Fanfic KNB || Best Part [ Kuroko × OC ] 《 END

ตอนที่ 32 : Q special #3 " If fate does not allow us to meet? "

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 876
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    18 เม.ย. 63







Q special #3 " If fate does not allow us to meet? "

( ถ้าโชคชะตาไม่อนุญาตให้เราได้พบกัน? )







*ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลัก*

*ว่าด้วยหากเท็ตสึยะและอายากะไม่ได้กลับมาเจอกันที่เซย์ริน*


-รีบอัพมากจนลืมใส่ชื่อตอนค่ะ ใครทันตอนลืมใส่อย่าพึ่งล้อเรานะคะ แง 5555-


|


|




    [ ปีนี้ลูกก็จะยังไม่กลับญี่ปุ่นเหรอ อายะ? ]



    "คิดว่างั้นแหละค่ะ" เธอตอบออกไปพลางหัวเราะด้วยเสียงแผ่วเบา "หนูอยู่ที่นี้ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับพ่อ ไม่มีปัญหาอะไรกับแฟนใหม่ของพ่อ คิดว่าอยู่ที่นี้น่าจะดีกว่าค่ะ"



    [ ลูกคนนี้นี่… ] ทางปลายสายบ่นออกมาเบาๆ [ แม่คิดถึงนะ จะสิบปีแล้วนะที่ลูกอยู่แต่ที่อังกฤษ ไม่บินกลับมาหาแม่บ้างเลย ]



    เธอขำแห้งตอบกลับไป "แม่ก็บินมาหาหนูสิคะ ค่าเครื่องบินเดี๋ยวหนูปล้นพ่อให้ก็ได้ เหมือนทุกทีที่แม่มาหาไง"



    [ ไม่ต้องเลย ยัยลูกคนนี้นี่ สรุปจะไม่กลับจริงๆเหรอ? ]



    "ค่ะ…"



    เธอหลุบตาของตัวเองลง ในหัวมีความคิดนึงเข้ามา "หนูคงปรับตัวเข้ากับญี่ปุ่นไม่ได้หรอกค่ะ หลายปีมาแล้วด้วยที่จากญี่ปุ่นมา อีกอย่างกลับไป นอกจากแม่แล้วก็ไม่รู้จะกลับไปหาใครได้อีก"



    เพื่อนสมัยเด็กคนนั้น



    เท็ตสึยะ เราคงไม่ได้พบกันหรอก



    นานหลายปี จนคิดว่ายากที่จะโคจรกลับมารู้จักกันได้ ทั้งเธอและอีกฝ่ายต่างจากกันมานานมาก นานเกินกว่าจะจำกันและกันได้แล้วด้วยซ้ำ



    ถ้าให้พูดก็คือ



    ปาฏิหาริย์บนโลกนี้ มันยากที่จะทำให้เธอและเพื่อนสนิทผมสีฟ้าในอดีตได้กลับโคจรไปเจอกัน มันยากมาก กลับญี่ปุ่นไปแล้วไง เธอจะตามหาเขาได้จากที่ไหน? ช่องทางติดต่อก็ไม่มี?



    ถ้าไม่กลับ



    ก็จะไม่หวังที่จะได้พานพบอีกฝ่าย



    [ โอเคๆ ตามใจเลย ยัยลูกคนนี้นี่ เดี๋ยวเดือนหน้าแม่บินไปหาแล้วกัน ]



    มันเป็นทางเลือกของ ฮิโรโตะ อายากะในวัยสิบหกปี



    เธอที่อยู่กับแก๊งเพื่อนในไฮสคูล สนุกสนาน ทำสิ่งที่ชอบ พูดคุยตามประสาวัยรุ่น ออกไปเที่ยว ถ่ายรูปกันตามแบบฉบับเด็กวัยรุ่นคนอื่นๆที่เขาจะทำกัน



    อายากะในวัยสิบหกยังคงคิดถึงเด็กผู้ชายคนนั้น



    แต่ชีวิตของเธอก็ต้องดำเนินต่อไป










    คงไม่ต่างอะไรจากทางฝั่งของคนที่อยู่ที่ญี่ปุ่น 



    หนุ่มผมสีฟ้าในวัยสิบหกที่คิดถึงเธอ เหมือนทุกวัน ภาพในกระเป๋าตังค์ที่ถูกเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี



    และใช้ชีวิตไปตามปกติ อ่านหนังสือแนวปรัชญาที่ชอบ เดินไปด้วยท่าทางนิ่งสงบกับร่างกายที่น้อยคนจะเห็นและสังเกต



    ทำในสิ่งที่ชอบ



    สนุกไปกับบาสกับพวกรุ่นพี่และเพื่อนในทีมเซย์ริน ใช้ชีวิตและพลังทั้งหมดทุ่มเทไปกับการฝึกซ้อมในแต่ละวัน เป็นชีวิตจริงที่ไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆ










    ตอนนี้เท็ตสึยะจะทำอะไรนะ?



    อายากะคิดพร้อมเท้าคางลงบนรายงานค้นคว้าอิสระที่ตัวเองสนใจ อยู่ดีๆก็เผลอคิดถึงคนๆนั้นขึ้นมาซะได้...มาคิดถึงอะไรในตอนอายุสิบเจ็ด



    จะว่าไป เพราะตอนนั้นเรายังเด็กเกินไปเลยไม่รู้ว่าตัวเองต่างชอบอะไร อยากเป็นอะไร



    นึกภาพไม่ออกเลยว่าหมอนั้นจะโตขึ้นขนาดไหน จะชอบอะไร และทำอะไรอยู่ในตอนนี้



    โทรศัพท์ที่วางอยู่ไม่ไกลสั่น มือเรียวคว้ามันขึ้นมารับสายพูดคุยกับทางปลายสายกับแก๊งเพื่อนสนิทของตัวเอง



    [ ฮัลโหล ไอรีน ]



    "ฮัลโหลว่าไงเอ่ย?"



    [ รายงานเธอจะทำเรื่องอะไรนะ? ]



    "อ่า...ยังคิดไม่ออกเลย ซีเรียสมาก ตอนนี้"



    แต่ต่อให้เราจะคิดถึงอดีตมันมากแค่ไหน



    ชีวิตของคนเราก็ต้องก้าวเดินกันต่อไป มันจะหยุดอยู่แค่นี้ไม่ได้



    จำไว้ว่า



    ทุกคนต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง



    ที่ต้องทำมันให้สำเร็จ



    เป้าหมายของเธอตอนอายุสิบเจ็ดคงเป็นการทำรายงานเรื่องที่ต้องส่งเรื่องนี้ให้เป็นผลงานที่ดีที่สุด



    ซึ่งเธอก็ประสบความสำเร็จกับผลงานของตัวเองจริงๆ











    ตอนนี้...อายะจังจะยังคิดถึงกันบ้างอยู่รึเปล่า?



    มือที่กำลังซ้อมชู้ตลูกบาสให้ลงห่วงหยุดชะงักลง เท็ตสึยะผ่อนลมหายใจของตัวเองออกมาช้าๆเบาๆ ดวงตาเหม่อลอยขึ้นเล็กน้อยจากเดิม



    ตอนนั้นรู้แค่ว่าเธอชอบกินไวท์ช็อคโกแล็ต



    เธอจะทำอะไรอยู่กันนะ



    เขาคิดก่อนจะออกแรงชู้ตลูกด้วยฝ่ามือของตัวเอง ลูกชู้ตล่องหนเข้าลงไปในแป้น เท็ตสึยะในวัยสิบเจ็ดปีที่มีเป้าหมายไม่ต่างจากตอนอายุสิบหก



    คราวนี้เขากับทุกคนในทีมจะทำให้ทีมของเราได้แชมป์ในอินเตอร์ไฮ และ รักษาแชมป์ในวินเทอร์คัพ เป็นเป้าหมายที่พวกเราตั้งกันเอาไว้



    เขามีเป้าหมาย



    เท็ตสึยะเองก็คิดว่าอายะจังก็คงจะคิดเหมือนกัน



    เราทุกคนจะต้องทำเป้าหมายของตัวเองให้สำเร็จ



    เพราะบางครั้ง...โชคชะตาก็ไม่ได้พาให้เรากลับมาพบกันง่ายๆ หรือไม่ มันก็ไม่คิดจะให้เราจะกลับมาเจอกันเลย



    เราคิดถึงอดีตได้



    แต่เราจะจมปลักกลับมันไม่ได้



    และเป้าหมายของตัวเขาก็คงจะเป็นเรื่องบาส


    

    ซึ่งเท็ตสึยะในวับสิบเจ็ดก็สามารถทำมันได้สำเร็จ










    อายุสิบแปด อายากะนั้นทุ่มเทกับการอ่านหนังสือสอบเข้ามหาลัย










    ส่วนเท็ตสึยะในวัยสิบแปดปี ทุ่มเทให้กับเรื่องบาส และวางรากฐานให้กับรุ่นน้องรุ่นต่อไป ก่อนจะตัดสินใจทุ่มเทกับเส้นทางในอนาคต











    อายากะเลือกสอบเข้ามหาลัยชื่อดังในญี่ปุ่น เธออยู่กับเพื่อนในคณะสาขาเดียวกัน สนิทกัน และทำกิจกรรมไปกับพวกเพื่อนๆในกลุ่มตั้งแต่อายุสิบเก้าจนเรียนจบ










    ส่วนเขาเองก็สอบเข้าในมหาลัยแห่งหนึ่งในโตเกียว ค่อนข้างจะเก็บตัว ทำกิจกรรมของมหาลัยบ้างประปราย ไม่ได้เป็นจุดสนใจจุดเด่นอะไรกับคนอื่น เขามองเรื่องของอนาคตตั้งแต่ตอนนั้น ตั้งแต่วัยสิบเก้าจวบจนเรียนจบ










    โชคชะตามันตลกจริงๆน่ะแหละ...



    อายากะหลังจากที่เรียนจบก็เป็นล่ามที่คอยรับงานแปลเอกสารจากภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาอังกฤษ ภาษาอังกฤษเป็นภาษาญี่ปุ่นจากทางอีเมล์ บางครั้งก็ถูกจ้างให้ไปฟัง ไปพูดคุยให้กับนายจ้างที่ว่าจ้างมา ชีวิตของเธอเป็นแบบนี้










    อดีตผู้เล่นมายาของเทย์โคและเงาของเซย์รินนั้น ชีวิตหลังเรียนจบของเขาก็คือการไปฝึกสอนภาษาญี่ปุ่นให้กับนักเรียนของโรงเรียนที่ตัวเองเลือกฝึกสอน คอยชี้แนะ แนะนำแนวทางให้กับเด็กๆหลายๆคน



    โชคชะตาตลกชะมัดเลย…










    ตลกตรงที่ว่า…



    พวกเราทั้งคู่ต่างเติบโตขึ้น ต่างมีแนวทางเป็นของตัวเอง แต่กลับรู้สึกถึงช่องโหว่ข้างในจิตใจ ว่าพวกเรานั้น ขาดอะไรไป…มีอะไรที่ขาดหายไปจากชีวิตของเราทั้งคู่











    ในวัยเกือบสามสิบ แม่ของเธอที่แก่ลงได้ถามคำถามนึงออกมา



    "ลูก...คิด...อยากจะมีแฟนบ้างไหม?"



    "หมายถึงแต่งงานเหรอคะ?"



    คนเป็นแม่พยักหน้า



    อายากะได้แต่หัวเราะแห้งๆไป พลางส่ายหน้า ในหัวก็คิดถึงเรื่องนึงในอดีต นึกถึงเด็กผู้ชายผมสีฟ้าคนเดิมในความทรงจำ ถึงจะบอกตัวเองเสมอว่าเราไม่สามารถจมปลักกับอะไรในอดีตได้



    แต่หัวใจมันกลับเรียกร้องว่ามีเพียงเขาเท่านั้น










    "ไปนัดบอดบ้างก็ได้นะ ลูก"



    "ผมยังสนุกกับการดูเด็กๆอยู่ครับ"



    จากครูฝึกสอนวันนั้นก็กลายเป็นครูอนุบาลได้ตามที่ใจหวัง เท็ตสึยะในวัยย่างเข้าเลขสามเองก็ยังไม่เคยคิดเรื่องการมีครอบครัวแบบเป็นตัวเป็นต้น



    คิดน่ะ...ก็เคยคิด



    แต่คนที่อยู่ในความคิดด้วยกัน



    มันดูแสนไกลเหลือเกิน…










    "อะไรนะคะ เลทกว่าเวลานัดประมาณสามชั่วโมงเลยเหรอคะ?"อายากะถามทางปลายสายซึ่งเป็นผู้ว่าจ้างที่โทรเข้ามาเลื่อนเวลานัด หลังจากที่เธอถ่อสังขารลุกจากเตียงนอนมาแต่เช้า เพื่อมาตามจุดหมายที่ได้นัดกันเอาไว้



    สุดท้ายก็ต้องยอม ถึงจะไม่ค่อยพอใจ แต่อีกฝ่ายก็โทรมาบอกก่อนนี่นา แต่ก็หงุดหงิดอยู่ดี หลังจากรับเครื่องดื่มอย่างนมสดเย็นปั่น อายากะก็ก้าวเท้าเดินหมายเดินออกจากร้าน เธอเดินเปิดประตูออกไปและเพราะความไม่ทันสังเกต จังหวะที่เปิดประตูออกไปแล้วเดิน มันไปชนเข้ากับคนที่สวนเข้ามาในร้าน



    แก้วนมสดปั่นนั้นเมื่อถูกชนและแรงบีบจากมือของเธอเพราะความตกใจ มันทะลักออกมาและหกใส่ผู้ถูกชน อายากะค่อยข้างเหวอรับมือไม่ถูก "ขอโทษค่ะ ขอโทษนะคะ" ก้มหัวรัวๆ "ฉันไม่ทันได้สังเกตจริงๆค่ะ"



    "ไม่เป็นไรครับๆ"



    เสียงเรียบนิ่งอบอุ่นบอกออกมา



    และเพียงแค่เราสบตากัน ทั้งโลกก็ดูหยุดหมุนไป อายากะชะงักค้างมองนัยน์ตาสีฟ้าสดใสของคนตรงหน้า เหมือนที่เขาสบนัยน์ตาสีทับทิมของเธอกลับ



    ความรู้สึกคุ้นเคยประดังประเดเข้ามา



    และเขาก็ละสายตาออกไปก่อน



    "ผมไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ"เขาบอก "ถ้าคุณไม่ว่าอะไรให้ผมชดใช้ค่านมแก้วนั้นแล้วกันนะครับ"



    เธอพยักหน้ารับไป และกลับเข้าร้านตามเดิม



    นั่งตรงที่ที่นึง รอนมปั่นที่เขากำลังไปสั่งให้ใหม่



    ใช้เวลาไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมเมนูนั้น และ วางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ หนุ่มผมสีฟ้านั่งลงตรงข้าม เขาวางแก้วเครื่องดื่มอยู่ข้างหน้า ด้วยความสงสัย เธอก็ถามออกไป "คุณดื่มอะไรเหรอคะ?"



    "อ้อ...วนิลาเชคครับ"เขาตอบแล้วยิ้มออกมาบางๆ "ผมชอบนะ วนิลาเชคของร้านนี้อร่อยมากครับ"



    "ดูท่าจะมาบ่อยสินะคะ"



    "คุณก็คงมาครั้งแรกสินะครับ?"



    "ค่ะ"เธอหัวเราะ "วันนี้นายจ้างจ้างมาคุยธุระที่นี้ค่ะ ก็เลยได้มีโอกาสได้มา แต่เขาพึ่งโทรมาเลื่อนนัดไปสามชั่วโมงก็เลยกะจะออกไปหาอะไรทำก่อนจะกลับมาที่นี้"



    "แบบนี้นี่เอง…"คนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันพยักหน้าเข้าใจ "คุณทำงานเกี่ยวกับอะไรเหรอครับ?"



     เธอค้นหาอะไรในกระเป๋าก่อนจะเจอแล้วส่งนามบัตรใบนั้นให้กับคนตรงข้าม "เป็นล่ามค่ะ นี่นามบัตรของฉัน จ้างได้ตลอดเลยนะคะ"



    หนุ่มผมสีฟ้ารับนามบัตรจากสาวผมสีดำไป อ่านชื่อที่อยู่บนนามบัตร ก่อนที่เขาจะยิ้มออกมา "เป็นชื่อที่ดีนะครับ"



    "คะ?"



    "ไม่รู้ว่าพูดแบบนี้จะดูแปลกไหม…"คู่สนทนาเว้นช่วงเสียงและเงยขึ้นมาสบตาพูดคุยด้วย "ชื่อเหมือนรักแรกของผมตอนสมัยอนุบาลเลยครับ"



    คราวนี้อายากะเธอเป็นฝ่ายหัวเราะ "สงสัยฉันคงชื่อโหล่มั้งคะ...คุณ..?"



    "ผมเท็ตสึยะครับ"



    เสียงหัวเราะของเธอหยุดลงไป ความรู้สึกตกใจมันเข้ามาแทนที่แทน



    "อ่า...อะไรนะคะ?"



    "เท็ตสึยะครับ คุโรโกะ เท็ตสึยะ"



    พระเจ้า



    "ตลกจังค่ะ"



    "ทำไมเหรอครับ?"



    "คุณเองก็...ชื่อเหมือนรักแรกของฉันเหมือนกันเลยค่ะ"



    เพียงแค่นั้น



    เราทั้งคู่ต่างสบสายตากันอีกครั้ง



    ฝ่ายนั้นตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเปลี่ยนมานั่งข้างเธอแทนจะเป็นที่นั่งตรงข้าม เขาจับให้เธอหันหน้าเข้าหาเขา มือคู่นั้นจับมาที่แก้มสีไข่ไก่ประคองเอาไว้ ริมฝีปากของคนตรงหน้าขยับเรียกชื่อถาม



    "อายะจัง…?"



    และเธอก็โต้ตอบกลับไป



    "เท็ตสึยะ?"



    เท่านั้นริมฝีปากของเขาก็ประกบทาบทับลงมาบนหน้าผากของเธอ มันดูอ่อนโยน แผ่วเบา แผ่ซ่านไปด้วยความอบอุ่นแบบที่ไม่เคยได้รับ



    อายากะรู้สึกถึงน้ำใสๆที่ไหลออกมาจากขอบตา มันทำให้ชายหนุ่มวัยเดียวกันผละออกไป



    "แต่งงานกันไหมครับ?"



    เขาถามเธอ



    อายากะตอบไม่ถูก



   เขายิ้มบาง เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นเหมือนสมัยเด็กๆไม่มีผิดเลยสักนิด



    "คุณใจร้ายมากเลยนะครับ"เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าบอก "ปล่อยให้ผมรอตั้งนานเลย…"



    เขากุมมือเธอขึ้นมา อายากะตัวสั่น ความรู้สึกอะไรมากมายตีตื้นขึ้นมาที่ขอบตา



    เธอรู้สึกเหมือนตัวเองค้นพบเศษส่วนที่หายไปของชีวิตตัวเอง



    จนพูดอะไรไม่ถูก



    "แต่งงานกันนะครับ แล้วอยู่ด้วยกันนะ"



    และคำตอบของเธอ



    คงเป็นแค่เพียงคำสั้นๆ



    "ค่ะ"



    และรอยยิ้มกว้างสดใส พร้อมนัยน์ตาสีทับทิมเป็นประกายที่เธอปาดน้ำตาให้พ้นไป



    มันดูสดใส สวยงามไม่ต่างจากภาพจำที่เขาเห็นมาทั้งชีวิต



    ภาพจำที่เขาโหยหามันมาตลอดหลายปี



    คือเธอที่เขาเฝ้ารอมาตลอด









|||||


เนื่องจากเป็นตอนพิเศษ เวลาอัพเลยพิเศษกว่าปกติค่ะ อัพไวมาก ไวจนไม่น่าเชื่อ 55555 เนื้อหาที่กล่าวมาข้างต้นนั้น ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักนะคะ

55555555


เขินกับความอัพไวค่ะ ทุกคน เขินจริงมากตอนนี้ ไม่คิดว่าจะมีวันที่อัพไวขนาดนี้ได้ 5555555


แต่เดี๋ยววันจันทร์ ตอนปกติ เราลุบภาคสามกัน จะไม่อยู่ในช่วงเวลาพิเศษแบบนี้แล้วค่ะ เข้าสู่เวลาปกติกันได้แล้ว 555555


และตอนนี้ เรื่องคูมโมโมอิได้เปิดแล้วนะคะ ยังไม่ได้ลงตอน แต่เปิดแล้ว

>Click!<


ในวันนี้เนื่องในโอกาสที่ดีอัพฟิคก่อนเที่ยง ก็ขอให้เป็นวันที่โชคดีของทุกๆคนนะคะ รักค่ะ





TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

604 ความคิดเห็น

  1. #556 aaaaaaahh (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 13:04
    เราจะบอกว่าพล็อตเพื่อนสมัยเด็กที่ได้เจอกันอีก นี่เปิดเพลงรักครั้งแรกฟังไปด้วยอ่านไปด้วยแล้วน้ำตาปริ่มไปด้วย

    ฮืออออออในที่สุดก็ได้เจอกันสักที
    #556
    1
    • #556-1 มาวว(จากตอนที่ 32)
      14 มิถุนายน 2563 / 13:27
      อยากขอบคุณรักครั้งแรก :-))
      #556-1
  2. #344 Nimh03 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 06:28

    นายแน่มากเท็ตสึ
    #344
    1
    • #344-1 มาวว(จากตอนที่ 32)
      19 เมษายน 2563 / 06:33
      แน่มาก แน่มาตลอดค่ะ 555
      #344-1
  3. #343 ขุนนน (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 21:58
    โอ้ย เขินมาก แง ไม่ต้องเป็นแล้วแฟน แต่งงานเลย!!!!! คิดถึงกันมาสินะ แงงงง
    #343
    1
    • #343-1 มาวว(จากตอนที่ 32)
      18 เมษายน 2563 / 22:10
      แต่งงานกันเลย แต่งกันเลย แต่งๆ!!
      คิดถึงกันมากจริงๆค่ะ คู่นี้ 555
      #343-1
  4. #342 ภจญภัยกับท่านจี้♡ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 21:15
    แง ยอมรับว่าน้ามตามาตอนเขากลับมาเจอกันจนได้ ขอแอบเอ็นดูคูมไรท์หน่อยนะคะเพราะเราทันที่คูมไรท์ยังไม่ได้ตั้งชื่อตอน เห็นแจ้งเตือนตอนแรกงงริดหน่อยแล้วก็หลุดขำพอคิดว่าลืมใส่แน่เลย พักผ่อนเยอะๆนะคะ เบลอแล้วเนี่ย!55555
    #342
    1
    • #342-1 มาวว(จากตอนที่ 32)
      18 เมษายน 2563 / 21:32
      มันเหมือนกับการรอคอยของทั้งคู่สิ้นสุดลงแล้วค่ะ! ;_____;

      แง เป็นความอัพมากค่ะ อัพปายศ! 55555 ยังไงขอขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ!
      #342-1
  5. #341 blackpink4444444 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 14:31
    มาเร็วจนน่าใจหายเลยค่ะไรท์

    เอาสิแต่งเลยแล้วฉันจะรอ
    งานแต่งพวกเธอสองคน
    #341
    1
    • #341-1 มาวว(จากตอนที่ 32)
      18 เมษายน 2563 / 21:30
      เร็วนิดเร็วหน่อยค่ะ เดี๋ยวก็กลับไปดึกแล้ว 5555
      รับของชำร่วยหลังงานแต่งเลยค่า--
      #341-1
  6. #340 Kurokiko L. (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 13:17
    เดี๋ยวววววว อะไรจะรวดเร็วขนาดนี้ เจอกันแล้วขอแต่งงานเลย แม่เจ้าา แต่ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้เขินแล้ว แง้งงงงงง
    #340
    1
    • #340-1 มาวว(จากตอนที่ 32)
      18 เมษายน 2563 / 14:08
      เป็นฟีลลิ่งที่เตรียมทุกอย่างไว้แล้ว เหลือแค่รอเธอมาเป็นเจ้าสาวค่ะ แง 555
      #340-1
  7. #339 91250 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 13:17
    อืมๆความรักที่ยังคงอยู่มาตั้งหลายปี แต่ละคนมิอาจลืมรักแรกของเราได้แม้จะผ่านมานานแสนนานแล้วก็ตามสินะคะ ชั่งเป็นความรักที่แสนหวานจนน่าอิจฉาจริงๆเลยนะคะฮุๆ
    #339
    2
    • #339-1 มาวว(จากตอนที่ 32)
      18 เมษายน 2563 / 14:07
      รักแรกลืมยากที่สุดค่ะ แต่ใช่ว่ารักแรกจะสมหวังเสมอ 5555
      #339-1
  8. #338 Paam555 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 12:42
    ไอซึ้งก็ซึ้งนะ...แต่เพิ่งเจอกันแล้วขอแต่งงานที่มันอะไร!?
    #338
    1
    • #338-1 มาวว(จากตอนที่ 32)
      18 เมษายน 2563 / 14:07
      อาจจัดงาน ทำการ์ด อะไรไว้หมดแล้ว เหลือแค่รอเธอ--/ผิด
      #338-1
  9. #337 LucyTaylor (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 12:03
    เมื่อบุพเพสันนิวาสสสมั่นหมายให้เจอออ

    ฮื่อออ ทั้งเขินซึ้งแล้วก็ฟินเลยค่ะ!!
    #337
    1
    • #337-1 มาวว(จากตอนที่ 32)
      18 เมษายน 2563 / 14:06
      ผู้ใดเข้ามาไม่เคยไหวหวั่น หัวใจฉันเกิดมาเพื่อเป็นของเธอออ //ต่อเพลงให้

      ดีใจที่ชอบนะคะ!
      #337-1
  10. #336 THARA I.N.K. (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 12:00
    อยู่ๆเพลงบุพเพก็เข้าหัว แงงงงนึกว่าจะไม่ได้เจอกันซะแล้ววว
    #336
    1
    • #336-1 มาวว(จากตอนที่ 32)
      18 เมษายน 2563 / 14:05
      ฟีลบุพเพสนนิวาสสินะคะ 55555
      #336-1
  11. #335 prim of star (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 11:41
    ถึงจะไม่เจอกันตอนเรียนเซรินแต่สุดท้ายก็เจอกันอยู่ดี มันเป็นโชคชะตา~~
    #335
    1
    • #335-1 มาวว(จากตอนที่ 32)
      18 เมษายน 2563 / 14:05
      โชคชะตา ฟ้าลิขิตค่ะ 555
      #335-1