ



    ใช้ความรู้สึกทั้งหมดกลั่นออกไปในระหว่างเขียนรู้อีกทีตอนที่กดส่งไปเวลาก็เกือบจะตีห้าเสียแล้ว เด็กสาวผมสีดำลุกจากเก้าอี้ไปทำอาหาร สรุปแล้วคืนนี้เธอก็ไม่ได้น้อยเลยสินะ คนเป็นแม่ตื่นมาก็แปลกใจที่เธอตื่นไวขนาดนี้



    ให้ตายสิ...กลัวเมล์ของตัวเองส่งไปไม่ถึงชะมัด



    แต่ว่า…



    "แม่คะ เดี๋ยวหนูจะไปต่างจังหวัดนะคะ"เธอบอกคนเป็นแม่ หลังจากเราทานอาหารเช้าในตอนหกโมงเสร็จ เธอไม่ได้รอคำตอบ รีบขึ้นไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเอง ทำธุระส่วนตัวลงมา ผมที่ถูกถักเป็นเปียเดี่ยวหลวมๆ โทรศัพท์แนบกับหูคุยกับโค้ชสาว "โค้ชคะ วันนี้ฉันอาจไปสนามช้าหน่อยนะคะ เผลอๆอาจเข้าไปในสนามไม่ทันก็ได้ โค้ชให้เท็ตสึยะมาบ้านฉัน มาเอาเอกสารการแข่งของราคุซันและกล่องมะนาวได้เลยนะคะ"



    จากนั้นเธอก็โดนโค้ชสาวด่าผ่านปลายสายออกมาจนหูแทบชา ลงท้ายด้วยคำว่า จะทำอะไรก็รีบๆไปทำ



    อายากะขนของที่จำเป็นไปเท่านั้น เธอออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็วไม่ได้ตอบคำถามของคนเป็นแม่ที่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรกับลูกสาวเพียงคนเดียวของตัวเอง 



    เธอมาทันรถเที่ยวที่ต้องการขึ้น อายากะตัดสินใจไปตามทางเป้าหมายที่ตัวเองเลือก สารภาพว่าไม่ชินอะไรกับญี่ปุ่นเท่าไรเลยสักนิด แต่ว่า แต่ก็จะต้องไปให้ได้ ไปให้ถึงที่อยู่ของโองิวาระ ชิเงฮิโระ เด็กสาวพยายามลืมตา พยายามไม่ให้เคลิ้มหลับไปกับเส้นทางบนรถ เธอที่ไม่ได้นอนทั้งคืนและไม่คุ้นชินกับเส้นทางประเทศนี้ ขืนหลับขึ้นมามีแต่ซวยกับซวย



    จากเวลาเดินทางตอนนี้จากช่วงเช้า ผ่านเวลาสายจนเกือบเที่ยง อายากะพึ่งลงมาจากรถ เธอตามหาที่หมายที่ต้องการจะไปต่อ ตอนนี้มีแต่ต้องเสี่ยงกับเสี่ยงเท่านั้นแหละ



    เอาเลย อายากะ ฮึดสู้!



    เธอสอบถามทางไปเรื่อยตามร้านของคุณลุงคุณป้าที่ขายของ พูดคุยอย่างเป็นมิตรที่ดีต่อคนอื่นๆ เดินไปตามทางเรื่อยๆ ก่อนจะมองหาป้ายที่เป็นเป้าหมายของการเดินทางในวันนี้



    เป็นเวลาประมาณบ่ายโมง เธอถึงหน้าบ้านที่มีป้ายว่า โองิวาระ เด็กสาวตัดสินใจกดออด สักพักคนในบ้านก็ออกมาเปิดประตู ผู้หญิงวัยกลางคนมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า "มีอะไรรึเปล่าจ๊ะ?"



    "คือ...โองิวาระคุงอยู่รึเปล่าคะ?"



    "หนูหมายถึงชิเงะเหรอ?"



    "ค่ะ ใช่แล้ว!"



    อายากะตอบไปหลังจากที่คนเป็นผู้ใหญ่ถาม "เขาออกไปแล้วนะ" และได้รับคำตอบจากหญิงสาว อายากะนิ่งไปครู่ รู้สึกสมองตื้อไปเล็กน้อย



    "พอจะทราบไหมคะ ว่าจะกลับมาอีกทีเมื่อไร?"



    "น่าจะมืดเลยน่ะ หนูมีอะไรรึเปล่า?"



    คราวนี้เธอส่ายหน้าและตอบปฏิเสธหญิงสาววัยกลางคน บอกลาและขอบคุณอีกฝ่าย เดินออกมาจากบ้านของเขา อายากะตัดสินใจกดเบอร์โทรหาทางปลายสาย



    หนึ่งสายผ่านไปไม่มีการรับสายใดๆ



    สายที่สองก็เช่นเดียวกัน



    ยากชะมัดเลย…



    อายากะสูดลมหายใจเข้าปอดอีกครั้ง เธอจะต้องทำให้สำเร็จสิ ลุยมาขนาดนี้แล้วนะ ก่อนจะได้กดโทรออกอีกครั้ง โทรศัพท์ในมือของเธอเองที่สั่น อายากะรีบกดรับสาย "สวัสดีค่ะ โองิวาระคุง!"



    [ เธอ...เพื่อนคุโรโกะที่ส่งเมล์มาเมื่อคืนเหรอ? ]



    "ค่ะ ฉันเอง"เธอตอบกลับไป น้ำเสียงมีแต่ความยินดี "ฮิโรโตะ อายากะค่ะ เป็นเพื่อนของเท-- เอ่อ คุโรโกะคุง ตอนนี้คุณอยู่ไหนกันคะ?"













    สนามบาสที่ไม่ห่างจากบ้านของเขา เขาบอกเธอมาแบบนั้น และ อายากะก็พบเขาที่กำลังชู้ตลูกบาสลงห่วง เธอมองการเล่นของเขา ถึงโองิวาระจะไม่ได้เก่งกาจมาก แต่การเล่นของเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร 



    "มาแล้วเหรอ?"



    "สวัสดีค่ะ โองิวาระคุง"เธอทักทายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้ง เรือนผมสีน้ำตาลออกไป "ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งนะคะ"



    "อ่า ยินดีเช่นกัน!"เขาบอกกับเธอ ก่อนจะหันไปมองเพื่อนของตัวเองที่อยู่ด้วยกันส่งสายตาอะไรสักอย่างที่บอกว่าอยากจะคุยกับอายากะเพียงลำพัง เพื่อนของเขาจึงเดินออกไป "เธอคือเพื่อนสมัยอนุบาลของคุโรโกะรึเปล่า?"



    "ใช่ค่ะ รู้ด้วยเหรอคะ?"



    "ก็แค่คุ้นๆน่ะ เหมือนภาพที่ใส่ในกระเป๋าตังค์ของหมอนั้น"โองิวาระชี้แจงให้เธอหายสงสัย "แล้วที่หอบสังขารจากโตเกียวมาถึงที่นี้ มีอะไรรึเปล่า?"



    "แน่นอนค่ะ ว่าฉันมีเรื่องให้โองิวาระคุงช่วย"



    "หมายความว่ายังไง?"



    "ไปดูการแข่งในรอบชิงชนะเลิศของเท็ตสึยะเถอะนะคะ"



    อายากะพูดออกไป พลางก้มหัวให้กับเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน โองิาระแสดงท่าทีตกใจออกมา "ดะ เดี๋ยวสิ! อย่าทำแบบนี้เลยนะ ขอร้องล่ะ!"



    "ตอนนี้ต่อให้โองิวาระคุงจะให้ฉันคุกเข่า ฉันก็ยอมค่ะ"



    "เธอ…"



    "เรื่องในอดีตมันเจ็บปวดก็จริง ฉันเข้าใจความเจ็บปวดของคุณนะคะ และ เพราะริสแบนด์ของคุณยังอยู่บนข้อมือของเท็ตสึยะ ที่คุณให้เท็ตสึยะไป ฉันเลยเชื่อว่าคุณจะต้องไม่มีทางเกลียดเขา ไม่มีทางที่จะเกลียดบาสเก็ตบอล"อายากะค่อยๆพูดออกไป "สำหรับเท็ตสึยะ นัดนี้เป็นนัดที่สำคัญสำหรับเขาค่ะ มันเป็นนัดที่เขาจะพิสูจน์บาสในแบบของเขากับคุณให้กับทีมปาฏิหาริย์ในวันนั้น"



    "ก็พอรู้จากในเมล์แล้ว…"



    อายากะรอฟังเขา



    "แต่ว่า...ฉันก็กลัวเหมือนกันนะ"โองิวาระบอก "ฉันกลัวว่าจะกลับไปเป็นเพื่อนกับคุโรโกะเหมือนเดิมไม่ได้ พวกเราห่างกันมานานมาก อีกอย่างเรื่องในตอนนั้น...ฉันก็ทำผิดไปด้วย"



    "เท็ตสึยะก็คิดเหมือนคุณเลยค่ะ"



    อายากะพูดออกไป ค่อยๆจับมือของคนตรงหน้า กุมมันเบาๆแล้วยิ้มบางๆ



    "เขาคิดว่าคุณคงไม่มีวันให้อภัยเขาได้ เขาอยากจะขอโทษคุณมาตลอดเลยนะคะ"



    "เงาอย่างเขาต้องการแสงแรกอย่างคุณนะคะ"












    อายากะนั่งรถกลับมาพร้อมกับอีกฝ่ายและเพื่อนของเขา เธอก็แค่มาพาเขาไปโตเกียวให้ได้ ไปให้ถึงสนามแข่งให้ได้ นี่คือเป้าหมายของอายากะที่เธอวางไว้ ระหว่างทางผู้ชายสองคนที่เป็นเพื่อนกันก็คุยกันไปมีหันมาพูดคุยอะไรกับเธอบ้าง "แบบนี้เธอจะไปทันรึเปล่าในสนามน่ะ?"



    เธอหัวเราะตอบไป "ไม่ทันหรอกค่ะ แหะ"



    ก็จริงๆ มันไม่ทันหรอก เธอถึงไม่ได้ใส่ชุดยูนิฟอร์มของเซย์รินไง อีกอย่างอายากะก็เอ่อ ยังไม่ได้อ่านเมล์ของเท็ตสึยะที่ส่งมาด้วย งานนี้อาจโดนโกรธก็ได้ที่ไม่ได้อยู่ในสนามแข่งร่วมกับอีกคน แต่ว่าเอ่อ...งานนี้มันสำคัญกว่าจริงๆนี่นา



    เมื่อลงรถมา อายากะมองท้องฟ้าจากตอนเย็นที่ท้องฟ้านั้นเป็นสีม่วงอมแดงสวย แต่พอลงรถมาท้องฟ้าก็มืดค่ำลงเสียแล้ว เด็กสาวยืนมองฝูงคนที่มากมายที่กำลังเดินเข้าสู่สนาม อากาศตอนนี้น่ะ...หนาวเย็นและก็ชวนให้คนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืนจนถึงตอนนี้จะหลับ



    บรรยากาศน่านอนชะมัด



    ถ้ายังอยู่แบบนี้ อายากะได้หลับแน่ๆ



    คุณอย่าดูถูกคนง่วงนะ



    จำไว้ ความขี้เกียจกับความง่วงชนะทุกอย่างนะคะ หนูๆ



    เธอตามโองิวาระขึ้นไปยืนดูการแข่งขัน อากาศในอาคารอุ่นขึ้นมากเมื่อเทียบกับด้านนอก ตอนนี้ชูโตคุกับไคโจพึ่งแข่งจบไปโดยที่ชูโตคุได้ลำดับที่สามของวินเทอร์คัพ



    มีการประกาศชื่อนักกีฬา



    อายากะแอบขมวดคิ้วเล็กน้อยที่ทุกคน หมายถึงคนดูให้ความสนใจกับผู้เล่นหมายเลขสิบเอ็ดของทีมที่เป็นตัวจริง เธอไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้ความสงสัยอยู่ในใจ มีลางสังหรณ์แปลกๆว่าเขาจะกลายเป็นดาวเด่นจน…



    ไม่หรอก อายากะ เธอคิดมากไปรึเปล่า…



    แต่พอเห็นปีสามเพียงคนเดียวในทีมราคุซัน อายากะก็รู้สึกว่า...เอ่อ มันเหมือนกับว่า เหมือนกับ… ยังไงดี เธอรู้สึกว่าบรรยากาศของมายุสึมิ จิฮิโระ คนนั้น…



    "ขอให้ไม่เป็นแบบที่ฉันคิดเถอะค่ะ"



    อายากะพึมพำเบาๆ เรียกความสนใจจากโองิวาระให้หันมาหาเธอ "หมายถึงอะไรเหรอ?"



    "ฉันรู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นคล้ายกับเท็ตสึยะค่ะ"



    เป็นความคล้ายคลึง



    แต่ว่า



    คงไม่เป็นอะไรหรอกใช่ไหม?



    มองไปที่สนามที่กำลังจะทิปออฟตอนนี้ อายากะเห็นคางามิสลับตำแหน่งกับรุ่นพี่คิโยชิแย่งลูกมาได้ เธอเห็นเท็ตสึยะที่ดูลนลานเพราะความตื่นเต้นตั้งแต่ต้นเกมจนส่งลูกพลาด ตอนนี้ทั้งสองทีมยังไม่ปล่อยให้ฝ่ายไหนได้แต้ม



    และ



    คางามิก็สามารถใช้ท่าไม้ตายโดยที่อาคาชิคนนั้นยังไม่สามารถขยับตัวได้ หรือก็คือ ถ้าจะให้พูดให้ถูก… คางามิเข้าโซนได้ตั้งแต่ต้นเกม



    เธอมองปฏิกิริยาในสนาม เห็นผู้จัดการสาวอาคาชิ B2 ที่ไม่ได้ทำท่าทางตกใจ แม้แต่กระทั่งคนที่ยังอยู่ในสนามอย่างอาคาชิ B1 ผู้เป็นพี่ชายฝาแฝดก็ไม่ได้ทำท่าทางตกใจอะไร



    เพราะรู้อยู่แต่แรกแล้วรึเปล่านะ?



    เลยไม่รู้สึกหวาดกลัวคางามิในตอนนี้



    คางามิยังคงเล่นต่อ พลังในเกมรุกของคางามิสูงขึ้นมาก และ ยิ่งเป็นแบบนี้...พลังของนายก็จะถูกสูบหมดไปเรื่อยๆ แค่ครึ่งแรกคางามิจะอยู่ไหวไหมเนี่ย…?



    และเท็ตสึยะก็ถูกดึงออกมาจากสนามให้รุ่นพี่มิโตเบะลงไปแทน เสียงของคนดูในสนามก็เชียร์ดังคล้ายเสียดาย ทำให้ลางสังหรณ์ที่เธอคิด...มันดูชัดขึ้นมากกว่าเดิม



    สิ่งที่อายากะเห็นคืออาคาชิ B1 กับ ฮายามะ หนุ่มผมทองที่ซ้อนมอไซต์ของอาคาชิ B2 สลับเปลี่ยนตัวประกบ ทำให้ฮายามะไปประกบรุ่นพี่อิสึกิ ส่วนอาคาชิ B1 มาประกบคางามิ



    มาไม้นี้จริงๆด้วย…



    การดวลในครั้งนี้จะมีผลต่อรูปเกมเอามากๆ



   เป็นการดวลระหว่าง Emperor Eyes กับ โซน



   และความเร็วของคางามินั้นเหนือกว่า



   แต่ว่า…



   มันไม่ได้ราบเรียบหรอก



   เพราะความลับของท่าไม้ตายของคางามิน่ะ ถูกเปิดออกโดยสองพี่น้องอาคาชิไปแล้ว ดูเหมือนว่าสองคนนั้นจะดูออกตั้งแต่แรกมาก่อนแล้ว



    เพราะจังหวะที่ก่อนอาคาชิ B1 จะมาประกบคางามิ เธอเห็นเขาหันไปพยักหน้าอะไรกับผู้จัดการสาวผมแดงที่เป็นน้อง



    และตอนนี้ อาคาชิบุกเข้ามา ถ้าเกิดหยุดไม่ได้



    คางามิจะหลุดออกจากโซนทันที



    ถึงแม้คางามิจะเคยชนะตาของอาคาชิที่คิเสะคุงเลียนแบบไปได้ก็จริง แต่ว่า...อันนี้คือของจริงนะ



    เธอกับพวกโองิวาระไม่ได้คุยอะไรกัน เราต่างเงียบเพื่อมีสมาธิกับเกมการแข่งขัน ไม่ต่างจากคนในสนามที่ลงแข่งจริงๆ



    แน่นอนว่าคางามิชนะไม่ได้



    แต่เซย์รินยังไม่หมดหวัง คางามิออกจากโซนเอง โดยที่ไม่ได้ถูกถล่มเละ



    ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี



    จากนั้นโค้ชสาวก็ให้เพื่อนสนิทของเธอลงสู่สนาม เสียงเชียร์จากคนดูและปฏิกิริยาของราคุซันยิ่งทำให้อายากะรู้สึกประหลาดใจ



    "มีสิ่งนึงที่ฉันรู้สึกแปลกๆค่ะ จนถึงตอนนี้"



    "ฉันเองก็รู้สึกเหมือนเธอเหมือนกัน"



    เหมือนทุกๆคนสังเกตเห็นและสนใจเพื่อนสนิทของเธอ



    ทั้งๆที่ปกติไม่เคยมีใครจะสนใจเขา



    "ปกติเขาดูไม่ใช่คนที่เป็นจุดสนใจนี่"โองิวาระพูดเปิดบทสนทนากับสาวผมสีดำอีกครั้ง เธอพยักหน้าตอบไป



    "ค่ะ...ปกติมันไม่เป็นแบบนี้นี่นา"เธอเปรย ก่อนจะส่งเสียงออกมาจากริมฝีปากอีกครั้งเป็นเสียงเบาหวิวที่เธอหวังให้เขาไม่ได้ยิน "พอเท็ตสึยะกลายเป็นจุดสนใจของคนอื่นแบบนี้...ก็รู้สึกหวงมากๆเลย"



    หวง



    เธอไม่ได้อยากให้ใครมาสนใจเขาแบบที่เธอสนใจนี่นา…



    และโองิวาระที่พยายามไม่แสดงออกว่าเขาได้ยินคำพูดของเธอ ก็หัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ



    ไม่น่าเชื่อเลยว่าหมอนั่นจะมีสาวมาแอบหึงหวงแบบนี้








|||||


สวัสดีวันอังคารค่ะ 555 เข้าสู่ Q37 ( ประมาณ Ss.3 ตอนที่ 18 )

ช่วงแข่งขันของราคุซันเนี่ย อาจไม่ได้เห็นฉากสวีทอะไรเท่าไรนะคะ อันนี้เป็นแมตช์ซีเรียส 55555 


จริงๆถึงจะบอกว่าใกล้จบแล้ว แต่ก็ไม่น่าจะจบอะไรง่ายๆเลยค่ะ 555 ดูยังรู้สึกว่าทางมันไกลอยู่ จนตอนนี้มีแพลนจะขี้เกียจอัพแล้ว กลัวจบเรื่อง 5555//เด่ว


การกระทำแบบอายากะ เรื่องเวลานอน มาววเคยมีประสบการณ์ค่ะ เชื่อมาววเถอะ กลับถึงบ้าน น็อคแน่ 5555


วันนี้ไม่รู้จะพูดอะไรดี คือ มันพูดไม่ออกเลย แหะ

เอาเป็นว่า มาววขอบคุณทุกๆคนที่ยังติดตามมาววมาจนถึงตอนนนี้จริงๆนะคะ แล้วเจอกันใหม่ ตอนหน้าค่ะ ❤





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

603 ความคิดเห็น

  1. #401 Violet.M (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 08:04
    อือหือ มีความหวง เท็ตสึยะรู้คงแอบดีใจแน่เลย ยัยน้องเธอมันแน่มากที่ไปตามหาตัวโองิวาระได้ สงสัยอยู่กับเซรินย์เยอะจนได้รับควากล้าบ้าบิ่นมาเต็มเปี่ยม😂 จริงอยากที่คุณมาววพูดค่ะ(เอ๊ะ หรือพิมพ์ ชั่งเหอะ) แมตช์ที่แข่งกับราคุซันน่ะ ซีเรียสมากกกกก ยิ่งด้วยความที่อาคาชิB1,B2 จะรู้ทันแนวเกมของเซรินย์แล้วยิ่ง

    ได้เปรียบ รวมทั้งนายน้อยเป็นคนค้นพบความสามารถของคุโรโกะแล้ว ยิ่งคุมเกมส์ได้ดี เรียกได้ว่า2พี่น้องบ้านอาคาชิมีทั้งพรสวรรค์และพรแสวง งานนี้ถือว่าหนักจริงๆ เรียกได้ว่าเป็นแมตช์เสียน้ำตาไม่แพ้กับตอนที่แข่งกับโทโอเลย แงงงงง ใกล้จบแล้วว ใจหายอ่ะ
    #401
    1
    • #401-1 มาวว(จากตอนที่ 40)
      29 เมษายน 2563 / 10:20
      เรื่องนี้ต้องถึงหูเท็ตสึยะแน่ //ไม่ใช่
      แน่นอนค่ะว่าอยู่เซย์รินมานานจนรับเชื้อบ้ามาด้วยเต็มๆ 55555 คีพคาร์แรคเตอร์บ้าดีเดือดของเซย์ริน 55555555 โอเค ใช่ค่ะ มาววทั้งพูดทั้งพิมพ์ แมตช์ราคุซันจะออกซีเรียส เพราะเป็นแมตช์ที่ในเมะปล่อยของตลอดการแข่งเลย

      พูดถึงเรื่องใกล้จบ ก็ใกล้จบจริงๆแล้วค่ะ 55555 โหย วันนี้ลืมลงท้ายว่ายังอยู่กับมาววอีก7เรื่องรึเปล่าคะ //หยอกเล่นนะคะ แง
      #401-1
  2. #400 I need มาม่า!! (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 07:09
    ประทับใจตอนยัยน้องโทรหาตามล่า(?)ตัวโองิวาระมากเลยค่ะจนต้องถูกด่าถูกว่าเพราะโทรไปดึกดื่น พอเจอแล้วก็วิ่งแจ๋นไปตามตัวเลยแถมยังขอร้องให้ไปดูแมตช์ที่สำคัญอีก

    โธ่---น้อง ทำเพื่อคนที่รักมากได้ขนาดนี้มันน่ายินดีมากๆเลยค่ะสำหรับน้องครกที่ได้อายะจังไป แต่อายะจังก็โชคดีนะที่มีคนรักเดียวใจเดียวและคิดถึงมาตลอดแบบน้องครก

    อีกอย่างหนูอายะเริ่มหวงน้องครกแล้ว หวงมากขึ้นเรื่อยๆเลย แง้;///; เป็นตาฮักแท้ผู้บ่าวสาวคู่นี้

    //พึ่งได้มาเม้นค่าคูมมาวว อันเนื่องจากมีปัญหากับการเข้าไอดีในโทรศัพท์ ทางนี้ยังตามอยู่เรื่อยๆนะคะ♥♡ !! เลิฟๆคูมมาววเสมอ(●´з`)♡
    #400
    1
    • #400-1 มาวว(จากตอนที่ 40)
      29 เมษายน 2563 / 10:16
      ดึกดื่นนี่ถ้าเรานอนอยู่แล้วมีคนโทรมาก็คงด่าแน่ๆค่ะ 5555 ในส่วนของการวิ่งไปตามหาตัวนั้น คิดว่าต้องใช้ลูกบ้าเยอะพอสมควร เพราะใช้ใจแทนสมองเลยค่ะ ยัยคนนี้ 5555

      อยากให้เป็นความรักที่โชคดีที่มีกันสองคนแบบนี้มากๆเลยค่ะ

      และก็ใช่ค่ะ หวง ทำไมต้องมาสนใจเขา ฉันจะให้เขาจืดจางเหมือนเดิม ฉันไม่ยอม--//อันนี้อายะไม่ได้กล่าว

      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นค่า เลิฟๆเหมือนกันนะคะ ❤
      #400-1
  3. #399 Kurokiko L. (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 06:34
    อายะความรู้สึกเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆแล้วววว
    #399
    1
    • #399-1 มาวว(จากตอนที่ 40)
      29 เมษายน 2563 / 10:12
      ชัดขนาดนี้ ถ้าปฏิเสธก็ไม่เชื่อหรอกนะ!
      #399-1
  4. #398 91250 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 23:19
    อาการยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆเลยนะคะฮิโระจัง
    #398
    2
    • #398-1 มาวว(จากตอนที่ 40)
      28 เมษายน 2563 / 23:26
      ความรักในใจมันมากขึ้นจนอาการออกค่ะ 5555
      #398-1
  5. #397 LucyTaylor (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 23:19
    ถึงจะพิมพ์ไปในตอนๆที่แล้วก็เถอะนะคะ5555

    แต่อายะจังรักเท็ตสึยะมากๆ รักมากจริง ยอมไปตามตัวให้ทั้งที่ตัวเองไม่คุ้นเคยกับเส้นทางอีกทั้งยังไม่ได้นอนด้วย แงงง ที่พิมพ์บ่อยๆเพราะชอบในจุดนี้มากค่ะ ไม่รำคาญกันนะคะ;-; รักคุณมาวนะคะ!!
    #397
    1
    • #397-1 มาวว(จากตอนที่ 40)
      28 เมษายน 2563 / 23:26
      จะพิมพ์ในตอนไหนๆ สำหรับมาววก็มีคุณค่าต่อหัวใจมาววมากๆเลยค่ะ 5555
      มีความสุขทุกครั้งเวลาอ่านนะคะ บอกให้รู้ แฮร่

      มาววมองว่ามันคือการทุ่มเทในความรักให้มากที่สุด เป็นคสามรักที่อยากให้อีกคนมีความสุขที่สุดเท่าที่ทำได้ค่ะ 555

      ปล.มาววไม่เคยรำคาญกำลังใจของมาววสักครั้งนะคะ 5555 รักเช่นกันค่ะ
      #397-1
  6. #396 prim of star (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 23:15
    คบกันเถอะแบบเนี้ยอ่ะ!!!!!
    #396
    1
    • #396-1 มาวว(จากตอนที่ 40)
      28 เมษายน 2563 / 23:23
      ต้องได้คบแล้วเนอะ
      #396-1
  7. #395 princess_rain (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 23:14
    หวง!!!!
    #395
    1
    • #395-1 มาวว(จากตอนที่ 40)
      28 เมษายน 2563 / 23:23
      เจ้าตัวยอมรับจากปากเองเลยนะคะ!
      #395-1