Fanfic KNB || Best Part [ Kuroko × OC ] 《 END

ตอนที่ 35 : Q32

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    22 เม.ย. 63







Q32








    "กลับมาแล้วค่ะ!"อายากะส่งเสียงเรียกพร้อมถอดรองเท้าของตัวเอง และใส่รองเท้าแตะที่ใช้เดินในบ้าน เพื่อนสนิทเองก็เช่นกัน คนเป็นแม่ออกมาจากครัวก่อนจะทักทาย



    "สวัสดีครับ คุณน้า"



    "อ้าว เท็ตสึยะคุง สวัสดีจ้า"



    "แม่ทำกับข้าวเสร็จยัง หนูต้องช่วยอะไรไหม?"อายากะถามออกไป ทิ้งเพื่อนและเข้าไปดูในครัว คนเป็นแม่ปรามเธอไว้ก่อน



    "ไปพักก่อนเลย พาเท็ตสึยะคุงไปพักไปนั่งอะไรก่อน เดี๋ยวแม่ทำอีกนิดเดียวก็เสร็จแล้วค่อยมากินข้าวด้วยกัน โอเคไหม?"คำพูดที่ดูเป็นห่วงไม่เท่าไรหรอก แต่ทำไมดูจะมีการยิ้มมุมปากเหมือนกับว่ากำลังสนุกอยู่แบบนั้นด้วย



    สาวผมดำมุ่ยหน้ากับคำพูดของคนเป็นแม่ ไม่ได้เถียงอะไร แล้วเลือกเดินพาเท็ตสึยะไปนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน เขานั่งลงกับโซฟาก่อนจะพูดขอบคุณเธอเป็นปกติ "ขอบคุณนะครับ"



    อายากะพยักหน้ารับไป นั่งลงข้างๆบ้าง



    "วันนี้ตอนแข่งกับมุราซากิบาระคุง ผมโดดปัดลูกได้ด้วยแหละ"เปิดบทสนทนาถึงแมตช์ที่แข่งในวันนี้ "รู้สึกยังไงบ้างครับ ตอนนั้น?"



    อายากะไม่ได้ตอบในทันที เธอขยับตาไปทางนั้นทางนี้ที "ก็ดีแล้วที่ปัดได้ ถ้าปัดไม่ได้นะ เราแพ้แน่ๆ"



    ความจริงคือตอนนั้นเขาเท่มากจนเธอรู้สึกว่าก้อนเนื้อในอกมันเต้นดังมากเลยแหละ มันเป็นความดีใจ ความตื่นเต้น ความรู้สึกที่ดีมากๆ เขาเป็นไพ่ตายของทีม เป็นไพ่ตายของเซย์รินจริงๆ



    เป็นไพ่ตายที่เธอไม่มีไพ่อะไรจะสู้กับเขาได้ด้วย



    หัวของคนผมสีฟ้าซบลงมาที่ไหล่เหมือนตอนดูคิเสะคุงแข่งกับไฮซากิ อายากะไม่ได้ผลักออกไป เธอนั่งนิ่งๆให้เขาได้ซบลงมา "ตอนนั้นผมเองก็ตื่นเต้นเหมือนกันครับที่วิ่งตามไปปัดลูก ผมกลัวว่าถ้าพลาดไปจะเป็นยังไง"



    บ้าดีเดือดขนาดนั้นก็มีความกลัวด้วย



    แต่ตอนนั้นหัวใจเธอก็แทบหยุดเต้นเหมือนกัน



    "แล้วไม่กลัวพลาดเลยรึไง?"



    "กลัวครับ แต่ว่าผมก็พยายามเล่นให้เต็มที่ในทุกนัดแบบที่ให้สัมไปน่ะแหละ"



    คำตอบจักรวาลมากค่ะ



    "แล้วก็อีกอย่างเพราะว่า...ผมรู้ครับ"คนที่ซบหัวอยู่ที่ไหล่ของเธอเว้นเสียง มือเขาจับมือของเธอแน่น "ต่อให้ผมจะพลาด ต่อให้ผมโดดปัดลูกของมุราซากิบาระคุงไม่ได้ ผมก็มีอายะจังอยู่ข้างๆแบบนี้ครับ"



    ตาสีทับทิมเบิกกว้างขึ้น เธอค่อนข้างจะทำตัวไม่ถูกกับคำพูดของอดีตซิกซ์แมนผู้นิ่งเงียบคนนี้ หลายๆครั้งที่เขาทำให้เธอรู้สึกว่าเธอมีคุณค่า มีคุณค่าทั้งๆที่ตัวเธอเองก็เป็นแค่เด็กสาววัยสิบหกธรรมดาๆ



    เพราะเขาทำให้คนธรรมดาแบบเธอ คิดว่าตัวเองมีค่า



    มันเลยทำให้ทั้งหัวใจของเธอยอมรับเลยว่า เธอชอบเขา และ ตกหลุมรักเขาเข้าแล้วจริงๆ



    ไม่อยากจะยอมรับเลย แต่มันก็จริงที่ว่าเธอตกหลุมรักเขาขึ้นมา….โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคำว่าชอบขึ้นมาในหัวแทนคำว่าเพื่อนสนิทได้ตั้งแต่เมื่อไร อายากะรู้แค่ทุกวัน...ทุกวันที่มีคนๆนี้อยู่ เธอรู้สึกปลอดภัย ดีใจเอามากๆ



    "อายะจังครับ"



    "ฮะ?"



    "ผมเรียกตั้งนานแล้วนะครับ"คนเป็นเพื่อนบอก "คิดอะไรอีกแล้วเหรอครับ? แอบชอบผมอยู่เหรอ คนเก่ง?"



    เธอทุบหลังเจ้าเพื่อนสนิทไป หมอนี้นี่เล่นไม่เลิกเลย ให้ตายเถอะ ทุบให้หลังหักจนไปแข่งกับคิเสะคุงไม่ได้เลยดีไหม



    ยังไม่ได้จะเถียงอะไรกลับไป เสียงรียกจากในครัวก็ดังขึ้นมา "อายะ ข้าวเสร็จแล้วลูก พาเท็ตสึยะคุงมากินด้วย เร็ว!"



    อายากะรอให้ตาซิกซ์แมนเงาลวงตาลุกก่อน เธอตอบรับเสียงของแม่ไปก่อนจะเดินนำไปที่ครัว แล้วนั่งลง และหยิบตะเกียบกินข้าวไปเงียบๆ แขกพิเศษวันนี้นั่งลงข้างๆกัน คนสามคนร่วมโต๊ะอาหารไป อายากะปล่อยให้แม่พูดกับเท็ตสึยะไป



    ทั้งสองคุยกันไปเรื่อยๆ



    จนกระทั่ง



    "คุณน้าครับ"



    "ว่าไงจ๊ะ?"



    "ผมว่าจะขอตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสเลย"เพื่อนสนิทวางตะเกียบลงกับถ้วย "ผมกำลังจีบอายะจังครับ ผมชอบเธอ อยากเป็นแฟนกับเธอ ขอโทษที่บอกช้าไปจริงๆนะครับ คุณน้า"



    เสียงจริงจังใบหน้าจริงจัง มุ่งมั่น



    แต่ว่า



    อายากะน่ะ กำลังจะตาย



    "แค่กๆ"



    "อายากะ!"



    "นะ น้ำ---!"



    ข้าวติดคอเธอ



    พระเจ้าเอ้ย



    ขอซีนสวยๆให้นางเอกแบบเธอบ้างได้ไหม!!!??











    หลังผ่านวิกฤตรอดตายมาได้เมื่อคืน ก็มีทั้งเสียงแซวจากทั้งแม่ และ ลูกชายคนใหม่ของแม่ที่แซวเธอไม่หยุดไม่หย่อน อายากะปิดหูไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น



    วันนี้เป็นเช้าวันใหม่ เป็นการแข่งขันวินเทอร์คัพรอบรองชนะเลิศ แมตช์ของราคุซันvsชูโตคุจะเริ่มก่อนแมตช์เซย์รินvsไคโจ



    เธอตื่นมาแต่เช้า ไม่รู้จะรีบตื่นทำไม รู้แค่ว่ามัน มันตื่นเต้นมากๆเลยน่ะแหละ ดวงตาสีทับทิมมองตัวเองในกระจกซ้ำๆ จะปล่อยผมเหมือนทุกครั้งหรือจะ…



    มือจับผมของตัวเอง รวบไว้ ยกขึ้นสูง



    หรือจะรวบไปแบบนี้ดี…?



    ก็…



    อายากะใช้ยางมัดผม รัดผมของตัวเองรวบขึ้นไป ก่อนจะยิ้มให้ตัวเองมั่นใจอยู่ที่หน้ากระจก พวกอุปกรณ์ข้างของต่างๆที่ตกลงแยกกันซื้อกับพวกแก๊งสามช่า เหลือแค่ออกจากบ้านแล้วไปซื้อก่อนจะถึงเวลานัดแค่นั้น



    เธอเดินลงจากบ้าน คนเป็นแม่ที่ตื่นก่อนมองจ้องจนอายากะประหม่า "มะ มองอะไรกันคะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ"



    หญิงสาววัยกลางคนตรงหน้ายกยิ้ม "ลูกดูแปลกตาไปหน่อย แต่ว่าในความหมายที่ดีนะ"



    อายากะส่ายหน้ารู้สึกไม่พอใจกับการแซวของคนเป็นแม่ ผู้หญิงคนนี้ยังชอบทำให้เธอเขินอายไปหมดทุกที "อ่า จะว่าไป มีหนุ่มที่มาตามจีบคนนึงรออยู่นอกบ้านนี่นา"



    "อะ เอ๊ะ!? เท็ตสึยะมาอีกแล้วเหรอคะ"



    "เจ้าลูกคนนี้พูดอะไรแปลกๆ"คนเป็นแม่ส่ายหน้าเอือมๆก่อนจะแพ็คแซนวิชใส่กล่องและรวมไปกับถุงผ้าที่มีกล่องมะนาวฝานอยู่ "เราก็ไปไหนมาไหนกับเขาทุกวันอยู่แล้วนี่"



    พอเจอผู้ใหญ่พูดความจริงเขาหน่อย อายากะก็ลนลาน รีบบอกลาคนเป็นแม่แล้วหยิบข้าวของออกมาจากบ้านตรงเข้าไปหาคนที่รออยู่ข้างนอก



    "ดีครับ"



    "ดี"



    ทักทายกันเสร็จ เขาก็เดินนำเธอ "วันนี้อายะจังดูไม่เหมือนทุกวันนะครับ"



    "อะไร?"



    "ดูทะมัดทะแมงดีครับ"



    อายากะเบะปากออกมาเบาๆ "ทำไมวันนี้รีบมาหาแบบนี้?"



    "คือ…จะไปซื้อรองเท้าบาสครับ"



    "หา?"



    "คู่ที่ใส่อยู่พังแล้วครับ พึ่งโดนโค้ชด่ามาด้วย ไหนๆ คุณฮิโรโตะก็ต้องซื้อของอยู่แล้ว มาเป็นเพื่อนผมหน่อยเถอะนะครับ"



    แล้วทำไม หมอนี้ไม่รู้จักหาคู่สำรอง...มันน่าไหม



    "สมแล้วที่โดนโค้ชด่า"



    "ผมไม่ได้โดนด่าคนเดียวหรอกครับ"



    "หมายความว่า?"



    "ก็คางามิคุงก็โดนด่าเป็นเพื่อนผมไปแล้วครับ นี่กำลังจะไปหากันเพื่อที่จะไปซื้อรองเท้าเหมือนกัน"



    ไอ้พวกบ้า…



    แสงกับเงามันจะเหมือนกันเกินไปรึเปล่าเนี่ย



    สมแล้ว สมแล้วจริงๆ



    บ้าบอมาก







    ตอนนี้เราอยู่กันครบสามคน…



    กำลังตามหารองเท้าบาสคู่ใหม่ อายากะปล่อยให้สองคนนั้นเดินเลือกกันไปเอง ขณะที่เธอก็ปล่อยไป ปล่อยให้พวกนั้นไปตามทางเลือกของตัวเอง แล้วไปตามซื้อของที่ต้องการแทนดีกว่า เดี๋ยวจะไม่ทันถ้ามาเอาแต่รอๆกัน



    "ผงเกลือแร่...เทปพันแผล…"เธอทวนของที่ฟุริฮาตะตัวแทนแก๊งสามช่าส่งเมล์มาแบ่งให้เธอช่วยซื้อ ก่อนจะเก็บมือถือลงกระเป๋าและเดินเข้าไปที่ร้าน จังหวะที่กำลังจะเปิดก็ชนเข้ากับประตูที่สาวผมแดงข้างในดันผลักออกมา 



    ดีนะ สไลด์ตัวหลบทัน!



    "เธอ?"



    "อะ อาคาชิ B2!"



    ทางนั้นเงียบไปหลังได้ยินชื่อเรียกประหลาด อายากะยกมือปิดปากของตัวเองแทบไม่ทัน (เอ่อ อันที่จริงคือไม่ทันแล้วแหละ เพราะพูดออกไปแล้ว) สาวผมแดงปรายตามองเธอ ก่อนจะถอนหายใจ "ชื่อแปลกๆมันอะไรกัน?"



    อายากะอยากจะร้อง แง ขอโทษค่ะ หนูเคยชินแบบนี้



    "พวกเซย์รินอยู่นี้กันหมดรึเปล่า?"



    อย่าดุสิคะ แม่!



    "ปะ เปล่าค่ะ มีแค่สองคน มาซื้อรองเท้าบาส"



    อายากะ อิส เกร็งing



    "อ้อ…ใคร?"



    "เท็ตสึยะ...เอ่อ หมายถึงคุโรโกะแล้วก็คางามิ"



    "ไทกะสบายดีใช่ไหม?"



    "อ้อ...ก็ดูสบายดีนะคะ"



    "อื้ม…"



    ทำไม บรรยากาศมันดูแปลกๆ "เธอจะซื้ออะไร?"



    "เทปพันแผลกับผงเกลือแร่ค่ะ"สาวผมดำตอบไป ดวงตาสีทับทิมเงยสบตาสีเพลิงที่ดูอ่อนลง



    "มาคุยกันก่อนแปบนึง เดี๋ยวของพวกนั้นฉันแบ่งให้เอง พอดีซื้อมาเกิน"


 

    และคนที่บ้าจี้ยอมฟังเขาก็คือเธอเอง อายากะตามอาคาชิ B2 ที่นั่งลงกับม้านั่ง เธอคนนั้นมีสีหน้าที่ดูคิดอะไรมากมายอยู่ในหัว "เธอเป็นผู้จัดการเซย์รินใช่ไหม ยังใหม่อยู่ล่ะสิ?"ถามออกมาและได้คำตอบคือการพยักหน้า ทำให้สาวผมแดงพูดต่อ "ฉันไม่รู้หรอกนะว่าจะแนะนำอะไรในฐานะผู้จัดการได้ แต่ว่า ถ้าระหว่างที่เธอดูแล้วรู้สึกว่าตัวเองเข้าถึงเกมได้ ก็แนะนำพวกในทีมไปเถอะ"



    "เราไม่ใช่แค่ผู้จัดการ แต่เราเป็นส่วนนึงของทีม จำไว้ เสียงของเธอมีค่า"



    ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนแบบนี้จะพูดจาอะไรได้ดีสุดๆ…



    "ทำไมถึงมาบอกกันคะ?"



    "ฉันแค่...อยากเจอทีมเซย์รินเป็นทีมสุดท้ายในนัดชิง"สาวจากราคุซันบอก "ฉันมีเรื่องที่จะต้องพูดกับไอ้บ้าไทกะ"



    "ทำไมคะ?"



    "เอาเถอะน่า เอาเป็นว่าก็ตามนั้น แล้วนี่ของเธอ"



    คนผมแดงโยนถุงมา อายากะรีบรับ ตรวจเช็คของข้างในเป็นผงเกลือแร่และเทปพันแผล ก่อนที่อายากะจะเห็นเธอคนนั้นตรงไปที่บิ๊กไบค์ที่จอดอยู่ และมีหนุ่มผมทองซ้อนท้ายรถวิ่งไป…



    เอ๋!?



    เดี๋ยวนะ อะไรกัน?



    ผู้ชายผมทองคนนั้น...ใคร?



    แล้วไปกับอาคาชิ B2 ?



    บ้านแตกแน่











    อายากะมาที่จุดนัดพบที่คุยกันไว้กับเท็ตสึยะและคางามิ เธอมองร่างสูงที่ดูจะหงอยเหงาเศร้าสร้อยขณะที่มองไปที่หนุ่มผมฟ้าที่ในมือได้รองเท้าบาสมาแล้วเรียบร้อย



    ทำไมนายไม่พรีออเดอร์ไว้ฮะ ตาคางามิเอ้ย



    เพราะแบบนั้น….



    "เฮ้อ…"เพื่อนของเธอถอนหายใจ "ช่วยไม่ได้นะครับ จะลองถามดูก่อนแล้วกัน เวลาแบบนี้เขาพึ่งพาได้นะครับ" มือถือสีฟ้าถูกยกขึ้นมาและกดโทรออกหาใครสักคนที่อายากะพอจะเดาได้ มีแต่คางามิน่ะแหละที่ไม่รู้



    ก็ผู้จัดการสาวของโทโอน่ะสิ จะใครที่ไหน



    และก็มาเจอกันตามสถานที่นัดกัน เป็นคนที่ไม่ผิดคาดจากที่คาดเอาไว้ สาวผมชมพูที่มีหนุ่มเอสโทโอ และ สาวผมทองรุ่นน้องตามมาด้วย



    "เท็ตสึคุงงงง!"



    โมโมอิวิ่งตรงมาเธออ้าแขนเตรียมกอดพ่อซิกซ์แมน 



    อายากะแอบหมั่นไส้หนุ่มผมฟ้าที่ไม่เคยคิดจะหลบ เลยสไลด์ไปขวางไว้แบบเนียนๆ จนสาวผมชมพูกอดเธอเต็มรักแทน



    "โหหห อายะจัง!"



    พร้อมเสียงบ่นของผู้จัดการสาว และเสียงแซวมาจากสาวผมทองที่กอดแขนอาโอมิเนะ เอาสิ คนไม่มีแฟนก็หงอยๆกันไปเลย "ขวางแบบนี้ เหมือนหึง พี่เท็ตสึเลยนะคะะะ"



    ตีปากเธอได้ไหม



    แอบเห็นเจ้าเงาของเซย์รินยิ้มมุมปาก "ขอโทษที่เรียกมากะทันหันแบบนี้นะครับ คุณโมโมอิ"



    "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเลย! ฉันดีใจมากเลยนะ"



    "ให้เขาช่วยหารองเท้าให้มันก็ดีอยู่หรอก"คางามิบอกแล้วหันไปมองคู่รัก "แล้วนายจะมาด้วยทำไมมิทราบ! แถมหลอกเด็กจากไหนมาด้วยอีก!?"



    เออ จะเอาเด็กมาทำไม อวดแฟนเหรอ เจ้ามิเนะ



    "ทางฉันต่างหากเล่าที่อยากจะถาม อีกอย่างนี่ไม่ใช่เด็กจากไหน ยัยนี้เป็นแฟนฉัน แกไม่มีแบบฉันอย่ามาพูดได้ไหม?"



    หนึ่งดอกนะ คางามิ



    แต่กระทบเธอด้วย



    "ไดจังเขามีหลายคู่เลยจะยกให้คู่นึงน่ะ"



    "ใช่ค่ะ พี่ไดใจดี"



    "จะบ้าเหรอ ไม่เคยพูดเลย!"คนถูกพาดพิงโวยวาย



    "ไซซ์เดียวกันด้วยใช่ไหม 29.5 เซนติเมตร"



    กูรูของจริงเลยครับ คนนี้



    และก็ยื่นกล่องรองเท้าที่เป็นรุ่นเดียวกับที่คางามิใช้ เป็นรองเท้าสีดำและสีแดง



    พร้อมเสียงโวยวายของอาโอมิเนะ และข้อมูลที่เป๊ะของโมโมอิ 



    และคนที่ปลงได้ก็พูดออกมา "เฮ้อ ช่วยไม่ได้นะ ถ้าดวลตัวต่อตัวชนะได้ ฉันยกให้เลย เอาไหม?"



    "วันนี้ตอนเย็นฉันต้องไปแข่งอีกนะ!"ทางเราก็โวยวายกลับอีก



    "แค่สามลูกก็พอ แปบเดียวก็จบแล้ว"



    กลัวมันไม่จบน่ะสิ



    แต่ว่าก็เพราะแบบนั้นทำให้ อายากะปล่อยให้อาโอมิเนะเล่นกับคางามิไปและให้คุณโมโมอิพูดกับเท็ตสึยะไป ส่วนเธอถูกรุ่นน้องสาวลากมาคุยมาถามเรื่องความรัก



    ซึ่งอายากะก็แอบบอกปฏิเสธไปเรื่องชอบหลายครั้งแต่ฮาจิเครุ ชินัทสุก็ดูเหมือนจะดูออกไปเสียหมดเลย



    ให้ตายสิ…



    และอาโอมิเสะก็ใช้เวลาไม่นานจริงๆ แถมชนะคางามิขาดๆลอย หมอนั้นตามไปโวยวายเรื่องรองเท้ากับอาโอมิเนะอีก



    "ถึงฉันแพ้ นายก็จะให้เหรอ ฉันไม่เอา!"



    ไอ้บ้าเอ้ย!



    "รีบๆเอาไปใส่เลยเจ้าบ้า! ไม่ต้องคิดว่าฉันให้อะไรแกฟรีๆหรอก ยัยอาคาชิน่ะ พึ่งโอนค่ารองเท้ามาเอง"



    เฮ้ยยยยย!!!



    เดี๋ยวนะ เดี๋ยวๆๆๆ มันอะไรกัน อะไรกันคะ!!??



    อาคาชิ B2 โอนค่ารองเท้ามาให้อาโอมิเนะแล้วงั้นเหรอ?



    "นายเอาไปใส่แข่งเถอะ แล้วอีกอย่างต้องเจอคิเสะด้วย ถ้าฟอร์มตกเพราะใส่รองเท้าห่วยๆ ฉันจะตามไปต่อยให้ยับเลย"



    ใจนักเลงจริงๆ คนนี้ "ส่วนเรื่องของเราเอาไว้ทีหลังแล้วกัน"



    จากนั้นพวกเราก็แยกย้าย










    รีบกลับกันมาที่สนาม เข้าไปที่ห้องพัก



    ให้หน่วยกล้าตายคางามิเป็นฝ่ายพูดขอโทษที่สาย



    "ไปซื้อรองเท้าบาสกันได้ไหม?"โค้ชสาวถามออกมาอย่างเป็นห่วง



    "ครับ"



    "ได้ครับ"



    "จะได้เวลาแล้วนะ ราคุซันเจอกับชูโตคุ"



    รุ่นพี่คิโยชิบอก



    การเจอกันของจักรพรรดิ์ที่ชนะเลิศมากกว่าโรงเรียนไหนๆที่ว่าแข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์เพราะมีราชันย์ไร้มงกุฎถึงสามคน และ มีกัปตันทีมของรุ่นปาฏิหาริย์ อาคาชิ B1!



    และโรงเรียนชูโตคุที่มีมิโดริมะ สายมู อรุณสวัสดิ์ยามเช้า ราชาผู้ผ่านศึกมามากมายที่เข้ามาแข่งวินเทอร์คัพได้ตลอดสิบเอ็ดปี



    ก็ดูน่ากลัว...เป็นการเจอกันของสัตว์ประหลาดเลยแหละ



    ถ้าพวกเราชนะทีมไคโจได้



    ทีมที่จะเจอกันก็เป็นหนึ่งในสองทีมนี้แหละ



    อายากะหยิบข้าวของไปวางไว้ข้างๆที่พวกฟุริฮาตะวางไว้ ทั้งสามคนต่างขอบคุณเธอที่ช่วยเหลือ อายากะหัวเราะตอบไป พูดคุยกับทั้งสามคนไปเรื่อยๆ



    "วันนี้เธอดูสวยนะ"



    คาวาฮาระหนึ่งในแก๊งสามช่าบอกออกมา 



    อายากะแกะแซนวิชที่แม่ทำให้ออกมากิน เธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องแต่เช้าเพราะเอาแต่วุ่นวายกับคนพวกนี้ ไม่ทันที่จะได้ตอบอะไรไป นิ้วมือนึงก็ขยับมาแตะริมฝีปากปาดเศษซอสของแซนวิชเข้าปากตัวเองไป



    ไอ้คนที่หน้าไม่อายและล่องหนมาไม่ให้สุ่มให้เสียงแบบนี้มีคนเดียวเท่านั้นแหละ



    อายากะอยากจะระเบิด เธอเขย่าตัวเงาของเซย์รินโวยวายใส่เขา



    พร้อมด้วยแก๊งสามช่าที่มองกันมาด้วยความเอือมคนคุยคู่นี้ และ ทำได้แค่ช่วยกันปัดมดกันไป





|||||


วันนี้เลทค่ะ ยอมรับ 55555 แง

ตอนนี้คงไม่มีอะไรมาก พระนางสวีทกันช่วงนึง

มิเนะคนอวดแฟน ยัยหนูคนหึงที่มาขวางโมโมอิ

พร้อมการเป็นสายเปย์ของอาคาชิ B2 

สรุปตบท้ายด้วยการปัดมดของแก๊งสามช่าค่ะ 5555

ตอนนี้จะอยู่ประมาณ ss3 ตอนที่ 5 ค่ะ


ยังไงตอนนี้ มิเนะมีเรื่องแล้วนะคะ ไปตามได้

เช่นเดิมคือ อัพช้า รอเรื่องนี้กันก่อน แง  >Click<


ยังไงก็ตามราตรีสวัสดิ์ทุกคนนะคะ ฝันดีค่ะ รักนะ!





TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

603 ความคิดเห็น

  1. #379 ขุนนน (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 04:11
    หึงก็มา แหมๆๆๆ อาโอมิเนะก็ขิงเก่งงง เท็ตสึก็ร้ายไม่หยุด ขอกับแม่เลยเชียว ว่าแต่หนุ่มผมทองนั่นใครคะ!!!
    #379
    1
    • #379-1 มาวว(จากตอนที่ 35)
      25 เมษายน 2563 / 10:56
      งานหึงที่สไลด์ตัวไปขวางเขา
      มิเนะนี่ขิงเก่งค่ะ ขิงไม่หยุด 5555
      ทางครก.ก็คือขอกับแม่เลยตรงๆ สาวจะข้าวติดคอก่อนแล้ว 5555
      หนุ่มผมทองซ้อนท้ายนี่ก็คนเดียวในราคุซันเลยค่ะ 5555
      #379-1
  2. #366 hayajihaya (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 09:53
    มิเนะขิงว่ะ555 หึงขนาดนี้ยอมรับได้แล้วม้างงง
    #366
    1
    • #366-1 มาวว(จากตอนที่ 35)
      23 เมษายน 2563 / 10:48
      คนขิงประจำปีได้แก่มิเนะน่ะเอง
      หึงเบาๆเองค่ะ 555
      #366-1
  3. #365 Kurokiko L. (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 07:13
    หึ้ยยย ชอบความเข้าไปขวางโมโมอิมาก ในใจน้องยอมรับนะว่าชอบน้องครก. แต่เวลาคนอื่นถามน้องยังซึนอยู่ 5555 / มิเนะนี่ขิงแฟนจริง อิจนะะะะะะ
    #365
    1
    • #365-1 มาวว(จากตอนที่ 35)
      23 เมษายน 2563 / 10:48
      ก็คนที่ชอบถูกกอดไม่เคยหลบเลย มันน่าหมั่นไส้ 5555
      มิเนะคนขิงแฟน 2020 ค่ะ
      #365-1
  4. #364 ภจญภัยกับท่านจี้♡ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 05:32
    วันที่ยอมรับออกมาเต็มปากเต็มคำ! แถมยังมีการหึงด้วย! นี่มัน นี่มัน รู้สึกใจฟูฟูตายตาหลับแล้วค่ะ
    #364
    1
    • #364-1 มาวว(จากตอนที่ 35)
      23 เมษายน 2563 / 10:47
      ยอมรับออกมาแล้วว่าชอบเขา! ยอมรับเองด้วยนะ!
      เป็นการหึงเบาๆ นิดๆ ปนความหมั่นไส้ค่ะ 555
      #364-1
  5. #363 91250 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 00:32
    ฮันแหน่~ถ้าจะหึงขนาดนี้ยอมรับไปตรงๆเลยจะไม่ดีกว่าหรอค่ะฮิโระจัง อุตส่าห์มีคนชงตั้งหลายคนเลยนะคะ
    #363
    1
    • #363-1 มาวว(จากตอนที่ 35)
      23 เมษายน 2563 / 10:46
      ชงกันทั้งเรื่องแล้วค่ะ ตอนนี้ 555
      #363-1
  6. #362 LucyTaylor (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 00:11
    เป็นตอนที่ให้ความรู้สึกหลากหลายจังเลยค่ะ ฮาาา ทั้งขำ ทั้งเขิน เอ็นดู อาคาชิB2สายเปย์ เรียกอาเสี่ย----
    ไม่เป็ยไรนะอายะจังเราจะเรียกพวกเค้าB1 B2ไปด้วยกัน!

    นังมิเนะตอนนี้ขิงแฟนตัวเอง แอบเบ้ปากอยู่เบาๆค่ะ!(ไม่เบา--) จุกนิดๆ😂

    รอตอนต่อไปนะคะ *มินิฮาร์ททึ*
    #362
    1
    • #362-1 มาวว(จากตอนที่ 35)
      23 เมษายน 2563 / 10:45
      เป็นตอนที่มาววมีหลากอารมณ์ตอนเขียนมากค่ะ 5555
      อาคาชิ b2 คือสายเปย์ค่ะ 55 พี่รู้ว่ารองเท้าเธอพัง รู้ว่าไม่มีไซซ์ พี่โอนล่วงหน้าไปแล้ว 555

      คนขิงแฟนนี่น่าหมั่นไส้มากค่ะ 5555

      //รับมินิฮาร์ท
      #362-1
  7. #361 warin10 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 00:07

    อร๊ายยย เขินแทนจริงๆ สนุกมากเลยค่าาา
    #361
    1
    • #361-1 มาวว(จากตอนที่ 35)
      23 เมษายน 2563 / 10:43
      ดีใจที่ชอบนะคะ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นค่า
      #361-1